Avadhuta

Verse 1

अथ ह सांकृतिः भगवन्तम् अवधूतं दत्तात्रेयं परिसमेत्य पप्रच्छ—भगवन्, कोऽवधूतस्य? का स्थितिः? किं लक्ष्म? किं संसरणम्? इति। तं होवाच भगवो दत्तात्रेयः परमकारुणिकः॥१॥

அப்போது சாங்கிருதி, பகவான் அவதூதர் தத்தாத்ரேயரை அணுகி வினவினான்—“பகவனே, அவதூதன் யார்? அவனுடைய நிலை என்ன? அவனுடைய இலக்கணம் என்ன? அவனுடைய சுற்றிச் செல்வது/ஆசாரம் எவ்வாறு?” அப்போது பரமகருணைமிகு பகவான் தத்தாத்ரேயர் பதிலளித்தார்॥१॥

Verse 2

अक्षरत्वाद्वरेण्यत्वाद्धृतसंसारबन्धनात् । तत्त्वमस्यादिलक्ष्यत्वादवधूत इतीर्यते॥२॥

அக்ஷரமான (அழிவிலா) பிரம்மத்தை அனுபவித்து அறிந்ததனால், பரமத் தேர்வுக்குரியவனாக இருப்பதனால், சம்சாரப் பந்தத்தைத் துறந்ததனால், மேலும் ‘தத்த்வமஸி’ முதலிய மகாவாக்கியங்களின் இலக்காக இருப்பதனால்—அவன் ‘அவதூதன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்॥२॥

Verse 3

यो विलङ्घ्याश्रमान्वर्णानात्मन्येव स्थितः सदा । अतिवर्णाश्रमी योगी अवधूतः स कथ्यते॥३॥

யார் நான்கு வர்ணங்களையும் நான்கு ஆச்ரமங்களையும் மீறி, எப்போதும் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்திருக்கிறாரோ—அத்தகைய வர்ண-ஆச்ரமாதீத யோகி ‘அவதூதன்’ எனக் கூறப்படுகிறான்॥३॥

Verse 4

तस्य प्रियं शिरः कृत्वा मोदो दक्षिणपक्षकः । प्रमोद उत्तरः पक्ष आनन्दो गोष्पदायते॥४॥

அவனுக்கு ‘பிரிய’ என்பது தலைபோலவும், ‘மோத’ வலப்பக்கச் சிறகுபோலவும், ‘பிரமோத’ இடப்பக்கச் சிறகுபோலவும் ஆகின்றன; ‘ஆனந்தம்’ கூட பசுவின் குளம்புச் சுவடுபோல் மிகச் சிறியதாகத் தோன்றுகிறது॥४॥

Verse 5

गोपालसदृशां शीर्षे नापि मध्ये न चाप्यधः । ब्रह्मपुच्छं प्रतिष्ठेति पुच्छाकारेण कारयेत्॥५॥

மேலிலும் அல்ல, நடுவிலும் அல்ல, கீழிலும் அல்ல—‘பிரம்மபுச்சமே பிரதிஷ்டை’ என்று தியானிக்க வேண்டும்; அந்தப் பாவனையை வால்-வடிவமாக அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும்॥५॥

Verse 6

एवं चतुष्पथं कृत्वा ते यान्ति परमां गतिम् । न कर्मणा न प्रजया धनेन त्यागेनैके अमृतत्वमानशुः ॥६॥

இவ்வாறு நான்முகப் பாதையை ஏற்று அவர்கள் பரமகதியை அடைகின்றனர். கர்மத்தால் அல்ல, சந்ததியால் அல்ல, செல்வத்தால் அல்ல—தியாகத்தாலே சிலர் அமரத்துவத்தை அடைந்தனர்॥६॥

Verse 7

स्वैरं स्वैरविहरणं तत्संसरणम् । सांबरा वा दिगंबरा वा । न तेषां धर्माधर्मौ न मेध्यामेधौ । सदा सांग्रहण्येष्ट्यश्वमेधान्तयागं यजते । स महामखो महायोगः ॥७॥

