Adhyaya 208

Verse 1

देव्युवाच । इदं देयमिदं देयमिति प्रोक्तं तु यच्छ्रुतौ । दानादानविशेषांस्तु श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

தேவி கூறினாள்—ச்ருதியில் மீண்டும் மீண்டும் ‘இது கொடுக்கப்பட வேண்டும், இது கொடுக்கப்பட வேண்டும்’ என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. தானம் மற்றும் அதானம் (கொடுக்கக் கூடாதது) ஆகியவற்றின் வேறுபாடுகளை உண்மையாய் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 2

कानि दानानि शस्तानि कस्मै देयानि कान्यपि । कालं देशं च पात्रं च सर्वमाचक्ष्व मे विभो

எந்த தானங்கள் பாராட்டத்தக்கவை? எந்த தானத்தை யாருக்கு அளிக்க வேண்டும்? மேலும் உரிய காலம், இடம், பாத்திரம்—இவை அனைத்தையும் எனக்கு முழுமையாக விளக்குவீராக, இறைவா.

Verse 3

ईश्वर उवाच । वृथा जन्मानि चत्वारि वृथा दानानि षोडश । सुजन्मानि च चत्वारि महादानानि षोडश

ஈசுவரன் கூறினார்—நான்கு வகை பிறப்புகள் வீணானவை; பதினாறு வகை தானங்களும் வீணானவை. மேலும் நான்கு வகை நற்பிறப்புகள், பதினாறு வகை மகாதானங்களும் உள்ளன.

Verse 4

देव्युवाच । एतद्विस्तरतो ब्रूहि देवदेवजगत्पते

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, உலகநாதனே! இதை விரிவாகச் சொல்லுவீராக.

Verse 5

ईश्वर उवाच । वृथा जन्मानि चत्वारि यानि तानि निबोध मे । कुपुत्राणां वृथा जन्म ये च धर्मबहिष्कृताः । प्रवासं ये च गच्छंति परदाररताः सदा

ஈசுவரன் கூறினார்—அந்த நான்கு வீணான பிறப்புகளை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். தீய மகனாகப் பிறப்பவன் வாழ்வு வீண்; தர்மத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டவர்களதும் வீண். மேலும் அலைந்து புலம்பெயர்ந்து, எப்போதும் பிறர் மனைவியின்பால் ஆசை கொண்டிருப்பவர்களின் வாழ்வும் வீணே.

Verse 6

परपाकं च येऽश्नंति पर दाररताश्च ये । अप्रत्याख्यं वृथा दानं सदोषं च तथा प्रिये

பிறர் சமைத்த உணவை உண்ணுவோரும், பிறன் மனைவியின்மேல் ஆசை கொள்வோரும்—அவர்களின் நடத்தை நிந்தைக்குரியது. பிரியே, முறையாக அர்ப்பணிக்கப்படாத தானம் வீண்; குறையுடன் அளித்த தானமும் வீணே.

Verse 7

आरूढपतिते चैव अन्यायोपार्जितं धनम् । वृथा ब्रह्महने दानं पतिते तस्करे तथा

நல்லொழுக்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தவர்க்கு அளிக்கும் தானம் நிச்சயமாக பலனற்றது. அநியாயமாக ஈட்டிய செல்வம் மாசுடையது. அதுபோல பிராமணஹந்தகனுக்கும் வீழ்ந்த திருடனுக்கும் அளிக்கும் தானம் புண்ணியம் தராது.

Verse 8

गुरोश्चाप्रीतिजनने कृतघ्ने ग्रामयाजके । ब्रह्मबन्धौ च यद्दत्तं यद्दत्तं वृषलीपतौ

குருவின் அதிருப்தியை உண்டாக்குவோர்க்கும், நன்றியறியாதவர்க்கும், வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டும் கிராம யாகம் செய்பவர்க்கும், ‘பிராமண-பந்து’ (பெயருக்கே பிராமணன்) என்பவர்க்கும், கீழ்மையான தவறான துணைவியின்மேல் ஆசை கொண்டவர்க்கும் அளித்த தானம் வீணாகிறது.

