Adhyaya 4

Verse 1

अगस्त्य उवाच । तस्माच्चंद्रहरिस्थानादाग्नेय्यां दिशि संस्थितः । देवो धर्महरिर्न्नाम कलिकल्मषनाशकः

அகஸ்தியர் கூறினார்—அந்த சந்திரஹரி ஸ்தலத்தின் அக்னேய திசையில் ‘தர்மஹரி’ என்னும் தேவன் வீற்றிருக்கிறார்; அவர் கலியுகக் கல்மஷங்களை அழிப்பவர்.

Verse 2

वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः स्वकर्मपरिनिष्ठितः । पुरा समागतो धर्मस्तीर्थयात्राचिकीर्षया

வேதமும் வேதாங்கங்களும் கூறும் தத்துவங்களை அறிந்தும், தன் ஸ்வதர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்தும் இருந்த தர்மன், முற்காலத்தில் தீர்த்தயாத்திரை செய்ய விரும்பி வந்தான்.

Verse 3

आगत्य च चकारोच्चैर्यात्रां तत्रादरेण सः । दृष्ट्वा माहात्म्यमतुलमयोध्यायाः सविस्मयः

அங்கே வந்து அவர் மிகுந்த பக்தியுடன் தீர்த்தயாத்திரையைச் செய்தார்; அயோத்தியாவின் ஒப்பற்ற மகிமையைப் பார்த்து வியப்பில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 4

विधाय स्वभुजावूर्ध्वौ विप्रोऽवोचन्मुदान्वितः । अहो रम्यमिदं तीर्थमहो माहात्म्यमुत्तमम्

இரு கரங்களையும் உயர்த்தி அந்த விப்ரர் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்—“அஹோ! இந்த தீர்த்தம் எவ்வளவு இனிமையானது; அஹோ! இதன் மகிமை எவ்வளவு உயர்ந்தது!”

Verse 5

अयोध्यासदृशी कापि दृश्यते नापरा पुरी । या न स्पृशति वसुधां विष्णुचक्रस्थिताऽनिशम्

அயோத்தியை ஒத்த வேறு எந்த நகரமும் காணப்படாது; இப்புரி பூமியைத் தொடாது, எப்போதும் விஷ்ணுவின் சக்கரத்தின் மேல் நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 6

यस्यां स्थितो हरिः साक्षात्सेयं केनोपमीयते । अहो तीर्थानि सर्वाणि विष्णुलोकप्रदानि वै

எதில் சாட்சாத் ஹரி தாமே வாசம் செய்கிறாரோ, அதற்கு எதனால் ஒப்பிடலாம்? ஆஹா! இத்தனை தீர்த்தங்களும் நிச்சயமாக விஷ்ணுலோகத்தை அளிப்பவையே।

Verse 7

अहो विष्णुरहो तीर्थमयोध्याऽहो महापुरी । अहो माहात्म्यमतुलं किं न श्लाघ्यमिहास्थितम्

ஆஹா விஷ்ணுவே! ஆஹா தீர்த்தமே! ஆஹா அயோத்தி—மகாநகரி! ஆஹா இதன் ஒப்பற்ற மகிமை! இங்கே புகழத்தக்கதல்லாதது என்ன உள்ளது?

Verse 8

इत्युक्त्वा तत्र बहुशो ननर्त प्रमदाकुलः । धर्मो माहात्म्यमालोक्य अयोध्याया विशेषतः

இவ்வாறு கூறி, ஆனந்தத்தில் மயங்கிய தர்மன் அங்கே மீண்டும் மீண்டும் நடனமாடினான்; குறிப்பாக அயோத்தியின் விசேஷ மகிமையைப் பார்த்து।

Verse 9

तं तथा नर्तमानं वै धर्मं दृष्ट्वा कृपान्वितः । आविर्बभूव भगवान्पीतवासा हरिः स्वयम् । तं प्रणम्य च धर्मोऽथ तुष्टाव हरिमादरात्

தர்மன் இவ்வாறு நடனமாடுவதைக் கண்டு, கருணை நிறைந்த பகவான் தாமே வெளிப்பட்டார்—பீதாம்பரதாரி ஹரி. பின்னர் தர்மன் அவரை வணங்கி, மரியாதையுடன் ஹரியைப் போற்றினான்।