அவர்களின் உலாவல் சுதந்திரமானது; அவர்களின் இயக்கம் தன்னிச்சையான சுற்றல். அவர்கள் ஆடை அணிந்தவராகவோ திகம்பரராகவோ இருக்கலாம். அவர்களுக்கு தர்ம-அதர்மம் இல்லை; தூய்மை-அதூய்மை இல்லை. அவர் எப்போதும் இறுதி ஆஹுதி வரை யாகம் செய்கிறார்; அவர் மகாமகன், மகாயோகி॥७॥

Verse 8

कृत्स्नमेतच्चित्रं कर्म । स्वैरं न विगायेत् तन्महाव्रतम् । न स मूढवल्लिप्यते ॥८॥

இந்த முழுக் கர்மமும் பலவண்ணக் காட்சியே. அதை தன்னிச்சையாகப் பாடி வெளிப்படுத்தக் கூடாது—அதுவே மகாவிரதம். அவர் மூடனைப் போல மாசுபடார்॥८॥

Verse 9

यथा रविः सर्वरसान् प्रभुङ्क्ते हुताशनश्चापि हि सर्वभक्षः । तथैव योगी विषयान् प्रभुङ्क्ते न लिप्यते पुण्यपापैश्च शुद्धः ॥९॥

சூரியன் எல்லா சாரங்களையும் இழுத்துக்கொள்வதுபோலும், அக்னி அனைத்தையும் உண்ணுபவனாக இருப்பதுபோலும், யோகி விஷயங்களை அனுபவிக்கிறான்; தூயவனாய் புண்ணிய-பாபங்களால் மாசுபடான்॥९॥

Verse 10

आपूर्यमाणम् अचलप्रतिष्ठं समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् । तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥१०॥

நீர்கள் கடலில் புகுவதுபோல்—அது நிரம்பினாலும் அடிப்படையில் அசையாமல் இருப்பதுபோல்—அனைத்து ஆசைகளும் யாருள் புகுகின்றனவோ, அவன் அமைதியை அடைகிறான்; ஆசைகளையே ஆசைப்படுபவன் அல்ல॥१०॥

Verse 11

न निरोधो न चोत्पत्तिर्न बद्धो न च साधकः । न मुमुक्षुर्न वै मुक्त इत्येषा परमार्थता॥११॥

நிரோதமும் இல்லை, உற்பத்தியும் இல்லை; பந்தப்பட்டவனும் இல்லை, சாதகனும் இல்லை. முமுக்ஷுவும் இல்லை, உண்மையில் முக்தனும் இல்லை—இதுவே பரமார்த்த சத்தியம்.

Verse 12

ऐहिकामुष्मिकव्रातसिद्धै मुक्तेश्च सिद्धये । बहुकृत्यं पुरा स्यान्मे तत्सर्वमधुना कृतम्॥१२॥

இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் சார்ந்த சித்திகளின் தொகுதியையும், முக்திசித்தியையும் அடைய முன்பு எனக்கு பல செய்யவேண்டியிருந்தது; அது அனைத்தும் இப்போது நிறைவேறியது.

Verse 13

तदेव कृतकृत्यत्वं प्रतियोगिपुरःसरम् । अनुसन्दधदेवायमेवं तृप्यति नित्यशः॥१३॥

எதிர்மறை-கருத்துகளை (பிரதியோகிகளை) முன்னிறுத்தி அறியப்படும் அதுவே ‘க்ருதக்ருத்யத்வம்’; இவ்வாறு அனுசந்தானம் செய்பவன் எப்போதும் திருப்தியாய் இருப்பான்.

Verse 14

दुःखिनोऽज्ञाः संसरन्तु कामं पुत्राद्यपेक्षया । परमानन्दपूर्णोऽहं संसरामि किमिच्छया॥१४॥

துன்புற்ற அறியாதோர் மகன் முதலியோரின் சார்பில் விரும்பியபடி சம்சாரத்தில் அலைவாராக. நான் பரமானந்தம் நிறைந்தவன்—எந்த ஆசையால் நான் சம்சாரத்தில் அலைவேன்?

Verse 15

अनुतिष्ठन्तु कर्माणि परलोकयियासवः । सर्वलोकात्मकः कस्मादनुतिष्ठामि किं कथम्॥१५॥

மறுலோகத்திற்குச் செல்ல விரும்புவோர் கர்மங்களைச் செய்யட்டும். நான் எல்லா லோகங்களின் ஆத்மஸ்வரூபம்—அப்படியிருக்க நான் ஏன் கர்மம் செய்ய வேண்டும், எதற்காக, எவ்வாறு?

