Adhyaya 338

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देविकातटसंस्थितम् । जालेश्वरेति विख्यातं सुरासुरनमस्कृतम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, தேவிகா நதிக்கரையில் அமைந்த அந்தத் திருத்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ‘ஜாலேஸ்வர’ என்று புகழ்பெற்றது, தேவர்கள்-அசுரர்கள் இருவராலும் வணங்கப்படுவது.

Verse 2

मन्वन्तरे चाक्षुषे च सम्प्राप्ते द्वापरे युगे । नाम्ना जालेश्वरं लिंगं देविकातटसंस्थितम्

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில், துவாபர யுகம் வந்தபோது, தேவிகா கரையில் ‘ஜாலேஸ்வர’ என்ற பெயருடைய லிங்கம் நிறுவப்பட்டிருந்தது.

Verse 3

पूज्यते नागकन्याभिर्न तत्पश्यंति मानवाः । महा तेजोमणिमयं चंद्रबिंबसमप्रभम् । स्मरणात्तस्य देवस्य ब्रह्महत्या प्रणश्यति

அதை நாககன்னியர் வழிபடுகின்றனர்; ஆனால் மனிதர் அதை காண இயலார். அது மகத்தான தேஜஸால் மின்னும் மணிமயம்; சந்திர வட்டம்போல் ஒளிர்கிறது. அந்த தேவனை நினைத்தாலே பிரம்மஹத்த்யா பாபம் அழிகிறது.

Verse 4

देव्युवाच । कथं जालेश्वरं नाम कस्मिन्काले बभूव तत्

தேவி கூறினாள்—‘ஜாலேஸ்வர’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? அது எந்தக் காலத்தில் தோன்றியது?

Verse 5

साधुभिः सह संवासात्के गुणाः परिकीर्त्तिताः । के लोकाः कानि पुण्यानि तत्सर्वं शंस मे प्रभो

பிரபோ, சான்றோருடன் வாழ்வதால் எந்த நற்குணங்கள் புகழப்படுகின்றன? எந்த லோகங்கள் அடையப்படுகின்றன, எந்தப் புண்ணியங்கள் பெறப்படுகின்றன? அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 6

ईश्वर उवाच । अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । नाभागस्य च संवादमापस्तंबतपोनिधेः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—இங்கேயே நான் ஒரு பழமையான புனித இதிஹாசத்தை எடுத்துரைக்கிறேன்; நாபாகனும் தவநிதி ஆபஸ்தம்பனும் நடத்திய உரையாடலை.

Verse 7

महर्षिरात्मवान्पूर्वमापस्तंबो द्विजाग्रणीः । उपावसन्सदा रम्भो बभूव भगवांस्तदा

முன்னொரு காலத்தில் தன்னடக்கம் கொண்ட மகரிஷி ஆபஸ்தம்பன், இருபிறப்போரில் தலைசிறந்தவன், எப்போதும் உபவாசத்தில் நிலைத்திருந்தான்; அந்தத் தவத்தால் அவன் தேஜஸ்வியும் பகவத் பெருமையும் உடையவனானான்.

Verse 8

नित्यं क्रोधं च लोभं च मोहं द्रोहं विसृज्य सः । देविकासरितो मध्ये विवेश सलिलाशये

அவன் நாள்தோறும் கோபம், பேராசை, மயக்கம், துரோகம் ஆகியவற்றை விட்டு, தேவிகா நதியின் நடுவிலுள்ள நீர்நிலையுள் புகுந்தான்.

Verse 9

क्षेत्रे प्राभासिके रम्ये सम्यग्ज्ञात्वा शिवप्रिये । तत्रास्य वसतः कालः समतीतो महांस्तदा

சிவனுக்குப் பிரியமான இனிய பிராபாசக் க்ஷேத்திரத்தை முறையாக அறிந்து, அவர் அங்கேயே தங்கினார்; அங்கே தங்கியிருந்தபோது மிக நீண்ட காலம் கடந்தது.

Verse 10

परेण ध्यानयोगेन स्थाणुभूतस्य तिष्ठतः । ततः कदाचिदागत्य तं देशं मत्स्यजीविनः

உயர்ந்த தியானயோகத்தில் ஆழ்ந்து தூணைப் போல அசையாமல் நின்றிருந்தபோது, ஒருநேரம் மீன்வாழ்வோர் (மீனவர்கள்) அந்த இடத்துக்கு வந்தனர்.

