Adhyaya 270

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र प्राची सरस्वती । तत्र स्थाने स्थितं लिंगं मंकीश्वरमिति श्रुतम्

ஈசுவரன் கூறினார்—மகாதேவி! பின்னர் சரஸ்வதி கிழக்குநோக்கி ஓடும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே ‘மங்கீஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்ற லிங்கம் நிலைத்துள்ளது.

Verse 2

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि सर्वपातकनाशिनीम् । शृणु देवि महाभागे ह्याश्चर्यं यदभूत्पुरा

அதன் தோற்றக் கதையை நான் உரைப்பேன்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. மகாபாக்யவதி தேவியே! பழங்காலத்தில் நிகழ்ந்த அதிசயமான அற்புதத்தை கேள்.

Verse 3

ऋषिर्मंकणको नाम स तेपे परमं तपः । प्राचीमेत्य यताहारो नित्यं स्वाध्यायतत्परः

மங்கணகன் என்னும் முனிவர் ஒருவர் இருந்தார்; அவர் உன்னத தவம் செய்தார். கிழக்குத் திசை சென்று, உணவில் கட்டுப்பாடு கொண்டு, தினமும் சுவாத்யாயமும் ஜபமும் செய்து ஈடுபட்டிருந்தார்.

Verse 4

बहुवर्षसहस्राणि तस्यातीतानि भामिनि । कस्यचित्त्वथ कालस्य विद्धादस्य वरानने

ஒளிவிடும் தேவியே! அவருக்கு பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன. பின்னர் ஒரு காலத்தில், அழகிய முகத்தையுடையவளே! குசையின் முனையால் அவரது விரல் குத்தப்பட்டது.

Verse 5

कराच्छाकरसो जातः कुशाग्रेणेति नः श्रुतम् । स तं दृष्ट्वा महाश्चर्यं विस्मयं परमं गतः

நாம் கேட்டதாவது—குசையின் முனையால் குத்தப்பட்டபோது அவரது கையிலிருந்து சர்க்கரை போன்ற இனிய சாறு வெளிவந்தது. அந்தப் பெரும் அற்புதத்தைப் பார்த்து அவர் உச்சமான வியப்பில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 6

मेने सिद्धिं परां प्राप्तो हर्षान्नृत्यमथाकरोत् । तस्मिन्संनृत्यमाने च जगत्स्थावरजंगमम्

தான் பரம சித்தியை அடைந்தேன் என்று எண்ணி, பேரானந்தத்தில் அவன் நடனம் தொடங்கினான். அவன் ஆடும்போது அசையாததும் அசையும் உயிர்களும் உட்பட உலகமெங்கும் கலங்கியது.

Verse 7

अनर्त्तत वरारोहे प्रभावात्तस्य वै मुनेः । ततो देवा महेंद्राद्या ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः । ऊचुस्त्रिपुरहंतारं नायं नृत्येत्तथा कुरु

அழகிய இடுப்புடையவளே! அந்த முனிவரின் பிரபாவத்தால் எல்லா உயிர்களும் ஆடத் தொடங்கின. அப்போது மகேந்திரன் முதலிய தேவர்கள், முன்னிலையில் பிரம்மா-விஷ்ணுவுடன், திரிபுரஹந்தனை நோக்கி—“இவன் ஆடாதபடி தடுத்து நிறுத்து” என்றனர்.

Verse 8

चलिताः पर्वताः स्थानात्क्षुभितो मकरालयः । धरणी खण्डशो देव वृक्षाश्च निधनं गताः

மலைகள் தங்கள் இடத்திலிருந்து அசைந்தன; மகரங்களின் இல்லமான கடல் கலங்கியது. தேவா! பூமி துண்டுகளாகப் பிளந்தது; மரங்கள் அழிந்தன.

Verse 9

उत्पथाश्च महानद्यो ग्रहा उन्मार्गसंस्थिताः । त्रैलोक्यं व्याकुलीभूतं यावत्प्राप्नोति संक्षयम्

பெருநதிகள் தங்கள் வழியை விட்டு வழிதவறிப் பாய்ந்தன; கிரகங்களும் நியமிக்கப்பட்ட பாதையிலிருந்து விலகின. மூன்று உலகங்களும் கலங்கிப் போய், அழிவை அணுகுவது போல இருந்தது.

