Adhyaya 278

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शूलस्थानमिति श्रुतम् । देविकायास्तटे रम्ये भास्करं वारितस्करम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் ‘சூலஸ்தானம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். தேவிகா நதியின் அழகிய கரையில் ‘வாரிதஸ்கர’ (திருடரைத் தடுப்பவன்) பாஸ்கரன் அருளுடன் விளங்குகின்றான்.

Verse 2

यत्रातपत्तपो घोरं वाल्मीकिर्मुनिपुंगवः । वाल्मीकिनामा विप्रर्षिर्यत्र सिद्धो महामुनिः

அங்கே முனிவர்களில் சிறந்த வால்மீகி கடும் தவம் செய்தார். அதே இடத்தில் ‘வால்மீகி’ எனப் பெயர்பெற்ற பிராமண-ரிஷியான மகாமுனி சித்தியை அடைந்தார்.

Verse 3

यत्र सप्तर्षयो मुष्टास्तेनैव मुनिना प्रिये । तस्यैव पश्चिमे भागे मरीचिप्रमुखा द्विजाः

அன்பே, அங்கே அந்த முனிவரே சப்தரிஷிகளை ‘முஷ்ட’ எனப் பிடித்து நிறுத்தினார். அதே இடத்தின் மேற்கு பகுதியில் மரீசி முதலிய இருபிறப்பாளர்கள் (பிராமணர்கள்) வாழ்கின்றனர்.

Verse 4

देव्युवाच । कथं तु सिद्धो वाल्मीकिः कथं चौर्येऽकरोन्मनः । कथं सप्तर्षयो मुष्टा एतन्मे वद शंकर

தேவி கூறினாள்—வால்மீகி எவ்வாறு சித்தியை அடைந்தார்? அவர் திருட்டில் மனத்தை எவ்வாறு வைத்தார்? சப்தரிஷிகள் எவ்வாறு பிடிக்கப்பட்டனர்? சங்கரா, இதை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 5

ईश्वर उवाच । आसीत्पूर्वं द्विजो देवि नाम्ना ख्यातः शमीमुखः । गार्हस्थ्ये वर्तमानस्य तस्य पुत्रो व्यजायत । वैशाख इति नाम्नाऽसौ रौद्रकर्मा व्यजायत

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவி, முன்பு ‘சமீமுக’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணன் இருந்தான். அவன் இல்லறத்தில் இருந்தபோது ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் பெயர் வைசாகன், மேலும் கடுமையான செயல்களில் நாட்டமுடையவனாக வளர்ந்தான்.

Verse 6

मुक्त्वैकां गुरुशुश्रूषां नान्यत्किंचिदसौ द्विजः । अकरोच्छोभनं कर्म दिवाप्रभृति नित्यशः

குருவைச் சேவித்த ஒரே செயலைத் தவிர, அந்தத் த்விஜன் வேறு எந்த நற்கருமமும் செய்யவில்லை. விடியற்காலம் முதலே அவன் நாள்தோறும் அசிங்கமான, தவறான நடத்தையிலேயே ஈடுபட்டான்.

Verse 7

अथ कालेन महता पितरौ तस्य तौ प्रिये । वार्द्धक्यभावमापन्नौ भर्तव्यौ तस्य विह्वलौ

நீண்ட காலம் கடந்தபின் அவனுடைய அன்பிற்குரிய பெற்றோர் முதுமை நிலையை அடைந்தனர். பலவீனமும் கலக்கமும் கொண்டு, வாழ்வாதாரத்திற்காக அவனைச் சார்ந்தனர்.

Verse 8

स नित्यं पदवीं गत्वा मुष्ट्वा लोकान्स्वशक्तितः । द्रव्यमादाय पितरौ भार्यां चापि पुपोष च

அவன் தினமும் பாதையில் சென்று, தன் வலிமைக்கேற்ப மக்களை கொள்ளையடித்தான். கொள்ளையிட்ட செல்வத்தால் பெற்றோர்களையும் மனைவியையும் பராமரித்தான்.

Verse 9

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन मार्गेण गच्छतः । सप्तर्षींश्च तदापश्यत्तीर्थयात्रापरायणान्

பின்னர் ஒரு காலத்தில், அதே வழியாகச் சென்றபோது அவன் சப்தரிஷிகளை கண்டான்; அவர்கள் தீர்த்தயாத்திரையில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 10

तान्दृष्ट्वा यष्टिमुद्यम्य भर्त्सयन्प रुषाक्षरैः । वाक्यैरुवाच तान्सर्वांस्तिष्ठध्वमिति भूरिशः

அவர்களைப் பார்த்தவுடன் அவன் தடியை உயர்த்தி, கடுமையான சொற்களால் திட்டி, அனைவரிடமும் “நின்றுவிடுங்கள்!” என்று கட்டளையிட்டான்; அவன் மிகுந்த அகந்தையுடையவன்.