Verse 10

धर्म उवाच । नमः क्षीराब्धिवासाय नमः पर्यंकशायिने । नमः शंकरसंस्पृष्टदिव्यपादाय विष्णवे

தர்மன் கூறினான்—க்ஷீரசாகரத்தில் வாசம் செய்பவனே, உமக்கு வணக்கம்; பரியங்கத்தில் பள்ளிகொள்பவனே, உமக்கு வணக்கம். சங்கரன் தொடுதலால் புனிதமான திவ்ய பாதங்களையுடைய விஷ்ணுவே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 11

भक्त्यार्च्चितसुपादाय नमोऽजादिप्रियाय ते । शुभांगाय सुनेत्राय माधवाय नमो नमः

பக்தியால் அர்ச்சிக்கப்படும் அழகிய பாதங்களையுடைய உமக்கு வணக்கம்; பிரம்மா முதலிய தேவர்களுக்கு பிரியமான உமக்கு வணக்கம். மங்கள அங்கங்களும் இனிய கண்களும் உடைய மாதவனே, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 12

नमोऽरविन्दपादाय पद्मनाभाय वै नमः । नमः क्षीराब्धिकल्लोलस्पृष्टगात्राय शार्ङ्गिणे

தாமரை போன்ற பாதங்களையுடையவரே, உமக்கு வணக்கம்; பத்மநாபனே, நிச்சயமாக உமக்கு வணக்கம். க்ஷீரசாகர அலைகள் தொடும் திருமேனியுடைய சார்ங்கிணே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 13

ॐ नमो योगनिद्राय योगर्क्षैर्भावितात्मने । तार्क्ष्यासनाय देवाय गोविन्दाय नमोनमः

ஓம்—யோகநித்ரா ரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; யோக ரிஷிகளால் உணரப்பட்ட ஆத்மஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம். தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) ஆசனமாக உடைய தேவன் கோவிந்தனே, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 14

सुकेशाय सुनासाय सुललाटाय चक्रिणे । सुवस्त्राय सुवर्णाय श्रीधराय नमोनमः

அழகிய கூந்தலும், நன்னாசியும், இனிய நெற்றியும் உடைய சக்கரதாரியே, உமக்கு வணக்கம். சிறந்த ஆடைகளும் பொன்னொளியும் உடைய ஸ்ரீதரனே, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 15

सुबाहवे नमस्तुभ्यं चारुजंघाय ते नमः । सुवासाय सुदिव्याय सुविद्याय गदाभृते

வலிய புஜங்களையுடையவனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; அழகிய ஜங்கைகளையுடையவனே! உமக்கு நமஸ்காரம். நற்குடியிருப்புடையவனே, பரம திவ்யனே, சத்திய ஞானஸ்வரூபனே, கதாதரனே! உமக்கு வணக்கம்.

Verse 16

केशवाय च शांताय वामनाय नमोनमः । धर्मप्रियाय देवाय नमस्ते पीतवाससे

கேசவனாகிய அமைதிச் சொரூபனுக்கும், வாமனனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். தர்மத்தை நேசிக்கும் தேவனே! உமக்கு வணக்கம்; பீதாம்பரதாரியே! உமக்கு பிரணாமம்.

Verse 17

अगस्त्य उवाच । इति स्तुतो जगन्नाथो धर्मेण श्रीपतिर्मुदा । उवाच स हृषीकेशः प्रीतो धर्ममुदारधीः

அகஸ்தியர் கூறினார்—தர்மன் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்ததால் ஜகந்நாதனும், ஸ்ரீபதியும், மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தார். அப்போது பிரீதியடைந்த ஹ்ருஷீகேசன், உயர்ந்த அறிவுடைய தர்மனிடம் உரைத்தான்.