Verse 9

वेदविक्रयिणे चैव यस्य चोपपतिर्गृहे । स्त्रीनिर्जिते च यद्दत्तं वृथादानानि षोडश

வேதத்தை விற்பவர்க்கும், வீட்டில் உபபதி (பரபுருஷன்) இருப்பவர்க்கும், காமவசத்தால் பெண்ணால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்க்கும் அளித்த தானங்கள்—இவற்றுடன் முன் கூறியவையும் சேர்த்து ‘வீண் தானங்கள்’ பதினாறு எனச் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 10

सुजन्म च सुपुत्राणां ये च धर्मे रता नराः । प्रवासं न च गच्छंति परदारपराङ्मुखाः

நல்ல பிறப்பும், நல்ல மக்களும் உடையவர்களாகி, தர்மத்தில் மகிழ்வோராகி, தேவையற்ற அலைச்சலான புலம்பெயர்ச்சிக்கு செல்லாதவர்களாகி, பிறன் மனைவியிலிருந்து முகம் திருப்புவோர்—இவையே நீதியான வாழ்வின் அடையாளங்கள்.

Verse 11

गावः सुवर्णं रजतं रत्नानि च सरस्वती । तिलाः कन्या गजोश्वश्च शय्या वस्त्रं तथा मही

பசுக்கள், பொன், வெள்ளி, ரத்தினங்கள், சரஸ்வதி-தானம் (வித்தைத் தானம்), எள், கன்யாதானம், யானை-குதிரை, படுக்கை, ஆடை, நிலம்—இவை அனைத்தும் மகாதானங்களாகக் கணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 12

धान्यं पयश्च च्छत्रं च गृहं चोपस्करान्वितम् । एतान्येव महादेवि महादानानि षोडश

தானியம், பால், குடை, மேலும் தேவையான உபகரணங்களுடன் கூடிய வீடு—ஓ மகாதேவி, இவையே பதினாறு மகாதானங்கள்।

Verse 13

गर्वावृतस्तु यो दद्याद्भयात्क्रोधात्तथैव च । भुंक्ते दानफलं तद्धि गर्भस्थो नात्र संशय

அகந்தையால் மூடப்பட்டோ, அச்சத்தாலோ, கோபத்தாலோ தானம் செய்பவன், அந்தத் தானத்தின் பலனை கருவிலேயே அனுபவிக்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 14

बालत्वेऽपि च सोऽश्नाति यद्दत्तं दंभकारणात् । मन्युना मंतुना चैव तथैवार्थस्य कारणात्

பெருமை காட்டுவதற்காக அளித்த தானத்தின் பலனை அவன் பால்யத்திலேயே சுவைக்கிறான்—அது வெறுப்பால், கணக்கிடும் மனத்தால், அல்லது லாபத்திற்காக அளித்ததாயினும்।

Verse 15

देशे काले च पात्रे च शुद्धेन मनसा तथा । न्यायार्जितं च यो दद्याद्यौवने स तदश्नुते

தூய மனத்துடன், உரிய இடம்-காலத்தில், தகுதியான பாத்திரருக்கு, நீதியாக ஈட்டிய செல்வத்தைத் தானம் செய்பவன்—அந்தத் தானத்தின் பலனை இளமையில் அனுபவிக்கிறான்।

Verse 16

अन्यायेनार्जितं द्रव्यमपात्रे प्रतिपादितम् । क्लिष्टं च विधिहीनं च वृद्धभावे तदश्नुते

அநியாயமாக ஈட்டிய செல்வத்தைத் தகுதியற்றவர்க்கு அளித்தாலும், துன்பத்துடன் அல்லது விதிவிதானமின்றி அளித்தாலும்—அதன் பயனை மனிதன் முதுமைக் காலத்திலேயே அனுபவிப்பான்; அதுவும் குறைந்தும் துயரமுடனும் இருக்கும்.

Verse 17

तस्माद्देशे च काले च सुपात्रे विधिना नरः । शुभार्जितं प्रयुञ्जीत श्रद्धया शाठ्यवर्जितः

ஆகையால் உரிய இடத்திலும் உரிய காலத்திலும், விதிமுறையின்படி, மனிதன் நம்பிக்கையுடன் வஞ்சமின்றி, நல்வழியில் ஈட்டிய செல்வத்தைத் தகுதியுள்ளவர்க்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 18

स्वाध्यायाढ्यं योगवंतं प्रशांतं पुराणज्ञं पापभीरुं वदान्यम् । स्त्रीषु क्षान्तं धार्मिकं गोशरण्यं व्रतैः क्रान्तं तादृशं पात्रमाहुः

வேதப் பயிற்சியில் செழித்தவன், யோகநிஷ்டன், அமைதியானவன், புராணங்களில் புலமை உடையவன், பாவத்தை அஞ்சுபவன், தானவான்; பெண்களிடம் பொறுமையும் கட்டுப்பாடும் உடையவன், தர்மநிஷ்டன், பசுக்களுக்கு அடைக்கலம், விரதங்களால் ஒழுக்கமுற்றவன்—இத்தகையவனே ‘பாத்திரன்’ எனப்படுகிறான்.

