Adhyaya 277

Verse 1

तत्रैव संस्थितं पश्येद्भूधरंनाम नामतः । उद्धृत्य पृथिवीं यस्माद्दंष्ट्राग्रेण दधार सः

அங்கேயே ‘பூதர’ என்ற நாமத்தால் நிலைத்துள்ள புனிதத் திருவுருவை தரிசிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவர் பூமியை உயர்த்தி தன் தந்தத்தின் முனையில் தாங்கினார்.

Verse 2

भूधरस्तेन चाख्यातो देविकातटसंस्थितः । वेदपादो यूपदंष्ट्रः क्रतुदन्तः स्रुचीमुखः

ஆகையால் அவர் ‘பூதர’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; தேவிகா கரையில் உறைவார்—அவரது பாதங்கள் வேதங்கள், தந்தங்கள் யூபஸ்தம்பங்கள், பற்கள் கிரதுக்கள், முகம் ஸ்ருவம் (ஆஹுதி கரண்டி) ஆகும்.

Verse 3

अग्निजिह्वो दर्भरोमा ब्रह्मशीर्षो महातपाः । अहोरात्रेक्षणपरो वेदांगश्रुतिभूषणः

அவரது நாவு அக்னி, ரோமங்கள் தர்பை, தலை பிரம்மா—அவர் மகாதபஸ்வி; பகலும் இரவும் எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து, ஸ்ருதி மற்றும் வேதாங்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 4

आद्यनासः स्रुवतुंडः सामघोषस्वनो महान् । प्राग्वंशकायो द्युतिमा न्नानादीक्षाविराजितः

அவருடைய மூக்கு ஆதியாய் உள்ளது; அவருடைய தும்பு ஸ்ருவம் (ஹோமக் கரண்டி) போன்றது; அவருடைய மகத்தான ஒலி சாமவேதத்தின் சாமகானம் போல் முழங்குகிறது. அவருடைய உடல் யாகமண்டபத்தின் பிராக்வம்சம் (மூங்கில் கட்டமைப்பு) போன்று, பலவகை தீக்ஷைகளால் ஒளிர்ந்து விளங்குகிறது.

Verse 5

दक्षिणाहृदयो योगी महासत्रशयो महान् । उपाकर्मोष्ठरुचकः प्रवर्ग्यावर्तभूषणः

அவர் யோகி; அவருடைய இதயம் தக்ஷிணா-கர்மம் போன்றது; மகாசத்ர யாகத்தில் துயில்பவர் எனப் பெருமை உடையவர். அவருடைய உதடுகள் உபாகர்மம் போல் ஒளிர்கின்றன; அவர் பிரவர்க்யச் சடங்கின் ஆவர்த்தத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 6

नानाच्छन्दोगतिपथो ब्रह्मोक्तक्रमविक्रमः । भूत्वा यज्ञवराहोऽसौ तत्र स्थाने स्थितोऽभवत्

அவருடைய நடை பலவகை வேதச் சந்தங்களின் பாதைகள் போல்; அவருடைய அடிகளின் ஒழுங்கும் விரிவும் பிரம்மா உரைத்த கிரமத்தின்படியே. அவர் யஜ்ஞவராஹராகி, அந்த இடத்திலேயே நிலைபெற்று வாசம் செய்தார்.

Verse 7

पुष्यमासे ह्यमावास्यामेकादश्यामथापि वा । प्राप्ते प्रावृषि काले च ज्ञात्वा कन्यागतं रविम्

புஷ்ய மாதத்தில் அமாவாசை நாளில், அல்லது ஏகாதசியிலும்; மேலும் பிராவ்ருத்—மழைக்காலம் வந்தபோது, சூரியன் கன்னி ராசியில் புகுந்தான் என்பதை அறிந்து…

Verse 8

पायसं गुडसंयुक्तं हविष्यं च गुडप्लुतम् । नमो वः पितरो रसाय अन्नाद्यमभिमंत्रयेत्

வெல்லம் கலந்த பாயசமும், வெல்லத்தில் நனைந்த ஹவிஷ்யமும் ஆகிய அன்னாதி நைவேத்யங்களை இம்மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும்: “பித்ருக்களே, உங்களுக்கு நமஸ்காரம்; (போஷக) ரசத்திற்காக (இது).”

Verse 9

तेजोऽसिशुक्रमित्याज्यं दधिक्राव्णेन वै दधि । क्षीरमाज्याय मन्त्रेण व्यञ्जनानि च यानि तु

நெய்க்கு “தேஜோऽஸி ஶுக்ரம்” மந்திரமும், தயிர்க்கு “ததிக்ராவ்ண” மந்திரமும், பாலுக்கு “ஆஜ்ய” மந்திரமும் உச்சரிக்க வேண்டும்; மேலும் உள்ள பிற துணை உணவுகள் (வ்யஞ்ஜனங்கள்) அனைத்திற்கும் உரிய மந்திரத்துடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 10

भक्ष्यभोज्यानि सर्वाणि महानिन्द्रेण दापयेत् । संवत्स रोनियो मंत्रं जप्त्वा तेनोदकं द्विजः

எல்லா வகையான உணவுப் பொருட்களையும் மிகுந்த பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்கச் செய்ய வேண்டும். “ஸம்வத்ஸரோனிய” மந்திரத்தை ஜபித்து, அந்த மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரை அந்தத் த்விஜன் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 11

एवं संभोज्य वै विप्रान्पिण्डदानं तु दापयेत् । इत्यनेन विधानेन यस्तत्र श्राद्धकृद्भवेत्

இவ்வாறு பிராமணர்களை முறையாக போஜனம் செய்து, பின்னர் பிண்டதானம் செய்யச் செய்ய வேண்டும். அங்கே இவ்விதிமுறையின்படி ஸ்ராத்தம் செய்பவன்—

Verse 12

तस्य तृप्तास्तु पितरो यावदिंद्राश्चतुर्द्दश । गयाश्राद्धं विनापीह गयाश्राद्धफलं लभेत्

அவனுடைய பித்ருக்கள் பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை திருப்தியுடன் இருப்பார்கள். இங்கே கயா-ஸ்ராத்தம் செய்யாமலேயே கயா-ஸ்ராத்தத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 277

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकामाहात्म्ये भूधरयज्ञवराहमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, எண்பத்தொன்றாயிரம் ச்லோகங்களைக் கொண்ட ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏழாம் நூலான பிரபாச க்ஹண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவான தேவிகா மாஹாத்ம்யத்தில், “பூதர யஜ்ஞ-வராஹ மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனப் பெயருடைய இருநூற்று எழுபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।