Verse 18

श्रीभगवानुवाच । तुष्टोऽहं भवतो धर्म स्तोत्रेणानेन सुव्रत । वरं वरय धर्मज्ञ यस्ते स्यान्मनसः प्रियः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தர்மனே, நல்விரதனே! இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் நான் உன்னிடம் திருப்தியடைந்தேன். தர்மத்தை அறிந்தவனே! உன் மனத்திற்கு இனிய வரத்தை வேண்டிக் கொள்.

Verse 19

स्तोत्रेणानेन यः स्तौति मानवो मामतन्द्रितः । सर्वान्कामानवाप्नोति पूजितः श्रीयुतःसदा

எவன் இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் என்னை சோர்வின்றி பக்தியுடன் ஸ்துதி செய்கிறானோ, அவன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்து, எப்போதும் போற்றப்பட்டு செல்வச் செழிப்புடன் இருப்பான்.

Verse 20

धर्म उवाच । यदि तुष्टोसि भगवन्देवदेव जगत्पते । त्वामहं स्थापयाम्यत्र निजनाम्ना जगद्गुरो

தர்மன் கூறினான்—ஓ பகவான், தேவர்களின் தேவா, உலகின் ஆண்டவனே! நீர் திருப்தியடைந்தால், ஓ ஜகத்குருவே, என் பெயராலேயே இங்கே உம்மை நிறுவுவேன்।

Verse 21

अगस्त्य उवाच । एवमस्त्विति संप्रोच्याभवद्धर्महरिर्विभुः । स्मरणादेव मुच्येत नरो धर्महरेर्विभोः

அகஸ்தியர் கூறினார்—‘அவ்வாறே ஆகுக’ என்று சொல்லி, அந்த அனைத்திலும் நிறைந்த பரம்பொருள் ‘தர்ம-ஹரி’ எனப் பெயர் பெற்றான். வல்லமைமிக்க தர்ம-ஹரியை நினைத்தாலே மனிதன் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 22

सरयूसलिले स्नात्वा सुचिंताकुलमानसः । देवं धर्महरिं पश्येत्सर्वपापैः प्रमुच्यते

சரயூ நதிநீரில் நீராடி, தூய சிந்தனையால் நிறைந்த மனத்துடன் தேவன் தர்ம-ஹரியை தரிசித்தால், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 23

अत्र दानं तथा होमं जपो ब्राह्मणभोजनम् । सर्वमक्षयतां याति विष्णुलोके निवासकृत्

இங்கே செய்யப்படும் தானம், ஹோமம், ஜபம், பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம்—இவை அனைத்தின் பலனும் அழியாததாகி, விஷ்ணுலோக வாசத்தை அளிக்கும்।

Verse 24

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि यत्किंचिद्दुष्कृतं भवेत् । प्रायश्चित्तं विधातव्यं तन्नाशाय प्रयत्नतः

அறியாமையாலோ அறிந்தேனோ ஏதேனும் தீச்செயல் நிகழ்ந்திருந்தால், அதன் நாசத்திற்காக முயற்சியுடன் முறையாகப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 25

प्रायश्चित्तेन विधिना पापं तस्य प्रणश्यति । तस्मादत्र प्रकर्त्तव्यं प्रायश्चित्तं विधानतः

விதிமுறையுடன் செய்யப்படும் பிராயச்சித்தத்தால் அவனுடைய பாவம் அழிகிறது. ஆகையால் இங்கே சாஸ்திர விதிப்படி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि राजादेर्निग्रहात्तथा । नित्यकर्मनिवृत्तिः स्याद्यस्य पुंसोऽवशात्मनः । तेनाप्यत्र विधातव्यं प्रायश्चित्तं प्रयत्नतः

அறியாமையாலோ அறிந்தே செய்ததாலோ, அரசன் முதலியோரின் தடையாலோ, உதவியற்ற ஒருவனுக்கு நித்திய கர்மங்கள் விடுபட்டால், அவனும் இங்கே முயற்சியுடன் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

अत्र साक्षात्स्वयं देवो विष्णुर्वसति सादरः । तस्माद्वर्णयितुं शक्यो महिमा न हि मानवैः

இங்கே சாட்சாத் தாமே தேவன் விஷ்ணு அருளோடு வாசம் செய்கிறார். ஆகவே இவ்விடத்தில் அவருடைய மகிமையை மனிதர்கள் முழுமையாக வர்ணிக்க இயலாது.