Verse 10

तावन्निवारयस्वैनं नान्यः शक्तो निवारणे

ஆகையால் நீயே உடனே அவனைத் தடுத்து நிறுத்து; அவனை நிறுத்த வேறு யாருக்கும் ஆற்றல் இல்லை.

Verse 11

स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा तस्य समीपतः । द्विजरूपं समास्थाय तमृषिं वाक्यमब्रवीत्

அவன் “ததாஸ்து” என்று உறுதி செய்து அந்த முனிவரின் அருகே சென்றான். பிராமண வடிவம் ஏற்று அந்த ரிஷியிடம் சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 12

को हर्षविषयः कस्मात्त्वयैतन्नृत्यते द्विज । तस्मात्कार्यं वदाशु त्वं परं कौतूहलं द्विजः

உன் மகிழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்ன? ஓ த்விஜா, நீ ஏன் நடனம் செய்கிறாய்? ஆகவே விரைவாகக் கூறு என்ன காரியம்; ஓ பிராமணா, எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது।

Verse 13

ऋषिरुवाच । किं न पश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकर सं च्युतम् । अत एव हि मे नृत्यं सिद्धोऽहं नात्र संशयः

ரிஷி கூறினார்—ஓ பிராமணா, என் கையிலிருந்து சர்க்கரைக் கட்டி விழுந்ததை நீ காணவில்லையா? அதனால்தான் நான் நடனம் செய்கிறேன்; ஐயமின்றி எனக்கு சித்தி கிடைத்தது।

Verse 14

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवांस्त्रिपुरांतकः । अंगुष्ठं ताडयामास अंगुल्यग्रेण भामिनि

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அவன் சொன்னதை கேட்டதும், பகவான் திரிபுராந்தகன், ஓ அழகியே, விரலின் நுனியால் தன் பெருவிரலைத் தட்டினார்।

Verse 15

ततो विनिर्गतं भस्म तत्क्षणाद्धिमपांडुरम् । अथाब्रवीत्प्रहस्यैनं भगवान्भूतभावनः

அப்போது உடனே பனிபோல் வெண்மையான சாம்பல் வெளிப்பட்டது. பின்னர் உயிர்களைப் பேணும் பகவான் புன்னகையுடன் அவனிடம் கூறினார்।

Verse 16

पश्य मेंऽगुष्ठतो ब्रह्मन्भूरि भस्म विनिर्गतम् । न नृत्येऽहं न मे हर्षस्तथापि मुनिसत्तम

பார், ஓ பிராமணரே! என் பெருவிரலிலிருந்து மிகுந்த பஸ்மம் வெளிப்பட்டது. ஆயினும் நான் நடனம் ஆடவில்லை; எனக்கு மகிழ்ச்சியும் இல்லை, ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே.

Verse 17

तद्दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यं विस्मयं परमं गतः । अब्रवीत्प्रांजलिर्भूत्वा हर्षगद्गदया गिरा

அந்த மிகப் பெரிய அதிசயத்தைப் பார்த்து அவன் உச்சமான வியப்பில் ஆழ்ந்தான். பின்னர் கைகூப்பி, ஆனந்தத்தால் நடுங்கும் குரலில் பேசினான்.

Verse 18

नान्यं देवमहं मन्ये त्वां मुक्त्वा वृषभध्वजम् । नान्यस्य विद्यते शक्तिरीदृशी धरणीतले

ஓ வृषபத்வஜ ஆண்டவனே! உம்மைத் தவிர வேறு எந்தத் தெய்வத்தையும் நான் கருதேன். பூமியிலே இத்தகைய வல்லமை மற்றொருவருக்கு இல்லை.

Verse 19

भगवानुवाच । ज्ञातोऽस्मि मुनिशार्दूल त्वया वेदविदां वर । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यन्मनसेप्सितम्

பகவான் கூறினார்—ஓ முனிசார்தூலா, வேதவித்தகரில் சிறந்தவரே! நீ என்னை அறிந்தாய். உனக்கு நன்மை உண்டாக; உன் மனம் எப்போதும் விரும்பும் வரத்தை வேண்டிக் கொள்.