Verse 16

व्याचक्षतां ते शास्त्राणि वेदानध्यापयन्तु वा । येऽत्राधिकारिणो मे तु नाधिकारोऽक्रियत्वतः ॥१६॥

இங்கு தகுதி உடையோர் சாஸ்திரங்களை விளக்கட்டும், அல்லது வேதங்களைப் போதிக்கட்டும். ஆனால் எனக்கு அக்ரியத்துவம், கர்த்தൃത്വ-பாவம் இல்லாமை காரணமாக அத்தகைய அதிகாரம் இல்லை॥১৬॥

Verse 17

निद्राभिक्षे स्नानशौचे नेच्छामि न करोमि च । द्रष्टारश्चेत्कल्पयन्तु किं मे स्यादन्यकल्पनात् । गुञ्जापुञ्जादि दह्येत नान्यारोपितवह्निना । नान्यारोपितसंसारधर्मा नैवमहं भजे ॥१७॥

நித்திரை, பிக்ஷை; ஸ்நானம், சௌசம்—நான் விரும்பவும் இல்லை, செய்யவும் இல்லை. பார்ப்போர் ஏதேனும் கற்பித்தால், பிறரின் கற்பனையால் எனக்கென்ன? ஆரோபித (கற்பித) அக்கினியால் குஞ்ஜா விதைகளின் குவியல் எரியாது; அதுபோல பிறர் ஆரோபிக்கும் ஸம்ஸார-தர்மங்களை நான் ஏற்கேன்॥१७॥

Verse 18

शृण्वन्त्वज्ञाततत्त्वास्ते जानन्कस्माञ्छृणोम्यहम् । मन्यन्तां संशयापन्ना न मन्येऽहमसंशयः ॥१८॥

தத்துவம் அறியாதோர் கேட்கட்டும்; அறிந்த நான் ஏன் கேட்க வேண்டும்? சந்தேகத்தில் விழுந்தோர் சிந்திக்கட்டும்; நான் சந்தேகமற்றவன்—சிந்திப்பதில்லை॥१८॥

Verse 19

विपर्यस्तो निदिध्यासे किं ध्यानमविपर्यये । देहात्मत्वविपर्यासं न कदाचिद्भजाम्यहम् ॥१९॥

விபர்யயத்தில் (மயக்கத்தில்) உள்ளவனே நிதித்யாஸனம் செய்கிறான்; அவிபர்யயத்தில் தியானம் எது? தேகத்தையே ஆத்மா எனக் கொள்ளும் விபர்யயத்தை நான் ஒருபோதும் ஏற்கேன்॥১৯॥

Verse 20

अहं मनुष्य इत्यादिव्यवहारो विनाप्यमुम् । विपर्यासं चिराभ्यस्तवासनातोऽवकल्पते ॥२०॥

இந்த விபர்யயம் இல்லாமலும்கூட ‘நான் மனிதன்’ போன்ற வழக்குப் பேச்சு நடைபெறும்; ஏனெனில் விபர்யயம் நீண்டகாலப் பழக்க வாசனைகளாலேயே உருவாகிறது॥২০॥

Verse 21

आरब्धकर्मणि क्षीणे व्यवहारो निवर्तते । कर्मक्षये त्वसौ नैव शाम्येद्ध्यानसहस्रतः ॥२१॥

ஆரம்பித்த (ப்ராரப்த) கர்மம் க்ஷீணமானபோது உலகியலான வியவஹாரம் நின்றுவிடும். ஆனால் அந்தப் ப்ராரப்தம் ஆயிரம் தியானங்களால் மட்டும் அடங்காது; கர்மக்ஷயத்தாலேயே அதன் முடிவு உண்டாகும்.

Verse 22

विरलत्वं व्यवहृतेरिष्टं चेद्ध्यानमस्तु ते । बाधिकर्मव्यवहृतिं पश्यन्ध्यायाम्यहं कुतः ॥२२॥

வியவஹாரம் குறைவாக வேண்டும் என்றால் உனக்குத் தியானம் இருக்கட்டும். ஆனால் நான்—கர்மவியவஹாரத்தை பாதிக்கப்பட்டது (அசத்) எனக் காண்பவன்—எப்படி தியானிப்பேன்?