Verse 11

प्रसार्य सुमहज्जालं सर्वे चाकर्षयन्बलात् । अथ तं च महामत्स्यं निषादा बलदर्पिताः

மிகப் பெரிய வலையை விரித்து அனைவரும் வலிமையால் இழுத்தனர்; அப்போது வலிமைத் திமிரில் இருந்த நிஷாதர்கள் ஒரு பெரும் மீனையும் இழுத்தெடுத்தனர்.

Verse 12

तस्मादुत्तारयामासुः सलिलाद्ब्रह्मनंदनम् । तं दृष्ट्वा तपसा दीप्तं कैवर्त्ता भयविह्वलाः । शिरोभिः प्रणिपत्योच्चैरिदं वचनमब्रुवन्

அந்த நீரிலிருந்து அவர்கள் ‘பிரஹ்மனந்தனன்’ (பிராமண முனிவர்) அவரை இழுத்தெடுத்தனர். தவத்தால் ஒளிரும் அவரைக் கண்ட மீனவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கினர்; தலைவணங்கி வணங்கி, உரத்த குரலில் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 13

निषादा ऊचुः । अज्ञानात्कृतपापानामस्माकं क्षन्तुमर्हसि । किं वा कार्यं प्रियं तेऽद्य तदाज्ञापय सुव्रत

நிஷாதர்கள் கூறினர்—அறியாமையால் பாவம் செய்த எங்களை மன்னிக்க வேண்டும். இன்று உமக்கு விருப்பமான எந்தச் சேவையை நாம் செய்ய வேண்டும்? ஹே சுவ்ரதா, ஆணையிடுங்கள்.

Verse 14

स मुनिस्तन्महद्दृष्ट्वा मत्स्यानां कदनं कृतम् । कृपया परयाविष्टो दाशान्प्रोवाच दुःखितः

அம்முனி மீன்களின் பேரழிவைக் கண்டு பேரருளால் நிறைந்தார்; துயருற்ற மனத்துடன் மீனவர்களிடம் வருந்திப் பேசினார்.

Verse 15

केन मे स्यादुपायो हि सर्वे स्वार्थे बत स्थिताः । ज्ञानिनामपि यच्चेतः केवलात्महिते रतम्

எனக்கு என்ன வழி இருக்கிறது? அய்யோ, அனைவரும் தம் சுயநலத்தில் நிலைத்துள்ளனர்; ஞானிகளின் மனமும் தம் நலத்திலேயே மகிழ்கிறது.

Verse 16

ज्ञानिनोपि यदा स्वार्थमाश्रित्य ध्यानमास्थिताः । दुःखार्त्तानीह सत्त्वानि क्व यास्यंति सुखं ततः

ஞானிகளும் சுயநலத்தைப் பற்றிக் கொண்டு தியானத்தில் அமர்ந்தால், இவ்வுலகின் துயருற்ற உயிர்கள் இன்பத்தை எங்கே அடைவார்கள்?

Verse 17

योऽभिवांछति भोक्तुं वै दुःखान्येकांततो जनः । पापात्पापतरं तं हि प्रवदंति मुमुक्षवः

யார் ஒருவன் முழுமையாகத் துயரங்களையே ‘அனுபவிக்க’ விரும்புகிறானோ, அவனை முக்தி நாடுவோர் பாவத்தைவிடப் பெரும் பாவி எனக் கூறுவர்.

Verse 18

को नु मे स्यादुपायो हि येनाहं दुःखितात्मवान् । अंतः प्रविष्टः सत्त्वानां भवेयं सर्वदुःखभुक्

எனக்கு என்ன வழி, அதனால் நான்—துயருற்ற உள்ளத்துடன்—எல்லா உயிர்களின் உள்ளே புகுந்து அவர்களின் எல்லாத் துயரங்களையும் பங்கெடுக்க முடியும்?

Verse 19

यन्ममास्ति शुभं किचित्तदेनानुपगच्छतु । यत्कृतं दुष्कृतं तैश्च तदशेषमुपेतु माम्

என்னிடத்தில் உள்ள சிறிதளவு புண்ணியம் இவ்விதம் துன்புறும் உயிர்களுக்கு சேரட்டும். இவர்களால் செய்யப்பட்ட பாவம் அனைத்தும் எஞ்சாமல் என்மேல் வந்து சேரட்டும்.