Verse 11

अथ ते मुनयः शांताः समलोष्टाश्मकांचनाः । समाः शत्रौ च मित्रे च रोषरागविवर्जिताः

அப்போது அந்த முனிவர்கள் அமைதியுடையோர்; மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒன்றுபோல் கருதினர். பகைவரும் நண்பரும் என இருவரிடமும் சமநோக்கு; கோபமும் பற்றும் அற்றோர்.

Verse 12

अस्माकं दर्शनं चास्य संभाष्यमृषिभिः सह । संजातं निष्फलं मा स्यादित्युवाचांगिरा वचः

“அவனுடைய தரிசனமும், முனிவர்களுடன் நடந்த இந்த உரையாடலும் நமக்குப் பயனற்றதாக ஆகாதிருக்கட்டும்” என்று அங்கிரா கூறினார்.

Verse 13

अंगिरा उवाच । भोभोस्तस्कर मे वाक्यं शृणुष्वावहितः क्षणात् । आत्मनस्तु हितार्थाय सत्यं चैव वदाम्यहम् । तव कः पोष्यवर्गोऽस्ति तच्च सर्वं वदस्व मे

அங்கிரா கூறினார்—“ஓ கள்வனே, ஒரு கணம் கவனமாக என் சொற்களை கேள். உன் நலனுக்காக நான் உண்மையையே சொல்கிறேன். உன்னைச் சார்ந்து வாழ்பவர்கள் யார்? அனைவரையும் எனக்குச் சொல்.”

Verse 14

तस्कर उवाच । स्यातां मे पितरौ वृद्धौ भार्यैकाऽपत्यवर्ज्जिता । एका दासी ह्यहं षष्ठो नान्यदस्त्यधिकं मुने

கள்வன் கூறினான்—“எனக்கு முதுமையான பெற்றோர் இருவர் உள்ளனர்; பிள்ளையில்லாத ஒரு மனைவி உண்டு. ஒரு பணிப்பெண் உண்டு; நான் ஆறாவது. முனிவரே, இதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.”

Verse 15

अंगिरा उवाच । गत्वा पृच्छस्व तान्सर्वान्पुष्टान्पापार्जितैर्धनैः । अहं करोमि पापानि सर्वे यूयं तु भक्षकाः

அங்கிரா கூறினார்—“சென்று, பாவத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தால் போஷிக்கப்படுபவர்கள் அனைவரிடமும் கேள்—‘பாவத்தை நான் செய்கிறேன்; ஆனால் பயனை நீங்கள் எல்லோரும் உண்ணுகிறீர்கள்’ என்று.”

Verse 16

तत्पापं भविता कस्य कथयंत्विति मे लघु । तथैव गत्वा पप्रच्छ पितरौ तावथोचतुः

அவன்—“அந்தப் பாவம் யாருக்குச் சேரும்? விரைவாகச் சொல்லுங்கள்” என்று கூறினான். அப்படியே சென்று பெற்றோரிடம் கேட்டான்; அப்போது அவர்கள் இருவரும் பதிலளித்தனர்.

Verse 17

मातापितरावूचतुः । एकः पापानि कुरुते फलं भुंक्ते महा जनः । भोक्तारो विप्रमुच्यंते कर्ता दोषेण लिप्यते

பெற்றோர் கூறினர்—“ஒருவன் பாவம் செய்கிறான்; அதன் பலனை ‘மகாஜனன்’ ஒருவன் அனுபவிக்கிறான். பலனை மட்டும் அனுபவிப்போர் விடுபடலாம்; ஆனால் செய்பவன் குற்றத்தால் மாசுபடுவான்.”

Verse 18

यः करोत्यशुभं कर्म कुटुंबार्थं तु मंदधीः । आत्मा न वल्लभस्तस्य नूनं पुंसः सुपापिनः

குடும்பத்திற்காக மந்தபுத்தியுள்ளவன் அசுபக் காரியம் செய்தால், அவன் நிச்சயமாக மகாபாபி; அவனுக்குத் தன் ஆத்மாவும் இனியதல்ல.

Verse 19

ईश्वर उवाच । तयोः स वचनं श्रुत्वा पुनर्भीतमनास्तदा । तयोस्तु संनतिं कृत्वा पितरौ पुनरब्रवीत्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அவர்கள் சொற்களை கேட்டதும் அவன் மீண்டும் உள்ளத்தில் அஞ்சினான். அவர்களுக்கு வணங்கி, பெற்றோரிடம் மறுபடியும் பேசினான்.