Verse 19

सत्यं दमस्तपः शौचं सन्तोषोऽनैर्ष्यमार्जवम् । ज्ञानं शमो दया दानमेतत्पात्रस्य लक्षणम्

உண்மை, புலனடக்கம், தவம், தூய்மை, திருப்தி, பொறாமையின்மை, நேர்மை, ஞானம், மனஅமைதி, கருணை, தானம்—இவையே தகுதியுள்ள பாத்திரனின் அடையாளங்கள்.

Verse 20

एवंविधे तु यत्पात्रे गामेकां तु प्रयच्छति । समानवत्सां कपिलां धेनुं सर्वगुणान्विताम्

இத்தகைய தகுதியுள்ளவர்க்கு தானம் செய்யும்போது ஒரு பசுவை அளிக்க வேண்டும்—கன்றுடன் கூடிய, கபிலா (செம்மஞ்சள் நிற) பால் தரும் தேனு, எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தது.

Verse 21

रौप्यपादां स्वर्णशृङ्गीं रुद्रलोके महीयते । एकां गां दशगुर्दद्याद्गोशती च तथा दश

வெள்ளிக் குளம்புகளும் பொற்கொம்புகளும் உடைய பசு ருத்ரலோகத்தில் பெருமை பெறுகிறது. ஒரு பசுவை பத்துமடங்கு தக்ஷிணையுடன் தானம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல நூறு பசுக்களையும் பத்துமடங்கு தக்ஷிணையுடன் தானம் செய்யலாம்.

Verse 22

शतं सहस्रगुर्दद्यात्सर्वे समफलाः स्मृताः । सुशीला सोमसंपन्ना तरुणी च पयस्विनी । सवत्सा न्यायलब्धा च प्रदेया ब्राह्मणाय गौः

நூறுமடங்கு அல்லது ஆயிரமடங்கு தக்ஷிணையுடன் தானம் செய்யலாம்—இவை அனைத்தும் சமபலன் தருவதாக ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன. பிராமணருக்கு அளிக்க வேண்டிய பசு நல்லொழுக்கமுடையது, நன்கு ஊட்டமுற்றது, இளமையானது, பால் தருவது, கன்றுடன் கூடியது, நீதிமுறையில் பெற்றது ஆக வேண்டும்.

Verse 23

वंध्या सरोगा हीनांगी दुष्टा वृद्धा मृतप्रजा । अन्यायलब्धा दूरस्था नेदृशी गां प्रदापयेत्

மலட்டுப் பசு, நோயுற்றது, அங்கக் குறைபாடு உடையது, தீய குணமுடையது, முதுமையானது, கன்று இறந்தது, அநியாயமாகப் பெற்றது, அல்லது தூரத்தில் வைத்தது—இத்தகைய பசுவை தானமாக அளிக்கக் கூடாது.

Verse 24

यो हीदृशीं गां ददाति देवोद्देशेन मानवः । प्रत्युताधोगतिं याति क्लिश्यते च महेश्वरि

தேவனின் பெயரில் இத்தகைய தகுதியற்ற பசுவை தானம் செய்பவன், மாறாக கீழ்நிலைக்குச் சென்று துன்புறுகிறான், ஓ மஹேஸ்வரி.

Verse 25

रुष्टा क्लिष्टा दुर्बला व्याधिता च न दातव्या या च मूल्यैरदत्तैः । लेशो विप्रेभ्यो यया जायते वै तस्या दातुश्चाफलाः सर्वलोकाः

கோபமுற்ற, துன்புறும், பலவீனமான, நோயுற்ற பசுவை தானம் செய்யக் கூடாது; முறையாக விலை செலுத்தாமல் பெற்றதையும் அளிக்கக் கூடாது. அந்த தானத்தால் பிராமணர்களுக்கு சிறிதளவும் மனவருத்தம் ஏற்பட்டால், தானம் செய்தவனுக்கு எல்லா லோகப் பலன்களும் பயனற்றதாகிவிடும்.