Verse 20

दृष्ट्वांधान्कृपणान्व्यंगाननाथान्रोगिणस्तथा । दया न जायते यस्य स रक्ष इति मे मतिः

குருடர், ஏழை, ஊனமுற்றோர், அனாதை, நோயாளி ஆகியோரைக் கண்டும் யாருடைய உள்ளத்தில் கருணை எழாததோ, அவன் என் கருத்தில் ராட்சசன்.

Verse 21

प्राणसंशयमापन्नान्प्राणिनो भयविह्वलान् । यो न रक्षति शक्तोपि स तत्पापं समश्नुते

உயிர் ஆபத்தில் அகப்பட்டு அச்சத்தால் நடுங்கும் உயிர்களை, ஆற்றல் இருந்தும் யார் காக்கவில்லையோ, அவன் அந்தப் பாவத்தைச் சுமப்பான்.

Verse 22

आहुर्जनानामार्त्तानां सुखं यदुपजायते । तस्य स्वर्गोऽपवर्गो वा कलां नार्हति षोडशीम्

அவர்கள் கூறுவர்—துன்புறும் மக்களுக்கு உதவியால் உண்டாகும் இன்பத்திற்கு, சொர்க்கமோ முக்தியோ பதினாறில் ஒரு பங்குக்கும் ஈடாகாது.

Verse 23

तस्मान्नैतानहं दीनांस्त्यक्त्वा मीनान्सुदुःखितान् । पदमात्रं तु यास्यामि किं पुनस्त्रिदशालयम्

ஆகையால் இத்துன்பத்தில் ஆழ்ந்த ஏழை மீன்களை நான் கைவிடமாட்டேன். நான் ஒரு அடியும் நகரமாட்டேன்; தேவருலகம் செல்லுதல் எங்கே?

Verse 24

ईश्वर उवाच । निशम्यैतदृषेर्वाक्यं दाशास्ते जातसंभ्रमाः । यथावृत्तं तु तत्सर्वं नाभागाय न्यवेदयन्

ஈசுவரன் கூறினார்—முனிவரின் வாக்கைக் கேட்ட மீனவர்கள் கலங்கித் திகைத்து, நடந்ததையெல்லாம் நடந்தபடியே நாபாகனிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 25

नाभागोऽपि ततः श्रुत्वा तं द्रष्टुं ब्रह्मनन्दनम् । त्वरितः प्रययौ तत्र सामात्यः सपुरोहितः

அவரைப் பற்றிக் கேட்ட நாபாகனும் பிரம்மாவின் புதல்வனைத் தரிசிக்க விரைந்து புறப்பட்டான்; அமைச்சர்களும் அரசகுருவும் உடன் அங்கே சென்றான்.

Verse 26

स सम्यक्पूजयित्वा तं देवकल्पमुनिं नृपः । प्रोवाच भगवन्ब्रूहि किं करोमि तवाज्ञया

தேவர்போல் ஒளிவீசும் அந்த முனிவரை முறையாகப் பூஜித்த அரசன் கூறினான்—“பகவனே, உங்கள் ஆணைப்படி நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? அருளிச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 27

आपस्तंब उवाच । श्रमेण महताविष्टाः कैवर्त्ता दुःखजीविनः । मम मूल्यं प्रयच्छेति यद्योग्यं मन्यसे नृप

ஆபஸ்தம்பர் கூறினார்—“மிகுந்த உழைப்பால் வாடி, துன்ப வாழ்வு வாழும் மீனவர்கள் ‘எங்கள் விலையை (ஊதியத்தை) அளியுங்கள்’ என்கிறார்கள். அரசே, உமக்கு உரியதாகத் தோன்றினால் அதை வழங்குங்கள்.”

Verse 28

नाभाग उवाच । सहस्राणां शतं मूल्यं निषादेभ्यो ददाम्यहम् । निग्रहाख्यस्य भगवन्यथाह ब्रह्मनंदनः

நாபாகன் கூறினான்—“பகவனே, நிஷாதர்களுக்கு நான் ஒரு இலட்சம் அளவிலான விலையை அளிப்பேன்—‘நிக்ரஹ’ என அழைக்கப்படுபவனைப் பற்றிப் பிரம்மபுதல்வன் கூறியபடியே.”

