Amritnada

Verse 1

शास्त्राण्यधीत्य मेधावी अभ्यस्य च पुनः पुनः । परं ब्रह्म विज्ञाय उल्कावत्तान्यथोत्सृजेत् ॥१॥

சாஸ்திரங்களைப் படித்து மீண்டும் மீண்டும் பயிற்சி செய்து, மேதாவி பரம்பிரம்மத்தை அறிந்து, அவற்றை தீக்குச்சி போலத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 2

ओङ्कारं रथमारुह्य विष्णुं कृत्वाथ सारथिम् । ब्रह्मलोकपदान्वेषी रुद्राराधनतत्परः ॥२॥

ஓங்கார ரதத்தில் ஏறி, விஷ்ணுவை சாரதியாக்கி, பிரம்மலோகப் பதத்தை நாடுபவன் ருத்ர ஆராதனையில் தத்பரனாய் செல்கிறான்।

Verse 3

तावद्रथेन गन्तव्यं यावद्रथपथि स्थितः । स्थित्वा रथपथस्थानं रथमुत्सृज्य गच्छति ॥३॥

ரதப் பாதையில் இருக்கும் வரை ரதத்தால் செல்ல வேண்டும். ரதப் பாதையின் முடிவிடத்தை அடைந்தபின் ரதத்தை விட்டுவிட்டு முன்னே செல்கிறான்।

Verse 4

मात्रालिङ्गपदं त्यक्त्वा शब्दव्यञ्जनवर्जितम् । अस्वरेण मकारेण पदं सूक्ष्मं च गच्छति ॥४॥

மாத்திரை-லிங்கக் குறியுள்ள ‘பத’ நிலையைத் துறந்து, ஒலி-மெய்யெழுத்து உச்சரிப்பில்லாத, உயிரில்லா ‘மகாரம்’ மூலம் நுண்ணிய பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 5

शब्दादिविषयाः पञ्च मनश्चैवातिचञ्चलम् । चिन्तयेदात्मनो रश्मीन्प्रत्याहारः स उच्यते ॥५॥

ஒலி முதலான ஐந்து விஷயங்களும் மனமும் மிகச் சஞ்சலமானவை; ஆத்மாவின் கதிர்களை (வெளியே செல்லும் ஓட்டங்களை) தியானிப்பதே பிரத்யாஹாரம் எனப்படுகிறது।

Verse 6

प्रत्याहारस्तथा ध्यानं प्राणायामोऽथ धारणा । तर्कश्चैव समाधिश्च षडङ्गो योग उच्यते ॥६॥

இந்திரியப் பிரத்யாஹாரம், பின்னர் தியானம், பிராணாயாமம், அதன் பின் தாரணை; மேலும் தர்க்கமும் சமாதியும்—இவையே ஆறு அங்க யோகம் எனப்படுகிறது.

Verse 7

यथा पर्वतधातूनां दह्यन्ते धमनान्मलाः । तथेन्द्रियकृता दोषा दह्यन्ते प्राणनिग्रहात् ॥७॥

மலைத் தாதுக்களின் மாசு ஊதுதலால் எரிந்து நீங்குவது போல, இந்திரியங்களால் உண்டான தோஷங்கள் பிராண நிக்ரஹத்தால் எரிந்து நீங்குகின்றன.

Verse 8

प्राणायामैर्दहेद्दोषान्धारणाभिश्च किल्बिषम् । प्रत्याहारेण संसर्गाद्ध्यानेनानीश्वरान्गुणान् ॥८॥

பிராணாயாமங்களால் தோஷங்களை எரிக்க வேண்டும்; தாரணைகளால் கில்பிஷம் (பாவமலம்) நீங்க வேண்டும். பிரத்யாஹாரத்தால் விஷய-சம்பர்க்கத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும்; தியானத்தால் அநீஸ்வர குணங்களை வெல்ல வேண்டும்.