Verse 26

अतिथये प्रशान्ताय सीदते चाहिताग्नये । श्रोत्रियाय तथैकापि दत्ता बहुगुणा भवेत्

அமைதியான விருந்தினர், வறியவர், ஆஹிதாக்னி, வேதம் அறிந்த ச்ரோத்ரிய பிராமணருக்கு ஒரே பசுவைத் தானம் செய்தாலும் அது பலமடங்கு புண்ணியமாகிறது.

Verse 27

गां विक्रीणाति चेद्देवि ब्राह्मणो ज्ञानदुर्बलः । नासौ प्रशस्यते पात्रं ब्राह्मणो नैव स स्मृतः

தேவி! உண்மையான ஞானத்தில் பலவீனமுள்ள பிராமணன் பசுவை விற்றால், அவன் தகுதியான பாத்திரன் எனப் போற்றப்படமாட்டான்; ஸ்மிருதிகளின்படி அவன் உண்மைப் பிராமணனும் அல்ல.

Verse 28

बहुभ्यो न प्रदेयानि गौर्गृहं शयनं स्त्रियः । विभक्ता दक्षिणा ह्येषा दातारं नोपतिष्ठति

பசு, வீடு, படுக்கை, மனைவி—இவற்றை பலருக்குப் பகிர்ந்து தானம் செய்யக் கூடாது; ஏனெனில் பகுக்கப்பட்ட தக்ஷிணை தானம் செய்தவருக்கு உண்மையான பயன் அளிக்காது.

Verse 29

प्रासादा यत्र सौवर्णाः शय्या रव्रोज्ज्वलास्तथा । वराश्चाप्सरसो यत्र तत्र गच्छंति गोप्रदाः

எங்கு பொன்மயமான மாளிகைகள், ரத்தின ஒளியால் பிரகாசிக்கும் படுக்கைகள், மேலும் சிறந்த அப்சரஸ்கள் உள்ளனவோ—அங்கேயே கோதானம் செய்தவர்கள் சென்று அடைகிறார்கள்.

Verse 30

नास्ति भूमिसमं दानं नास्ति गंगासमा सरित् । नास्ति सत्यात्परो धर्मो नान्यो देवो महेश्वरात्

பூமிதானத்துக்கு இணையான தானம் இல்லை; கங்கைக்கு இணையான நதி இல்லை; சத்தியத்தை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை; மகேஸ்வரனைத் தவிர வேறு தேவன் இல்லை.

Verse 31

उच्चैः पाषाणयुक्ता च न समा नैव चोषरा । न नदीकूलविकटा भूमिर्देया कदाचन

மிக உயர்ந்ததும், கற்கள் நிறைந்ததும், சமமற்றதும், உவர்நிலம்/உஷரமுமானதும், அல்லது ஆற்றங்கரையில் கடினமும் துன்பகரமுமான நிலமும்—இத்தகைய நிலத்தை ஒருபோதும் தானமாக அளிக்கக் கூடாது।

Verse 32

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे वसति भूमिदः । आच्छेत्ता चानुमंता च तान्येव नरकं व्रजेत्

நிலத்தைத் தானம் செய்தவன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் சொர்க்கத்தில் வாழ்வான்; ஆனால் அந்த நிலத்தைப் பறிப்பவனும், அந்தப் பறிப்பை ஒப்புக்கொள்வவனும்—அதே காலம் நரகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 33

कुरुते पुरुषः पापं यत्किञ्चिद्वृत्तिकर्शितः । अपि गोचर्ममात्रेण भूमिदानेन शुद्ध्यति

வாழ்வாதார அழுத்தத்தால் மனிதன் சில பாவங்களைச் செய்யக்கூடும்; ஆயினும் பசுத் தோல் அளவு மட்டுமே நிலத்தைத் தானம் செய்தாலும் அவன் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 34

छत्रं शय्यासनं शंखो गजाश्वाश्चामराः स्त्रियः । भूमिश्चैषां प्रदानस्य शिवलोकः फलं स्मृतम्

குடை, படுக்கை-இருப்பிடம், சங்கம், யானை-குதிரைகள், சாமரம், பணிப்பெண்கள் மற்றும் நிலம்—இவற்றைத் தானம் செய்ததின் பலன் சிவலோகம் அடைதல் என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 35