Verse 20

ऋषिरुवाच । प्रसादाद्देवदेवस्य नृत्येन महता विभो । यथा न स्यात्तपोहानिस्तथा नीतिर्विधीयताम्

ரிஷி கூறினார்—ஓ விபோ! தேவர்களின் தேவனின் அருளால் நான் மிகப் பெரிய நடனம் ஆடியேன். என் தவத்திற்கு இழப்பு ஏற்படாதபடி உரிய வழியை அருள்வாயாக.

Verse 21

शंभुरुवाच । तपस्ते वर्द्धतां विप्र मत्प्रसादात्सहस्रधा । प्राचीमन्विह वत्स्यामि त्वया सार्द्धमहं सदा

சம்பு கூறினார்—ஓ பிராமணரே! என் அருளால் உமது தவம் ஆயிரமடங்கு பெருகுக. நான் எப்போதும் உம்முடன் இங்கே கிழக்குமுகமாகத் தங்கி இருப்பேன்.

Verse 22

सरस्वती महापुण्या क्षेत्रे चास्मिन्विशेषतः । सरस्वत्युत्तरे तीरे यस्त्यजेदात्मनस्तनुम्

சரஸ்வதி மிகப் புண்ணியமுடையவள்; குறிப்பாக இக்க்ஷேத்திரத்தில். சரஸ்வதியின் வடகரையில் யார் உடலைத் துறக்கிறாரோ, அவர் இத்தல மகிமையால் விசேஷப் புனிதம் அடைவார்.

Verse 23

प्राचीने ह्यृषिशार्दूल न चेहागच्छते पुनः । आप्लुतो वाजिमेधस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

ஓ ரிஷிசார்தூலரே! இங்கே நீராடுபவன் மீண்டும் பிராசீ திசைக்கு (உலக அலைச்சலுக்கு) திரும்பான். இங்கே முழுகி நீராடினால் அச்வமேத யாகத்துக்கு இணையான பெரும் பலன் பெறுவான்.

Verse 24

नियमैश्चोप वासैश्च शोषयन्देहमात्मनः । जलाहारा वायुभक्षाः पर्णाहाराश्च तापसाः । तथा च स्थंडिलशया ये चान्ये नियताः पृथक्

நியமங்களாலும் உபவாசங்களாலும் தாபஸர்கள் தம் உடலைக் காயவைக்கின்றனர்—சிலர் நீரையே உணவாகக் கொள்பவர், சிலர் காற்றையே ‘உண்பவர்’, சிலர் இலைகளை உணவாக்குவர்; மேலும் வெறும் தரையில் உறங்குவோர், பிறரும் பலவகை ஒழுக்கங்களில் தனித்தனியாக நிலைத்திருப்பர்.

Verse 25

ये स्नानमाचरिष्यंति तीर्थेऽस्मिन्नियमान्विताः । ते यांति परमां सिद्धिं ब्रह्मणः परमं पदम्

நியமங்களுடன் இத்தீர்த்தத்தில் நீராடுவோர் பரம சித்தியை அடைவர்—பிரம்மனின் உன்னத பதத்தைப் பெறுவர்.

Verse 26

अस्मिंस्तीर्थे तु यो दानं त्रुटिमात्रं च कांचनम् । ददाति द्विजमुख्याय मेरुतुल्यं भवेत्फलम्

இந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் உயர்ந்த பிராமணருக்கு பொன்னின் துளியளவுகூட தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர்தம் தானப் பலன் மேருமலையளவு பெரிதாகும்।

Verse 27

अस्मिंस्तीर्थे तु ये श्राद्धं करिष्यंतीह मानवाः । एकविंशत्कुलोपेताः स्वर्गं यास्यंति ते ध्रुवम्

இந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் ஸ்ராத்தம் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் தம் குலத்தின் இருபத்தொரு தலைமுறையுடன் உறுதியாகச் சொர்க்கம் அடைவார்கள்।

Verse 28

पितॄणां वल्लभं तीर्थं पिंडेनैकेन तर्पिताः । ब्रह्मलोकं गमिष्यंति सुपुत्रेणेह तारिताः