Verse 29

आपस्तंब उवाच । नाहं शतसहस्रैश्च नियम्यः पार्थिव त्वया । सदृशं दीयतां मूल्यममात्यैः सह चिंतय

ஆபஸ்தம்பர் கூறினார்—ஓ அரசே, நூறாயிரத்தாலும் என்னை ‘விலைக்கு’ வாங்க இயலாது. தகுந்த ஈடு அளி; அமைச்சர்களுடன் ஆலோசி.

Verse 30

नाभाग उवाच । कोटिः प्रदीयतां मूल्यं निषादेभ्यो द्विजोत्तम । यद्येतदपि ते मूल्यं ततो भूयः प्रदीयते

நாபாகன் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, நிஷாதர்க்கு ஈடாக ஒரு கோடி அளிக்கப்படுக. அதுவும் போதாவிடில் மேலும் அளிக்கப்படும்.

Verse 31

आपस्तंब उवाच । नार्हं मूल्यं च मे कोटिरधिकं वापि पार्थिव । सदृशं दीयतां मूल्यं ब्राह्मणैः सह चिंतय

ஆபஸ்தம்பர் கூறினார்—ஓ அரசே, எனக்குக் கோடியும் அதற்கு மேலும் ‘விலை’ ஆகாது. தகுந்த ஈடு அளி; பிராமணர்களுடன் ஆலோசி.

Verse 32

नाभाग उवाच । अर्द्धराज्यं समस्तं वा निषादेभ्यः प्रदीयताम् । एतन्मूल्यमहं मन्ये किं वाऽन्यन्मन्यसे द्विज

நாபாகன் கூறினார்—நிஷாதர்க்கு அரை அரசோ அல்லது முழு அரசோ அளிக்கப்படுக. இதுவே தகுந்த ஈடு என எண்ணுகிறேன்; ஓ பிராமணரே, வேறொன்றைத் தகுந்ததென நினைக்கிறீரா?

Verse 33

आपस्तंब उवाच । अर्धराज्यसमस्तं वा नाहमर्हामि पार्थिव । सदृशं दीयतां मूल्यमृषिभिः सह चिंतय

ஆபஸ்தம்பர் கூறினார்—ஓ அரசே, அரை அரசோ முழு அரசோ எனக்கு உரியது அல்ல. தகுந்த ஈடு அளி; ரிஷிகளுடன் ஆலோசி.

Verse 34

महर्षेस्तद्वचः श्रुत्वा नाभागः स विषादवान् । चिन्तयामास दुःखार्तः सामात्यः सपुरोहितः

மஹரிஷியின் அந்த வாக்குகளை கேட்ட நாபாகன் மிகுந்த மனவாட்டமடைந்தான். துயரால் வாடி, அமைச்சர்களும் அரசகுருவும் உடன் ஆலோசிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 35

ततः कश्चिदृषिस्तत्र लोमशस्तु महातपाः । नाभागमब्रवीन्मा भैस्तोषयिष्यामि तं मुनिम्

அப்போது அங்கே மகாதபஸ்வியான லோமச முனிவர் தோன்றினார். அவர் நாபாகனிடம், “அஞ்சாதே; அந்த முனிவரை நான் திருப்திப்படுத்துவேன்” என்றார்.

Verse 36

नाभाग उवाच । ब्रूहि मूल्यं महाभाग मुनेरस्य महात्मनः । परित्रायस्व मामस्मात्सज्ञातिकुलबांधवम्

நாபாகன் கூறினான்: “மகாபாகனே! அந்த மகாத்ம முனிவருக்குரிய தக்க ‘மூல்யம்’/அர்ப்பணம் என்னவென்று சொல்லுங்கள். என்னை இந்த ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றுங்கள்—என் உறவினரும் குலமும் சுற்றமும் உடன்.”

Verse 37

निर्दहेद्भगवान्रुद्रस्त्रैलोक्यं सचराचरम् । किं पुनर्मानुषं हीनमत्यंतवि षयात्मकम्

பகவான் ருத்ரர் அசையும் அசையாததுடன் கூடிய மூவுலகையும் எரித்து விட வல்லவர்; அப்படியிருக்க, இంద్రியவிஷயங்களில் முற்றும் கட்டுண்ட இந்த அற்ப மனிதன் என்ன ஆகும்?

Verse 39

लोमश उवाच । त्वमीड्यो हि महाराज जगत्पूज्यो द्विजोत्तमः । गावश्च दिव्यास्तस्माद्गौर्मूल्यमम्यै प्रदीयताम्

லோமசர் கூறினார்: “மகாராஜா! நீர் போற்றத்தக்கவர், உலகம் வணங்கும் த்விஜோத்தமர். பசுக்கள் தெய்வீகமானவை; ஆகவே அவருக்குரிய மூல்யம்/அர்ப்பணமாக ஒரு பசுவை அளியுங்கள்.”

