Adhyaya 206

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ श्राद्धविधिं वक्ष्ये पार्वणस्य विधानतः । यथाक्रमं महादेवि शृणुष्वैकमनाः प्रिये

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இப்போது விதிப்படி பார்வண ஸ்ராத்தத்தின் முறையை விளக்குகிறேன். ஓ மகாதேவி, பிரியே, ஒருமனத்துடன் வரிசையாகக் கேள்.

Verse 2

कृत्वापसव्यं पूर्वेद्युः पितृपूर्वं निमंत्रयेत् । भवद्भिः पितृकार्यं नः संपाद्यं च प्रसीदथ

முந்தைய நாள் அபஸவ்யம் செய்து, பித்ருக்களை முதலில் நினைத்து (பிராமணர்களை) அழைக்க வேண்டும்—‘எங்கள் பித்ருகாரியத்தை நிறைவேற்றி அருள்புரியுங்கள்.’

Verse 3

सवर्णान्प्रेषयेदाप्तान्द्विजानामुपमन्त्रणे

ஸ்ராத்த அழைப்பிற்காக இருமுறை பிறந்தவர்களை வரவழைக்க, தன் வர்ணத்தினரான நம்பத்தகுந்தவர்களை அனுப்ப வேண்டும்.

Verse 4

अभोज्यं ब्राह्मणस्यान्नं क्षत्रियाद्यैर्निमन्त्रितैः । तथैव ब्राह्मणस्यान्नं ब्राह्मणेन निमन्त्रितौः

க்ஷத்திரியர் முதலியோர் அழைத்த பிராமணரின் அன்னம் உண்ணத் தகாதது; அதுபோல முறையற்ற அழைப்பு ஏற்பட்டால் பிராமணரின் அன்னமும் விலக்கத்தக்கதாகும்.

Verse 5

ब्राह्मणान्नं ददेच्छूद्रः शूद्रान्नं ब्राह्मणो ददेत् । उभावेतावभोज्यान्नौ भुक्त्वा चान्द्रायणं चरेत्

சூத்ரன் பிராமணருக்கான அன்னம் அளிக்கலாம்; பிராமணன் சூத்ரருக்கான அன்னம் அளிக்கலாம்; ஆனால் இரண்டும் உண்ணத் தகாதவை. அவற்றை உண்டால் சாந்திராயணப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

उपनिक्षेपधर्मेण शूद्रान्नं यः पचेद्द्विजः । अभोज्यं तद्भवेदन्नं स च विप्रः पतेदधः

‘உபநிக்ஷேப-தர்மம்’ என்ற பெயரில் எந்தத் த்விஜன் சூத்ரரின் அன்னத்தைச் சமைக்கிறானோ, அந்த அன்னம் உண்ணத் தகாததாகிறது; அந்தப் பிராமணனும் நல்வழியிலிருந்து வீழ்ந்து கீழ்நிலையை அடைகிறான்।

Verse 7

शूद्रान्नं शूद्रसंपर्कः शूद्रेण च सहासनम् । शूद्राज्ज्ञानागमश्चैव ज्वलंतमपि पातयेत्

சூத்ரரிடமிருந்து வந்த அன்னம், சூத்ரருடன் நெருங்கிய பழக்கம், சூத்ரருடன் ஒரே ஆசனத்தில் அமர்தல், மேலும் சூத்ரரிடமிருந்து அறிவை அதிகாரமாக ஏற்றல்—இவை தவஒளியால் ஜ்வலிப்பவனையும் வீழ்த்தும் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 8

शूद्रान्नोपहता विप्रा विह्वला रतिलालसाः । कुपिताः किं करिष्यंति निर्विषा इव पन्नगाः

சூத்ரான்னத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பிராமணர்கள் நிலைதடுமாறி இன்பவாசனையில் ஆழ்வர்; கோபித்தாலும் அவர்கள் என்ன செய்ய முடியும்—விஷமற்ற பாம்புகளைப் போல வலிமையற்றவராவர்।

Verse 9

नग्नः स्यान्मलवद्वासा नग्नः कौपीनवस्त्रधृक् । द्विकच्छोऽनुत्तरीयश्च विकच्छोऽवस्त्र एव च

அழுக்கான ஆடை அணிந்தவனும் ‘நிர்வஸ்திரன்’ எனக் கருதப்படுகிறான்; கௌபீனம் மட்டும் அணிந்தவனும் ‘நிர்வஸ்திரன்’. மேலாடை இன்றி இரு மடிப்பாகக் கட்டியவனும், தளர்வாகக் கட்டியவனும், முற்றிலும் ஆடையற்றவனும்—இவர்களும் ‘நிர்வஸ்திரர்’ என உரைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 10

नग्नः काषायवस्त्रः स्यान्नग्नश्चार्धपटः स्मृतः । अच्छिन्नाग्रं तु यद्वस्त्रं मृदा प्रक्षालितं तु यत्

காவி நிற ஆடை அணிந்தவனும் (இந்த விதியில்) ‘நிர்வஸ்திரன்’ எனக் கருதப்படுகிறான்; அரைத் துணி அணிந்தவனும் ‘நிர்வஸ்திரன்’ எனச் சொல்லப்படுகிறான். ஆனால் விளிம்பு கிழியாததும், மண்ணால் கழுவி தூய்மைப்படுத்தியதும் ஆகிய ஆடை ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது।

Verse 11

अहतं धातुरक्तं वा तत्पवित्रमिति स्थितम् । अग्रतो वसते मूर्खो दूरे चास्य गुणान्वितः

அணியப்படாத (அஹத) துணியோ, கனிம நிறம் பூசப்பட்ட துணியோ புனிதம் எனக் கருதப்படுகிறது. ஆயினும் மூடன் முன்னே அமர, குணவான் தூரத்தில் இருப்பான்.

Verse 12

गुणान्विते च दातव्यं नास्ति मूर्खे व्यतिक्रमः । यस्त्वासन्नमतिक्रम्य ब्राह्मणं पतितादृते । दूरस्थं पूजयेन्मूढो गुणाढ्यं नरकं व्रजेत्

குணமுள்ளவர்க்கே தானமும் மரியாதையும் அளிக்க வேண்டும்; மூடனைத் தாண்டுவது குற்றமல்ல. ஆனால் அருகிலுள்ள பிராமணனை (பதிதனைத் தவிர) புறக்கணித்து, தூரத்தில் உள்ள—even குணநிறைந்த—ஒருவரை வணங்கும் மூடன் நரகத்தை அடைவான்.

Verse 13

वेदविद्याव्रतस्नाते श्रोत्रिये गृहमागते । क्रीडन्त्योषधयः सर्वा यास्यामः परमां गतिम्

வேதவித்யை, விரதம், ஸ்நானம் ஆகியவற்றால் தூய்மையடைந்த ஶ்ரோத்ரியர் வீட்டிற்கு வந்தால், எல்லா மூலிகைகளும் மகிழ்ந்து விளையாடி—“நாம் பரம நிலையை அடைவோம்” எனச் சொல்லும் போல் இருக்கும்.

Verse 15

संध्ययोरुभयोर्जाप्ये भोजने दंतधावने । पितृकार्ये च दैवे च तथा मूत्रपुरीषयोः । गुरूणां संनिधौ दाने योगे चैव विशेषतः । एतेषु मौनमातिष्ठन्स्वर्गं प्राप्नोति मानवः

இரு ஸந்த்யைகளின் ஜபத்தில், உணவு உண்ணும் போது, பல் துலக்கும் போது, பித்ருகாரியத்திலும் தேவபூஜையிலும், மேலும் சிறுநீர்-மலம் கழிக்கும் வேளையிலும்; குருவின் சன்னிதியில், தானம் செய்யும் போது, குறிப்பாக யோகத்தில்—இவற்றில் மௌனம் காக்கும் மனிதன் ஸ்வர்கத்தை அடைவான்.