இந்தத் தீர்த்தம் பித்ருக்களுக்கு மிகவும் பிரியமானது. ஒரே பிண்டத்தால் திருப்தியடைந்து, நல்ல புதல்வனால் இங்கு மீட்கப்பட்ட பித்ருக்கள் பிரம்மலோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 29

भूयश्चान्नं प्रयच्छंति मोक्षमार्गं व्रजंति ते

மேலும் அன்னதானம் செய்பவர்கள் முக்தி மார்க்கத்தில் செல்கின்றனர்।

Verse 30

अत्र ये शुभ कर्माणः प्रभासस्थां सरस्वतीम् । पश्यंति तेपि यास्यंति स्वर्गलोकं द्विजोत्तमाः

இங்கு நற்கருமங்களில் நிலைத்தவர்கள் பிரபாசத்தில் வாசிக்கும் சரஸ்வதியை தரிசித்தால், அவர்களும், ஓ த்விஜோத்தமா, சொர்க்கலோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 31

ये पुनस्तत्र भावेन नराः स्नानपरायणाः । ब्रह्मलोकं समासाद्य ते रमिष्यंति सर्वदा

அங்கே பக்தி உணர்வுடன் நீராடுதலில் ஈடுபடும் மனிதர்கள் பிரம்மலோகத்தை அடைந்து எப்போதும் ஆனந்தித்து மகிழ்வர்।

Verse 32

दधि प्रदद्याद्योऽपीह ब्राह्मणाय मनोरमम् । सोऽप्यग्निलोकमासाद्य भुंक्ते भोगान्सुशोभनान्

இங்கே யார் பிராமணருக்கு இனிய தயிரை தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவரும் அக்னிலோகத்தை அடைந்து மிக்க மங்களமான இன்பங்களை அனுபவிப்பார்।

Verse 33

ऊर्णाप्रावरणं योऽपि भक्त्या दद्याद्द्विजोत्तमे । सोऽपि याति परां सिद्धिं मर्त्यैरन्यैः सुदुर्लभाम्

யார் பக்தியுடன் சிறந்த த்விஜருக்கு கம்பள ஆடையைத் தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவரும் பிற மர்த்தியர்க்கு மிக அரிதான பரம சித்தியை அடைவார்।

Verse 34

ये चात्र मलनाशाय विशेयुर्मानवा जलम् । गोप्रदानफलं तेषां सुखेन फलमादिशेत्

இங்கே மாசு நீங்குவதற்காக நீரில் இறங்கும் மக்களுக்கு, கோதானத்தின் பலன் எளிதாகக் கிடைக்கும் என்று அறிவிக்க வேண்டும்।

Verse 35

भावेन हि नरः कश्चित्तत्र स्नानं समाचरेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते

உண்மையாகவே, யாரேனும் அங்கே உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் நீராடினால், அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவார்।

Verse 36

तर्पणात्पिंडदानाच्च नरकेष्वपि संस्थिताः । स्वर्गं प्रयांति पितरः सुपुत्रेणेह तारिताः

தர்ப்பணம் மற்றும் பிண்டதானம் செய்வதால் நரகத்தில் இருப்பவரான பித்ருக்களும் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகின்றனர்; இங்கு சுபுத்திரன் அவர்களைத் தரிக்கிறான்।

Verse 37

ते लभंतेऽक्षयांल्लोका न्ब्रह्मविष्ण्वीशशब्दितान् । भूयस्त्वन्नं प्रयच्छन्ति मोक्षमार्गं लभंति ते

அவர்கள் பிரம்மா-விஷ்ணு-ஈசன் என அழைக்கப்படும் அழிவற்ற லோகங்களை அடைகின்றனர்; மீண்டும் மிகுந்த அன்னதானம் அளிக்கின்றனர்—இவ்வாறு மோட்சமார்க்கத்தைப் பெறுகின்றனர்।

Verse 38

स्वर्गनिश्रेणिसंभूता प्रभासे तु सरस्वती । नापुण्यवद्भिः संप्राप्तुं पुंभिः शक्या महानदी