Verse 9

किल्बिषं हि क्षयं नीत्वा रुचिरं चैव चिन्तयेत् ॥९॥

கில்பிஷத்தை (பாவமலத்தை) நிச்சயமாக அழிவுக்குக் கொண்டு வந்து, பின்னர் ‘ருசிர’—அந்த ஒளிமிகு/மனம்கவரும் தத்துவத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 10

रुचिरं रेचकं चैव वायोराकर्षणं तथा । प्राणायामस्त्रयः प्रोक्ता रेचपूरककुम्भकाः ॥१०॥

‘ருசிர’, மேலும் ரேசகம் (மூச்சை வெளியே விடுதல்) மற்றும் வாயுவை இழுத்தல் (ஆகர்ஷணம்/பூரணம்)—பிராணாயாமம் மூன்று எனக் கூறப்படுகிறது: ரேசகம், பூரகம், கும்பகம்.

Verse 11

सव्याहृतिं सप्रणवां गायत्रीं शिरसा सह । त्रिः पठेदायतप्राणः प्राणायामः स उच्यते ॥११॥

வ்யாஹ்ருதிகள் மற்றும் பிரணவம் உடன், ‘சிரஸ்’ (இணைப்பு) சேர்த்து காயத்ரீயை மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும்; மூச்சை நீட்டித் தணித்து—இதுவே பிராணாயாமம் எனப்படுகிறது.

Verse 12

उत्क्षिप्य वायुमाकाशं शून्यं कृत्वा निरात्मकम् । शून्यभावेन युञ्जीयाद्रेचकस्येति लक्षणम् ॥१२॥

காற்றை வெளியேற்றிக் கொண்டு, வெளி (ஆகாசம்) யை வெறுமையாகவும் அகந்தையற்றதாகவும் ஆக்கி; வெறுமை-பாவத்தால் மனத்தை இணைக்க வேண்டும்—இதுவே ரேசகத்தின் இலக்கணம்.

Verse 13

वक्त्रेणोत्पलनालेन तोयमाकर्षयेन्नरः । एवं वायुर्ग्रहीतव्यः पूरकस्येति लक्षणम् ॥१३॥

மனிதன் தாமரைத் தண்டின் வழி வாயால் நீரை இழுப்பதுபோல், காற்றையும் உள்ளே இழுத்துக் கொள்ள வேண்டும்; இதுவே பூரகத்தின் இலக்கணம்.

Verse 14

नोच्छ्वसेन्न च निश्वासेत् गात्राणि नैव चालयेत् । एवं भावं नियुञ्जीयात् कुम्भकस्येति लक्षणम् ॥१४॥

மூச்சை உள்ளே இழுக்கவும் வேண்டாம், வெளியே விடவும் வேண்டாம்; உடல் உறுப்புகளைச் சிறிதும் அசைக்க வேண்டாம்; இவ்வாறான நிலையில் தன்னை நிலைநிறுத்த வேண்டும்—இதுவே கும்பகத்தின் இலக்கணம்.

Verse 15

अन्धवत्पश्य रूपाणि शब्दं बधिरवत् शृणु । काष्ठवत्पश्य ते देहं प्रशान्तस्येति लक्षणम् ॥१५॥

உருவங்களை குருடனைப் போலக் காண்; ஒலியை செவிடனைப் போலக் கேள்; உன் உடலை மரக்கட்டையாகக் கருது—இதுவே பிரசாந்தனின் இலக்கணம்.

Verse 16

मनः सङ्कल्पकं ध्यात्वा संक्षिप्यात्मनि बुद्धिमान् । धारयित्वा तथाऽऽत्मानं धारणा परिकीर्तिता ॥१६॥

மனத்தை சங்கல்ப-ஸ்வரூபமாகத் தியானித்து, ஞானி அதை ஆத்மாவில் சுருக்கி (லயித்து) விடுகிறான். பின்னர் அதேபடி ஆத்மாவை நிலைநிறுத்தி தாங்குதல் ‘தாரணை’ எனக் கூறப்படுகிறது॥१६॥

Verse 17

आगमस्याविरोधेन ऊहनं तर्क उच्यते । समं मन्येत यं लब्ध्वा स समाधिः प्रकीर्तितः ॥१७॥

ஆகமம் (சாஸ்திரம்) எதிர்ப்படாத வகையில் நிகழும் ஊஹனம்/விசாரணையே ‘தர்க்கம்’ எனப்படுகிறது. அதை அடைந்தபின் அனைத்தையும் சமமாக (ஏகரஸமாக) காணும் நிலையே ‘சமாதி’ எனப் புகழப்படுகிறது॥१७॥