Verse 16

यदि वाग्यमलोपः स्याज्जपादिषु कथंचन । व्याहरेद्वैष्णवं मंत्रं स्मरेद्वा विष्णुमव्ययम्

ஜபம் முதலியவற்றில் எப்படியாவது வாக்குக் கட்டுப்பாடு குலைந்தால், வைஷ்ணவ மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்; அல்லது அழியாத விஷ்ணுவை நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 17

दाने स्नाने जपे होमे भोजने देवतार्चने । देवानामृजवो दर्भाः पितॄणां द्विगुणास्तथा

தானம், ஸ்நானம், ஜபம், ஹோமம், போஜனம் மற்றும் தேவதார்ச்சனையில் தேவர்களுக்கு தர்ப்பைப் புல் நேராக வைக்கப்பட வேண்டும்; பித்ருக்களுக்கு அதையே இரட்டையாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 18

उदङ्मुखस्तु देवानां पितॄणां दक्षिणामुखः । अग्निना भस्मना वापि यवेनाप्युदकेन वा । द्वारसंक्रमणेनापि पंक्तिदोषो न विद्यते

தேவகாரியங்களில் வடமுகமாகவும், பித்ருகாரியங்களில் தென்முகமாகவும் இருப்பது விதி. அக்கினி, பஸ்மம், யவம், நீர் அல்லது வெறும் வாசல் கடத்தலாலும் சுத்தி செய்தால் பங்க்திதோஷம் ஏற்படாது.

Verse 19

इष्टश्राद्धे क्रतुर्दक्षो वृद्धौ सत्यवसू स्मृतौ । नैमित्तिके कालकामौ काम्ये चाध्वविरोचनौ

இஷ்ட-ஸ்ராத்தத்தில் க்ரது, தக்ஷர் நினைவு கூறப்படுவர்; வ்ருத்தி-ஸ்ராத்தத்தில் ஸத்யவஸு நினைவு கூறப்படுவர். நைமித்திக ஸ்ராத்தத்தில் காலன், காமன்; காம்ய ஸ்ராத்தத்தில் அத்வ, விரோசனன் ஆவாஹனம் செய்யப்படுவர்.

Verse 20

पुरूरवा आर्द्रवश्च पार्वणे समुदाहृतौ । पुष्टिं प्रजां च न्यग्रोधे बुद्धिं प्रज्ञां धृतिं स्मृतिम्

பார்வண ஸ்ராத்தத்தில் புரூரவா, ஆர்த்ரவா என அறிவிக்கப்படுகின்றனர். ந்யக்ரோத (ஆலமரம்/வட்டம்) பாத்திர/ஆதாரத்துடன் செய்யப்படும் கர்மம் புஷ்டி, சந்ததி—மேலும் புத்தி, பிரஞ்ஞை, த்ருதி, ஸ்மிருதியையும் அளிக்கும்.

Verse 21

रक्षोघ्नं च यशस्यं च काश्मीर्यं पात्रमुच्यते । सौभाग्यमुत्तमं लोके मधूके समुदाहृतम्

காஷ்மீர்ய மரத்தால் செய்யப்பட்ட பாத்திரம் ரக்ஷோநாசகமும் யசஸ்ஸை அளிப்பதும் என்று கூறப்படுகிறது; மதூகப் பாத்திரம் உலகில் உத்தம சௌபாக்கியத்தை அளிக்கும் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 22

फाल्गुनपात्रे तु कुर्वाणः सर्वकामानवाप्नुयात् । परां द्युतिमथार्के तु प्राकाश्यं च विशेषतः

பால்குணப் பாத்திரத்தில் விதியைச் செய்பவன் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும். அர்க்கப் பாத்திரத்தில் செய்தால் பரம ஒளிவீச்சும், குறிப்பாகத் திகழும் பிரகாசமும் பெறுவான்.

Verse 23

बिल्वे लक्ष्मीं तपो मेधां नित्यमायुष्यमेव च । क्षेत्रारामतडागेषु सर्वपात्रेषु चैव हि

பில்வப் பாத்திரத்தில் லக்ஷ்மி, தவப் பயன், மேதை, என்றும் நீடிக்கும் ஆயுள் கிடைக்கும். வயல்கள், தோட்டங்கள், குளங்கள் ஆகிய இடங்களில்—அங்குள்ள எல்லாப் பாத்திரங்களிலும்—இதே பொருந்தும்.

Verse 24

वर्षत्यजस्रं पर्जन्ये वेणुपात्रेषु कुर्वतः । एतेषां लभ्यते पुण्यं सुवर्णै रजतैस्तथा

மழைத் தெய்வம் இடையறாது பொழியும் வேளையில், மூங்கில் பாத்திரங்களில் விதியைச் செய்பவனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியம், பொன்னும் வெள்ளியும் தானம் செய்த புண்ணியத்துக்கு ஒப்பானது.

Verse 25

पलाशफलन्यग्रोधप्लक्षाश्वत्थविकंकताः । औदुम्बरस्तथा बिल्वं चंदनं यज्ञियाश्च ये

பலாசம், பலமரக் கட்டை, ந்யக்ரோதம், ப்லக்ஷம், அஸ்வத்தம், விகங்கதம், அவுதும்பரம், பில்வம், சந்தனம், மேலும் யாகத்திற்குத் தகுந்த மரங்கள்—இவை அனைத்தும் சடங்கிற்கு புகழப்பட்டவை.

Verse 26

सरलो देवदारुश्च शालाश्च खदिरास्तथा । समिदर्थं प्रशस्ताः स्युरेते वृक्षा विशेषतः

சரலம், தேவதாரு, சாலம், கதீரம்—இம்மரங்கள் குறிப்பாக சமித் (யாக எரிகட்டை) பயன்பாட்டிற்கு மிகப் புகழப்பட்டவை.

Verse 27

श्लेष्मातको नक्तमाल्यः कपित्थः शाल्मली तथा । निंबो बिभीतकश्चैव श्राद्धकर्मणि गर्हिताः

ச்லேஷ்மாதக, நக்தமால்ய, கபித்த, சால்மலி, நிம்பம், பிபீதகம்—இவை அனைத்தும் ஸ்ராத்தக் கிரியையில் கண்டிக்கப்படுகின்றன.

Verse 28

अनिष्टशब्दां संकीर्णा रूक्षां जन्तुमतीमपि । प्रतिगंधां तु तां भूमिं श्राद्धकर्मणि गर्हयेत्

ஸ்ராத்தக் கிரியையில், அசுப ஒலிகளால் நிரம்பியதும், கூட்டத்தால் கலங்கியதும், உலர்ந்து கடினமானதும், உயிரினங்கள் நிறைந்ததும், துர்நாற்றம் கலந்ததும் ஆகிய நிலத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 29

त्रैशंकवं त्यजेद्देशंसर्वद्वादशयोजनम् । उत्तरेण महानद्या दक्षिणेन च केवलम्

பன்னிரண்டு யோஜனை பரப்பளவு கொண்ட ‘த்ரைசங்கவ’ எனும் நாட்டை எப்போதும் விலக்க வேண்டும்; அதன் வடக்கில் மகாநதி, தெற்கில் கூறப்பட்ட எல்லை உள்ளது.

Verse 30

देशस्त्रैशं कवोनाम वर्जितः श्राद्धकर्मणि । कारस्काराः कलिंगाश्च सिंधोरुत्तरमेव च । प्रणष्टाश्रमधर्माश्च वर्ज्या देशाः प्रयत्नतः

‘த்ரைசங்கவ’ எனும் நாடு ஸ்ராத்தக் கிரியைக்கு விலக்கத்தக்கது. அதுபோல காரஸ்காரர், கலிங்கர், சிந்து நதியின் வடபகுதி; மேலும் ஆச்ரம தர்மங்கள் அழிந்த நாடுகள் அனைத்தும் கவனமாகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

Verse 31

ब्राह्मणं तु कृतं प्रोक्तं त्रेता तु क्षत्रियं स्मृतम् । वैश्यं द्वापरमित्याहुः शूद्रं कलियुगं स्मृतम्

கிருதயுகம் பிராமண இயல்புடையது என அறிவிக்கப்பட்டது; திரேதா க்ஷத்திரிய சாயலுடையது என நினைக்கப்படுகிறது; துவாபரம் வைசிய இயல்புடையது என கூறப்படுகிறது; கலியுகம் சூத்ர இயல்புடையது என ஸ்மிருதி கூறுகிறது—அதாவது ஒவ்வொரு யுகத்தின் மேலோங்கிய மனப்பாங்கின்படி.