Verse 40

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भगवन्क्रीत एव न संशयः । एतद्योग्यतमं मूल्यं भवतो मुनिसत्तम

எழுந்தருளும், எழுந்தருளும், பகவனே—நிச்சயமாக நீங்கள் முறையாகத் திருப்தியடைந்தீர் (க்ரீத). முனிவரிற் சிறந்தவரே, இதுவே உமக்கே மிகச் சிறந்த தகுதியான விலை/அர்ப்பணம்.

Verse 41

आपस्तंब उवाच । उत्तिष्ठाम्येष सुप्रीतः सम्यक्क्रीतोऽस्मि पार्थिव । गोभ्यो मूल्यं न पश्यामि पवित्रं परमं भुवि

ஆபஸ்தம்பர் கூறினார்—அரசே, நான் எழுகின்றேன்; நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், முறையாகத் திருப்தியடைந்தேன் (க்ரீத). பூமியில் பசுக்களை விட உயர்ந்த விலை எனக்குத் தோன்றாது; அவை பரமப் புனிதம்.

Verse 42

गावः प्रदक्षिणीकार्याः पूजनीयाश्च नित्यशः । मंगलायतनं देव्यः सृष्टा ह्येताः स्वयंभुवा

பசுக்களைப் பிரதட்சிணை செய்து, நாள்தோறும் வழிபட வேண்டும். இவ்விதமான தெய்வீகப் பசுக்கள் மங்களத்தின் ஆலயங்கள்; சுயம்பு (பிரம்மா) அவர்களையே படைத்தார்.

Verse 43

अग्न्यगाराणि विप्राणां देवतायतनानि च । यद्गोमयेन शुद्ध्यंति किंभूतमधिकं ततः

பிராமணர்களின் அக்னிகிருஹங்களும், தேவர்களின் ஆலயங்களும் கூட கோமயத்தால் தூய்மையடைகின்றன என்றால், அதைவிட உயர்ந்த பெருமை வேறு என்ன?

Verse 44

गोमूत्रं गोमयं क्षीरं दधि सर्पिस्तथैव च । गवां पंच पवित्राणि पुनंति सकलं जगत्

கோமூத்திரம், கோமயம், பால், தயிர், நெய்—பசுவின் இவ்வைந்து புனிதப் பொருட்கள் முழு உலகையும் தூய்மைப்படுத்துகின்றன.

Verse 45

गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च । गावो मे ह्रदये चैव गवां मध्ये वसाम्यहम

பசுக்கள் எப்போதும் என்முன் நிற்கின்றன; பசுக்கள் எனக்குப் பின்னும் உள்ளன. பசுக்கள் என் இதயத்திலும் உறைகின்றன; நான் பசுக்களின் நடுவிலேயே வாழ்கிறேன்.

Verse 46

एवं जपन्नरो मंत्रं त्रिसंध्यं नियतः शुचिः । मुच्यते सर्वपापेभ्यः स्वर्गलोकं च गच्छति

ஒழுக்கமுடன் தூய்மையாக இருந்து, விடியல்–நண்பகல்–மாலை எனும் மும்முறை சந்திகளிலும் இந்த மந்திரத்தை ஜபிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஸ்வர்கலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 47

तृणाहारपरा गावः कर्त्तव्या भक्तितोऽन्वहम् । अकृत्वा स्वयमाहारं कुर्वन्प्राप्नोति दुर्गतिम्

புல்லை உணவாகக் கொள்ளும் பசுக்களை தினமும் பக்தியுடன் பராமரிக்க வேண்டும். அவற்றுக்கு தீவனம் அளிக்காமல் தானே உண்ணுபவன் துர்கதியை அடைவான்.

Verse 48

तेनाग्नयो हुताः सम्यक्पितरश्चापि तर्पिताः । देवाश्च पूजितास्तेन यो ददाति गवाह्निकम्

பசுக்களுக்கு அவர்களின் தினசரி உரிமையான தீவனம்/சேவையை அளிப்பவன் செய்ததனால், அக்னிகளில் முறையாக ஹோமம் நிகழ்ந்ததாகும்; பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்கள்; தேவர்களும் பூஜிக்கப்பட்டதாகும்.