Verse 23

विक्षेपो नास्ति यस्मान्मे न समाधिस्ततो मम । विक्षेपो वा समाधिर्वा मनसः स्याद्विकारिणः । नित्यानुभवरूपस्य को मेऽत्रानुभवः पृथक् ॥२३॥

எனக்கு விக்ஷேபம் இல்லாததால் எனக்கு சமாதியும் இல்லை. விக்ஷேபமோ சமாதியோ மாற்றமடையும் மனத்திற்கே உரியது. நான் நித்ய-அனுபவஸ்வரூபன்; இங்கே எனக்கு தனியான ‘அனுபவம்’ என்ன இருக்க முடியும்?

Verse 24

कृतं कृत्यं प्रापणीयं प्राप्तमित्येव नित्यशः । व्यवहारो लौकिको वा शास्त्रीयो वान्यथापि वा । ममाकर्तुरलेपस्य यथारब्धं प्रवर्तताम् ॥२४-२५॥

‘செய்யவேண்டியது செய்து முடிந்தது; அடையவேண்டியது அடைந்தாயிற்று’—இவ்வாறே எப்போதும். நான் அகర్తா, அலிப்தன்; உலகியலோ சாஸ்த்ரீயமோ வேறெதுவோ ஆகிய வியவஹாரம் ப்ராரப்தத்தின்படி நடைபெறட்டும்.

Verse 25

कृतं कृत्यं प्रापणीयं प्राप्तमित्येव नित्यशः । व्यवहारो लौकिको वा शास्त्रीयो वान्यथापि वा । ममाकर्तुरलेपस्य यथारब्धं प्रवर्तताम् ॥२४-२५॥

‘செய்யவேண்டியது செய்து முடிந்தது; அடையவேண்டியது அடைந்தாயிற்று’—இவ்வாறே எப்போதும். நான் அகర్తா, அலிப்தன்; உலகியலோ சாஸ்த்ரீயமோ வேறெதுவோ ஆகிய வியவஹாரம் ப்ராரப்தத்தின்படி நடைபெறட்டும்.

Verse 26

अथवा कृतकृत्येऽपि लोकानुग्रहकाम्यया । शास्त्रीयेणैव मार्गेण वर्तेऽहं मम का क्षतिः ॥२६॥

அல்லது, கೃತக்ருத்யனாக இருந்தாலும் உலக அனுக்ரஹ விருப்பத்தால் நான் சாஸ்திர வழியிலேயே நடக்கிறேன்; எனக்கு என்ன இழப்பு? ॥২৬॥

Verse 27

देवार्चनस्नानशौचभिक्षादौ वर्ततां वपुः । तारं जपतु वाक् तद्वत् पठत्वाम्नायमस्तकम् ॥२७॥

உடல் தேவார்ச்சனை, ஸ்நானம், சௌசம், பிக்ஷை முதலியவற்றில் இயங்கட்டும். வாக்கு தாரக மந்திரத்தை ஜபிக்கட்டும்; அதுபோல வேதாந்த-சிரஸ் (சார உபதேசம்) பாராயணம் செய்யட்டும். ॥২৭॥

Verse 28

विष्णुं ध्यायतु धीः यद्वा ब्रह्मानन्दे विलीयताम् । साक्ष्यहं किंचिदप्यत्र न कुर्वे नापि कारये ॥२८॥

புத்தி விஷ்ணுவை தியானிக்கட்டும்; அல்லது பிரஹ்மானந்தத்தில் லயமடையட்டும். நான் சாட்சி; இங்கே நான் எதையும் செய்யவில்லை, செய்யவிக்கவும் இல்லை. ॥২৮॥

Verse 29

कृतकृत्यतया तृप्तः प्राप्तप्राप्यतया पुनः । तृप्यन्नेवं स्वमनसा मन्यतेऽसौ निरन्तरम् ॥२९॥

செய்யவேண்டியது செய்து முடித்த நிலையால் திருப்தி அடைந்து, மீண்டும் பெறவேண்டியது பெற்ற நிலையாலும் திருப்தி அடைந்து—இவ்வாறு நிறைவு கொண்டு, தன் மனத்தால் இடையறாது அப்படியே எண்ணுகிறான். ॥২৯॥

