Adhyaya 205

Verse 1

देव्युवाच । भगन्देवदेवेश संसारार्णवतारक । ब्रूहि श्राद्धविधिं पुण्यं विस्तराज्जगतांपते

தேவி கூறினாள்—ஓ பகவான், தேவர்களின் தேவேசா, சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரகனே! ஓ ஜகத்பதியே, ஸ்ராத்தத்தின் புனித விதியை விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 2

कस्मिन्वासरभागे तु श्राद्धकृच्छ्राद्धमाचरेत् । अस्मिन्सरस्वती तीर्थे प्रभासक्षेत्र उत्तमे

இந்த சரஸ்வதீ தீர்த்தத்தில், மிகச் சிறந்த பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில், ஸ்ராத்தம் செய்பவன் நாளின் எந்தப் பகுதியில் ஸ்ராத்தக் கிரியையை ஆற்ற வேண்டும்?

Verse 3

कस्मिंस्तीर्थे कृतं श्राद्धं बहुपुण्यफलं भवेत् । एतत्सर्वं महादेव यथावद्वक्तुमर्हसि

எந்த தீர்த்தத்தில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் மிகுந்த புண்ணியப் பலனை அளிக்கும்? ஓ மகாதேவா, இவற்றையெல்லாம் முறையாகவும் வரிசையாகவும் கூறுதல் உமக்கு உரியது.

Verse 4

ईश्वर उवाच । प्रातःकाले मुहूतांस्त्रीन्संगवस्तावदेव तु । मध्याह्नस्त्रिमुहूर्तः स्यादपराह्णस्ततः परम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பிராதகாலம் மூன்று முகூர்த்தங்கள்; சங்கவம் (முற்பகல்) அதே அளவு. மதியாந்நம் மூன்று முகூர்த்தங்கள்; அதன் பின் அபராஹ்ணம் வரும்.

Verse 5

सायाह्नस्त्रिमुहूर्तः स्याच्छ्राद्धं तत्र न कारयेत् । राक्षसीनाम सा वेला गर्हिता सर्वकर्मसु

சாயாஹ்ணம் மூன்று முகூர்த்தங்கள்; அந்நேரத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்யக் கூடாது. அந்த வேளை ராக்ஷஸிகளுக்குரியது எனக் கூறப்படுவதால், எல்லா கர்மங்களிலும் கண்டிக்கப்படுகிறது.

Verse 6

अह्नो मुहूर्ता विख्याता दशपंच च सर्वदा । तत्राष्टमो मुहूर्तो यः स कालः कुतपः स्मृतः

ஒரு நாள் எப்போதும் பதினைந்து முகூர்த்தங்களாகப் புகழப்படுகிறது. அவற்றில் எட்டாவது முகூர்த்தமே ‘குதப’ எனப்படும் காலம் என்று நினைவில் கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 7

मध्याह्ने सर्वदा यस्मान्मन्दीभवति भास्करः । तस्मादनंतफलदस्तदारम्भो भविष्यति

மதியத்தில் பாஸ்கரனின் வெப்பம் எப்போதும் மெல்லியதாகிறது; ஆகவே அந்நேரத்தில் தொடங்கும் செயல் முடிவில்லா பலனை அளிக்கும்.

Verse 8

मध्याह्नः खड्गपात्रं तु तथान्ये कालकम्बलाः । रूप्यं दर्भांस्तिला गावो दौहित्रश्चाष्टमः स्मृतः

மதியாந்நம், ‘கட்கபாத்ரம்’ (கொம்புப் பாத்திரம்), மேலும் ‘காலகம்பலம்’ முதலியவை; வெள்ளி, தர்ப்பை, எள், பசுக்கள், மற்றும் தௌஹித்ரன்—இவை இங்கு எட்டு (மங்கள உதவிகள்) என நினைவுகூரப்படுகின்றன.

Verse 9

पापं कुत्सितमित्याहुस्तस्य सन्तापकारिणः । अष्ट चैवं मतास्तस्मात्कुतपा इति विश्रुताः

பாவம் ‘குத்ஸிதம்’ எனப்படுகிறது—அது பழிக்கத்தக்கதும் துன்பம் தருவதுமாம். ஆகவே இவை எட்டெனக் கருதப்பட்டு ‘குதப’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றன.

Verse 10

ऊर्ध्वं मुहूर्तात्कुतपाद्यन्मुहूर्तचतुष्टयम् । मुहूर्तपञ्चकं चैव स्वधाभवनमिष्यते

குதப முஹூர்த்தத்திற்குப் பின் வரும் நான்கு முஹூர்த்தங்களும்—மேலும் ஐந்து முஹூர்த்தங்களின் இக்காலமும்—பித்ருக்களுக்கு ஸ்வதா அர்ப்பணிக்கத் தகுந்த ‘ஸ்வதா-பவனம்’ எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 11

विष्णोर्देहसमुद्भूताः कुशाः कृष्णास्तिलास्तथा । श्राद्धस्य रक्षणार्थाय एतत्प्राहुर्दिवौकसः

குசா புல்லும் கருந்திலமும் விஷ்ணுவின் உடலிலிருந்தே தோன்றின எனச் சொல்லப்படுகிறது. தேவர்கள் இவை ஸ்ராத்தத்தின் பாதுகாப்பிற்கென அறிவித்தனர்.