Verse 49

मन्त्रः । सौरभेयी जगत्पूज्या देवी विष्णुपदे स्थिता । सर्वमेव मया दत्तं प्रतीच्छतु सुतोषिता

மந்திரம்: ஓ சௌரபேயீ! உலகம் போற்றும் தேவியே, விஷ்ணுபதத்தில் நிலைத்தவளே—என்னால் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இவ்வனைத்தையும் முழு திருப்தியுடன் ஏற்றருள்வாயாக.

Verse 50

रक्षणाद्बालपुत्राणां गवां कण्डूयनात्तथा । क्षीणार्तरक्षणाच्चैव नरः स्वर्गे महीयते

கன்றுகளைப் பாதுகாப்பதாலும், பசுக்களைச் சொறிந்து பராமரிப்பதாலும், மேலும் பலவீனமுற்று துயருறும் பசுக்களை காத்தருளுவதாலும் மனிதன் ஸ்வர்கத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுகிறான்।

Verse 51

आदिर्गावो हि मर्त्यस्य मध्ये चांते प्रकीर्तिताः । रक्षंति तास्तु देवानां क्षीराज्यममृतं सदा

ஒரு மானிடனின் வாழ்வின் தொடக்கத்திலும் நடுவிலும் முடிவிலும் பசுக்கள் முதன்மையெனப் புகழப்படுகின்றன. அவை பாலும் நெய்யுமெனும் அமிர்தத்தால் தேவர்களை எப்போதும் போஷிக்கின்றன।

Verse 52

तस्माद्गावः प्रदातव्याः पूजनीयाश्च नित्यशः । स्वर्गस्य संगमा ह्येताः सोपानमिव निर्मिताः

ஆகையால் பசுக்களைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; தினந்தோறும் அவற்றை வழிபட வேண்டும். அவை ஸ்வர்கத்துடன் சேர்க்கும் சங்கமம்—மேலே ஏற்றும் படிக்கட்டுபோல் அமைந்தவை।

Verse 53

एतच्छ्रुत्वा निषादास्ते गवां माहात्म्यमुत्त मम् । प्रणिपत्य महात्मानमापस्तंबमथाब्रुवन्

பசுக்களின் இவ்வுயர்ந்த மஹிமையை கேட்ட அந்த நிஷாதர்கள், மகாத்மா ஆபஸ்தம்பருக்கு பணிந்து பின்னர் கூறினர்।

Verse 54

निषादा ऊचुः । संभाषो दर्शनं स्पर्शः कीर्तनं स्मरणं तथा । पावनानि किलैतानि साधूनामिति च श्रुतम्

நிஷாதர்கள் கூறினர்—‘புனிதர்களைப் பற்றிய உரையாடல், தரிசனம், ஸ்பரிசம், கீர்த்தனம், மேலும் ஸ்மரணம்—இவை அனைத்தும் பாவனமானவை என்று நாம் கேட்டோம்.’

Verse 55

संभाषो दर्शनं चैव सहास्माभिः कृतं त्वया । कुरुष्वानुग्रहं तस्माद्गौरेषा प्रतिगृह्यताम्

நீங்கள் எங்களுடன் உரையாடியும் தரிசனமும் அளித்தீர்கள். ஆகவே அருள் புரிந்து—இந்த கோவையை (பசுவை) ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

Verse 56

आपस्तंब उवाच । एता वः प्रतिगृह्णामि गां यूयं मुक्तकिल्विषाः । निषादा गच्छत स्वर्गं सह मत्स्यैर्जलोद्धृतैः

ஆபஸ்தம்பர் கூறினார்—உங்களிடமிருந்து இந்தப் பசுவை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்; நீங்கள் பாவமুক্তர். ஓ நிஷாதர்களே, நீரிலிருந்து மீட்கப்பட்ட மீன்களுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கம் செல்லுங்கள்.

Verse 57

प्राणिनां प्रीतिमुत्पाद्य निन्दिते नापि कर्मणा । नरकं यदि पश्यामि वत्स्यामि स्वर्ग एव तत्

உயிர்களுக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாக்கி—அது பழிக்கத்தக்க செயல் எனக் கருதப்பட்டாலும்—நான் நரகத்தைப் பார்த்தால் கூட, அதிலேயே ஸ்வர்க்கம் போல வாழ்வேன்.