आदित्येऽहनि संक्रांतौ ग्रहणे चन्द्र सूर्ययोः । पारणैश्चैव गोदाने नोपोष्यः पौत्रवान्गृही

ஞாயிற்றுக்கிழமை, சங்கிராந்தி நாள், சந்திர/சூரிய கிரகணம், மேலும் பாரண நேரம் மற்றும் கோதானம் செய்யும் வேளையில்—பேரன் உள்ள இல்லறத்தான் நோன்பு இருக்கக் கூடாது।

Verse 36

इन्दुक्षये तु संक्रान्त्यामेकादश्यां शते कृते । उपवासं न कुर्वीत यदीच्छेत्संततिं ध्रुवम्

சந்திரன் குறையும் காலத்திலும், சங்கிராந்தியிலும், ஏகாதசியிலும்—இவ்வாறு நூறு முறை நிறைவேற்றிய பின்—நிச்சயமான சந்ததி வேண்டுவோர் உபவாசம் செய்ய வேண்டாம்।

Verse 37

यथा शुक्ला तथा कृष्णा न विशेषोऽस्ति कश्चन । तथापि वर्धते धर्मः शुक्लायामेव सर्वदा

சுக்லப் பக்ஷம் போலவே கிருஷ்ணப் பக்ஷமும்—எந்த வேறுபாடும் இல்லை; ஆயினும் தர்மம் எப்போதும் சிறப்பாக சுக்லப் பக்ஷத்திலேயே வளர்கிறது।

Verse 38

दशम्येकादशीविद्धा द्वादशी च क्षयं गता । नक्तं तत्र प्रकुर्वीत नोपवासो विधीयते

ஏகாதசி தசமியால் விதிக்கப்பட்டதாகவும், துவாதசி க்ஷயமாகி மறைந்ததாகவும் இருந்தால், அங்கு நக்த-போஜனம் மட்டும் செய்ய வேண்டும்; முழு உபவாசம் விதிக்கப்படவில்லை।

Verse 39

उपोष्यैकादशीं यस्तु त्रयोदश्यां तु पारणम् । करोति तस्य नश्येत्तु द्वादश दद्वादशीफलम्

ஏகாதசியில் உபவாசம் இருந்து, திரயோதசியில் பாரணம் செய்பவரின் துவாதசி பலன் அழிகிறது; துவாதசியின் புண்ணியம் கெடுகிறது।

Verse 40

उपवासे तथा श्राद्धे न खादेद्दन्तधावनम् । दन्तानां काष्ठसंगाच्च हन्ति सप्तकुलानि वै

உபவாசத்திலும் ஸ்ராத்தத்திலும் பல் துலக்கும் குச்சியை மென்று கொள்ள வேண்டாம்; பற்கள் மரத்துடன் தொடுவதால் ஏழு குலங்களுக்கு தீங்கு உண்டாகும் என கூறப்படுகிறது।

Verse 41

दर्शं च पौर्णमासं च पितुः सांवत्सरं दिनम् । पूर्वविद्धमकुर्वाणो नरकं प्रतिपद्यते

அமாவாசைத் தர்ஶக் கிரியையும், பௌர்ணமாசக் கிரியையும், தந்தையின் ஆண்டுச் சிராத்த தினத்தையும்—பூர்வவித்த திதியை முறையாகக் கருத்தில் கொண்டு செய்யாதவன் நரகத்தை அடைவான்।

Verse 42

हानिश्च संततेः प्रोक्ता दौर्भाग्यं समवाप्नुयात् । द्रव्याभावेथ श्राद्धस्य विधिं वक्ष्यामि तत्त्वतः

சந்ததி இழப்பு என்று கூறப்பட்டுள்ளது; துர்பாக்கியமும் ஏற்படலாம். இப்போது பொருள் இல்லாத நிலையில் சிராத்த விதியை நான் உண்மையாய் விளக்குகிறேன்।

Verse 43

एकेनापि हि विप्रेण षट्पिण्डं श्राद्धमाचरेत् । षडर्घ्यान्पारयेत्तत्र तेभ्यो दद्याद्यथाविधि

ஒரே பிராமணன் இருந்தாலும் ஆறு பிண்டங்களுடன் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். அங்கே ஆறு அர்க்யங்களை நிறைவு செய்து, பின்னர் விதிப்படி அவருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 44

पिता भुंक्ते द्विज करे मुखे भुंक्ते पितामहः । प्रपितामहस्तालुस्थः कण्ठे मातामहः स्मृतः