பிரபாசத்தில் சரஸ்வதி ஸ்வர்க்கத்தின் படிக்கட்டிலிருந்து எழுந்ததுபோலிய மகாநதி; புண்ணியமற்ற மனிதர்களால் அந்த மகாநதியை அடைய இயலாது।

Verse 39

प्राची सरस्वती चैव अन्यत्रैव तु दुर्लभा । विशेषेण कुरुक्षेत्रे प्रभासे पुष्करे तथा

கிழக்கோடும் (பிராசீ) சரஸ்வதி வேறு இடங்களில் அரிது; குறிப்பாக குருக்ஷேத்திரம், பிரபாசம், புஷ்கரம் ஆகிய இடங்களில் அவள் கிடைக்கிறாள்।

Verse 40

प्राचीं सरस्वतीं प्राप्य योन्यत्तीर्थं हि मार्गते । स करस्थं समुत्सृज्य कूर्परेण समाचरेत्

பிராசீ சரஸ்வதியை அடைந்து யோன்யத்தீர்த்தத்தைத் தேட வேண்டும்; அங்கே கையில் வைத்திருப்பதை விட்டு, கூர்ப்பர முறையால் விதியைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 41

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां स्नानं च विहितं सदा । पिण्याकेंगुदकेनापि पिंडं तत्र ददाति यः । पितॄणामक्षयं भूयात्पितृलोकं स गच्छति

கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று நீராடுதல் எப்போதும் விதிக்கப்பட்டது. அங்கே பிண்யாகம் கலந்த நீரால்கூட பிண்டதானம் செய்பவன் பித்ருக்களுக்கு அழியாத பயனை அளித்து பித்ருலோகத்தை அடைவான்.

Verse 42

सरस्वतीवाससमा कुतो रतिः सरस्वतीवाससमाः कुतो गुणाः । सरस्वतीं प्राप्य गता दिवं नराः पुनः स्मरिष्यंति नदीं सरस्वतीम्

சரஸ்வதியின் தீரத்தில் வாழ்வதற்கு இணையான இன்பம் எங்கே? சரஸ்வதியின் வாசஸ்தலத்துக்கு ஒப்பான நற்குணங்கள் எங்கே? சரஸ்வதியை அடைந்து மனிதர் விண்ணுலகம் சென்றாலும், மீண்டும் மீண்டும் சரஸ்வதி நதியையே நினைவுகூர்கிறார்கள்.

Verse 43

ईश्वर उवाच । उक्त्वैवं भगवान्देवस्तत्रैवांतरधीयत । सांनिध्यमकरोत्तत्र ततःप्रभृति शंकरः

ஈஸ்வரன் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி பகவான் தேவன் அங்கேயே மறைந்தார். அந்நாள்முதல் சங்கரன் அந்த இடத்தில் தன் நிலையான சாந்நித்யத்தை நிறுவினார்.

Verse 44

अत्र गाथा पुरा गीता विष्णुना प्रभविष्णुना । स्नेहार्द्रेण च चित्तेन धर्मपुत्रं प्रति प्रिये

அன்பே, இங்கே பழங்காலத்தில் அனைத்திற்கும் ஆதியான விஷ்ணு, அன்பால் உருகிய உள்ளத்துடன் தர்மபுத்திரனை நோக்கிப் பாடிய கீதம் உள்ளது.

Verse 45

मा गंगां व्रज कौंतेय मा प्रयागं च पुष्करम् । तत्र गच्छ कुरुश्रेष्ठ यत्र प्राची सरस्वती

கௌந்தேயா, கங்கைக்குச் செல்லாதே; பிரயாகத்திற்கும் புஷ்கரத்திற்கும் செல்லாதே. குருவில் சிறந்தவனே, பிராசீ சரஸ்வதி இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்.

Verse 46

एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । माहात्म्यं च सरस्वत्या भूयः किं श्रोतुमिच्छसि

அன்பே, நீ என்னைக் கேட்டதெல்லாம் முழுவதும் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். சரஸ்வதியின் மஹாத்மியமும் கூறப்பட்டது—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 270

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्राचीसरस्वतीमंकीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மஹாத்மியம்’ பகுதியில், ‘பிராசீ சரஸ்வதி மற்றும் மங்கீஸ்வர மஹாத்மிய வர்ணனை’ எனும் 270ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.