Adhyaya 231

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र जांबवती नदी । पुरा जांबवतीनाम विष्णोर्या महिषीप्रिया । अपृच्छदर्जुनं साध्वी वद वार्तां कुरू द्वह

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் ஜாம்பவதீ நதி ஓடும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். முற்காலத்தில் விஷ்ணுவின் பிரியமான மகிஷி, சதியான ஜாம்பவதீ அர்ஜுனனை வினவினாள்—‘செய்தியைச் சொல்; உண்மையாய் சொல், எதையும் மறைக்காதே।’

Verse 2

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अर्जुनो निश्वसन्मुहुः । वाष्पगद्गदया वाचा इदं वचनमब्रवीत्

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அர்ஜுனன் மீண்டும் மீண்டும் நெடுமூச்சு விட்டான்; கண்ணீரால் தடுக்கப்பட்ட குரலில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 3

बलदेवस्य वीरस्य सात्यकेश्च महात्मनः

அவன் வீரன் பலதேவன், மேலும் மகாத்மா சாத்தியகி ஆகியோரின் (விவரத்தை) உரைத்தான்।

Verse 4

अन्येषां यदुवीराणां पापकर्मातिनिर्घृणः । जिजीविषुरिह प्राप्तो वासुदेवनिराकृतः

அவன் மற்ற யது வீரர்களையும் கூறினான்—பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, கருணையற்றவர்கள். நான் உயிர் தப்பவேண்டும் என்ற ஆசையால் இங்கு வந்தேன்; வாசுதேவனால் ஒதுக்கப்பட்டவன் போல.

Verse 5

सा श्रुत्वा भर्तृनिधनमर्जुनाच्च महासती । गंगातीरे समुत्पाद्य पावकं पावकप्रभा । समुत्सृज्य महाकायं नदीभूत्वा विनिर्ययौ

அர்ஜுனனிடமிருந்து கணவனின் மரணத்தை கேட்ட அந்த மகாசதி—அக்னிபோல் ஒளிர்வாள்—கங்கைக் கரையில் தீயை மூட்டினாள். தன் பெரும் உடலைத் துறந்து, நதியாகி வெளியேறினாள்.

Verse 6

सा गृहीत्वा सती भर्तुर्भस्म सर्वं चितेस्तथा । प्रविष्टा सागरं देवि तदा जांबवती शुभा

தேவி! அந்த சதி கணவனின் மற்றும் சிதையின் எல்லா சாம்பலையும் எடுத்துக்கொண்டு கடலில் புகுந்தாள்; அப்போது அவள் மங்களமான ஜாம்பவதி (நதி) ஆனாள்.

Verse 7

या नारी तत्र देवेशि भक्त्या स्नानं समाचरेत् । तदन्वयेपि काचित्स्त्री न वैधव्यमवाप्नुयात्

தேவேசி! அங்கே பக்தியுடன் நீராடும் எந்தப் பெண்ணும், அவள் குலத்திலும் எந்தப் பெண்ணுக்கும் கைம்மை ஏற்படாது.

Verse 8

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । नरो वा यदि वा नारी प्राप्नोति परमां गतिम्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் அங்கே நீராட வேண்டும்; ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும் பரம கதியை அடைவார்.

Verse 9

परित्यक्ता वयं भद्रे यादवैः सुमहात्मभिः

அம்மையே, மஹாத்மையான யாதவர்களால் நாங்கள் கைவிடப்பட்டோம்.