Verse 32

कृते तु पितरः पूज्यास्त्रेतायां च सुरास्तथा । मुनयो द्वापरे नित्यं पाखंडाश्च कलौ युगे

கிருதயுகத்தில் பித்ருக்களை வழிபட வேண்டும்; திரேதையில் தேவர்களையும்; துவாபரத்தில் எப்போதும் முனிவர்களையும்; ஆனால் கலியுகத்தில் பாசண்டமும் வஞ்சக வழிகளும் மேலோங்கும்।

Verse 33

शुक्लपक्षस्य पूर्वाह्णे श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । कृष्णपक्षेऽपराह्ने तु रौहिणं न विलंघयेत्

விவேகி ஒருவர் சுக்லபக்ஷத்தில் முற்பகலில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; கிருஷ்ணபக்ஷத்தில் பிற்பகலில்—ரோஹிணி விதியை மீறாமல் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

रत्निमात्रप्रमाणं च पितृतीर्थं तु संस्कृतम् । उपमूले तथा लूनाः प्रस्तरार्थे कुशोत्तमाः । तथा श्यामाकनीवारा दूर्वाश्च समुदाहृताः । स्व कीर्तिमतां श्रेष्ठो बहुकेशः प्रजापतिः

ஒரு ரத்னி அளவிற்கு (ஒரு பிட்டா) பித்ருதீர்த்தத்தைச் சீரமைத்து அமைக்க வேண்டும். சடங்கு அடித்தளத்திற்காக வேரருகே வெட்டிய குசை புல் சிறந்தது; மேலும் சியாமாகம், நீவாரம், தூர்வா ஆகியனவும் பாராட்டப்படுகின்றன. புகழ்பெற்றவர்களில் ‘பஹுகேச’ பிரஜாபதி முதன்மை எனக் கூறப்படுகிறார்।

Verse 36

तस्य केशा निपतिता भूमौ काशत्वमागताः । तस्मान्मेध्याः सदा काशाः श्राद्धकर्मणि पूजिताः

அவருடைய முடிகள் பூமியில் விழுந்து காசா புல்லாக ஆனது. ஆகவே காசா எப்போதும் தூயது எனக் கருதப்பட்டு ஸ்ராத்தக் கிரியையில் போற்றப்படுகிறது।

Verse 37

पिण्डनिर्वपणं तेषु कर्तव्यं भूतिमिच्छता । उष्णमन्नं द्विजातिभ्यः श्रद्धया विनिवेशयेत्

நலமும் செழிப்பும் விரும்புபவர் அங்கே பிண்டநிர்வபணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பக்தியுடன் த்விஜர்களுக்கு சூடான, புதிதாகச் சமைத்த அன்னத்தை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 39

अन्यत्र फलपुष्पेभ्यः पानकेभ्यश्च पण्डितः । हस्ते दत्त्वा तु वै स्नेहाल्लवणं व्यञ्जनानि च । आयसेन च पात्रेण तद्वै रक्षांसि भुञ्जते । द्विजपात्रेषु दत्त्वान्नं तूष्णीं संकल्पमाचरेत्

கனி, மலர், பானகம் (பானம்) இவற்றைத் தவிர, பண்டிதன் அன்பினால் உப்பும் பக்கவியஞ்சனங்களும் கையிலே வைத்து அளிக்கக் கூடாது. இரும்புப் பாத்திரத்தில் அளித்த அன்னத்தை ராட்சசர்கள் உண்ணுவர். த்விஜர்களின் பாத்திரங்களில் அன்னம் வைத்து, பின்னர் மௌனமாக சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

दर्व्यादिस्थेन नो तेषां संबन्धो दृश्यते यतः । यश्च शूकरवद्भुंक्ते यश्च पाणितले द्विजः । न तदश्नंति पितरो यः सवाचं समश्नुते

கரண்டி முதலிய கருவிகளை கையில் பிடித்துக்கொண்டு உண்ணுவோருக்கு அந்தக் கிரியையுடன் உரிய தொடர்பு இல்லை என்று கூறப்படுகிறது. பன்றிபோல் உண்ணுபவன், தன் உள்ளங்கையில் உண்ணும் த்விஜன், மேலும் பேசிக்கொண்டே உண்ணுபவன்—இவர்களின் அன்னத்தை பித்ருக்கள் ஏற்கமாட்டார்கள்.

Verse 41

द्विहायनस्य वत्सस्य विशंत्यास्यं यथा सुखम् । तथा कुर्यात्प्रमाणेन पिण्डान्व्यासेन भाषितम्

இரண்டு வயதுடைய கன்றின் வாயில் அன்னம் எளிதாகச் செல்லும் போல, அதேபோல் உரிய அளவின்படி பிண்டங்களைச் செய்து அமைக்க வேண்டும்—என்று வியாசர் போதித்தார்.

Verse 42

न स्त्री प्रचालयेत्तानि ज्ञानहीनो न चाव्रतः । स्वयं पुत्रोऽथवा यस्य वाञ्छेदभ्युदयं परम्

பெண் அந்த (பிண்ட/சிராத்த அர்ப்பணம்)வற்றைத் தொடந்து நடத்தக் கூடாது; சடங்கு அறிவில்லாதவனும், விரதநியமமில்லாதவனும் செய்யக் கூடாது. மகனே தானாக—அல்லது உயர்ந்த நலனை நாடுபவன்—முறையாக அதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

भाजनेषु च तिष्ठत्सु स्वस्तिं कुर्वन्ति ये द्विजाः । तदन्नमसुरैर्भुक्तं निराशाः पितरो गताः

பாத்திரங்கள் இன்னும் அப்படியே நிற்கும்போதே த்விஜர்கள் முன்கூட்டியே ‘ஸ்வஸ்தி’ என்று மங்களவாக்கு கூறினால், அந்த அன்னத்தை அசுரர்கள் உண்ணுவர்; பித்ருக்கள் ஏமாற்றமடைந்து புறப்படுவர்.

Verse 44

अप्स्वेकं प्लावयेत्पिण्डमेकं पत्न्यै निवेदयेत् । एकं वै जुहुयादग्नावेषा तु त्रिविधा गतिः

ஒரு பிண்டத்தை நீரில் மிதக்கவிட வேண்டும்; ஒன்றை மனைவிக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்; ஒன்றை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—இதுவே மும்முறை விதி.

Verse 45

छन्दोगं भोजयेच्छ्राद्धे वैश्वदेवे च बह्वृचम् । पुष्टिकर्मण्यथाध्वर्युं शान्तिकर्मण्यथर्वणम्

ஸ்ராத்தத்தில் சாந்தோகனை உணவளிக்க வேண்டும்; வைஶ்வதேவத்தில் பஹ்வ்ருசனை; புஷ்டிகர்மத்தில் அத்வர்யுவை; சாந்திகர்மத்தில் அதர்வணப் புரோகிதனை உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 46

द्वौ देवेऽथर्वणौ विप्रौ प्राङ्मुखौ च निवेशयेत् । पित्र्ये ह्युदङ्मुखान्कुर्याद्बह्वृचाध्वर्युसामगान्

தேவர்க்கான கர்மத்தில் கிழக்குநோக்கி இரண்டு அதர்வண பிராமணர்களை அமர்த்த வேண்டும்; பித்ருகர்மத்தில் பஹ்வ்ருச, அத்வர்யு, சாமகர்களை வடக்குநோக்கி அமர்த்த வேண்டும்.

Verse 47

जात्यश्च सर्वा दातव्या मल्लिका श्वेतयूथिका । जलोद्भवानि सर्वाणि कुसुमानि च चम्पकम्

மல்லிகா, வெள்ளை யூதிகா முதலிய எல்லா வகை மல்லிகை/முல்லை மலர்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; நீரில் பிறக்கும் எல்லா மலர்களையும், சாம்பக மலர்களையும் கூட.

