Adhyaya 294

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कौबेरात्पूर्वसंस्थितम् । गव्यूतिपंचके देवि पुष्करंनाम नामतः । यत्र सिद्धो महादेवि कैवर्तो मत्स्यघातकः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஹே மகாதேவி, பின்னர் குபேரஸ்தானத்திலிருந்து கிழக்குத் திசை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். ஹே தேவி, ஐந்து கவ்யூதி தூரத்தில் ‘புஷ்கர’ எனப் பெயர்பெற்ற இடம் உள்ளது; அங்கே ஹே மகாதேவி, மீன்களை கொன்ற ஒரு கைவற்றன் சித்தி பெற்றான்.

Verse 2

देव्युवाच । सविस्तरं मम ब्रूहि कथं स सिद्धिमाप वै । कथयस्व प्रसादेन देवदेव महेश्वर

தேவி கூறினாள்—அவன் உண்மையில் சித்தியை எவ்வாறு அடைந்தான் என்பதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள். ஹே தேவர்களின் தேவனே மகேஸ்வரா, அருளால் அந்தக் கதையை எனக்குக் கூறுங்கள்.

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु त्वं यत्पुरावृत्तं देवि स्वारोचिषेंतरे । आसीत्कश्चिद्दुराचारः कैवर्तो मत्स्यघातकः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஹே தேவி, ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் முற்காலத்தில் நடந்த நிகழ்வை கேள். அப்போது தீயொழுக்கமுடைய ஒரு கைவற்றன் இருந்தான்; அவன் மீன்களை கொல்வவன்.

Verse 4

स कदाचिच्चरन्पापः पुष्करे तु जगाम वै । ददर्श शांकरं वेश्म लतापादपसंकुलम्

அந்தப் பாவி ஒருமுறை அலைந்து திரிந்து புஷ்கரத்திற்குச் சென்றான். அங்கே கொடிகளும் மரங்களும் அடர்ந்து சூழ்ந்த சங்கரனின் சிவாலயத்தை அவன் கண்டான்.

Verse 5

स माघमासे शीतार्त्तः क्लिन्नजालसमन्वितः । प्रासादमारुरोहार्त्तः सूर्यतापजिघृक्षया

மাঘ மாதத்தில் அவன் குளிரால் வாடினான்; நனைந்த வலையையும் சுமந்திருந்தான். சூரிய வெப்பத்தைப் பெற விரும்பி துயருற்றவனாய் அரண்மனைமேல் ஏறினான்.

Verse 6

ततः स क्लिन्नजालं तच्छोषणाय रवेः करैः । प्रासादध्वजदंडाग्रे संप्रसारितवांस्तदा

அப்போது அந்த நனைந்த வலையைச் சூரியக் கதிர்களால் உலரச் செய்ய, அரண்மனைத் த்வஜதண்டத்தின் முனையில் விரித்து வைத்தான்।

Verse 7

ततः प्रासादतो देवि जाड्यात्संपतितः क्रमात् । स मृतः सहसा देवि तस्मिन्क्षेत्रे शिवस्य च

பின்னர், தேவி, கவனக்குறைவால் அவன் படிப்படியாக அரண்மனையிலிருந்து விழுந்தான். தேவி, சிவனுடைய அந்தத் திருக்க்ஷேத்திரத்திலேயே அவன் திடீரென இறந்தான்।

Verse 8

जालं तस्य प्रभूतेन जीर्णकालेन यत्तदा । ध्वजा बद्धा यतो जालैः प्रासादे सा शुभेऽभवत्

அந்த வலை அங்கே நீண்ட காலம் கழிந்து பழுதடைந்தபோது, அதன் கண்ணிகளால் த்வஜம் கட்டுண்டது; ஆகவே அரண்மனை-ஆலயத்தில் அந்தத் த்வஜம் மங்களகரமானதாக ஆனது।

Verse 9

ततोऽसौ ध्वजमाहात्म्याज्जातोऽवन्यां नराधिपः । ऋतध्वजेति विख्यातः सौराष्ट्रविषये सुधीः । स हि स्फूर्जद्ध्वजाग्रेण रथेन पर्यटन्महीम्

பின்னர் அந்தத் த்வஜத்தின் மஹிமையால் அவன் பூமியில் அரசனாகப் பிறந்தான். சௌராஷ்டிர நாட்டில் ‘ருதத்வஜன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஞானமிகு மன்னனானான்; த்வஜத்தின் முனையில் பறக்கும் கொடியுடன் கூடிய தேரில் பூமியெங்கும் சுற்றினான்।