Verse 18

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

சமமான, இனிய, குற்றமற்ற நிலப்பகுதியில் மனோமயீ ரக்ஷையை நிறுவி, மண்டலத்தில் ஜபம் செய்து, பத்மகம், ஸ்வஸ்திகம் அல்லது பத்ராசனம் ஆகிய யோகாசனங்களில் ஒன்றை முறையாக அமைத்து வடக்கு நோக்கி நிலைபெற வேண்டும். ஒரு விரலால் ஒரு நாசிப்புடத்தை மூடி, பிராணன் (மாருதம்) உள்ளே இழுத்து, உள்ளக அக்கினியைத் தாங்கி, ‘சப்தம்’ ஒன்றையே தியானிக்க வேண்டும்॥१८–२०॥

Verse 19

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

சமமான, இனிய, குற்றமற்ற நிலத்தில் மனோமயீ ரக்ஷையை நிறுவி, மண்டலத்தில் ஜபம் செய்து, பத்மகம்/ஸ்வஸ்திகம்/பத்ராசனம் ஆகியவற்றில் ஒன்றை முறையாக அமைத்து வடக்கு நோக்கி நிலைபெற வேண்டும். ஒரு விரலால் ஒரு நாசிப்புடத்தை மூடி, பிராணனை உள்ளே இழுத்து, உள்ளக அக்கினியைத் தாங்கி, சப்தம் ஒன்றையே தியானிக்க வேண்டும்॥१८–२०॥

Verse 20

भूमिभागे समे रम्ये सर्वदोषविवर्जिते । कृत्वा मनोमयीं रक्षां जप्त्वा चैवाथ मण्डले ॥ पद्मकं स्वस्तिकं वापि भद्रासनमथापि वा । बद्ध्वा योगासनं सम्यगुत्तराभिमुखः स्थितः ॥ नासिकापुटमङ्गुल्या पिधायैकेन मारुत...

குற்றமற்ற, சமமான, இனிய நிலத்தில் மனோமயீ ரக்ஷையை நிறுவி, மண்டலத்தில் ஜபம் செய்து, பத்மகம்/ஸ்வஸ்திகம்/பத்ராசனத்தில் முறையாக அமர்ந்து வடக்கு நோக்கி இருக்க வேண்டும். ஒரு விரலால் ஒரு நாசிப்புடத்தை மூடி, பிராணனை உள்ளே இழுத்து, உள்ளக அக்கினியைத் தாங்கி, சப்தம் ஒன்றையே தியானிக்க வேண்டும்॥१८–२०॥

Verse 21

ॐ इत्येकाक्षरं ब्रह्म ॐ इत्येकेन रेचयेत् । दिव्यमन्त्रेण बहुशः कुर्यादात्ममलच्युतिम् ॥२१॥

‘ஓம்’ ஒரெழுத்துப் பிரம்மம். அந்த ஒரே ‘ஓம்’ மூலம் ரேசனம் (மூச்சை வெளியேற்றல்) செய்ய வேண்டும்; தெய்வ மந்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் பயின்று ஆத்ம மாசு நீங்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

पश्चाद्ध्यायीत् पूर्वोक्तक्रमशो मन्त्रविद्बुधः । स्थूलातिस्थूलमात्रायं नाभेरूर्ध्वरुपक्रमः ॥२२॥

பின்னர் மந்திரத்தை அறிந்த ஞானி, முன் கூறிய வரிசைப்படி ஒழுங்காகத் தியானிக்க வேண்டும்—ஸ்தூலத்திலிருந்து அதி-ஸ்தூலம் வரை இம்மாத்திரையில், நாபியிலிருந்து மேலே செல்லும் ரூபத்தால் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 23

तिर्यगूर्ध्वमधो दृष्टिं विहाय च महामतिः । स्थिरस्थायी विनिष्कम्पः सदा योगं समभ्यसेत् ॥२३॥

பக்கமாகவும், மேலாகவும், கீழாகவும் செல்லும் பார்வையை விட்டு, மகாமதி சாதகர் நிலைத்தும் உறுதியுடனும் நடுக்கமின்றியும் எப்போதும் யோகத்தைப் பயில வேண்டும்.