Verse 48

मधूकं रामठं चैव कर्पूरं मरिचं गुडम् । श्राद्धकर्मणि शस्तानि सैंधवं त्रपुसं तथा

மதூக, ராமட, கற்பூரம், மிளகு, வெல்லம்—இவை ஸ்ராத்தக் கர்மத்தில் சிறந்தவை; அதுபோல சைந்தவ உப்பும் த்ரபுசமும் கூட.

Verse 49

ब्राह्मणः कम्बलो गावः सूर्योग्निरतिथिश्च वै । तिला दर्भाश्च कालश्च नवैते कुतपाः स्मृताः

பிராமணன், கம்பளம், பசுக்கள், சூரியன், அக்னி, விருந்தினர்; எள், தர்ப்பை, காலம்—இவை ஒன்பதும் ‘குதப’ என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 50

आपद्यनग्नौ तीर्थे च चंद्रसूर्यग्रहे तथा । नाचरेत्संग्रहे चैव तथैवास्तमुपागते

ஆபத்தில், தீவிபத்தில், தீர்த்தத்தில், சந்திர/சூரிய கிரகணத்தில், சேமிப்பு/சேகரிப்பு காலத்தில், மேலும் சூரியன் அஸ்தமித்த பின்—விதிக்கப்பட்ட ஆச்சாரத்தை செய்யக் கூடாது.

Verse 51

संशुद्धा स्याच्चतुर्थेऽह्नि स्नाता नारी रजस्वला । दैवे कर्मणि पित्र्ये च पञ्चमेऽहनि शुद्ध्यति

மாதவிடாய் உள்ள பெண் குளித்த பின் நான்காம் நாளில் தூய்மையடைந்ததாகக் கருதப்படுகிறாள்; ஆனால் தேவகாரியம், பித்ருகாரியம் ஆகியவற்றிற்கு ஐந்தாம் நாளில் தூய்மையடைகிறாள்.

Verse 52

द्रव्याभावे द्विजाभावे प्रवासे पुत्रजन्मनि । आमश्राद्धं प्रकुर्वीत यस्य भार्या रजस्वला

பொருள் இல்லாதபோது, பிராமணர் இல்லாதபோது, பயணத்தில், அல்லது மகன் பிறக்கும் வேளையில்—மனைவி மாதவிடாயில் இருந்தால் ‘ஆம-சிராத்தம்’ செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

सर्पविप्रहतानां च दंष्ट्रिशृंगिसरीसृपैः । आत्मनस्त्यागिनां चैव श्राद्धमेषां न कारयेत्

பாம்பால் தாக்கப்பட்டு இறந்தோர், கடிக்கும்/கொம்புள்ள ஊர்வன்களால் கொல்லப்பட்டோர், மேலும் தம்முயிரைத் துறந்தோர்—இவர்களுக்குச் சிராத்தம் செய்யவோ செய்யவைக்கவோ கூடாது.

Verse 54

चण्डालादुदकात्सर्पाद्ब्राह्मणाद्वैद्युतादपि । दंष्ट्रिभ्यश्च पशुभ्यश्च मरणं पापकर्मणाम्

சண்டாளன், நீர், பாம்பு, பிராமணன், மின்னல் ஆகியவற்றினாலும், கடிக்கும் உயிர்கள் மற்றும் மிருகங்களினாலும் வரும் மரணம்—அது பாவச் செயலாளர்களுக்குரிய பலன் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 55

सर्वैरनुमतं कृत्वा ज्येष्ठेनैव च यत्कृतम् । द्रव्येण च विभक्तेन सर्वैरेव कृतं भवेत्

அனைவரின் சம்மதத்துடன் மூத்தவர் எதைச் செய்தாலும், அது அனைவரும் செய்ததாகவே கருதப்படும்—குறிப்பாகச் செலவுத் தொகை அனைவரிடமும் முறையாகப் பகிரப்பட்டிருந்தால்।

Verse 56

अमावास्यां पितृश्राद्धे मंथनं यस्तु कारयेत् । तत्तक्रं मदिरातुल्यं घृतं गोमांसवत्स्मृतम्

அமாவாசை நாளில் பித்ரு-சிராத்தத்தில் யார் மத்தனம் செய்யவைக்கிறாரோ, அந்தத் தக்கிரம் மதுவுக்கு ஒப்பாகவும், நெய் கோமாம்சத்துக்கு ஒப்பாகவும் (அசுத்தமாக) ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 57

भुंजंति क्रमशः पूर्वे तथा पिंडाशिषो ऽपि च । निमंत्रितो द्विजः श्राद्धे न शयीत स्त्रिया सह

சிராத்தத்தில் முன்னோர்/மூத்தோர் முறையாக உண்பர்; பிண்டம் தொடர்பான ஆசிகளும் அதே முறையில் வழங்கப்படும். சிராத்தத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட த்விஜன் பெண்ணுடன் சேர்ந்து படுக்கக் கூடாது।

Verse 58

श्रादभुक्प्रातरुत्थाय प्रकुर्याद्दन्तधावनम् । श्राद्धकर्ता न कुर्वीत दन्तानां धावनं बुधः

சிராத்த உணவு உண்டவர் காலையில் எழுந்து பல் துலக்க வேண்டும்; ஆனால் சிராத்தம் செய்கிற கர்த்தா, அறிவுடையவர், (அந்த அனுஷ்டானத்தில்) பல் துலக்கக் கூடாது।

Verse 59

वर्षेवर्षे तु यच्छ्राद्धं मातापित्रोर्मृतेऽहनि । मलमासे न कर्तव्यं व्यासस्य वचनं यथा

தாய் தந்தையரின் மறைவு நாளில் ஆண்டுதோறும் செய்யப்படும் ஆப்திகச் சிராத்தம் மலமாசத்தில் செய்யக் கூடாது—வியாசரின் வாக்கின்படி।

Verse 60

गर्भे वार्धुषिके प्रेते भृत्ये मासानुमासिके । आब्दिके च तथा श्राद्धे नाधिमासो विधीयते

கர்ப்பவிழுதல் தொடர்பான கிரியைகள், வார்துஷிக அனுஷ்டானம், பிரேதகாரியம், பணியாளருக்கான சிராத்தம், மாதாந்திர சிராத்தம் மற்றும் ஆண்டுச் சிராத்தம்—இவற்றில் அதிமாசம் காலமாக விதிக்கப்படாது।

Verse 61

विवाहादौ स्मृतः सौरो यज्ञादौ सावनः स्मृतः । आब्दिके पितृकार्ये तु चान्द्रो मासः प्रशस्यते

திருமணம் முதலிய கர்மங்களுக்கு சௌரக் கணக்கீடு கூறப்பட்டுள்ளது; யாகம் முதலியவற்றிற்கு சாவனக் கணக்கீடு கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் பித்ருக்களின் ஆண்டுக் காரியத்திற்கு சாந்திர மாதமே சிறந்தது எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 62

यस्मिन्राशौ गते सूर्ये विपत्तिः स्याद्द्विजन्मनः । तद्राशावेव कर्तव्यं पितृकार्यं मृतेऽहनि

சூரியன் எந்த ராசியில் சென்றால் இருபிறப்பாளனுக்கு துன்பம் ஏற்படுமோ, அந்த ராசியிலேயே—மறைவு நாளில்—பித்ருகாரியம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 63

वषट्कारश्च होमश्च पर्व चाग्रायणं तथा । मलमासेऽपि कर्तव्यं काम्या इष्टीर्विवर्जयेत्

வஷட்காரம், ஹோமம், பர்வக் கடமைகள் மற்றும் ஆக்ராயணம்—இவை மலமாசத்திலும் செய்யத்தக்கவை; ஆனால் பலன் வேண்டி செய்யும் காம்ய இஷ்டிகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்।

Verse 64

अग्न्याध्येयं प्रतिष्ठां च यज्ञदानव्रतानि च । वेदव्रतवृषोत्सर्गचूडाकरणमेखलाः

அக்னி-அத்தியயனம் மற்றும் புனித அக்னி பரிசரணம், பிரதிஷ்டை, யாகம், தானம், விரதங்கள்—மேலும் வேதவிரதம், வृषோத்ஸர்கம், சூடாகரணம், மேகலா-தாரணம்—இவை அனைத்தும் விதி மற்றும் உரிய காலத்தின்படி மதிப்பிடத்தக்க கர்மங்களாகக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 65

मांगल्यमभिषेकं च मलमासे विवर्जयेत् । नित्यनैमित्तिके कुर्यात्प्रयतः सन्मलिम्लुचे । तीर्थे स्नानं गज च्छायां प्रेतश्राद्धं तथैव च

மலமாசத்தில் மாங்கல்யச் சடங்குகளையும் அபிஷேகத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும். ஆனால் ஒழுக்கத்துடன் அந்த ‘மலிம்லுச’ மாதத்திலும் நித்திய-நைமித்திக கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் தீர்த்தஸ்நானம், கஜச்சாயா-தானம், பிரேத-ஸ்ராத்தமும் புகழத்தக்கவை.