Verse 20

युवाभ्यां हितमेवाहं यत्करोम्यशुभं क्वचित् । तस्यांशं भुज्यते किंचिद्युवाभ्यां वा न वोच्यताम्

நான் சில நேரம் தவறு செய்தாலும், அது உங்கள் நலனுக்காகவே. ஆகவே அதில் சிறிது பங்கை நீங்கள் அனுபவியுங்கள்—அல்லது என்னைத் தடுக்காதீர்கள்.

Verse 21

पितरावूचतुः । पूर्वे वयसि पुत्र त्वमावाभ्यां पाल्य एव हि । उत्तरे तु वयं पाल्याः सम्यक्पुत्र त्वया पुनः

பெற்றோர் கூறினர்—மகனே, உன் இளவயதில் நிச்சயமாக நாங்கள் இருவரும் உன்னைப் பேணினோம்; ஆனால் எங்கள் முதுமையில் இப்போது நீயே மீண்டும் எங்களைச் சரிவரப் பேண வேண்டும்।

Verse 22

इतरेतरधर्मोऽयं निर्दिष्टः पद्मयोनिना । आवाभ्यां यत्कृतं कर्म युष्मदर्थं शुभाशुभम् । भोक्ष्यामो वयमेवेह तत्सर्वं नात्र संशयः

இந்த பரஸ்பர தர்மத்தை பத்மயோனி (பிரம்மா) அறிவித்தார். உங்களுக்காக நாங்கள் செய்த நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய கர்மங்களின் பலனை முழுவதும் நாங்களே இங்கே அனுபவிப்போம்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 23

अथ त्वमपि यद्वत्स प्रकरोषि शुभाशुभम् । भोक्ष्यसे सकलं तद्वत्स्वयं नान्यः परत्र च

அதேபோல் வத்சா, நீ செய்யும் நல்லதோ கெட்டதோ எதுவாயினும் அதன் முழுப் பலனையும் நீயே அனுபவிப்பாய்; மறுலோகத்தில் வேறு யாரும் அல்ல।

Verse 24

अवश्यं स्वयमश्नाति कृतं कर्म शुभाशुभम् । तस्मान्नरेण कर्तव्यं शुभं कर्म विपश्चिता

மனிதன் செய்த நல்லதும் கெட்டதும் ஆகிய கர்மத்தின் பலனை தவறாமல் தானே அனுபவிக்கிறான். ஆகவே அறிவுடையவன் நன்மையான கர்மமே செய்ய வேண்டும்।

Verse 25

चौर्यं वाथ कृषिं वाथ कुसीदं वाथ पुत्रक । वाणिज्यमथवा प्रेष्यं कृत्वाऽस्माकं च भोजनम् । अहर्निशं त्वया देयं न दोषोऽस्मासु पुत्रक

மகனே, திருட்டினாலோ, விவசாயத்தாலோ, வட்டிக்குக் கடன் கொடுத்தாலோ, வாணிபமோ சேவையோ செய்தாலோ—எப்படியாயினும் எங்கள் உணவை நீ இரவும் பகலும் வழங்க வேண்டும். இதில் எங்களுக்கு குற்றமில்லை, மகனே।

Verse 26

ताभ्यां तद्वचनं श्रुत्वा ततो भार्यामभाषत । तदेव वाक्यं साऽवोचद्यत्प्रोक्तं गुरुभिः पुरा । ततो वैराग्यमापन्नो वैशाखो मुनिसत्तमः

அவர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்து அவன் தன் மனைவியிடம் கூறினான். முன்பு குருமார்கள் உரைத்த அதே வாக்கியத்தையே அவளும் மீண்டும் சொன்னாள். அப்பொழுது முனிவருள் சிறந்த வைசாகன் வைராக்யம் அடைந்தான்.

Verse 27

गर्हयन्नेवमात्मानं भूयोभूयः सुदुःखितः । धिङ्मां दुष्कृतकर्माणं पापकर्मरतं सदा

இவ்வாறு மிகுந்த துயரத்தில் அவன் மீண்டும் மீண்டும் தன்னைத் தானே கண்டித்து—“என்னைச் சபிக்க! நான் துஷ்கிருதம் செய்பவன்; எப்போதும் பாபகர்மத்தில் ஈடுபட்டவன்” என்று கூறினான்.

Verse 28

विवेकेन परित्यक्तं सत्संगेन विवर्जितम् । यः करोति नरः पापं न सेवयति पंडितान् । न चात्मा वल्लभस्तस्य एतन्मे वर्तते हृदि

“விவேகத்தைத் துறந்து, சத்சங்கம் இன்றி பாவம் செய்பவன், பண்டிதரைச் சேவிக்காதவன்—தன் ஆத்மாவிற்கே பிரியமல்ல. இச்சிந்தனை என் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கிறது.”