Verse 28

आषाढे शुक्ल पक्षस्य एकादश्यां द्विजोत्तम । तस्य सांवत्सरी यात्रा कर्तव्या तु विधानतः

ஓ த்விஜோத்தமா! ஆஷாட மாத சுக்லபட்ச ஏகாதசியன்று அந்த ஆண்டுப் பயணத்தை சாஸ்திர விதிப்படி நடத்த வேண்டும்.

Verse 29

स्वर्गद्वारे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा धर्महरिं विभुम् । सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोके वसेत्सदा

ஸ்வர்கத்வாரத்தில் நீராடி, தர்மத்தின் உருவான மகிமைமிகு ஹரியை தரிசித்த மனிதன், எல்லாப் பாவங்களிலும் இருந்து தூய்மையடைந்து எப்போதும் விஷ்ணுலோகத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 30

तस्माद्दक्षिणदिग्भागे स्वर्णस्य खनिरुत्तमा । यत्र चक्रे स्वर्णवृष्टिं कुबेरो रघुजाद्भयात्

அந்த இடத்தின் தெற்குத் திசைப் பகுதியில் சிறந்த பொன் சுரங்கம் உள்ளது; அங்கே ரகு புத்ரனின் அச்சத்தால் குபேரன் பொன்மழை பொழியச் செய்தான்।

Verse 31

व्यास उवाच । भगवन्ब्रूहि तत्त्वज्ञ स्वर्णवृष्टिरभूत्कथम् । कुबेरस्य कथं भीतिरुत्पन्ना रघुभूपतेः

வியாசர் கூறினார்—பகவனே, தத்துவஞானியே! பொன்மழை எவ்வாறு நிகழ்ந்தது? மேலும் ரகுவம்ச அரசனால் குபேரனுக்கு அச்சம் எவ்வாறு உண்டாயிற்று?

Verse 32

एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरान्मम सुव्रत । श्रुत्वा कथारहस्यानि न तृप्यति मनो मम

நல்ல விரதனே! இவற்றையெல்லாம் எனக்கு விரிவாகச் சொல்வாயாக; கதையின் மறைநயங்களை கேட்டும் என் மனம் திருப்தியடையவில்லை।

Verse 33

अगस्त्य उवाच । शृणु विप्र प्रवक्ष्यामि स्वर्णस्योत्पत्तिमुत्तमाम् । यस्य श्रवणतो नृणां जायते विस्मयो महान्

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ விப்ரரே! கேளுங்கள்; பொன்னின் சிறந்த தோற்றத்தை நான் உரைப்பேன்; அதை கேட்டால் மக்களுக்குப் பெரும் வியப்பு உண்டாகும்।

Verse 34

आसीत्पुरा रघुपतिरिक्ष्वाकुकुलवर्द्धनः । रघुर्निजभुजोदारवीर्यशासितभूतलः

பண்டைக் காலத்தில் இக்ஷ்வாகு குலத்தை வளர்த்த ரகுபதி ரகு இருந்தான்; தன் கரங்களின் உயர்ந்த வீரத்தால் பூமியை ஆட்சி செய்தான்।

Verse 35

प्रतापतापितारातिवर्गव्याख्यातसद्यशाः । प्रजाः पालयता सम्यक्तेननीतिमता सता

அவரது பராக்கிரமத்தால் தகித்த பகைவர் கூட்டமே அவரின் உடனடி புகழை அறிவித்தது. நீதியறிந்த தர்மமிகு அரசன் குடிகளை முறையாகக் காத்தான்.

Verse 36

यशःपूरेण समलिप्ता दिशो दश सितत्विषा । स चक्रे प्रौढविभवसाधनां विजयक्रमात्

அவரின் புகழ் வெள்ளத்தின் வெண்மையான ஒளியால் பத்து திசைகளும் அபிஷேகமடைந்ததுபோல் தோன்றின. வெற்றிகளின் படிப்படியாகப் பெருஞ்செல்வத்தின் சாதனங்களை அவர் நிறைவேற்றினார்.