Verse 12

तिलोदकाञ्जलिर्देयो जलस्थैस्तीर्थवासिभिः । सदर्भहस्तेनैकेन श्राद्धसेवनमिष्यते

தீர்த்தவாசிகள் நீரில் நின்றபடி திலம் கலந்த நீரால் அஞ்சலி அளிக்க வேண்டும். ஒரு கையில் தர்பையைப் பிடித்து ஸ்ராத்தம் செய்வது ஏற்றதாகும்.

Verse 13

त्रीणि श्राद्धे पवित्राणि दौहित्रः कुतपस्तिलाः । त्रीणि चात्र प्रशंसंति शुद्धिमक्रोधमत्वराम्

ஸ்ராத்தத்தில் மூன்று புனிதங்கள்—தௌஹித்ரன், குதபம், திலம். மேலும் இங்கு மூன்று பண்புகளும் போற்றப்படுகின்றன—தூய்மை, கோபமின்மை, அவசரமின்மை (அத்வரா).

Verse 14

दौहित्रं खड्गमित्युक्तं ललाटे शृङ्गमस्ति यत् । तस्य शृंगस्य यत्पात्रं तद्दौहित्रमिति स्मृतम्

நெற்றியில் கொம்பு உடைய ‘கட்க’ மிருகமே ‘தௌஹித்ர’ எனக் கூறப்பட்டது. அதன் கொம்பால் செய்யப்பட்ட பாத்திரமே ‘தௌஹித்ர’ என்று ஸ்மிருதியில் நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 15

क्षीरिणी वापि चित्रा गौस्तत्क्षीरायद्घृतं भवेत् । तद्दौहित्रमिति प्रोक्तं दैवे पित्र्ये च कर्मणि

பால் தரும்—சித்திர (புள்ளி) பசுவாயினும்—அதன் பாலிலிருந்து உண்டாகும் நெய் ‘தௌஹித்ர’ எனப்படுகிறது; தேவகாரியத்திலும் பித்ருகாரியத்திலும் அது சிறந்ததாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 16

दर्भाग्रं दैवमित्युक्तं समूलाग्रं तु पैतृकम् । तत्रावलंबिनो ये तु कुशास्ते कुतपाः स्मृताः

தர்பையின் முனை (அக்ரம்) தேவகாரியத்திற்கு உரியது எனக் கூறப்பட்டது; வேர் உடன் முனையுடன் உள்ள தர்பை பித்ருகாரியத்திற்கு விதிக்கப்பட்டது. அங்கே கீழே தொங்கும் குசைகள் ‘குதப’ குசைகள் என ஸ்மிருதம்.

Verse 17

शरीरद्रव्यदाराभूमनोमंत्रद्वि जन्मनाम् । शुद्धिः सप्तसु विज्ञेया श्राद्धकाले विशेषतः

இருமுறை பிறந்தோரின் (த்விஜர்) தூய்மை ஏழு துறைகளில் அறியப்பட வேண்டும்—உடல், பொருள், மனைவி, நிலம், மனம், மந்திரங்கள், மற்றும் த்விஜரின் நடத்தை—சிறப்பாக ஸ்ராத்த காலத்தில்.

Verse 18

सप्तधा द्रव्यशुद्धिस्तु सोत्तमा मध्यमाऽधमा

பொருள்-தூய்மையும் ஏழு வகை; அதில் உத்தமம், மத்திமம், அதமம் எனப் பிரிவுகள் உள்ளன.

Verse 19

श्रुतं शौर्यं तपः कन्या शिष्याद्यं चान्वयागतम् । धनं सप्तविधं शुक्लमुपायोप्यस्य तादृशः

கல்வி, வீரியம், தவம், மகள், சீடர்கள் முதலியன, மேலும் வம்ச வழியாக வந்த செல்வம்—இவ்வேழு வகை ‘செல்வம்’ சுக்கிலம் (தூயது) எனக் கூறப்படுகிறது; அவற்றைப் பெறும் வழியும் அதேபோல் தூயதே.