Verse 66

रसा यत्र प्रशस्यन्ते भोक्तारो बंधुगोत्रिणः । राजवार्तादि संक्रंदो रक्षःश्राद्धस्य लक्षणम्

எங்கு உண்போர்—உறவினரும் ஒரே கோத்திரத்தவரும்—உணவின் சுவைகளைப் புகழ்ந்து பேசுகிறார்களோ, எங்கு அரசவார்த்தை முதலிய கிசுகிசு-கூச்சல் இருக்கிறதோ—அது ‘ரக்ஷஃ-ஸ்ராத்த’த்தின் இலக்கணம்; அதாவது ஒழுக்கக் குறையால் கெடுந்த ஸ்ராத்தம்.

Verse 67

श्राद्धं कृत्वा परश्राद्धे यस्तु भुंक्ते च विह्वलः । पतंति पितरस्तस्य लुप्तपिण्डोदकक्रियाः

ஸ்ராத்தம் செய்து முடித்த பின், ஆசை/பசித் திகைப்பால் பிறரின் ஸ்ராத்தத்தில் உண்பவன்—தன் பித்ருக்களை வீழ்ச்சியுறச் செய்கிறான்; ஏனெனில் அவனுடைய பிண்ட-உதகக் கிரியைகள் லுப்தமாய், பயனற்றதாகின்றன.

Verse 68

तैलमुद्वर्तनं स्नानं दन्तधावनमेव च । क्लृप्तरोमनखेभ्यश्च दद्याद्गत्वापरेऽहनि

எண்ணெய் மசாஜ்/உத்வர்த்தனம், ஸ்நானம், பல் துலக்குதல்—மேலும் வெட்டிய முடி மற்றும் நகங்கள்—இவற்றை அடுத்த நாளில் சென்ற பின்பே முறையாக அகற்ற வேண்டும்.

Verse 69

निमन्त्रिता यथान्यायं हव्ये कव्ये द्विजोत्तमाः । कथंचिदप्यतिक्रामेत्पापः शूकरतां व्रजेत्

ஹவ்யம் (தேவர்க்கு அர்ப்பணம்) அல்லது கவ்யம் (பித்ரு ஸ்ராத்தம்) என்பவற்றிற்கு முறையாக அழைக்கப்பட்ட உயர்ந்த த்விஜர்கள் எவ்விதத்திலும் அழைப்பை மீறாமல் வரவேண்டும்; மீறுபவன் பாவியாகப் பன்றி-யோனியை அடைவான்।

Verse 70

दैवे च पितृ श्राद्धे चाप्याशौचं जायते यदा । आशौचान्तेऽथवा तत्र तेभ्यः श्राद्धं प्रदीयते

தேவார்ப்பணத்திலும் பித்ரு ஸ்ராத்தத்திலும் ஆசௌசம் ஏற்பட்டால், ஆசௌசம் முடிந்த பின்—அல்லது அங்கேயே விதிப்படி—அந்த பித்ரர்களுக்குச் ஸ்ராத்தம் அளிக்கப்படும்।

Verse 71

अथ श्राद्धावसाने तु आशिषस्तत्र दापयेत् । दीर्घा नागास्तथा नद्यो विष्णोस्त्रीणि पदानि च । एवमेषां प्रमाणेन दीर्घमायुरवाप्नुयाम्

பின் ஸ்ராத்தம் முடிவில் அங்கே ஆசீர்வாதம் சொல்லச் செய்ய வேண்டும்—“நாகர்களைப் போல நீண்டது, நதிகளைப் போல நீண்டது, விஷ்ணுவின் மூன்று அடிகளைப் போல நீண்டது (ஆயுள்) ஆகுக.” இவ்வாறு மங்கள உவமைகளால் எனக்கு நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கட்டும்।

Verse 72

अपां मध्ये स्थिता देवाः सर्वमप्सु प्रतिष्ठितम् । ब्राह्मणस्य करे न्यस्ताः शिवा आपो भवन्तु नः

நீரின் நடுவே தேவர்கள் நிலைகொள்கிறார்கள்; அனைத்தும் நீரிலேயே நிறுவப்பட்டுள்ளது. பிராமணரின் கரத்தில் வைக்கப்பட்ட அந்த நீர் எங்களுக்கு சிவமயமாக, மங்களகரமாக ஆகுக।

Verse 73

लक्ष्मीर्वसति पुष्पेषु लक्ष्मीर्वसति पुष्करे । लक्ष्मीर्वसतु वासे मे सौमनस्यं ददातु मे

லட்சுமி மலர்களில் வாசம் செய்கிறாள்; லட்சுமி தாமரையில் வாசம் செய்கிறாள். லட்சுமி என் இல்லத்தில் வாசம் செய்து எனக்கு சௌமனஸ்யம்—மன அமைதியும் மகிழ்ச்சியும்—அருள்வாளாக।

Verse 74

अक्षतं चाऽस्तु मे पुण्यं शांतिः पुष्टिर्धृतिश्च मे । यद्यच्छ्रेयस्करं लोके तत्तदस्तु सदा मम

என் புண்ணியம் குறையாது நிலைத்திருக்கட்டும்; சாந்தி, புஷ்டி, திடநிலை எனக்கு உண்டாகட்டும். இவ்வுலகில் உண்மையில் நலமளிப்பது எதுவோ, அது எப்போதும் எனக்கே ஆகட்டும்.

Verse 75

दक्षिणायां तु सर्वत्र बहुदेयं तथास्तु नः । एवमस्त्विति तैर्वाच्यं मूर्ध्ना ग्राह्यं च तेन तत्

தக்ஷிணை விஷயத்தில் எங்கும் தாராளமாக மிகுதியாக அளிக்க வேண்டும்—எங்களுக்கும் அவ்வாறே ஆகட்டும். ரித்விகர்கள் ‘ஏவமஸ்து’ என்று சொல்ல, தானம் செய்பவன் தலை வணங்கி அந்த ஒப்புதலை பக்தியுடன் ஏற்க வேண்டும்.

Verse 76

पिंडमग्नौ सदा देयाद्भोगार्थी सततं नरः । प्रजार्थं पत्न्यै वै दद्यान्मध्यमं मंत्रपूर्वकम्

இன்பத்தை நாடும் மனிதன் எப்போதும் அக்னியில் பிண்டத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். சந்தானப் பயனுக்காக நடுப் பிண்டத்தை மந்திரபூர்வமாக மனைவிக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 77

उत्तमां द्युतिमविच्छन्गोषु नित्यं प्रदापयेत् । आज्ञामिच्छेद्यशः कीर्तिमप्सु नित्यं प्रवेशयेत्

உத்தம ஒளியை நாடுபவன் தினமும் பசுக்களுக்கு அர்ப்பணத் தானம் செய்ய வேண்டும். அதிகாரம், யசஸ், கீர்த்தி வேண்டுபவன் தினமும் நீரில் அர்ப்பணித்து ஒப்படைக்க வேண்டும்.