Verse 37

नानादेशान्समाक्रम्य चतुरंगबलान्वितः । भूतानि वशमानीय वसु जग्राह दण्डतः

நான்கு அங்கங்களுடைய சேனையுடன் பல நாடுகளை அவர் கடந்து சென்றார். எதிர்ப்பவர்களை அடக்கி, அரச தண்டநீதியின் வலிமையால் செல்வத்தைப் பெற்றார்.

Verse 38

उत्कृष्टान्नृपतीन्वीरो दंडयित्वा बलाधिकान् । रत्नानि विविधान्याशु जग्राहातिबलस्तदा

அந்த மிகவலிமைமிக்க வீரன், வலிமையில் மேம்பட்ட அரசர்களையும் தண்டித்தான். பின்னர் பலவகை ரத்தினங்களை விரைவில் கைப்பற்றினான்.

Verse 39

स विजित्य दिशः सर्वा गृहीत्वा रत्नसंचयम् । अयोध्यामागतो राजा राजधानीं च तां शुभाम्

எல்லாத் திசைகளையும் வென்று, ரத்தினச் சேமிப்பைத் திரட்டி, அரசன் தன் மங்களகரமான தலைநகர் அயோத்திக்குத் திரும்பி வந்தான்.

Verse 40

तत्रागत्य च काकुत्स्थो यज्ञायोत्सुकमानसः । चकार निर्मलां बुद्धिं निजवंशोचितक्रियाम

அங்கே வந்து காகுத்ஸ்த அரசன் யாகத்திற்குத் துடித்த மனத்துடன், தன் புத்தியைத் தூய்மைப்படுத்தி, தன் குலத்திற்கேற்ற விதிகளைச் செய்யத் தீர்மானித்தான்.

Verse 41

वसिष्ठं मुनिमाज्ञाय वामदेवं च कश्यपम्

அவன் முனி வசிஷ்டரையும், வாமதேவரையும், கश्यபரையும் ஆணையிட்டு அழைத்தான்.

Verse 42

अन्यानपि मुनिश्रेष्ठान्नानातीर्थसमाश्रितान् । समानयद्विनीतेन द्विजवर्येण भूपतिः

அரசன் பல தீர்த்தங்களில் தங்கியிருந்த மற்ற முனிவர்களையும், பணிவுடைய சிறந்த பிராமணன் ஒருவன் மூலம் வரவழைத்தான்.

Verse 43

दृष्ट्वा स्थितान्स तान्सर्वान्प्रदीप्तानिव पावकान् । तानागतान्विदित्वाथ रघुः परपुरंजयः । निश्चक्राम यथान्यायं स्वयमेव महायशाः

அனைத்து முனிவர்களும் எரியும் தீப்போல் நின்றதைப் பார்த்து, அவர்கள் வந்ததை அறிந்ததும், பகைநகரங்களை வென்ற பெரும்புகழ் ரகு மரியாதைக்கேற்ப தானே வெளியே வந்தான்.

Verse 44

ततो विनीतवत्सर्वान्काकुत्स्थो द्विजसत्तमान् । उवाच धर्मयुक्तं च वचनं यज्ञसिद्धये

பின்பு காகுத்ஸ்தன் அந்தச் சிறந்த பிராமணர்களிடம் பணிவுடன் நடந்து, யாகம் நிறைவேறத் தர்மமயமான சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 45

रविरुवाच । मुनयः सर्व एवैते यूयं शृणुत मद्वचः । यज्ञं विधातुमिच्छामि तत्राज्ञां दातुमर्हथ

ரவி கூறினார்—ஓ முனிவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என் சொற்களைச் செவிமடுக்குங்கள். நான் யாகம் நடத்த விரும்புகிறேன்; அதற்கு உங்கள் அனுமதியை அருள வேண்டும்.

Verse 46

सांप्रतं मामको यज्ञो युक्तः स्यान्मुनिसत्तमाः । एतद्विचार्य्य तत्त्वेन ब्रूत यूयं मुनीश्वराः

ஓ முனிசிறந்தவர்களே, இப்போது எனக்கு எந்த யாகம் உரியதாகும்? இதைத் தத்துவமாக ஆராய்ந்து சொல்லுங்கள், ஓ முனிவராதிபதிகளே.