Verse 20

कुत्सितं कृषिवाणिज्यं शुक्लं शिल्पानुवृत्तिभिः । कृतोपकारादाप्तं च शंबलं समुदाहृतम्

(சிராத்தச் சூழலில்) வேளாண்மை மற்றும் வாணிகம் குற்றமெனக் கூறப்படுகிறது; கலை/கைத்தொழில் வழி வாழ்வாதாரம் சுக்கிலம் (தூயது) என மதிக்கப்படுகிறது. செய்த உதவிக்குப் பதிலாகக் கிடைப்பது ‘சம்பல’ (வாழ்வாதார-லாபம்) என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 21

उत्कोचतश्च यत्प्राप्तं यत्प्राप्तं चैव साहसात् । व्याजेनोपार्जितं यच्च तत्कृष्णं समुदाहृतम्

லஞ்சத்தால் கிடைத்தது, வன்முறை/அழுத்தம் (சாகசம்) மூலம் பெற்றது, மேலும் ஏமாற்றுப் புனைவு காரணங்களால் ஈட்டியது—இவை ‘கிருஷ்ணம்’ (கரியது), அதாவது அசுத்தச் செல்வம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 22

अन्यायोपार्जितैर्द्रव्यै र्यच्छ्राद्धं क्रियते नरैः । तृप्यंति तेन चण्डालाः पुष्कसाद्यासु योनिषु

மனிதர்கள் அநியாயமாக ஈட்டிய பொருளால் சிராத்தம் செய்தால், அந்த அர்ப்பணத்தால் பித்ருக்கள் அல்ல; புஷ்கச முதலிய யோனிகளில் பிறந்த சாண்டாளர்களே திருப்தியடைகிறார்கள்.

Verse 23

अन्नप्रकिरणं यत्तु मनुष्यैः क्रियते भुवि । तेन तृप्तिमुपायांति ये पिशाचत्वमागताः

மனிதர்கள் பூமியில் அன்னத்தைச் சிதறடிப்பது (அன்னப் பிரகீரணம்) மூலம், பிசாசுத் தன்மை அடைந்தவர்கள் திருப்தியடைகிறார்கள்.

Verse 24

यत्पयः स्नानवस्त्रोत्थं भूमौ पतति पुत्रक । तेन ये तरुतां प्राप्तास्तेषांतृप्तिः प्रजायते

மகனே, நீராடிய ஆடையிலிருந்து நிலத்தில் சொட்டும் நீரால், மரயோனியை அடைந்த பித்ருக்கள் திருப்தி அடைகின்றனர்.

Verse 25

यास्तु गंधांबुकणिकाः पतंति धरणीतले । ताभिराप्यायनं तेषां ये देवत्वमुपागताः

பூமித்தளத்தில் விழும் மணமுள்ள நீர்த்துளிகளால், தேவநிலையை அடைந்த பித்ருக்கள் ஊட்டமடைந்து புத்துணர்வு பெறுகின்றனர்.

Verse 26

उद्धृतेष्वपि पिण्डेषु याश्चान्नकणिका भुवि । ताभिराप्यायनं तेषां तिर्यक्त्वं च कुले गताः

பிண்டங்களை எடுத்தபின்பும் நிலத்தில் மீதமிருக்கும் அரிசித்துகள்களாலும் சிறு உணவுத்துண்டுகளாலும், குலத்தில் விலங்கு பிறவியடைந்த பித்ருக்கள் கூட ஊட்டமடைகின்றனர்.

Verse 27

ये चादग्धाः कुले बालाः स्त्रियो याश्चाप्यसंस्कृताः । विपन्नास्ते तु विकिरसंमार्जनसुलालसाः

குலத்தில் தகனம் செய்யப்படாத குழந்தைகளும், விதிச் சடங்குகள் பெறாத பெண்களும் துன்பநிலையடைந்தால், சிதறிய மீதங்களையும் துடைப்பின் சுரண்டல்களையும் கூட ஆவலுடன் நாடுகின்றனர்.

Verse 28

भुक्त्वा वा भ्रमते यच्च जलं यच्चाह्नि सेवते । ब्राह्मणानां तथान्नेन तेन तृप्तिं प्रयांति ते

உண்டபின் ஆச்சமனமாக அருந்தும் நீரும், தினசரி அனுஷ்டானத்தில் பயன்படும் நீரும், பிராமணர்களுக்கு அளிக்கப்படும் அன்னமும்—இவற்றினால் பித்ருக்கள் திருப்தி அடைகின்றனர்.

Verse 29

पिशाचत्वमनुप्राप्ताः कृमिकीटत्वमेव ये । अथ कालान्प्रवक्ष्यामि कथ्यमा नान्निबोध मे

பிசாசுத் தன்மை அடைந்தவர்களாயினும், புழு‑பூச்சி யோனியில் சென்றவர்களாயினும்—இப்போது நான் (ஸ்ராத்தாதி) கருமங்களுக்கு உரிய காலங்களை உரைக்கிறேன்; சொல்லப்படுவதை நன்கு உணர்க.

Verse 30

श्राद्धं कार्यममावास्यां मासिमासींदुसंक्षये । तथाष्टकासु विप्राप्तौ सूर्येन्दुग्रहणे तथा

அமாவாசையிலும், மாதந்தோறும் சந்திரன் குறையும் காலத்திலும் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல அஷ்டகா திதிகளில், தகுதியான பிராமணர் வருகையில், மேலும் சூரிய‑சந்திர கிரகணத்திலும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

अयने विषुवे युग्मे सामान्ये चार्कसंक्रमे । अमावास्याष्टकायां च कृष्णपक्षे विशेषतः

அயனம், விஷுவம், யுக்மம் மற்றும் பொதுப் பண்டிகை நாட்களில், மேலும் சூரியன் சங்கிராந்தி காலத்தில்; குறிப்பாக கிருஷ்ணபட்சத்தில் அமாவாசை மற்றும் அஷ்டகா திதிகளில் (ஸ்ராத்தம் மிகச் சிறந்தது).