Verse 29

एवं विकल्पहृदयो गत्वा स ऋषिसन्निधौ । उवाच श्लक्ष्णया वाचा गम्यतामिति सादरम्

இவ்வாறு சந்தேகமும் சிந்தனையும் கலந்த இதயத்துடன் அவன் முனிவர்களின் சன்னிதிக்கு சென்று, மென்மையான சொற்களால் மரியாதையுடன்—“ஆணையெனில் நான் புறப்படட்டுமா?” என்று கூறினான்.

Verse 30

वृसी प्रगृह्यतामेषा तथैव च कमण्डलुः । वल्कलानि च चीराणि मृगचर्माण्यशेषतः

“தயவுசெய்து இந்த வ்ரஸீ (ஆசனம்) யும், இந்த கமண்டலுவும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; மேலும் வல்கல ஆடைகள், சீவரம், எல்லா மிருகச்சருமங்களையும் முழுதாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.”

Verse 31

क्षम्यतामपराधो मे दीनस्य कृपणस्य च । सत्संगेन वियुक्तस्य मूर्खस्य मुनिसत्तमाः

முனிவரே, என் குற்றத்தை மன்னியருளுங்கள். நான் துன்புற்ற ஏழை, கஞ்சன்; சத்சங்கத்திலிருந்து விலகிய மூடன்.

Verse 32

अद्यप्रभृति निवृत्तः कर्मणोऽस्याहमेव च । रौद्रस्य सुनृशंसस्य साधुभिर्गर्हितस्य च । तस्मात्कथयतास्माकं निवृत्तिं चास्य कर्मणः

இன்றுமுதல் நான் இச்செயலிலிருந்து விலகுகிறேன்—அது கொடுமையானது, மிகக் கடுமையானது, சான்றோர் கண்டித்தது. ஆகவே இதை முற்றிலும் நிறுத்தும் வழியைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 33

येन युष्मत्प्रसादेन पापान्मोक्षमहं व्रजे । उपवासोऽथ मन्त्रो वा नियमो वाथ संयमः

உங்கள் அருளால் நான் பாவத்திலிருந்து விடுதலை எவ்வாறு பெறுவேன்? உபவாசமா, மந்திரமா, நியம-விரதமா, அல்லது தன்னடக்கமா?

Verse 34

ऋषय ऊचुः । साधु पृष्टं त्वया वत्स तत्त्वमेकमनाः शृणु । संगृह्य कीर्तयिष्यामस्त्वयाऽख्येयं न कस्यचित्

ரிஷிகள் கூறினர்—குழந்தையே, நீ நன்றாகக் கேட்டாய். ஒருமுக மனத்துடன் ஒரே பரமத் தத்துவத்தை கேள். நாம் சுருக்கமாக உரைப்போம்; இது யாரிடமும் வெளிப்படுத்தத் தகாதது.

Verse 35

तेन जप्तेन पापत्मन्मोक्षं प्राप्स्यसि निश्चितम् । झाटघोटस्त्वया कीर्त्त्यो मन्त्रोऽयं चतुरक्षरः

அதனை ஜபித்தால், ஓ பாவாத்மா, நீ நிச்சயமாக மோக்ஷம் அடைவாய். ‘ஜாடகோட’—இது நான்கு எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; நீ இதை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 36

सर्वपापहरो नृणां स्वर्गमोक्षफलप्रदः । स तदैवं हि तैः प्रोक्तो वैशाखो मुनिपुंगवैः । तस्थौ जाप्यपरो नित्यं गतास्ते मुनिपुंगवाः

இது மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, ஸ்வர்கமும் மோக்ஷமும் எனும் பலனை அளிக்கிறது என்று முதன்மை முனிவர்கள் வைசாகனுக்கு உரைத்தனர். அவன் எப்போதும் ஜபத்தில் பராயணனாய் நிலைத்திருந்தான்; அந்த முனிவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

Verse 37

तस्यैवं जपतो देवि देविकायास्तटे शुभे । अनिशं गुरु भक्तस्य समाधिः समपद्यत

தேவி! தேவிகையின் புனிதத் துறையில் இவ்வாறு ஜபம் செய்து கொண்டிருந்த குருபக்தனுக்கு இடையறாத, தொடர்ச்சியான சமாதி இயல்பாகவே ஏற்பட்டது.

Verse 38

क्षुत्पिपासा तदा नष्टा शुद्धिमायात्कलेवरम्

அப்போது பசியும் தாகமும் மறைந்தன; அவன் உடல் தூய்மையை அடைந்தது.