Verse 47

मुनय ऊचुः । राजन्विश्वजिदाख्यातो यज्ञानां यज्ञ उत्तमः । सांप्रतं कुरु तं यत्नान्मा विलंबं वृथा कृथाः

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ அரசே, ‘விச்வஜித்’ எனப் புகழ்பெற்ற யாகம் யாகங்களுள் சிறந்தது. அதை இப்போதே முயற்சியுடன் செய்; வீணாகத் தாமதிக்காதே.

Verse 48

अगस्त्य उवाच । नृपश्चक्रे ततो यज्ञं विश्वदिग्जयसंज्ञितम् । नानासंभारमधुरं कृतसर्वस्वदक्षिणम्

அகஸ்தியர் கூறினார்—பின்னர் அரசன் ‘விச்வதிக்-ஜய’ எனப்படும் யாகத்தைச் செய்தான்; பலவகை இனிய உபகரணங்களால் நிறைந்ததும், தட்சிணையாகத் தன் அனைத்தையும் அளித்ததுமான யாகம் அது.

Verse 49

नानाविधेन दानेन मुनिसंतोषहर्षकृत् । सर्वस्वमेव प्रददौ द्विजेभ्यो बहुमानतः

பலவகை தானங்களால் முனிவர்களுக்கு நிறைவும் மகிழ்ச்சியும் உண்டாக்கி, அவர் மிகுந்த மரியாதையுடன் இருபிறப்பாளர்களுக்கு தன் அனைத்துச் செல்வத்தையும் அளித்தார்.

Verse 50

तेषु विश्वेषु यातेषु पूजितेषु गृहान्स्वकान् । बन्धुष्वपि च तुष्टेषु मुनिषु प्रणतेषु च

பூஜிக்கப்பட்ட அந்த விருந்தினர்கள் அனைவரும் தத்தம் இல்லங்களுக்கு சென்றபின், உறவினரும் திருப்தியடைந்து, முனிவர்களும் வணங்கி ஒப்புதல் அளித்தபோது।

Verse 51

तेन यज्ञेन विधिवद्विहितेन नरेश्वरः । शुशुभे शोभनाचारः स्वर्गे देवेंद्रवत्क्षणात्

விதிப்படி நிறைவேற்றப்பட்ட அந்த யாகத்தால், நற்பண்புடைய நரேசன் கணநேரத்தில் சொர்க்கத்தில் இந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தான்।

Verse 52

तत्रांतरे समभ्यायान्मुनिर्यमवतां वरः । विश्वामित्रमुनेरंतेवासी कौत्स इति स्मृतः

அந்நேரத்தில், தமக்கட்டுப்பாட்டில் சிறந்த ஒரு முனிவர் வந்தார்—‘கௌத்ஸன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்—விசுவாமித்திர முனிவரின் அந்தேவாசி சீடர் என அறியப்பட்டவர்।

Verse 53

दक्षिणार्थं गुरोर्द्धीमान्पावितुं तं नरेश्वरम् । चतुर्दशसुवर्णानां कोटीराहर सत्वरम्

குருதட்சிணைக்காகவும், அந்த நரேசனைப் புனிதப்படுத்தவும் விரும்பி, அந்த ஞானி விரைவாக பதினான்கு கோடி பொன் நாணயங்களை கொண்டு வந்தான்।

Verse 54

मद्दक्षिणेति गुरुणा निर्बन्धाद्याचितो रुषा । आगतः स मुनिः कौत्सस्ततो याचितुमादरात् । रघुं भूपालतिलकं दत्तसर्वस्वदक्षिणम्

‘என் தட்சிணை!’ என்று குரு கோபத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்த, முனி கௌத்ஸன் கலங்கிய மனத்துடன் வந்தார்; பின்னர் மரியாதையுடன், அரசர்களின் திலகமான ரகுவை அணுகி வேண்டினார்—அவர் யாகத் தட்சிணையாக அனைத்தையும் தானம் செய்திருந்தார்।

Verse 55

तमागतमभिप्रेत्य रघुरादरतस्तदा । उत्थाय पूजयामास विधिवत्स परंतपः । सपर्य्यासीत्तस्य सर्वा मृत्पात्रविहितक्रिया

அவர் வந்ததை உணர்ந்த ரகு அப்போது மரியாதையுடன் எழுந்து விதிப்படி அவரை வழிபட்டான். அந்தப் பரந்தபன் மண் பாத்திரங்களால் செய்யப்படும் எளிய முறைகளுடனும் எல்லாச் சேவைச் செயல்களையும் நிறைவேற்றினான்.