Verse 32

आर्द्रामघारोहिणीषु द्रव्यब्राह्मणसंगमे । गजच्छायाव्यतीपाते विष्टिवैधृति वासरे

ஆர்த்ரா, மகா, ரோஹிணி நட்சத்திரங்களில்; பொருள்‑வளம் மற்றும் பிராமணர் சேர்க்கை (தகுதியான பாத்திரம் கிடைக்கும் போது) ஏற்பட்டால்; கஜச்சாயா, வ்யதீபாத யோகங்களில்; மேலும் விஷ்டி, வைத்ருதி உள்ள நாட்களில் (ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்).

Verse 33

वैशाखस्य तृतीयायां नवम्यां कार्त्तिकस्य च । पंचदश्यां तु माघस्य नभस्ये च त्रयोदशी

வைசாக சுக்ல த்ரிதியை, கார்த்திக நவமி, மாக பௌர்ணமி (பஞ்சதசி), மேலும் நபஸ்ய (பாத்ரபத) திரயோதசி—இவையும் (தான‑ஸ்ராத்த) நியமிக்கப்பட்ட காலங்கள்.

Verse 34

युगादयः स्मृता एता दत्त स्याक्षयकारिकाः

இவை ‘யுகங்களின் தொடக்கம்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றன; இந்நாட்களில் அளிக்கும் தானம் அక్షயப் புண்ணியக் காரணமாகும்.

Verse 35

यस्य मन्वन्तरस्यादौ रथारूढो दिवाकरः । माघमासस्य सप्तम्यां सा तु स्याद्रथसप्तमी

எந்த மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்தில் திவாகரன் (சூரியன்) ரதத்தில் ஏறுவான் என்று கூறப்படுகிறதோ, மாக மாதத்தின் அந்த சப்தமி ‘ரதசப்தமி’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 36

वैशाखस्य तृतीयायां कृष्णायां फाल्गुनस्य च । पंचमी चैत्रमासस्य तस्यैवान्त्या तथापरा

அதேபோல் வைசாகத்தின் திருதியை, பால்குணத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ (சிறப்பு) திதி, மேலும் சைத்ர மாதத்தின் பஞ்சமி—இவையும் அந்த விசேஷ நாட்களில் சேர்க்கப்படுகின்றன; மேலும் ஒரு ‘இறுதி’ திதியும் உண்டு.

Verse 37

शुक्लत्रयोदशी माघे कार्त्तिकस्य च सप्तमी । कार्त्तिकी फाल्गुनी चैत्री ज्यैष्ठी पञ्चदशीति च । मन्वन्तराः स्मृता ह्येता दत्तस्याक्षयकारिकाः

மாக சுக்ல திரயோதசி, கார்த்திக சப்தமி, மேலும் கார்த்திகீ, பால்குணீ, சைத்ரீ, ஜ்யைஷ்டீ பௌர்ணமிகள்—இவை ‘மன்வந்தர’ திதிகள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன; இவற்றில் அளிக்கும் தானம் அక్షய பலன் தரும்.

Verse 38

श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाषाढी च पूर्णिमा । कार्त्तिकी फाल्गुनी चैत्री ज्यैष्ठी पञ्चदशी तिथिः

ஸ்ராவணத்தின் கிருஷ்ணாஷ்டமி, ஆஷாடத்தின் பௌர்ணமி, மேலும் கார்த்திகீ, பால்குணீ, சைத்ரீ, ஜ்யைஷ்டீ—இப் பஞ்சதசி (பௌர்ணமி) திதிகளும் சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கவை.

Verse 39

मन्वादयः स्मृताश्चैता दत्तस्याक्षयकारिकाः । नवमी मार्गशीर्षस्य सप्तैताः संस्मरा म्यहम्

மன்வாதி முதலிய திதிகள் ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்டவை; அவை தானத்தின் பலனை அక్షயமாக்குவன. மார்கசீர்ஷ நவமி உட்பட அத்தகைய ஏழு திதிகளை நான் நினைவுகூர்கிறேன்.

Verse 40

कल्पनामादयो देवि दत्तस्याक्षयकारिकाः । तथा मन्वन्तरस्यादौ द्वादशैव वरानने

தேவி, கல்ப-நாமாதி நாட்கள் தானத்தின் பலனை அക്ഷயமாக்குவன. அதுபோல, அழகிய முகத்தையுடையவளே, மன்வந்தரத்தின் தொடக்கத்திலும் நிச்சயமாக அத்தகைய பன்னிரண்டு சிறந்த சந்தர்ப்பங்கள் உள்ளன.