Verse 39

मंत्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भाव ना यस्य सिद्धिर्भवति तादृशी

மந்திரம், தீர்த்தம், த்விஜன், தேவன், தைவஞ்ஞன், வைத்தியன், குரு—இவர்களிடம் உள்ள உள்ளார்ந்த பாவனை எப்படியோ, கிடைக்கும் சித்தியும் அப்படியே அமையும்.

Verse 40

निर्मलोऽयं स्वभावेन परमात्मा यथा हितः । उपाधिसंगमासाद्य विकारं स्फटिको यथा

இந்த பரமாத்மா இயல்பாகவே மாசற்றதும் நன்மை அளிப்பதும்; ஆனால் உபாதிகளின் தொடர்பால் மாற்றமடைந்ததுபோல் தோன்றுகிறது—அருகில் வைக்கப்பட்ட பொருளின் நிறத்தால் ஸ்படிகம் மாறியதுபோல் தெரியும்.

Verse 41

यथा च भ्रमरी वंध्या लब्ध्वा जीवमणुं क्वचित् । स्वस्थाने स्थाप्य तं ध्यायेद्भ्रमरी ध्यानसंयुता

வந்தியமான ப்ரமரீ எங்கோ ஒரு சிறு உயிர்க்கீடையைப் பெற்று, அதைத் தன் இருப்பிடத்தில் வைத்து, தியானத்தில் ஒன்றியவளாய் அதையே இடையறாது தியானிப்பதுபோல—

Verse 42

स तु तद्ध्यानसंवृद्धो जीवो भवति तादृशः । अन्ययोन्युद्भवो वापि तथा निदर्शनं सताम्

அந்த உயிர் அந்தத் தியானத்தாலேயே வளர்ந்து, அதே இயல்பினதாக ஆகிறது; மேலும் ஒரு யோனியிலிருந்து மற்றொரு யோனி தோன்றுதலும்—சான்றோர் கூறும் உதாரணமே.

Verse 43

आदिष्टो गुरुणा यश्च विकल्पं यदि गच्छति । नासौ सिद्धिमवाप्नोति मंदभाग्यो यथा निधिम्

குருவால் உபதேசிக்கப்பட்டவனும் ஐயம்-அலைச்சலுக்குள் சென்றால், அவன் துர்பாக்கியன்; மறைந்த நிதியை அடையாதவனைப் போல சித்தியை அடையான்.

Verse 44

एवं वर्षसहस्राणि समतीतानि भूरिशः । तस्य जाप्यपरस्यैव अमृतत्वं गतस्य च

இவ்வாறு பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன; ஜபத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்ட அவனுக்கு அமரத்துவ நிலையும் வந்தடைந்தது.

Verse 45

ततः कालक्रमेणैव वल्मीकेन स वेष्टितः । येनासौ सर्वतो व्याप्तो न च तं स बुबोध वै

பின்னர் காலநெடுங்காலத்தில் அவன் வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) சூழ்ந்தது; அது அவனை எல்லாத் திசைகளிலும் பரவி மூடியது; அவனோ அதையும் உணரவில்லை.

Verse 46

कस्यचित्त्वथकालस्य मुनयस्ते समागताः । तं प्रदेशं तु संप्रेक्ष्य सहाय्यमितरेतरम् । ऊचुः परस्परं सर्वे दत्त्वा चैव करैः करम्

ஒரு காலத்தில் அந்த முனிவர்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர். அந்த இடத்தை நோக்கி, அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் துணை செய்து, அனைவரும் கை கை சேர்த்து பரஸ்பரம் உரையாடினர்.

Verse 47

ऋषय ऊचुः । अत्रासौ तस्करः प्राप्तो वैशाखो दारुणाकृतिः । येन सर्वे वयं मुष्टा अस्मि न्स्थाने समागताः

ரிஷிகள் கூறினர்—“இங்கே அந்தக் கொடிய தோற்றமுடைய திருடன் வைசாகன் வந்துள்ளான்; அவனால் நாங்கள் அனைவரும் கொள்ளையடிக்கப்பட்டோம்; ஆகவே இவ்விடத்திலேயே கூடியுள்ளோம்.”

Verse 48

एवं संजल्पमानास्ते शुश्रुवुः शब्दमुत्तमम् । वल्मीकमध्यतो व्यक्तं ततस्ते कौतुकान्विताः

இவ்வாறு அவர்கள் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், எறும்புப் புற்றின் உள்ளிருந்து தெளிவாக எழும் ஒரு உயர்ந்த ஒலியை அவர்கள் கேட்டனர்; அப்போது அவர்கள் வியப்பும் ஆர்வமும் நிறைந்தனர்.