Verse 58

यन्मया सुकृतं किञ्चिन्मनोवाक्कायकर्मभिः । कृतं स्यात्तेन दुःखार्ताः सर्वे यांतु शुभां गतिम्

மனம், வாக்கு, உடல் செயல்களால் நான் செய்த சிறிதளவு நற்கருமம் எதுவாயினும், அந்தப் புண்ணியத்தால் துன்பத்தால் வாடும் அனைவரும் நல்வழி (சுபகதி) அடையட்டும்.

Verse 59

ततस्तस्य प्रसादेन महर्षेर्भावितात्मनः । निषादास्तेन वाक्येन सह मत्स्यैर्दिवं गताः

பின்னர் அந்தப் பரிசுத்த ஆத்மையுடைய மகரிஷியின் அருளால், அந்த வார்த்தைகளின் பலத்தால், நிஷாதர்கள் மீன்களுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கம் சென்றனர்.

Verse 60

तान्दृष्ट्वा व्रजतः स्वर्गं समत्स्यान्मत्स्यजीविनः । सामात्यभृत्यो नृपतिर्विस्मयादिदमब्रवीत्

மீன்களுடன் கூடிய அந்த மீனவர் மக்களைச் சொர்க்கம் நோக்கிச் செல்கின்றதைப் பார்த்த அரசன்—அமைச்சர், பணியாளருடன்—வியப்புடன் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 61

सेव्याः श्रेयोऽर्थिभिः सन्तः पुण्यतीर्थे जलोपमाः । क्षणो पासनमप्यत्र न येषां निष्फलं भवेत्

உயர்ந்த நன்மையை நாடுவோர் சாந்தர்களைச் சேவிக்க வேண்டும். இந்தப் புண்ணிய தீர்த்தத்தில் அவர்கள் உயிரளிக்கும் நீரைப் போன்றவர்கள்; இங்கு அவர்களை ஒரு கணம் பணிவதும் கூட ஒருபோதும் வீணாகாது।

Verse 62

सद्भिः सह सदासीत सद्भिः कुर्वीत सत्कथाम् । सतां व्रतेन वर्तेत नासद्भिः किञ्चिदाचरेत्

எப்போதும் நல்லோருடன் வாழ வேண்டும்; நல்லோருடன் நற்கதைகளைப் பேச வேண்டும். சான்றோரின் விரத-நியமப்படி நடக்க வேண்டும்; தீயோருடன் ஒன்றும் செய்யக் கூடாது।

Verse 63

सतां समागमादेते समत्स्या मत्स्यजीविनः । त्रिविष्टपमनुप्राप्ता नराः पुण्यकृतो यथा

சான்றோரின் சங்கத்தால் இம்மீனவர் மக்கள் மீன்களுடன் திரிவிஷ்டபம் (சொர்க்கம்) அடைந்தனர்; புண்ணியம் செய்த மனிதர்கள் அடைவதுபோல்।

Verse 64

आपस्तंबो मुनिस्तत्र लोमशश्च महामनाः । वरैस्तं विविधैरिष्टैश्छंदयामासतुर्नृपम्

அங்கே முனி ஆபஸ்தம்பரும், மகாமனத்தையுடைய லோமசரும், விரும்பத்தக்க பலவகை வரங்களை அளித்து அந்த அரசனை மகிழ்வித்தனர்।

Verse 65

ततः स वरयामास धर्मबुद्धिं सुदुर्लभाम् । तथेति चोक्त्वा तौ प्रीत्या तं नृपं वै शशंसतुः

அப்போது அந்த அரசன் மிக அரிதான தர்மநோக்குடைய புத்தியை வரமாகத் தேர்ந்தான். “ததாஸ்து” என்று கூறி அந்த இரு முனிவரும் மகிழ்ந்து அந்த மன்னனைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 66

अहो धन्योऽसि राजेन्द्र यत्ते धर्मपरा मतिः । धर्मः सुदुर्लभः पुंसां विशेषेण महीक्षिताम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீ நிச்சயம் பாக்கியவான்; உன் மனம் தர்மத்தில் நிலைத்துள்ளது. தர்மம் மனிதர்க்கு அரிது; குறிப்பாக பூமியை ஆள்பவர்க்கு மிக அரிது।

Verse 67

यदि राजा मदाविष्टः स्वधर्मं न परि त्यजेत् । ततो जगति कस्तस्मात्पुमानभ्यधिको भवेत्

அரசன் அதிகார மயக்கத்தில் இருந்தாலும் தன் ச்வதர்மத்தை விட்டுவிடாமல் இருந்தால், இவ்வுலகில் அவனைவிட உயர்ந்தவன் யார் இருக்க முடியும்?