Verse 41

नित्यं नैमित्तिकं काम्यं वृद्धि श्राद्धं सपिण्डकम् । पार्वणं चातिविज्ञानं गोष्ठं शुद्ध्यर्थमुत्तमम्

ஸ்ராத்தம் இவ்வாறு வகைப்படுத்தப்படுகிறது—நித்ய, நைமித்திக, காம்ய, விருத்தி-ஸ்ராத்தம், சபிண்டக, பார்வண, ‘அதிவிஞ்ஞான’ வகை, மேலும் சுத்திக்காக உத்தமமான கோஷ்ட-ஸ்ராத்தம்.

Verse 42

कर्मांगं नवमं प्रोक्तं दैवकं दशमं स्मृतम् । एकादशं क्षयाहं तु पुष्ट्यर्थे द्वादशं स्मृतम्

ஒன்பதாவது ‘கர்மாங்க’ எனக் கூறப்படுகிறது; பத்தாவது ‘தைவக’ என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. பதினொன்றாவது ‘க்ஷயாஹ’; பன்னிரண்டாவது புஷ்டியர்த்தம் (போஷணமும் வளர்ச்சியும்) பொருட்டு செய்யப்படுவது என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 43

सर्वेषामेव श्राद्धानां श्रेष्ठं सांवत्सरं स्मृतम् । अहन्यहनि यच्छ्राद्धं नित्यं तत्परिकीर्तितम्

எல்லா ஸ்ராத்தங்களிலும் ‘ஸாம்வத்ஸர’ (ஆண்டு) ஸ்ராத்தமே சிறந்தது என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது. மேலும் நாள்தோறும் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் ‘நித்ய’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது.

Verse 44

वैश्वदेवविहीनं तु अशक्तावुदकेन तु । एकोद्दिष्टं तु यच्छ्राद्धं तन्नैमित्तिकमुच्यते

வைஶ்வதேவ அர்ப்பணம் இன்றிச் செய்யப்படுவது, இயலாமையில் வெறும் நீரால்கூடச் செய்யப்படுவது—அத்தகைய ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தமே ‘நைமித்திக’ சிராத்தம் எனப்படும்।

Verse 45

कामेन विहितं काम्यमभिप्रेतार्थसिद्धये । वृद्धौ यत्क्रियते श्राद्धं वृद्धि श्राद्धं तदुच्यते

விரும்பிய பயன் நிறைவேற வேண்டி ஆசையுடன் விதிக்கப்படும் சிராத்தம் ‘காம்ய சிராத்தம்’ எனப்படும். மேலும் வளர்ச்சி, செழிப்பு நேரத்தில் செய்யப்படும் சிராத்தம் ‘விருத்தி-சிராத்தம்’ என்று கூறப்படும்.

Verse 46

ये समाना इति द्वाभ्यामेतच्छ्राद्धं सपिण्डनम् । अमावास्यां तु यच्छ्राद्धं तत्पार्वणमुदाहृतम्

‘யே ஸமானா…’ முதலான இரண்டு மந்திரங்களால் குறிக்கப்படும் சிராத்தம் சபிண்டனச் சடங்குடன் தொடர்புடையது. அமாவாசை நாளில் செய்யப்படும் சிராத்தம் ‘பார்வண சிராத்தம்’ என்று அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 47

गोष्ठ्यां यत्क्रि यते श्राद्धं तद्गोष्ठीश्राद्धमुच्यते । क्रियते पापशुद्ध्यर्थं शुद्धिश्राद्धं तदुच्यते

சபை/கூட்டத்தில் செய்யப்படும் சிராத்தம் ‘கோஷ்டீ-சிராத்தம்’ எனப்படும். பாவநீக்கத்திற்காக செய்யப்படும் சிராத்தம் ‘சுத்தி-சிராத்தம்’ என்று கூறப்படும்.

Verse 48

निषेककाले सोमे च सीमन्तोन्नयने तथा । तथा पुंसवने चैव श्राद्धं कर्मांगमेव च

நிஷேகச் சடங்கு நேரத்தில், சோமம் தொடர்பான கிரியையில், சீமந்தோன்னயனத்தில், மேலும் புஂசவனச் சடங்கிலும்—சிராத்தம் அந்தந்த ஸம்ஸ்காரங்களின் ‘கர்மாங்கம்’ ஆகவே செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 49

देवमुद्दिश्य क्रियते यत्तद्दैवकमुच्यते । गच्छेद्देशान्तरं यस्तु श्राद्धं कार्यं तु सर्पिषा

தேவனை நோக்கி செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் ‘தைவக-ஸ்ராத்தம்’ எனப்படுகிறது. மேலும் பிறதேசம் செல்ல இருப்பவன் நெய்யால் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

पुष्ट्यर्थमेतद्विज्ञेयं क्षयाहं द्वादशं स्मृतम् । मृतेऽहनि पितुर्यस्तु न कुर्याच्छ्राद्धमादरात्

இது (நெய்யால் செய்யும் ஸ்ராத்தம்) புஷ்டி, நலன் ஆகியவற்றிற்காக என அறிய வேண்டும்; ஸ்மிருதிகளில் இதை ‘க்ஷயாஹ’ எனப்படும் பன்னிரண்டாம் கர்மம் என்று கூறுகின்றனர். ஆனால் தந்தையின் மரண நாளில் யார் பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்யாதாரோ—

Verse 51

मातुश्चैव वरारोहे वत्सरान्ते मृतेऽहनि । नाहं तस्य महादेवि पूजां गृह्णामि नो हरिः

அழகிய இடுப்புடையவளே! அதுபோலத் தாயின் மரண நாளில், ஆண்டு நிறைவின் நாளில்—மகாதேவியே—நானும் அவனுடைய பூஜையை ஏற்கமாட்டேன்; ஹரியும் ஏற்கமாட்டான்.