Verse 24

तालमात्राविनिष्कम्पो धारणायोजनं तथा । द्वादशमात्रो योगस्तु कालतो नियमः स्मृतः ॥२४॥

தாள-மாத்திரை அளவு நடுக்கமற்ற நிலைத்தன்மை தாரணையின் பயன்பாடு எனக் கூறப்படுகிறது; யோகம் பன்னிரண்டு மாத்திரை அளவுடையது—கால அளவின் இந்த நியமம் ஸ்மிருதியாக நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 25

अघोषमव्यञ्जनमस्वरं च अकण्ठताल्वोष्ठमनासिकं च । अरेफजातमुभयोष्मवर्जितं यदक्षरं न क्षरते कदाचित् ॥२५॥

எந்த அక్షரம் ஒலியற்றது, மெய்யெழுத்தும் உயிரெழுத்தும் அற்றது; தொண்டை, அண்ணம், உதடு, மூக்கு ஆகிய உச்சரிப்புகளற்றது; ‘ர’ (ரேபம்) மூலம் பிறக்காதது, இரு ஊஷ்மங்கள் (ஶ, ஷ, ஸ, ஹ) இன்றியது—அந்த அక్షரம் எப்போதும் அழிவதில்லை.

Verse 26

येनासौ पश्यते मार्गं प्राणस्तेन हि गच्छति । अतस्तमभ्यसेन्नित्यं सन्मार्गगमनाय वै ॥२६॥

எந்த உபாயத்தால் அவன் வழியைப் பார்க்கிறானோ, அதே உபாயத்தால் பிராணன் செல்கிறது. ஆகவே சன்மார்க்கம் செல்ல அதனை நித்தம் பயில வேண்டும்॥২৬॥

Verse 27

हृद्द्वारं वायुद्वारं च मूर्धद्वारमतः परम् । मोक्षद्वारं बिलं चैव सुषिरं मण्डलं विदुः ॥२७॥

அவர்கள் இதய-வாசல், வாயு-வாசல், அதற்கு அப்பால் மூர்த்தி(மூर्धா)-வாசல் என்று அறிவர். மேலும் மோட்ச-வாசலை ‘பிலம்’, ‘சுஷிரம்’, ‘மண்டலம்’ எனவும் கூறுவர்॥২৭॥

Verse 28

भयं क्रोधमथालस्यमतिस्वप्नातिजागरम् । अत्याहरमनाहरं नित्यं योगी विवर्जयेत् ॥२८॥

பயம், கோபம், சோம்பல்; மிகுந்த உறக்கம், மிகுந்த விழிப்பு; அதிக உணவு, உணவில்லாமை—இவற்றை யோகி எப்போதும் விலக்க வேண்டும்॥২৮॥

Verse 29

अनेन विधिना सम्यङ्नित्यमभ्यसतः क्रमात् । स्वयमुत्पद्यते ज्ञानं त्रिभिर्मासैर्न संशयः ॥२९॥

இந்த முறையின்படி யார் ஒழுங்காகவும் சரியாகவும் தினமும் பயிற்சி செய்கிறாரோ, அவருள் மூன்று மாதங்களில் ஞானம் தானே உதயமாகும்—சந்தேகமில்லை॥২৯॥

Verse 30

चतुर्भिः पश्यते देवान्पञ्चभिस्तुल्यविक्रमः । इच्छयाप्नोति कैवल्यं षष्ठे मासि न संशयः ॥३०॥

நான்கு மாதங்களில் தேவர்களைத் தரிசிக்கிறான்; ஐந்து மாதங்களில் அவர்களுக்கு இணையான வலிமை பெறுகிறான். ஆறாம் மாதத்தில் சங்கல்பமாத்திரத்தால் கைवल்யத்தை அடைகிறான்—சந்தேகமில்லை॥৩০॥

Verse 31

पार्थिवः पञ्चमात्रस्तु चतुर्मात्राणि वारुणः । आग्नेयस्तु त्रिमात्रोऽसौ वायव्यस्तु द्विमात्रकः ॥३१॥

பார்த்திவத் தத்துவம் ஐந்து மாத்திரையுடையது; வாருணத் தத்துவம் நான்கு மாத்திரையுடையது. ஆக்நேயத் தத்துவம் மூன்று மாத்திரை; வாயவ்யத் தத்துவம் இரண்டு மாத்திரை என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 32