Verse 78

प्रार्थयन्दीर्घमायुश्च वायसेभ्यः प्रदापयेत् । कुमारलोकमन्विच्छन्कुक्कुटेभ्यः प्रदापयेत्

நீண்ட ஆயுளை வேண்டி காகங்களுக்கு அர்ப்பணத் தானம் செய்ய வேண்டும். குமாரலோகத்தை அடைய விரும்புபவன் சேவல்களுக்கு அர்ப்பணத் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 79

आकाशे प्रक्षिपेद्वापि स्थितो वा दक्षिणामुखः । पितॄणां स्थानमाकाशं दक्षिणा चैव दिक्तथा

ஆகாயத்திலும் அர்ப்பணத்தைச் செலுத்தலாம்; அல்லது தெற்குமுகமாக நின்றும் செய்யலாம். பித்ருக்களின் இருப்பிடம் ஆகாயமே; தென் திசையும் அவர்களுக்குரிய திசையாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 80

नक्तं तु वर्जयेच्छ्राद्धं राहोरन्यत्र दर्शनात् । सर्वस्वेनापि कर्तव्यं क्षिप्रं वै राहुदर्शनात्

ராகு தரிசனம் (கிரகணம்) இல்லாமல் இரவில் சிராத்தம் செய்யக் கூடாது. ஆனால் ராகு தெரிந்தால், தன் முழு வளத்தினாலும் உடனே சிராத்தக் கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்; அந்த தரிசனம் விரைந்து புனிதச் செயலை வேண்டுகிறது.

Verse 81

उपरागे न कुर्याद्यः पंके गौरिव सीदति । कुर्वाणस्तु तरेत्पापं सा च नौरिव सागरे

கிரகண நேரத்தில் விதிக்கிரியையைச் செய்யாதவன் சேற்றில் மாடு போல மூழ்குவான். ஆனால் செய்பவன் பாவத்தைத் தாண்டுவான்—கடலில் படகு கரை சேர்ப்பதுபோல்.

Verse 82

कृष्णमाषास्तिलाश्चैव श्रेष्ठाः स्युर्यवशालयः । महायवा व्रीहियवास्तथैव च मसूरिकाः

சிராத்த அர்ப்பணங்களுக்கு கருப்பு உளுந்தும் எள்ளும் சிறந்தவை; அதுபோல் யவமும் தானியங்களும். பெரிய யவம், அரிசி-யவம், மசூர் பருப்பும் ஏற்றவை எனப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 83

कृष्णाः श्वेताश्च वा ग्राह्याः श्राद्धकर्मणि सर्वदा । बिल्वामलकमृद्वीकं पनसाम्रातदाडिमम्

சிராத்தக் கிரியையில் கருமை அல்லது வெண்மை—இரு வகைப் பொருட்களும் எப்போதும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவை. வில்வம், நெல்லிக்காய், திராட்சை, பலா, மாம்பழம், மாதுளை போன்ற கனிகளும் அனுமதிக்கப்பட்டவை.

Verse 84

भव्यं पारापतं चैव खर्जूरं करमर्द्दकम् । सकोरका बदर्यश्च तालकंदं तथा बिसम्

பவ்யம், பாராபதம், பேரீச்சம், கரமர்த்தகம்; அதுபோல சகோரகா, பதரி (இலந்தை) பழம், பனைக்கிழங்கு, மேலும் தாமரைத் தண்டு—இவை அனைத்தும் பூஜை முறையில் ஏற்றவை, புகழத்தக்கவை.

Verse 85

तमालासनकंदं च मावेल्लं शतकंदली । कालेयं कालशाकं च मुद्गान्नं च सुवर्चलम्

தமாலாசனக் கிழங்கு, மாவெல்லம், சதகந்தலி; மேலும் காலேய, கருஞ்சீரை போன்ற கருஞ்சாகம், பாசிப்பயறு அன்னம், சுவர்சலா—இவையும் அந்தச் சடங்கில் ஏற்றவை, சிறப்புடையவை.

Verse 86

मांसं क्षीरं दधि शाकं व्योषं वेत्रांकुरस्तथा । कट्फलं वज्रकं द्राक्षां लकुचं मोचमेव च

மாம்சம், பால், தயிர், கீரை, வ்யோஷம் (திரிகடு); மேலும் மூங்கில் முளை, கட்பலம், வஜ்ரகம், திராட்சை, லகுசம், வாழைப்பழம்—இவையும் நைவேத்யத்தில் முறையோடு சேர்க்கத் தக்கவை.

Verse 87

प्रियामलकदुर्ग्रीवं तिंडुकं मधुसाह्वयम् । वैकंकतं नालिकेरं शृङ्गाटकपरूषकम्

பிரியாமலகம், துர்க்ரீவம், திண்டுகம், ‘மதுசாஹ்வயம்’ எனப்படும் பழம்; மேலும் வைகங்கதம், தேங்காய், சிங்காடை (நீர்க்கொட்டை), பரூஷகம்—இப்பழங்களும் பூஜையில் அர்ப்பணிக்கத் தக்கவை.

Verse 88

पिप्पलीमरिचं चैव पटोली बृहतीफलम् । आरामस्य तु सीमाऽन्तः संभवं सर्वमेव तु

திப்பிலி மற்றும் மிளகு, மேலும் பட்டோலி, ப்ருஹதீ பழமும் ஏற்றவை. உண்மையில், தோட்டத்தின் எல்லைக்குள் விளையும் அனைத்தும் பூஜைக்குத் தகுந்ததாகக் கொள்ளப்படும்.

Verse 89

एवमादीनि चान्यानि पुष्पाणि श्राद्धकर्मणि । मसूराः शतपुष्प्याश्च कुसुमं श्रीनिकेतनम्

அதேபோல் ஸ்ராத்தக் கிரியையில் மசூரா, சதபுஷ்பீ, ‘ஸ்ரீ-நிகேதன’ எனப்படும் மலர் முதலிய பிற மலர்களையும் பயன்படுத்தலாம்।

Verse 90

वर्या स्वातियवा नित्यं तथा वृषयवासकौ । वंशा करीरा सुरसा मार्जिता भूतृणानि च

ஸ்ராத்தக் கிரியையில் நித்தம் வர்யா, ஸ்வாதியவா, வ்ருஷயவாஸக; மேலும் வம்சா (மூங்கில் முளை), கரீர, சுரஸா, மார்ஜிதா, பூத்ருணப் புல் ஆகியனவும் உகந்தவை।

Verse 91

वर्जनीयानि वक्ष्यामि श्राद्धकर्मणि नित्यशः । लशुनं गृंजनं चैव पलांडुं पिण्डमूलकम् । मोगरं चात्र वैदेहं दीर्घमूलकमेव च

இப்போது ஸ்ராத்தக் கிரியையில் எப்போதும் தவிர்க்க வேண்டியவற்றைச் சொல்கிறேன்—பூண்டு, க்ரிஞ்ஜனம், வெங்காயம், பிண்டமூலகம், மோகரம்; மேலும் வைதேஹம், தீர்கமூலகமும்.

Verse 92

दिवसस्याष्टमे भागे मन्दीभूते दिवाकरे । आसुरं तद्भवेच्छ्राद्धं पितृणां नोपतिष्ठते

நாளின் எட்டாம் பாகத்தில், சூரியன் மந்தமடைந்த வேளையில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் ‘ஆசுர’ இயல்புடையதாகி, பித்ருக்களுக்கு உரிய பயனை அளிக்காது.

Verse 93

चतुर्थे प्रहरे प्राप्ते यः श्राद्धं कुरुते नरः । वृथा श्राद्धमवाप्नोति दाता च नरकं व्रजेत्

நான்காம் பிரஹரம் வந்தபின் ஒருவர் ஸ்ராத்தம் செய்தால், அது வீணான ஸ்ராத்தமாகும்; விதிமீறலால் தானம் செய்பவர் நரகத்திற்கும் செல்ல நேரிடலாம்.

Verse 94

लेखाप्रभृत्यथादित्ये मुहूर्तास्त्रय एव च । प्रातस्तस्योत्तरं कालं भगमाहुर्विपश्चितः

சூரியனை ஒட்டி ‘லேகா’ முதலாக மூன்று முஹூர்த்தங்கள் உள்ளன. அதன் பின் காலை நேரத்திற்குப் பிந்திய காலத்தை அறிஞர்கள் ‘பக’ என்று கூறுவர்.