Verse 52

मृताहर्यो न जानाति मानवो यदि वा क्वचित् । तेन कार्यममावास्यां श्राद्धं माघेऽथ मार्गके

ஒருவன் மரணத் திதியைத் துல்லியமாக அறியாவிட்டால், அவன் அமாவாசை நாளில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்—மாசி (மா஘) மாதத்தில் அல்லது மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதத்தில்.

Verse 53

अथ विप्रान्प्रवक्ष्यामि श्राद्धे ये केचन क्षमाः । विशिष्टः श्रोत्रियो योगी वेदविद्यासमन्वितः

இப்போது ஸ்ராத்தத்தில் அழைக்கத் தகுதியான பிராமணர்களை நான் கூறுகிறேன்—சிறப்புடையவர், ஸ்ரோத்ரியர், யோகி, மேலும் வேதவித்யை மற்றும் சாஸ்திரக் கல்வியால் நிறைந்தவர்.

Verse 54

त्रिणाचिकेतस्त्रिमधुस्त्रिसुपर्णः षडंगवित् । दौहित्रकस्तु जामाता स्वस्रीयः श्वशुरस्तथा

திரிணாசிகேதன், ‘திரிமது’ அறிந்தவன், ‘திரிசுபர்ண’ அறிந்தவன், வேதத்தின் ஷடங்கங்களை அறிந்தவன்—மேலும் தௌஹித்ரன், ஜாமாதா, ஸ்வஸ்ரீயன், ஸ்வஶுரன்—இவர்கள் அனைவரும் ஸ்ராத்தத்தில் தகுதியுடையோர் ஆவர்।

Verse 55

पञ्चाग्निकर्मनिष्ठश्च तपोनिष्ठश्च मातुलः । पितृमातृपरश्चैव शिष्यसंबंधिबांधवः

பஞ்சாக்னி தபத்தில் நிஷ்டையுடைய மாதுலன், தவத்தில் நிலைத்தவன்; தந்தை-தாய்க்கு பரமபக்தியுள்ளவன்; மேலும் சீடர்-உறவுச் சம்பந்தத்தால் இணைந்த உறவினர்—இவர்களை மதிக்க வேண்டும்।

Verse 56

वेदार्थवित्प्रवक्ता च ब्रह्मचारी सहस्रदः । संबंधिनं तथा संतं दौहित्रं दुहितुः पतिम्

வேதார்த்தம் அறிந்து போதிப்பவன், பிரம்மச்சாரி, ஆயிரம் தானம் அளிக்கும் தாராளன்; மேலும் நற்குணமுள்ள உறவினர், தௌஹித்ரன், மகளின் கணவன்—இவர்களும் போற்றத்தக்கோர்।

Verse 57

भागिनेयं विशेषेण तथा बन्धुगणानपि । नातिक्रमेन्नरस्त्वेतान्मूर्खानपि वरानने

சிறப்பாக பாகினேயன் (சகோதரியின் மகன்) மற்றும் உறவினர் கூட்டத்தையும் தவிர்க்கக் கூடாது. ஓ அழகுமுகத்தவளே! அவர்கள் அறியாமையுள்ளவர்களாயினும் மனிதன் இவர்களை அலட்சியம் செய்யக் கூடாது।

Verse 58

न ब्राह्मणान्परीक्षेत देवकर्मण्युप स्थिते । पैत्रकर्मणि संप्राप्ते परीक्षेत प्रयत्नतः

தேவகாரியம் நேர்ந்தபோது பிராமணரைச் சோதிக்க வேண்டாம்; ஆனால் பித்ருகாரியம் (ஸ்ராத்தம்) தொடங்கும்போது தகுதியை மிகுந்த முயற்சியுடன் ஆராய வேண்டும்।

Verse 59

ये स्तेनाः पतिताः क्लीबा ये च नास्तिकवृत्तयः । तान्हव्यकव्ययोर्विप्राननर्हान्मनुर ब्रवीत्

திருடர்கள், தர்மநெறியிலிருந்து வீழ்ந்தவர்கள், க்லீபர் (தகுதியற்றோர்), நாஸ்திக வழியில் வாழ்வோர்—இத்தகைய பிராமணர்கள் ஹவ்யமும் கவ்யமும் இரண்டிற்கும் அர்ஹர் அல்லர் என்று மனு கூறுகிறார்।