Verse 30

धन्योऽहं धन्योऽहं नित्यं स्वात्मानमञ्जसा वेद्मि । धन्योऽहं धन्योऽहं ब्रह्मानन्दो विभाति मे स्पष्टम् ॥३०॥

பாக்கியவன் நான், பாக்கியவன் நான்—என் ஆத்மஸ்வரூபத்தை நான் எப்போதும் நேரடியாக அறிகிறேன். பாக்கியவன் நான், பாக்கியவன் நான்—பிரஹ்மானந்தம் எனக்கு தெளிவாகப் பிரகாசிக்கிறது. ॥৩০॥

Verse 31

धन्योऽहं धन्योऽहं दुःखं सांसारिकं न वीक्षेऽद्य । धन्योऽहं धन्योऽहं स्वस्याज्ञानं पलायितं क्वापि ॥३१॥

நான் பாக்கியவன், நான் பாக்கியவன்; இன்று நான் உலகியல்த் துயரத்தைப் பார்க்கவில்லை. நான் பாக்கியவன், நான் பாக்கியவன்; என் சொந்த அறியாமை எங்கோ ஓடிப்போயிற்று॥३१॥

Verse 32

धन्योऽहं धन्योऽहं कर्तव्यं मे न विद्यते किंचित् । धन्योऽहं धन्योऽहं प्राप्तव्यं सर्वमत्र सम्पन्नम् ॥३२॥

நான் பாக்கியவன், நான் பாக்கியவன்; எனக்கென எந்தக் கடமையும் இல்லை. நான் பாக்கியவன், நான் பாக்கியவன்; பெறத்தக்க அனைத்தும் இங்கேயே நிறைவேறிவிட்டது॥३२॥

Verse 33

धन्योऽहं धन्योऽहं तृप्तेर्मे कोपमा भवेल्लोके । धन्योऽहं धन्योऽहं धन्यो धन्यः पुनः पुनर्धन्यः ॥३३॥

நான் பாக்கியவன், நான் பாக்கியவன்; என் திருப்திக்கு உலகில் என்ன ஒப்புமை உண்டு? நான் பாக்கியவன், நான் பாக்கியவன்—பாக்கியம், பாக்கியம், மீண்டும் மீண்டும் பாக்கியம்॥३३॥

Verse 34

अहो पुण्यमहो पुण्यं फलितं फलितं दृढम् । अस्य पुण्यस्य सम्पत्तेरहो वयमहो वयम् ॥३४॥

அஹோ புண்ணியம்! அஹோ புண்ணியம்! அது உறுதியாகப் பலித்தது, பலித்தது. இந்தப் புண்ணியச் செல்வத்தின் அடைவால்—அஹோ நாம்! அஹோ நாம்!॥३४॥

Verse 35

अहो ज्ञानमहो ज्ञानमहो सुखमहो सुखम् । अहो शास्त्रमहो शास्त्रमहो गुरुरहो गुरुः ॥३५॥

அஹோ ஞானம்! அஹோ ஞானம்! அஹோ ஆனந்தம்! அஹோ ஆனந்தம்! அஹோ சாஸ்திரம்! அஹோ சாஸ்திரம்! அஹோ குரு! அஹோ குரு!॥३५॥

Verse 36

इति य इदमधीते सोऽपि कृतकृत्यो भवति। सुरापानात्पूतो भवति। स्वर्णस्तेयात्पूतो भवति। ब्रह्महत्यात्पूतो भवति। कृत्याकृत्यात्पूतो भवति। एवं विदित्वा स्वेच्छाचारपरो भूयाद् ॐ सत्यमित्युपनिषत्॥३६॥

இவ்வாறு இந்த உபதேசத்தைப் பயிலும் ஒருவர் கೃತகೃತ்யன் ஆகிறான். அவன் சுராபானத் தோஷத்திலிருந்து தூய்மையடைகிறான்; பொன் திருட்டுப் பாவத்திலிருந்து தூய்மையடைகிறான்; பிராமணஹத்தி பாவத்திலிருந்து தூய்மையடைகிறான்; க்ருத்யா (அபிசாரம்) மற்றும் செய்யக்கூடாத செயல்களால் உண்டான பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைகிறான். இவ்வாறு அறிந்து, தன் சித்தத்திற்கேற்ப நடப்பதில் பராயணனாக இருப்பானாக. ஓம்—சத்தியம்; இதுவே உபநிஷத்॥३६॥