Verse 68

ध्रुवं जन्म सदा राज्ञां मोहश्चापि सदा ध्रुवः । मोहाद्ध्रुवश्च नरको राज्यं निन्दन्त्यतो बुधाः

அரசர்களுக்கு அரசுரிமையில் பிறப்பு உறுதி; மயக்கமும் எப்போதும் உறுதியாய் உடன் வரும். மயக்கத்தால் நரகம் உறுதியான பயன்; ஆகவே ஞானிகள் (பந்தத்தை உண்டாக்கும்) அரசாட்சியைப் பழிக்கின்றனர்।

Verse 69

राज्यं हि बहु मन्यंते नरा विषयलोलुपाः । मनीषिणस्तु पश्यन्ति तदेव नरकोपमम्

புலன்விஷயங்களில் ஆசை கொண்டோர் அரசாட்சியை மிகப் பெரிதென மதிப்பர்; ஆனால் மெய்ஞ்ஞானிகள் அதே அரசாட்சியை நரகத்துக்கு ஒப்பாகக் காண்பர் (அது தாகமும் அகந்தையும் வளர்த்தால்)।

Verse 70

तस्माल्लोकद्वयध्वंसी न कर्त्तव्यो मदस्त्वया । यदीच्छसि महाराज शाश्वतीं गतिमात्मनः

ஆகையால் இரு உலகங்களையும் அழிக்கும் பெருமிதத்தில் நீ ஈடுபடாதே. ஓ மகாராஜா, உனக்குச் சாச்வதமான கதியை விரும்பினால் அகங்காரத்தைத் துற.

Verse 71

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तौ महात्मानौ जग्मतुः स्वं स्वमाश्रमम् । नाभागोऽपि वरं लब्ध्वा प्रहृष्टः प्राविशत्पुरम्

ஈசுவரன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த இரு மகாத்மாக்களும் தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்றனர். நாபாகனும் வரம் பெற்று மகிழ்ந்து நகரில் நுழைந்தான்.

Verse 72

एतत्ते कथितं देवि प्रभावं देविकोद्भवम् । ऋषिणा स्थापितश्चापि भवो जाले श्वरस्तदा

தேவி, தேவிகையிலிருந்து எழுந்த அந்த மகிமை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. அங்கேயே முனிவர் பவனை (சிவனை) ‘ஜாலேஸ்வரன்’ என நிறுவினார்.

Verse 73

जाले निपतितो यस्माद्दाशानामृषिसत्तमः । जालेश्वरेति नामासौ विख्यातः पृथिवीतले

மீனவர்களின் வலையில் அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் விழுந்ததால், அவர் பூமியில் ‘ஜாலேஸ்வரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றார்.

Verse 74

तत्र स्नात्वा महादेवि जालेश्वरसमर्चनात् । आपस्तंबश्च नाभागो निषादा मत्स्यजीविनः

மகாதேவி, அங்கே நீராடி ஜாலேஸ்வரனை முறையாக வழிபட்டதால், ஆபஸ்தம்பரும் நாபாகனும், மீன்பிடித்து வாழும் நிஷாதர்களும் நல்விளைவை அடைந்தனர்.

Verse 75

मत्स्यैः सह गताः स्वर्गं देविकायाः प्रभावतः । चैत्रस्यैव तु मासस्य शुक्लपक्षे त्रयोदशीम्

தேவிகையின் மகிமையால் அவர்கள் மீன்களுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கம் சென்றனர். இப்புண்ணியம் சைத்ர மாத சுக்லபக்ஷத் திரயோதசியுடன் தொடர்புடையது.

Verse 76

दद्यात्पिण्डं पितृभ्यो यस्तस्यांतो नैव विद्यते । गोदानं तत्र देयं तु ब्राह्मणे वेदपारगे । श्रोतव्यं चैव माहात्म्यं द्रष्टव्यो जालकेश्वरः

அங்கே பித்ருக்களுக்கு பிண்டம் அளிப்பவனுக்கு புண்ணியத்திற்கு முடிவே இல்லை. அங்கே வேதம் பாரங்கதமான பிராமணருக்கு கோதானம் செய்ய வேண்டும். தலமகிமையை கேட்க வேண்டும்; ஜாலகேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும்.