Verse 60

जटिलं चानधीयानं दुर्बलं कितवं तथा । याजयंति च ये शूद्रांस्तांश्च श्राद्धे न पूजयेत्

ஜடையுடையவராக இருந்தும் வேதாத்யயனம் செய்யாதவன், பலமற்ற/தகுதியற்றவன், சூதாட்டக்காரன், மேலும் சூத்ரருக்காக யாகம் நடத்துபவன்—இவர்களை ஸ்ராத்தத்தில் போற்றக் கூடாது।

Verse 61

चिकित्सकान्देवलकान्मांस विक्रयिणस्तथा । विपणैः पीरजीवंतो वर्ज्याः स्युर्हव्यकव्ययोः

மருத்துவர்கள், கூலிக்காக கோவில் சேவை செய்யும் தேவலகர், மாமிச விற்பனையாளர்கள், மேலும் சந்தை‑வாணிபத்தால் வாழ்வோர்—இவர்கள் ஹவ்ய‑கவ்ய இரண்டிலும் விலக்கத்தக்கோர்।

Verse 62

प्रेष्यो ग्राम्यश्च राज्ञश्च कुनखी श्यावदंतकः । प्रतिरोद्धा गुरोश्चैव त्यक्ता ग्निर्वार्धुषिस्तथा

அடிமைச் சேவகர், கிராமிய/அநாகரிகன், அரச சேவகர், விகார நகங்களையுடையவன், கருந்தந்தங்களையுடையவன், தர்மச் செயல்களைத் தடுக்கிறவன், குருவுக்கு எதிரியானவன், அக்னிஹோத்ரத்தை விட்டவன், வட்டிக்காரன்—இவர்களும் விலக்கத்தக்கோர்।

Verse 63

यक्ष्मी च पशुपालश्च परिवेत्ता निराकृतिः । ब्रह्मध्रुक्परिवित्तिश्च गणाभ्यन्तर एव च

காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டவன், கால்நடை மேய்ப்பவன், பரிவேத்தா (மூத்த அண்ணன் இருக்க இளையவன் முன் திருமணம் செய்பவன்), நிராகரிக்கப்பட்ட/ஒதுக்கப்பட்டவன், பிரம்மத்ரோஹி, பரிவித்தி (இளையவன் முன் திருமணம் செய்ததால் பாதிக்கப்பட்ட மூத்தவன்), மேலும் தீயக் குழுக்களில் சேர்ந்தவன்—இவர்களும் விலக்கத்தக்கோர்।

Verse 64

कुशीलश्चैव काणश्च वृषलीपतिरेव च । पौनर्भवश्च कानीनः कितवो मद्यपस्तथा

தீயொழுக்கன், ஒருகண் உடையவன், சூத்ரப் பெண்ணின் கணவன், மறுமணம் செய்த பெண்ணில் பிறந்தவன், சட்டமற்ற மகன், சூதாடி, மதுபானி—இவர்கள் தானம் பெறத் தகாதவர்கள்.

Verse 65

पापरोग्यभिशस्तश्च दांभिको रसविक्रयी । धनुःशराणां कर्त्ता च यश्च स्याद्दिधिषूपतिः

பாவநோயால் பழிப்புக்குரியவன், பாசாங்கன், மயக்கரசங்களை விற்பவன், வில்-அம்பு செய்பவன், மறுமணப் பெண்ணின் கணவன்—இவர்கள் தானதர்மத்தில் கண்டிக்கப்படுவர்.

Verse 66

मित्रध्रुड्दूतवृत्तिश्च पुत्राचार्यस्तथैव च । भ्रमरी मण्डपाली च चित्रांगः पिशुनस्तथा

நண்பரைத் துரோகிப்பவன், தூதர் தொழிலால் வாழ்பவன், ‘மகன்-ஆசிரியன்’ எனும் அநுசித வாழ்வாதாரம் உடையவன்; மேலும் ப்ரமரீ, மண்டபாலீ, சித்ராங்கன், பிசுனன் (புறங்கூறுபவன்)—இவரும் கண்டிக்கப்படுவர்.

Verse 67

उन्मत्तोंऽधश्च बधिरो वेदनिन्दक एव च । हयगोऽश्वोष्ट्रदमको नक्षत्रैर्यश्च जीवति

பைத்தியக்காரன், குருடன், செவிடன், வேதத்தை இகழ்பவன்; குதிரை வியாபாரி, குதிரை-ஒட்டகப் பயிற்சியாளர், நட்சத்திர ஜோதிடத்தால் வாழ்பவன்—இவரும் தானம் பெறத் தகாதவர்.

Verse 68

पक्षिणां पोषको यश्च युद्धाचार्यस्तथैव च । स्रोतःसंभेदको यश्च वेश्यानां पोषणे रतः

பறவைகளை வளர்த்து (வியாபாரத்திற்காக) கொழுப்பிப்பவன், போர்-ஆசிரியன், அணைகளை உடைத்து அல்லது நீர்வழியைத் திருப்பி சேதம் செய்பவன், வेश्यைகளைப் பேணுவதில் ஈடுபடுபவன்—இவரும் தானதர்மத்தில் கண்டிக்கப்படுவர்.