Verse 10

कामभोगाभिभूतात्मा राज्यं चक्रे प्रतापवान् । ततोऽसौ भवने शंभोर्ददौ शोभासमन्विताम् । ध्वजां शुभ्रां विचित्रां च नान्यत्किंचिदपि प्रभुः

காமபோகங்களில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் இருந்தாலும், வீரஒளியுடன் அவன் அரசாட்சி செய்தான். பின்னர் அந்த ஆண்டவன், சம்புவின் திருவாசலில் அழகுமிக்க வெண்மையும் வண்ணமயமுமான த்வஜத்தை அர்ப்பணித்தான்; வேறொன்றையும் அளிக்கவில்லை।

Verse 11

ततो जातिस्मरो राजा प्रभासक्षेत्रमागतः । तत्रायतनं ध्वजाजालसमन्वितम्

அப்போது முன்ஜன்ம நினைவு பெற்ற அரசன் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தான். அங்கே கொடிகளும் வலைபோன்ற அலங்காரங்களும் உடைய ஒரு புனித ஆலயத்தை அவன் கண்டான்.

Verse 12

अजोगन्धस्य देवस्य पूर्वमाराधितस्य च । प्रासादं कारयामास शिवोपकरणानि च

முன்பு வழிபட்ட அஜோகந்த தேவனுக்காக அவன் அரண்மனைபோன்ற கோயிலை அமைத்தான்; மேலும் சிவபூஜைக்கான உபகரணங்களையும் பூஜைச் சாதனங்களையும் ஏற்படுத்தினான்.

Verse 13

नित्यं पूजयते भक्त्या तल्लिंगं पापनाशनम् । दशवर्षसहस्राणि राज्यं चक्रे महामनाः

அவன் பக்தியுடன் தினந்தோறும் அந்தப் பாபநாசக லிங்கத்தை வழிபட்டான்; பெருந்தன்மையுடன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அரசாண்டான்.

Verse 14

तल्लिंगस्य प्रभावेन ततः कालाद्दिवं गतः । तस्मात्तत्र प्रयत्नेन गत्वा लिंगं प्रपूजयेत्

அந்த லிங்கத்தின் மகிமையால் காலப்போக்கில் அவன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தான். ஆகையால் முயற்சியுடன் அங்கே சென்று லிங்கத்தை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 15

स्नात्वा पश्चिमतः कुण्डे पुष्करे पापतस्करे । यत्र ब्रह्माऽयजत्पूर्वं यज्ञैर्विपुलदक्षिणैः

மேற்குப் புறத்திலுள்ள குண்டத்தில்—பாவங்களைத் திருடி அகற்றும் புஷ்கர தீர்த்தத்தில்—நீராடி, அங்கே பிரம்மா முன்பு பெருந்தக்ஷிணையுடன் யாகங்களைச் செய்த இடத்தில்.

Verse 16

समाहूय च तीर्थानि पुष्करात्तत्र भामिनि । तस्मिन्कुण्डे तु विन्यस्य अजोगन्ध समीपतः । प्रतिष्ठाप्य महालिंगमजोगन्धेति नामतः

அழகியவளே, புஷ்கரத்திலிருந்து தீர்த்தங்களை அழைத்து அவற்றை அந்தக் குண்டத்தில் நிறுவி, அஜோகந்தத்தின் அருகே ‘அஜோகந்த’ என்ற நாமத்தால் மகாலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தான்।

Verse 17

त्रिपुष्करे महादेवि कुण्डे पातकनाशने । सौवर्णं कमलं तत्र दद्याद्ब्राह्मणपुंगवे

மகாதேவியே, திரிபுஷ்கரத்தின் பாவநாசக குண்டத்தில் அங்கே ஒரு சிறந்த பிராமணருக்கு தானமாக பொற்கமலத்தை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 18

देवं संपूज्य विधिवद्गन्धपुष्पाक्षतादिभिः । मुच्यते पातकैः सर्वैः सप्तजन्मार्जितैरपि

கந்தம், புஷ்பம், அக்ஷதம் முதலியவற்றால் விதிப்படி இறைவனைச் சிறப்பாகப் பூஜித்தால், ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களும் உட்பட அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 294

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्कर माहात्म्येऽजोगन्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्णवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் புஷ்கரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘அஜோகந்தேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று தொண்ணூற்று நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।