एकमात्रस्तथाकाशो ह्यर्धमात्रं तु चिन्तयेत् । सिद्धिं कृत्वा तु मनसा चिन्तयेदात्मनात्मनि ॥३२॥

அதேபோல் ஆகாசம் ஒரு மாத்திரையுடையது; அரைமாத்திரையையும் தியானிக்க வேண்டும். மனத்தால் சித்தியை ஏற்படுத்தி, ஆத்மனால் ஆத்மத்தில் ஆத்மாவைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 33

त्रिंशत्पर्वाङ्गुलः प्राणो यत्र प्राणः प्रतिष्ठितः । एष प्राण इति ख्यातो बाह्यप्राणस्य गोचरः ॥३३॥

பிராணன் ‘முப்பது பர்வ-அங்குல’ அளவென கூறப்படுகிறது; பிராணன் எங்கு நிலைபெறுகிறதோ. அதுவே ‘பிராணன்’ எனப் புகழப்படும்—வெளிச் சுவாசத்தின் செயற்பரப்பு.

Verse 34

अशीतिश्च शतं चैव सहस्राणि त्रयोदश । लक्षश्चैकोननिःश्वास अहोरात्रप्रमाणतः ॥३४॥

ஒரு நாள்-இரவு அளவின்படி—எண்பது மற்றும் நூறு, மேலும் பதிமூன்று ஆயிரம்; மேலும் ஒரு இலட்சத்தில் ஒன்று குறைந்த நிச்வாசங்கள் (சுவாச எண்ணிக்கை) உண்டு.

Verse 35

प्राण आद्यो हृदिस्थाने अपानस्तु पुनर्गुदे । समानो नाभिदेशे तु उदानः कण्ठमाश्रितः ॥३५॥

பிராணன்—முதன்மையானது—இதயப் பகுதியில்; அபானன் மீண்டும் குதத்தில். சமானன் நாபிப் பகுதியில்; உதானன் கண்ணத்தில் (கழுத்தில்) நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 36

व्यानः सर्वेषु चाङ्गेषु सदा व्यावृत्य तिष्ठति । अथ वर्णास्तु पञ्चानां प्राणादीनामनुक्रमात् ॥३६॥

வ்யானன் எல்லா அங்கங்களிலும் எப்போதும் பரவி விரிந்தே நிலைத்திருக்கிறான். இப்போது பிராணன் முதலிய ஐந்தின் நிறங்கள் வரிசையாக கூறப்படுகின்றன॥௩௬॥

Verse 37

रक्तवर्णो मणिप्रख्यः प्राणो वायुः प्रकीर्तितः । अपानस्तस्य मध्ये तु इन्द्रगोपसमप्रभः ॥३७॥

பிராணவாயு சிவப்பு நிறமுடையது; மணிபோல் ஒளிர்வதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. அதன் நடுவில் அபானன் இந்திரகோபப் பூச்சியின் ஒளிபோன்ற பிரகாசமுடையவன்॥௩௭॥

Verse 38

समानस्तु द्वयोर्मध्ये गोक्षीरधवलप्रभः । आपाण्डर उदानश्च व्यानो ह्यर्चिस्समप्रभः ॥३८॥

சமானன் அந்த இரண்டிற்கும் நடுவில் பசும்பால்போன்ற வெண்மையான ஒளியுடையவன். உதானன் வெளிறிய நிறமுடையவன்; வ்யானன் தீச்சுடர்போன்ற பிரகாசமுடையவன்॥௩௮॥

Verse 39

यस्येदं मण्डलं भित्वा मारुतो याति मूर्धनि । यत्र तत्र म्रियेद्वापि न स भूयोऽभिजायते । न स भूयोऽभिजायत इत्युपनिषत् ॥३९॥

யாருக்காக இந்த மாருதன் (பிராணவாயு) இந்த மண்டலத்தைத் துளைத்து தலைச்சிகரத்திற்குச் செல்கிறதோ—அவன் எங்கே இறந்தாலும் மீண்டும் பிறப்பதில்லை. ‘மீண்டும் பிறப்பதில்லை’—இவ்வாறு உபநிஷத் முடிகிறது॥௩௯॥