Verse 49

अखनंस्तत्र वल्मीकं कुशीभिः पर्वतोपमम्

அப்போது அவர்கள் குசா புல் கருவிகளால், மலைபோல் பெரிதான அந்த எறும்புப் புற்றைத் தோண்டினர்.

Verse 50

अथ ते ददृशुस्तत्र विशाखं मुनिसत्तमाः । जपंतमसकृन्मत्रं तमेव चतुरक्षरम्

பின்னர் அந்த முனிவர்களில் சிறந்தோர் அங்கே விசாகனை கண்டனர்; அவன் அதே நான்கு எழுத்து மந்திரத்தை இடைவிடாது ஜபித்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 51

तं समाधिगतं ज्ञात्वा भेषजैर्योगसंमतैः । ममर्दुः सर्वतो विप्रास्तत्र सुप्ततनौ भृशम्

அவர் சமாதி நிலையை அடைந்ததை அறிந்து, அந்தணர்கள் யோக சாஸ்திரத்திற்கு ஏற்ற மூலிகைகளைக் கொண்டு அவரது உறங்கும் உடலை எல்லாப் பக்கங்களிலும் நன்றாகத் தேய்த்தனர்.

Verse 52

ततोऽब्रवीदृष्रीन्सर्वान्स्वमर्थं गृह्यतां द्विजाः । युष्मदीयं गृहीतं यत्पा पेनाकृतबुद्धिना

பின்னர் அவர் அனைத்து முனிவர்களிடமும் கூறினார்: 'ஓ அந்தணர்களே! பாவத்தினாலும் புத்தியீனத்தினாலும் என்னால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட உங்கள் பொருட்களைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.'

Verse 53

गम्यतां तीर्थयात्रायां सर्वे मुक्ता मया द्विजाः । वाच्यौ मे पितरौ गत्वा तथा भार्या द्विजोत्तमाः

'ஓ அந்தணர்களே! நீங்கள் அனைவரும் என்னால் விடுவிக்கப்பட்டுவிட்டீர்கள், இனி புனித யாத்திரைக்குச் செல்லுங்கள். ஓ சிறந்த அந்தணர்களே! அங்கு சென்று என் பெற்றோரிடமும் என் மனைவியிடமும் என் செய்தியைத் தெரிவியுங்கள்.'

Verse 54

सर्व संगपरित्यक्तो विशाखः समपद्यत । दर्शनं कांक्षते नैव भवद्भिस्तु यथा पुरा

விசாகன் அனைத்து பற்றுக்களையும் துறந்து ஒரு புதிய நிலையை அடைந்துள்ளான். அவன் முன்பு போல உங்களைச் சந்திக்கவோ அல்லது உங்களுடன் இருக்கவோ விரும்பவில்லை.

Verse 55

ऋषय ऊचुः । बहुवर्षाण्यतीतानि तवात्र वसतो मुने । सर्वे ते निधनं प्राप्ता ये चान्ये ते कुटुंबिनः

முனிவர்கள் கூறினர்: 'ஓ முனிவரே! நீங்கள் இங்கு வசிக்கத் தொடங்கி பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. உங்கள் உறவினர்கள் மற்றும் உங்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மற்ற அனைவரும் மரணமடைந்துவிட்டனர்.'

Verse 56

वयं चिरात्समायाताः स्थानेऽस्मिन्मुनिसत्तमाः । स त्वं सिद्धिमनुप्राप्तो मंत्रादस्मादसंशयम्

ஓ முனிசிறந்தவர்களே, நாம் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் இவ்விடத்திற்கு வந்தோம். நீயோ இம்மந்திரத்தாலேயே ஐயமின்றி சித்தியை அடைந்தாய்.

Verse 57

यस्मात्त्वं मंत्रमेकाग्रो ध्यायन्वल्मीकमाश्रितः । तस्माद्वाल्मीकिनामा त्वं भविष्यसि महीतले

நீ வல்மீகம் (எறும்புப் புற்று) அடைக்கலமாகக் கொண்டு ஒருமுகமாக மந்திரத்தைத் தியானித்ததால், பூமியில் ‘வால்மீகி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்.

Verse 58

स्वच्छंदा भारती देवी जिह्वाग्रे ते भविष्यति । कृत्वा रामायणं काव्यं ततो मोक्षं गमिष्यसि

சுதந்திரமாக இயங்கும் பாரதி தேவி (சரஸ்வதி) உன் நாவின் முனையில் உறைவாள். ராமாயணக் காவியத்தை இயற்றி, பின்னர் நீ மோட்சத்தை அடைவாய்.