தந்தை பிராமணனின் கையிலிருந்து பங்கெடுக்கிறார்; பிதாமகன் அவன் வாயில் பங்கெடுக்கிறார். ப்ரபிதாமகன் அண்ணத்தில் (தாலுவில்) இருப்பதாகவும், மாதாமகன் தொண்டையில் இருப்பதாகவும் ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 45

प्रमातामहस्तु हृदये वृद्धो नाभौ तु संस्थितः । अलाभे ब्राह्मणस्यैव कुशः कार्यो द्विजः प्रिये । इदं सर्वपुराणेभ्यः सारमुद्धत्य चोच्यते

ப்ரமாதாமகன் இதயத்தில் இருப்பான்; ‘விருத்தன்’ நாபியில் நிலைபெற்றிருப்பான். பிரியே, பிராமணன் கிடைக்காவிடில் குசப்புல்லால் த்விஜ ரூபம் அமைக்க வேண்டும். இது எல்லாப் புராணங்களின் சாரத்தை எடுத்துச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 46

न चैतन्नास्तिके देयं पिशुने वेदनिन्दके । प्रातःप्रातरिदं श्राव्यं पूजयित्वा महेश्वरम्

இதை நாத்திகனுக்கும், பிசுனனுக்கும், வேதநிந்தகனுக்கும் அளிக்கக் கூடாது. மகேஸ்வரனைப் பூஜித்து, தினந்தோறும் காலையில்காலை இதை ஓதச்/கேட்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

कुलीनं सर्वशास्त्रज्ञं यथा देवं महेश्वरम् । अस्य धर्मस्य वक्तारं छत्रं दद्यात्प्रपूजयेत्

குலீனனாகவும் எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்த ஆசாரியனை, தேவன் மகேஸ்வரனைப் போலவே மதித்து போற்ற வேண்டும். இத்தர்மத்தின் வாக்கியகர்த்தாவுக்கு குடை (சத்திரம்) தானமளித்து பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 48

अपूज्याद्वाचकाद्यस्तु श्लोकमेकं शृणोति च । नासौ पुण्यमवाप्नोति शास्त्रचौरः स्मृतो हि सः

முறையாகப் பூஜிக்கப்படாத வாசகரிடமிருந்து ஒரு ச்லோகம்கூடக் கேட்பவன் புண்ணியம் பெறான்; அவன் ‘சாஸ்திரத் திருடன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்.

Verse 49

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजयेद्वाचकं बुधः । अन्यथा निष्फलं तस्य पुस्तकश्रवणं भवेत्

ஆகையால் அறிவுடையவன் எல்லா முயற்சியாலும் வாசகரை பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் அவனுக்குப் புத்தக-ஸ்ரவணம் பயனற்றதாகும்.

Verse 50

यस्यैव तिष्ठते गेहे शास्त्रमेतत्सदुर्लभम् । तस्य देवि गृहे तीर्थैः सह तिष्ठेच्छिवः स्वयम्

தேவி! எவனுடைய இல்லத்தில் இந்த மிக அரிய சாஸ்திரம் இருக்கிறதோ, அவன் இல்லத்தில் தீர்த்தங்களுடன் கூடிய சிவன் தாமே வாசம் செய்கிறார்.

Verse 51

बहुनात्र किमुक्तेन भवेन्मोक्षस्य भाजनम् । न चैतत्पिशुने देयं नास्तिके दंभसंयुते

இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? அத்தகையவன் மோட்சத்திற்குத் தகுதியான பாத்திரன் ஆவான். ஆனால் இவ்வுபதேசத்தை பழிப்பவர்க்கும், வஞ்சகத்துடன் கூடிய நாத்திகனுக்கும் அளிக்கக் கூடாது.

Verse 52

इदं शान्ताय दान्ताय देयं शैवद्विजन्मने

இது அமைதியும் தமமும் உடைய—சைவ இருபிறப்பாளனுக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 208

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे दानपात्रब्राह्मणमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் ‘பிரபாசகண்டம்’ எனும் பகுதியில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர-மாஹாத்ம்யம்’ என்னும் பிரிவில், ஸ்ராத்தகல்பத்தின் உட்பகுதியாக ‘தானம் பெறத் தகுந்த பிராமணர்களின் மாஹாத்ம்ய வர்ணனை’ எனப் பெயருடைய இருநூற்று எட்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.