Verse 56

पूजासंभारमालोक्य तादृशं तं मुनीश्वरः । विस्मितोऽभून्निरानन्दो दक्षिणाऽशां परित्यजन् । उवाच मधुरं वाक्यं वाक्यज्ञानविशारदः

அத்தகைய குறைந்த பூஜைச் சாமான்களைப் பார்த்த மునீஸ்வரர் வியந்து மகிழ்ச்சி இழந்தார்; தக்ஷிணை பற்றிய நம்பிக்கையையும் விட்டார். சொல்வழக்கறிவில் தேர்ந்த அவர் இனிய வார்த்தைகள் கூறினார்.

Verse 57

कौत्स उवाच । राजन्नभ्युदयस्तेऽस्तु गच्छाम्यन्यत्र सांप्रतम्

கௌத்ஸன் கூறினான்—அரசே, உமக்கு உயர்ச்சி உண்டாகுக; நான் இப்போது வேறிடத்திற்குச் செல்கிறேன்.

Verse 58

गुर्वर्थाहरणायैव दत्तसर्वस्वदक्षिणम् । त्वां न याचे धनाभावादतोऽन्यत्र व्रजाम्यहम्

குருவின் நோக்கம் நிறைவேறவே நான் என் அனைத்தையும் தக்ஷிணையாக அளித்துவிட்டேன். செல்வமின்மையால் உம்மிடம் யாசிக்கவில்லை; ஆகவே நான் வேறிடத்திற்குச் செல்கிறேன்.

Verse 59

अगस्त्य उवाच । इत्युक्तस्तेन मुनिना रघुः परपुरंजयः । क्षणं ध्यात्वाऽब्रवीदेनं विनयाद्विहितांजलिः

அகஸ்தியர் கூறினார்—அந்த முனிவர் இவ்வாறு சொன்னபோது, பகைநகரங்களை வென்ற ரகு சிறிது நேரம் சிந்தித்து, பணிவுடன் கைகூப்பி அவருக்கு மறுமொழி கூறினான்.

Verse 60

रघुरुवाच । भगवंस्तिष्ठ मे हर्म्ये दिनमेकं मुनिव्रत । यावद्यतिष्ये भगवन्भवदर्थार्थमुच्चकैः

ரகு கூறினார்— பகவனே, உறுதியான விரதமுடைய முனிவரே! என் அரண்மனையில் ஒரு நாள் தங்கியிருங்கள். அதுவரை, வணக்கத்திற்குரியவரே, உங்கள் நோக்கத்திற்குத் தேவையானதை நான் முழு முயற்சியுடன் ஏற்பாடு செய்வேன்.

Verse 61

अगस्त्य उवाच । इत्युक्त्वा परमोदारवचो मुनिमुदारधीः । प्रतस्थे च रघुस्तत्र कुबेरविजिगीषया

அகஸ்தியர் கூறினார்— இவ்வாறு மிகுந்த உதாரமான சொற்களைச் சொல்லி, உயர்ந்த மனமுடைய ரகு, குபேரனை வென்று செல்வம் பெறும் எண்ணத்துடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

Verse 62

तमायांतं कुबेरोऽथ विज्ञाप्य वचनोदितैः । प्रसन्नमनसं चक्रे वृष्टिं स्वर्णस्य चाक्षयाम्

அவன் வருவதைச் செய்தியால் அறிந்த குபேரன் மனம் மகிழ்ந்து, குறையாத பொன்னின் மழையைப் பொழியச் செய்தான்.