Verse 59

विशाख उवाच । गृह्यतां द्विजशार्दूलाः प्रसन्ना गुरुदक्षिणाम् । येनाहमनृणो भूत्वा करोमि सुमहत्तपः

விசாகன் கூறினான்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களுள் புலிகளே, மனமகிழ்ந்து இந்த குருதக்ஷிணையை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; நான் கடனின்றி ஆகி மாபெரும் தவம் செய்யவேண்டும்.

Verse 60

ऋषय ऊचुः । एषा नो दक्षिणा विप्र यस्त्वं सिद्धिमुपागतः । सर्वकामसमृद्धात्मा कृतकृत्या वयं मुने

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ பிராமணனே, எங்களின் தக்ஷிணை இதுவே: நீ சித்தியை அடைந்தாய். உன் உள்ளம் எல்லா விருப்பங்களாலும் நிறைந்தது; ஓ முனியே, நாங்கள் கൃതகൃത்யரானோம்.

Verse 61

वरं वरय भूयस्त्वं यस्ते मनसि वर्तते

மீண்டும் ஒரு வரம் வேண்டு—உன் மனத்தில் நிலைத்திருப்பதெதுவோ அதையே।

Verse 62

वाल्मीकिरुवाच । भवंतो यदि तुष्टा मे यदि देयो वरो मम । कथ्यतां तर्हि मे शीघ्रं को देवो ह्यत्र संस्थितः । देविकायास्तटे रम्ये सर्वकामफलप्रदः

வால்மீகி கூறினார்—நீங்கள் என்மீது திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், விரைவாகச் சொல்லுங்கள்: தேவிகையின் அழகிய கரையில் இங்கு எந்தத் தெய்வம் நிறுவப்பட்டிருக்கிறது, எல்லா விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிப்பவன் யார்?

Verse 63

ऋषय ऊचुः । शृणुष्वैकमना विप्र यो देवश्चात्र संस्थितः । पश्य निंबमिमं विप्र बहुशाखाप्रविस्तरम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஒருமுக மனத்துடன் கேள், ஓ பிராமணா, இங்கு எந்தத் தெய்வம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. ஓ பிராமணா, பல கிளைகளால் விரிந்த இந்த வேப்பமரத்தைப் பார்.

Verse 64

अस्य मूले स्थितः सूर्य्यः कल्पादौ ब्रह्मणोंऽशजः । तमाराधय यत्तेसावस्य स्थानस्य देवता

இந்த மரத்தின் வேரில் சூரியன் நிற்கிறான்; கல்பத்தின் ஆதியில் பிரம்மாவின் அங்கமாகத் தோன்றியவன். அவனை வழிபடு; அவனே இத்தலத்தின் அதிஷ்டானத் தெய்வம்.

Verse 65

सूर्यक्षेत्रं समाख्यातमिदं गव्यूतिमात्रकम् । अत्र स्थाने स्थिता येपि तेषां स्वर्गो ध्रुवं भवेत्

இவ்விடம் ‘சூர்யக்ஷேத்ரம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அளவில் ஒரு கவ்வியூதி மட்டுமே. இத்தலத்தில் தங்குபவர்களுக்குக் கூட, நிச்சயமாக ஸ்வர்க்கம் கிடைக்கும்.

Verse 66

अद्यप्रभृति विप्रेन्द्र मूलस्थानमिति श्रुतम् । स्थानं सूर्यस्य विप्रेन्द्र कार्या चात्र त्वया स्थितिः

இன்றுமுதல், ஓ விப்ரேந்திரா, இது ‘மூலஸ்தானம்’ எனப் புகழப்படும். இது சூரியதேவனின் ஆசனம்; ஆகவே, ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, நீ இங்கேயே வாசிக்க வேண்டும்.

Verse 67

अद्यप्रभृति विप्रेंद्र तीर्थमेतन्महीतले । गमिष्यति परां ख्यातिं देविकातटमाश्रितम्

இன்றுமுதல், ஓ விப்ரேந்திரா, தேவிகா கரையைச் சார்ந்த இந்தத் தீர்த்தம் பூமியில் உன்னதப் புகழை அடைந்து, எங்கும் போற்றப்படும்.

Verse 68

वयं मुष्टा यतो विप्र मूलस्थाने पुरा स्थिताः । मूलस्थानेति वै नाम लोके ख्यातिं गमिष्यति

ஓ பிராமணரே, நாம் முன்பு ‘மூலஸ்தானம்’ இல் தங்கியிருந்ததால் ‘முஷ்டா’ என அழைக்கப்படுகிறோம்; மேலும் ‘மூலஸ்தானம்’ என்ற பெயரும் உலகில் புகழ்பெறும்.

Verse 69

अत्र ये मानवा भक्त्या स्नानं सूर्यस्य संगमे । उत्तरे तु करिष्यंति ते यास्यंति त्रिविष्टपम्

பக்தியுடன் இங்கே சூரிய-சங்கமத்தில் நீராடி, பின்னர் விதிப்படி ‘உத்தர’ (நிறைவு-சடங்கு) செய்வோர் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைவர்.

