Adhyaya 93

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे महाकालेश्वरं हरम् । अघोरेशादुत्तरतः किंचिद्वायव्यसंस्थितम्

ஈஸ்வரர் கூறினார்—பின்னர், ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே, அகோரேஸ்வரருக்கு சிறிது வடக்கே, வாயவ்ய திசையில் அமைந்த மகாகாலேஸ்வரன் எனும் ஹரனிடம் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

धनुषां त्रिंशता देवि श्रुतं पातकनाशनम् । पूर्वं कृतयुगे देवि स्मृतं चित्रांगदेश्वरम्

தேவி, முப்பது வில்லளவு தூர எல்லைக்குள் உள்ள இந்தத் தலம் பாவநாசகமாகப் புகழ்பெற்றது. தேவி, முன்பு க்ருதயுகத்தில் இதை ‘சித்ராங்கதேஸ்வர’ என்று நினைவுகூர்ந்தனர்।

Verse 3

महाकालेश्वरं देवि कलौ नाम प्रकीर्तितम् । कालरूपी महारुद्रस्तस्मिंल्लिंगे व्यवस्थितः

தேவி, கலியுகத்தில் இது ‘மஹாகாலேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் புகழப்படுகிறது; காலரூபமான மகாருத்ரன் அந்த லிங்கத்தில் நிலைபெற்று உறைகின்றான்।

Verse 4

चराचरगुरुः साक्षाद्देवदानवदर्पहा । सूर्यरूपेण यत्सर्वं ब्रह्मांडे ग्रसते प्रिये

அவர் அசையும் அசையாத அனைத்திற்கும் நேரடியான குரு; தேவர்-அசுரர் அகந்தையை அழிப்பவர்; மேலும், பிரியே, சூரிய ரூபத்தில் பிரபஞ்சமண்டலத்தில் உள்ள அனைத்தையும் விழுங்குகின்றார்।

Verse 5

स देवः संस्थितो देवि तस्मिंल्लिंगे महाप्रभः । यस्तत्पूजयते भक्त्या कल्ये लिंगं मम प्रियम् । षडक्षरेण मंत्रेण मृत्युं जयति तत्क्षणात्

தேவி, அந்த மஹாப்ரபு தேவன் அந்த லிங்கத்தில் நிலைபெற்றுள்ளார். அதிகாலையில் பக்தியுடன் எனக்கு பிரியமான அந்த லிங்கத்தை வழிபடுபவன், ஷடக்ஷர மந்திரத்தால் அக்கணமே மரணத்தை வெல்லுகின்றான்।

Verse 6

कृष्णाष्टम्यां विशेषेण गुग्गुलं घृतसंयुतम् । यो दहेद्विधिवत्तत्र पूजां कृत्वा निशागमे

சிறப்பாக கிருஷ்ணாஷ்டமியில், மாலைக்காலத்தில் அங்கு பூஜை செய்து, நெய் கலந்த குக்குலுவை விதிப்படி எரிப்பவன்—

Verse 7

अपराधसहस्रं तु क्षमते तस्य भैरवः । धेनुदानं प्रशंसंति तस्मिन्स्थाने महर्षयः

அத்தகைய பக்தனின் ஆயிரம் குற்றங்களையும் பைரவன் மன்னிக்கின்றான்; அந்தத் தலத்தில் மகரிஷிகள் தேனுதானத்தைப் புகழ்கின்றனர்।

Verse 8

धेनुदस्तारयेन्नूनं दश पूर्वान्दशापरान् । देवस्य दक्षिणे भागे यो जपेच्छतरुद्रियम्

பசுதானம் அளிப்பவன் நிச்சயமாக பத்து முன்னோர்களையும் பத்து பின்வந்தோர்களையும் உய்விக்கிறான். மேலும் தேவனின் தெற்கு பக்கத்தில் அமர்ந்து சதருத்ரீயத்தை ஜபிப்பவன் மகாபுண்ணியப் பயனை அடைகிறான்.

Verse 9

उद्धरेत्पितृवर्गं च मातृवर्गं च मानवः । बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । क्षालयेच्चैव तत्सर्वं दृष्ट्वा कालेश्वरं हरम्

காலேஸ்வரன்—அரனே—என்று தரிசித்தால் மனிதன் பித்ருவம்சமும் மாத்ருவம்சமும் இரண்டையும் உயர்த்துகிறான். பால்யம், யௌவனம் அல்லது முதுமையில் செய்த பாவமெல்லாம் காலேஸ்வர தரிசனத்தால் கழுவி நீங்கும்.

Verse 10

अयने चोत्तरे प्राप्ते यः कुर्याद्घृतकंबलम् । न स भूयोऽत्र संसारे जन्म प्राप्नोति दारुणम्

உத்தராயணம் வந்தபோது ‘க்ருதகம்பல’ எனப்படும் நெய்-தானம்/ஹோமம் செய்பவன், இந்தச் சம்சாரச் சுழலில் மீண்டும் கொடிய பிறவியை அடையமாட்டான்.

Verse 11

न दुःखितो दरिद्रो वा दुर्भगो वा प्रजायते । सप्तजन्मान्तराण्येव महाकालेशदर्शनात्

மகாகாலேசனின் தரிசனமட்டுமே ஏழு பிறவிகள் வரை துயருற்றவனாகவும் வறியவனாகவும் துர்பாக்கியனாகவும் பிறக்கச் செய்யாது.

Verse 12

धनधान्यसमायुक्ते स्फीते सञ्जायते कुले । भक्तिर्भवति भूयोऽपि महाकालेश्वरार्चने

அவன் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த செழிப்பான குலத்தில் பிறக்கிறான்; மேலும் மகாகாலேஸ்வர ஆராதனையில் அவனுடைய பக்தி மீண்டும் மீண்டும் மலர்கிறது.

Verse 13

इति संक्षेपतः प्रोक्तं महाकालेश्वरं प्रिये । चित्रांगदो गणो देवि तेन चाराधितं पुरा

இவ்வாறு, அன்பே, சுருக்கமாக மகாகாலேஸ்வரரின் மகிமை கூறப்பட்டது. தேவியே, முற்காலத்தில் சித்ராங்கதன் என்னும் கணன் பக்தியுடன் அவரை ஆராதித்தான்.

Verse 14

दिव्याब्दानां सहस्रं तु महा कालेश्वरं हि तत् । चित्रांगदेश्वरं नाम तेन ख्यातं धरातले

ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை அந்த லிங்கம் மகாகாலேஸ்வரராக நிலைத்திருந்தது; ஆகவே பூமியில் அது ‘சித்ராங்கதேஸ்வரர்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது.

Verse 93

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये महाकालेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिणवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாச கண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் ஏகாதச ருத்ர மாஹாத்ம்யப் பகுதியில் ‘மகாகாலேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் தொண்ணூற்றுமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.