Verse 95

संगवस्त्रिमुहूर्तोऽयं मध्याह्नस्तु समन्ततः । ततश्च त्रिमुहूर्ताश्च अपराह्णो विधीयते

சங்கவம் மூன்று முஹூர்த்தங்களைக் கொண்டது; மத்யாஹ்னம் முழுமையாகப் பரவியுள்ளது. அதன் பின் மேலும் மூன்று முஹூர்த்தங்கள் ‘அபராஹ்ணம்’ என நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

Verse 96

पञ्चमोऽथ दिनांशो यः स सायाह्न इति स्मृतः

நாளின் ஐந்தாம் பகுதியே ‘சாயாஹ்னம்’ (மாலை நேரம்) என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 97

तथा च श्रुतिः । यदैवादित्योऽथ वसन्तो यदा संगविकोऽथ ग्रीष्मो यदा वा माध्यंदिनोऽथ वर्षा यदपराह्णोऽथ शरत् । घदेवास्तमेत्यथ हेमन्त इति

மேலும் ஸ்ருதி கூறுகிறது—சூரியன் உதிக்கும் போது வசந்தம்; சங்கவ நேரத்தில் கிரீஷ்மம்; மத்யாஹ்னத்தில் வர்ஷா; அபராஹ்ணத்தில் சரத்; தேவர்கள் அஸ்தமனத்தில் ஓய்வுக்குச் செல்லும் போது ஹேமந்தம்—என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 98

प्रारभ्य कुतपे श्राद्धे कुर्यादारोहणं बुधः । विधिज्ञो विधिमास्थाय रोहिणं न तु लंघयेत्

குதப முஹூர்த்தத்தில் ஸ்ராத்தத்தைத் தொடங்கி, ஞானி ‘ஆரோஹணம்’ (கிரம முன்னேற்றம்) செய்ய வேண்டும். விதியை அறிந்து அதையே பின்பற்றி, ரோஹிண முஹூர்த்தத்தை மீறக் கூடாது.

Verse 99

अष्टमो यो मुहूर्तश्च कुतपः स निगद्यते । नवमो रौहिणः प्रोक्त इति श्राद्धविदो विदुः

எட்டாவது முஹூர்த்தம் ‘குதப’ எனப்படும்; ஒன்பதாவது ‘ரௌஹிண’ என்று கூறப்படுகிறது—இவ்வாறு ஸ்ராத்த நிபுணர்கள் அறிவர்।

Verse 100

एकोद्दिष्टं तु मध्याह्नं प्रातर्वै जातकर्मणि । पित्र्यार्थं निर्वपेत्पाकं वैश्वदेवार्थमेव च

ஏகோத்திஷ்ட ஸ்ராத்தம் மதியவேளையில் செய்ய வேண்டும்; ஜாதகர்மம் முதலியவை காலைவேளையில் நடைபெறும். பித்ருக்களுக்காகவும் வைஶ்வதேவத்திற்காகவும் சமைத்த அன்னத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 101

वैश्वदेवे न पित्र्यार्थं न पित्र्यं वैश्वदेविके । कृत्वा श्राद्धं महादेवि ब्राह्मणांश्च विसर्ज्य च

வைஶ்வதேவத்தில் பித்ருக்களுக்கான தனிக் காரியம் செய்ய வேண்டாம்; பித்ரு ஸ்ராத்தத்தில் வைஶ்வதேவப் பகுதியைச் சேர்க்கவும் வேண்டாம். ஓ மஹாதேவி, ஸ்ராத்தம் செய்து பிராமணர்களை மரியாதையுடன் விடை செய்ய வேண்டும்।

Verse 102

वैश्वदेवादिकं कर्म ततः कुर्याद्वरानने । बहुहव्येन्धने चाग्नौ सुसमिद्धे विशेषतः

பின்னர், ஓ வரானனே, வைஶ்வதேவம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்—குறிப்பாக, அக்கினி மிகுந்த ஆஹுதிகளாலும் எரிபொருளாலும் நன்றாக எரிந்திருக்கும்போது।

Verse 103

विधूमे लेलिहाने च कुर्यात्कर्म प्रसिद्धये । अप्रबुद्धे सधूमे च जुहुयाद्यो हुताशने

அக்கினி புகையில்லாமல் இருந்து, நாவுபோல் ஜ்வாலைகள் மேலே நக்கி எழும்போது, நிச்சய சித்திக்காக கர்மம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் மந்தமாகவும் புகையுடனும் உள்ள அக்கினியில் ஆஹுதி இடுபவன் விதிக்கு மாறானவன்।

Verse 104

यजमानो भवेदन्धः कुपुत्र इति निश्चितम् । दुर्गन्धश्चैव कृष्णश्च नीलश्चैव विशेषतः

உறுதியாகக் கூறப்பட்டுள்ளது—அக்னி துர்நாற்றமுடையதாகவும், கருமையாகவும், குறிப்பாக நீலச்சாயையுடனும் இருந்தால் யஜமானன் குருட்டுத்தன்மை அடைந்து, கெட்ட மகன் பிறப்பான்।

Verse 105

भूमिं विगाहते यत्र तत्र विद्यात्पराभवम् । अर्चिष्मान्पिंगलशिखः सर्पिःकांचनसप्रभः

அக்னி எங்கு நிலத்திற்குள் மூழ்குவது போலத் தோன்றுகிறதோ, அங்கே தோல்வியும் இழப்பும் என அறிய வேண்டும். ஆனால் சுப அக்னி ஒளிமிக்கது; மஞ்சள்-செம்மைச் சுடர்களுடன், நெய் மற்றும் பொன்னுபோல் பிரகாசிக்கும்।

Verse 106

स्निग्धः प्रदक्षिणश्चैव वह्निः स्यात्कार्यसिद्धये । अंजनाभ्यंजनं गंधान्मन्त्रप्रणयनं तथा

ஒளிமிக்க, நெய்ப்பசையுடன், வலப்புறம் சுழலும் அக்னி காரியசித்தியை அளிக்கும். அதுபோல அஞ்சனம், அப்யஞ்சனம், நறுமணப் பொருட்கள், மந்திரங்களை முறையாகப் பயன்படுத்தல்/ஜபித்தலும் (உகந்தது).

Verse 107

काशैः पुनर्भवेत्कार्यं हयमेधफलं लभेत् । अष्टजातिकपुष्पं च अञ्जनं नित्यमेव हि

காசப் புல்லால் மீண்டும் காரியம் நிறைவேறும்; அச்வமேத யாகத்தின் பலனும் கிடைக்கும். மேலும் அஷ்டஜாதி மலர்களும் அஞ்சனமும் நித்தியமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 108

कृष्णेभ्यश्च तिलेभ्यश्च तैलं यत्नात्सुरक्षितम् । चन्दनागरुणी चोभे तमालोशीरपद्मकम्

கருந்திலையிலிருந்து எடுத்த எண்ணெயை முயற்சியுடன் பாதுகாத்தல் சுபம். அதுபோல சந்தனம், அகுரு—இரண்டும்—மேலும் தமாலம், உசீரம் (வெட்டிவேர்), பத்மகம் ஆகியனவும் சிறந்தவை.