Verse 70

तर्पणं तिलमिश्रेण जलेन द्विजसत्तमाः । गयाश्राद्धसमा तुष्टिः पितॄणां च भविष्यति

ஓ த்விஜசத்தமரே, இங்கே எள்ளுடன் கலந்த நீரால் தர்ப்பணம் செய்தால், பித்ருக்களின் திருப்தி கயா-ஸ்ராத்தத்துக்கு ஒப்பாகி பெரும் பலன் தரும்.

Verse 71

अत्र ये मानवा भक्त्या श्राद्धं दास्यंति सत्तमाः । शाकमूलफलैर्वापि सम्यक्छ्रद्धासमन्विताः

இங்கே பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் அர்ப்பணிக்கும் நல்லோர்—கீரை, கிழங்கு, பழம் முதலியவற்றினாலே ஆனாலும்—சம்யக் சிரத்தையும் தூய நோக்கமும் உடையவராய் அந்தக் கிரியையை முறையாக நிறைவேற்றுவர்।

Verse 72

तेषां यास्यंति पितरो मोक्षं नैवात्र संशयः

அவர்களின் பித்ருக்கள் மோட்சத்தை அடைவார்கள்—இதில் இங்கே எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை।

Verse 73

अपि कीटपतंगा ये पक्षिणः पशवो मृगाः । तृषार्ता जलसंस्पर्शाद्यास्यंति परमां गतिम्

பூச்சி-வண்டு, பட்டாம்பூச்சி, பறவைகள், மாடுபோன்ற விலங்குகள், மிருகங்களும்—தாகத்தால் வாடினால்—இந்த நீரைத் தொட்ட மாத்திரத்தில் பரமகதியை அடைவார்கள்।

Verse 74

वयमेव सदात्रस्थाः श्रावणे मासि सत्तम । पौर्णमास्यां भविष्यामस्तव स्नेहादसंशयम्

ஓ சத்தமனே! நாங்கள் எப்போதும் இங்கேயே இருப்போம்; ஸ்ராவண மாதப் பௌர்ணமியன்று உன் அன்பினால் ஐயமின்றி வெளிப்படுவோம்।

Verse 75

तस्मिन्नहनि यस्तोयैः पितॄन्संतर्पयिष्यति । तस्याष्टादशकुष्ठानि क्षयं यास्यंति तत्क्षणात्

அந்நாளில் யார் அந்த நீரால் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வாரோ, அவருடைய பதினெட்டு வகை குஷ்ட நோய்கள் அக்கணமே அழிந்துவிடும்।

Verse 76

कपालोदुम्बराख्येंद्रमण्डलाख्यविचर्चिकाः । ऋष्यचर्मैककिटिभसिध्मालसविपादिकाः

கபால, உதும்பர, இந்திரமண்டல, விசர்சிகா; ருஷ்யசர்ம, ஏககிடிப, சித்மா, ஆலச, விபாதிகா—இவை பெயரால் கூறப்பட்ட தோல் நோய்கள்.

Verse 77

दद्रुसिता रुचिस्फोटं पुण्डरीकं सकाकणम् । पामा चर्मदलं चेति कुष्ठान्यष्टादशैव तु

தத்ரு, சிதா, ருசிஸ்போடம், புண்டரீகம், சகாகணம், பாமா, சர்மதலம்—இவையே குஷ்டத்தின் பதினெட்டு வகைகளில் அடங்கும்.

Verse 78

गमिष्यंति न संदेह इत्युक्त्वांतर्दधुश्च ते । ऋषिः सिषेवे च रविं चक्रे रामायणं ततः

“அவர்கள் போய்விடுவர்; ஐயமில்லை” என்று சொல்லி அவர்கள் மறைந்தனர். பின்னர் ரிஷி ரவி (சூரியன்) வழிபாடு செய்து, அதன் பின் ராமாயணத்தை இயற்றினார்.

Verse 79

तस्मात्पश्येच्च तं देवं सर्वयज्ञफलप्रदम् । शृणुयाच्च कथां चैनां सर्वपातकनाशिनीम्

ஆகையால் எல்லா யாகங்களின் பலனையும் அளிக்கும் அந்த தேவனை தரிசிக்க வேண்டும்; மேலும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் இந்தக் கதையையும் கேட்க வேண்டும்.

Verse 278

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकामाहात्म्यमूलस्थानमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टसप्तत्युत्तर द्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘தேவிகாமாஹாத்ம்யம் மற்றும் மூலஸ்தானமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய இருநூற்று எழுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.