Verse 63

स्वर्णवृष्टिरभूद्यत्र सा स्वर्णखनिरुत्तमा । स मुनिं दर्शयामास खनिं तेन निवेदिताम्

அந்த பொன்மழை பொழிந்த இடம் சிறந்த பொன் சுரங்கமாக ஆனது. அவன் அந்தச் சுரங்கத்தை முனிவருக்குக் காட்டி அவரிடம் அர்ப்பணித்தான்.

Verse 64

तस्मै समर्पयामास तां रघुः खनिमुत्तमाम् । मुनीन्द्रोऽपि गृहीत्वाशु ततो गुर्वर्थमादरात्

ரகு அந்தச் சிறந்த சுரங்கத்தை அவருக்கு அர்ப்பணித்தான். முனிவர்களின் தலைவரும் அதை விரைவில் ஏற்று, குருவின் நோக்கத்திற்காக பக்தியுடன் பயன்படுத்தினார்.

Verse 65

राज्ञे निवेदयामास सर्वमन्यद्गुणाधिकः । वरानथ ददौ तुष्टः कौत्सो मतिमतां वरः

நற்குணங்களில் மேன்மையுற்ற அவர் அனைத்துச் செய்தியையும் அரசனிடம் அறிவித்தார். பின்னர் ஞானிகளில் சிறந்த கௌத்ஸர் மகிழ்ந்து வரங்களை அருளினார்.

Verse 66

कौत्स उवाच । राजंल्लभस्व सत्पुत्रं निजवंशगुणान्वितम् । इयं स्वर्णखनिस्तूर्णं मनोभीष्टफलप्रदा

கௌத்ஸர் கூறினார்—அரசே, உன் குலத்தின் நற்குணங்களுடன் கூடிய ஒரு சற்புத்திரனை நீ பெறுவாயாக. இச் சுவர்ணச் சுரங்கம் உன் மனவிருப்பப் பலன்களை விரைவில் அளிப்பதாக.

Verse 67

भूयादत्र परं तीर्थं सर्वपापहरं सदा । अत्र स्नानेन दानेन नृणां लक्ष्मीः प्रजायते

இங்கே எப்போதும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் உத்தம தீர்த்தம் உண்டாகுக. இங்கே நீராடி தானம் செய்தால் மக்களுக்கு லக்ஷ்மி—செல்வம்—உருவாகும்.

Verse 68

वैशाखे शुक्लद्वादश्यां यात्रा सांवत्सरी स्मृता । नानाभीष्टफलप्राप्तिर्भूयान्मद्वचसा नृणाम्

வைசாக சுக்ல த்வாதசியன்று இந்த யாத்திரை ‘சாம்வத்ஸரீ’—ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் புனிதப் பயணம்—என்று நினைக்கப்படுகிறது. என் வாக்கினால் மக்களுக்கு பல விரும்பிய பலன்கள் கிடைக்கட்டும்.

Verse 69

अगस्त्य उवाच । इति दत्त्वा वरान्राज्ञे कौत्सः संतुष्टमानसः । प्रतस्थे निजकार्यार्थे गुरोराश्रममुत्सुकः

அகஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு அரசனுக்கு வரங்களை அளித்து கௌத்ஸரின் மனம் நிறைவு பெற்றது. பின்னர் தன் காரியத்திற்காக ஆவலுடன் அவர் குருவின் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

Verse 70

राजा स कृतकृत्योऽथ शेषं संगृह्य तद्धनम् । द्विजेभ्यो विधिवद्दत्त्वा पालयामास वै प्रजाः

அப்போது அரசன் தன் நோக்கம் நிறைவேறக் கृतகೃತ்யனாய், மீதமிருந்த செல்வத்தைச் சேகரித்து, விதிப்படி இருமுறைப் பிறந்த (த்விஜ) பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்து, குடிகளை நன்றாகப் பாதுகாத்தான்।

Verse 71

एवं स्वर्णखनेर्जातं माहात्म्यं च मुनीश्वरात्

இவ்வாறு முனீஸ்வரரிடமிருந்து பெற்ற ‘பொன் சுரங்கம்’ தொடர்பான மகிமையின் வரலாறு தோன்றியது।