Verse 109

धूपश्च गौग्गुलः श्रेष्ठस्तौरुष्को धूप एव च । शुक्लाः सुमनसः श्रेष्ठास्तथा पद्मोत्पलानि च

தூபங்களில் குக்குலு சிறந்தது; தௌருஷ்கமும் சிறந்த தூபமாகக் கூறப்படுகிறது. மலர்களில் வெண்மையான மலர்கள் சிறந்தவை; அதுபோல தாமரை மற்றும் உற்பலமும் சிறந்தவை।

Verse 110

गन्धवन्त्युपपन्नानि यानि चान्यानि कृत्स्नशः । निशिगंधा जपा भिण्डिरूपकः सकुरंटकः

மிகுந்த மணமுள்ள மலர்களும் அதுபோன்ற பிற மலர்களும்—நிசிகந்தா, ஜபா, பிண்டிரூபக, குரண்டக முதலியவை—இங்கு ஸ்ராத்தக் கிரியையில் தவிர்க்க வேண்டியவையாகக் குறிக்கப்படுகின்றன।

Verse 111

पुष्पाणि वर्जनीयानि श्राद्धकर्मणि नित्यशः । सौवर्णं राजतं ताम्रं पितॄणां पात्रमुच्यते

ஸ்ராத்தக் கிரியையில் எப்போதும் மலர்கள் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். பித்ருக்களுக்குச் சுவர்ணம், வெள்ளி, செம்பு ஆகிய பாத்திரங்கள் உரியவை என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 112

रजतस्य तथा किञ्चिद्दर्शनं पुण्यदायकम् । कृष्णाजिनस्य सान्निध्यं दर्शनं दानमेव च

வெள்ளியைச் சிறிதளவு காண்பதுமே புண்ணியத்தை அளிக்கும். கிருஷ்ணாஜினத்தின் அருகாமை, அதன் தரிசனம், அதனைத் தானமாக அளித்தல்—இவையும் புண்ணியமானவை।

Verse 113

रक्षोघ्नं चैव वर्चस्यं पशून्पुत्रांश्च तारयेत् । अथ मन्त्रं प्रवक्ष्यामि अमृतं ब्रह्मनिर्मितम्

இது ராட்சசாதி தீய சக்திகளை அழித்து ஆன்மீக ஒளியை வளர்க்கும்; மாடுமாடுகளையும் புதல்வர்களையும் காக்கவும் உயர்த்தவும் செய்கிறது. இப்போது பிரம்மனால் அமைக்கப்பட்ட அமுதத்துக்கு ஒப்பான மந்திரத்தை உரைப்பேன்।

Verse 114

देवताभ्यः पितृभ्यश्च महायोगिभ्य एव च । नमः स्वाहायै स्वधायै नित्यमेव नमोनमः

தேவர்களுக்கும், பித்ருக்களுக்கும், மகாயோகிகளுக்கும் வணக்கம். ஸ்வாஹா, ஸ்வதா தேவிகளுக்கும் என்றும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 115

आद्यावसाने श्राद्धस्य त्रिरावर्तमिमं जपन् । अश्वमेधफलं ह्येतद्विप्रैः संज्ञाय पूजितम्

ஸ்ராத்தத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இந்த மந்திரத்தை மூன்று முறை ஜபித்தால் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்—என்று வேதபாராயண பிராமணர்கள் ஏற்று போற்றுகின்றனர்.

Verse 116

पिण्डनिर्वपणे वापि जपेदेनं समाहितः । पितरः क्षिप्रमायान्ति राक्षसाः प्रद्रवन्ति च

அல்லது பிண்டம் அர்ப்பணிக்கும் வேளையிலும் மனம் ஒருமித்து இதை ஜபிக்க வேண்டும். பித்ருக்கள் விரைவில் வருவர்; ராட்சசர்கள் ஓடிப்போவர்.

Verse 117

सप्तार्चिषं प्रवक्ष्यामि सर्वकामशुभप्रदम्

எல்லா நற்காமங்களையும் நிறைவேற்றி மங்களம் அளிக்கும் ‘ஸப்தார்சிஷ்’ மந்திரத்தை நான் உரைப்பேன்.

Verse 118

अमूर्तानां च मूर्तानां पितॄणां दीप्ततेजसाम् । नमस्यामि सदा तेषां ध्यायिनां दिव्यचक्षुषाम्

உருவமற்றவரும் உருவமுடையவருமான, ஒளிவீசும் தேஜஸுடன் தியானத்தில் நிலைத்து தெய்வீகக் கண்கள் பெற்ற பித்ருக்களுக்கு நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்.

Verse 119

इन्द्रादीनां च नेतारो दक्षमारीचयस्तया । तान्नमस्यामि सर्वान्वै पितॄंश्चैवौषधीस्तथा

இந்திரன் முதலியோரின் தலைவர்களையும், தக்ஷன்–மரீசி வம்சப் பரம்பரையினரையும் நான் அனைவரையும் வணங்குகிறேன்; பித்ருக்களையும், அதுபோலவே மருந்துத் தாவரங்களையும் வணங்குகிறேன்।

Verse 120

नक्षत्राणां ग्रहाणां च वाय्वग्न्योश्च पितॄनपि । द्यावापृथिव्योश्च सदा नमस्यामि कृताञ्जलिः

கைகூப்பி நான் எப்போதும் நட்சத்திரங்களையும் கிரகங்களையும், வாயுவையும் அக்னியையும், பித்ருக்களையும், மேலும் த்யாவா–பிருதிவி எனும் வானமும் பூமியையும் வணங்குகிறேன்।

Verse 121

नमः पितृभ्यः सप्तभ्यो नमो लोकेषु सप्तसु । स्वयंभुवे नमस्यामो ब्रह्मणे योगचक्षुषे

ஏழு பித்ருக் குழுக்களுக்கு நமஸ்காரம்; ஏழு உலகங்களிலும் வணக்கம். யோகக் கண் கொண்ட சுயம்பூ பிரம்மனை நாம் பணிகிறோம்।

Verse 122

एतत्त्वदुक्तं सप्तर्षिब्रह्मर्षिगणसेवितम् । पवित्रं परमं ह्येतच्छ्रीमद्रक्षोविनाशनम्

நீங்கள் உரைத்த இந்தத் தத்துவ உபதேசம் சப்தரிஷி, பிரம்மரிஷி கணங்களால் போற்றப்படுகிறது. இது மிகப் புனிதம், மங்களகரம், தீய ராட்சச சக்திகளை அழிப்பது.

Verse 123

अनेन विधिना युक्तस्त्रीन्वारांस्तु जपेन्नरः । भक्त्या परमया युक्तः श्रद्दधानो जितेन्द्रियः

இந்த முறையின்படி உள்ளவன் இதை மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும்—உயர்ந்த பக்தியுடன், நம்பிக்கையுடன், புலனடக்கத்துடன்.

Verse 124

सप्तार्चिषं जपेद्यस्तु नित्यमेव समाहितः । स तु सप्तसमुद्रायाः पृथिव्या एकराड्भवेत्

ஒருவன் ஒருமனத்துடன் தினமும் ‘சப்தார்சிஷ்’ மந்திரத்தை ஜபித்தால், ஏழு கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியின் ஒரே பேரரசனாக ஆகிறான்।

Verse 125

श्राद्धकल्पं पठेद्यो वै स भवेत्पंक्तिपावनः । अष्टादशानां विद्यानां स च वै पारगः स्मृतः

‘ஸ்ராத்தகல்பம்’ பாடுபவன், உணவுப் பந்தியைப் புனிதப்படுத்துபவனாகிறான்; மேலும் பதினெட்டு வித்யைகளிலும் தேர்ந்தவனென நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 126

पूजां पुष्टिं स्मृतिं मेधां राज्यमारोग्यमेव च । प्रीता नित्यं प्रयच्छन्ति मानुषाणां पितामहाः

மனிதர்களின் பிதாமகர்கள் (பித்ருக்கள்) மகிழ்ந்து எப்போதும் பூஜை-மரியாதை, போஷணம், நினைவு, மேதைமை, அரசாட்சி மற்றும் ஆரோக்கியத்தை அருளுகின்றனர்।

Verse 127

एवं प्रभासक्षेत्रे स सरस्वत्यब्धिसंगमे । कुर्याच्छ्राद्धं विधानेन प्रभासे चैव भामिनि

இவ்வாறு, அழகியவளே, பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில்—சரஸ்வதி-கடல் சங்கமத்தில்—விதிப்படி அங்கே பிரபாசத்திலேயே ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 206

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये सरस्वत्यब्धिसंगमे श्राद्धकल्पे श्राद्धविधिवर्णनंनाम षडुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, திரு ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ப் பகுதியில், சரஸ்வதி-கடல் சங்கமத்திலுள்ள ‘ஸ்ராத்தகல்ப’த்தில் ‘ஸ்ராத்தவிதி வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஆறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।