Verse 69

गृहसंवेशको दूतः कृष्यारोपक एव च । आखेटी श्येनजीवी च कन्यादूषक एव च

வீடுகளில் மறைவாக நுழைய ஏற்பாடு செய்யும் இடைநிலையாளர், அத்தகைய காரியங்களின் தூதன், கூலிக்காக நாற்று நடும் தொழிலாளர், வேட்டைக்காரன், கழுகுப் பயிற்சியால் வாழ்பவன், கன்னியரைத் தீட்டுபவன்—இவர்களும் விலக்கப்பட வேண்டியோர்।

Verse 70

हिंस्रो वृषलपुत्रश्च गणानां चैव याजकः । आचारहीनः क्लीबश्च नित्ययाजनकस्तथा

வன்முறையாளர், சூத்ரப் புதல்வன், அதர்மக் குழுக்களுக்கு யாஜகன், ஒழுக்கமற்றவன், க்லீபன், மேலும் இடையறாது யாகம் செய்து அதை வியாபாரமாக்குபவன்—இவர்களும் கண்டிக்கப்படுவர்।

Verse 71

कृषिजीवी श्लीपदी च सद्भिर्निन्दित एव च । औरभ्रिको माहिषिकः परपूर्वा पतिस्तथा । प्रेतनिर्यातकाश्चैव वर्जनीयाः प्रयत्नतः

வேளாண்மையால் வாழ்பவன், ‘ஷ்லீபத’ (யானைக்கால்) நோயுற்றவன், நல்லோரால் பழிக்கப்பட்டவன்; ஆட்டிடையன், எருமை மேய்ப்பவன், முன்பு பிறருக்கு மணமான பெண்ணின் கணவன்; மேலும் பேய்களை விரட்டுவோர்—இவர்கள் அனைவரும் முயன்று விலக்கப்பட வேண்டியோர்।

Verse 72

एतान्वै गर्हिताचारानपांक्तेयान्द्विजाधमान् । द्विजानां सति लाभे तू भयत्रैव विवर्जयेत्

இவர்கள் பழிக்கத்தக்க நடத்தையுடையோர், ‘அபாங்க்தேய’ (யாகப் பந்தியில் அமரத் தகாதோர்), இருபிறப்போரில் தாழ்ந்தோர்; தகுதியான இருபிறப்போர் கிடைத்தால் இவர்களை எல்லாவிதத்திலும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 73

वीक्षांधो वैकतः काणः कुष्ठी च वृषलीपतिः । पापरोगी सहस्रस्य दातुर्नाशयते फलम्

பேன்கள்/அழுக்கு காரணமாகக் கண் குருடானவன், விகாரமானவன், ஒற்றைக்கண் உடையவன், குஷ்டரோகம் கொண்டவன், சூத்ரப் பெண்ணின் கணவன்—இத்தகைய பாபநோயாளி தானம் செய்தவரின் ஆயிரமடங்கு பலனையும் அழித்துவிடுவான்।

Verse 74

यावद्भिः संस्पृशत्यङ्गैर्ब्राह्मणाञ्छ्रूद्रयाजकः । तावतां न भवेत्प्रेत्य दातुर्वा तस्य पैत्रिकम्

சூத்ரருக்காக யாகம் செய்பவன் எனப்படும் புரோகிதனின் அங்கங்கள் எத்தனை பிராமணர்களைத் தொடுகின்றனவோ, அவ்வளவு அளவிற்கு தானம் செய்தவனுக்கு மறுமையில் பித்ரு-பலன் கிடையாது।

Verse 75

आदौ माहिषकं दृष्ट्वा मध्ये च वृषलीपतिम् । अन्ते वार्धुषिकं दृष्ट्वा निराशाः पितरो गताः

தொடக்கத்தில் மாஹிஷகனை, நடுவில் வ்ருஷலீபதியை, முடிவில் வார்துஷிகனைப் பார்த்தவுடன், பித்ருக்கள் நம்பிக்கை இழந்து மனமுடைந்து விலகிச் செல்கின்றனர்।

Verse 76

महिषी प्रोच्यते भार्या सा वैधव्येऽभिचारिणी । तस्यां यः क्षपते दोषां स वै माहिषिकः स्मृतः

‘மஹிஷீ’ என்பது விதவையாயிருந்தும் தவறான நடத்தை மேற்கொள்ளும் மனைவியைக் குறிக்கும்; அவளுடைய குற்றத்தை நீக்கும் (பரிகாரம் செய்யும்)வன் ‘மாஹிஷகன்’ எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 77

वृषलीत्युच्यते शूद्री तस्या यश्च पतिर्भवेत् । तदोष्ठलालासंसर्गात्पतितो वृषलीपतिः

‘வ்ருஷலீ’ என்பது சூத்ரப் பெண்ணைச் சொல்கிறது; அவளுடைய கணவனாக இருப்பவன், அவள் உதடுகளின் உமிழ்நீர் தொடர்பால் ‘பதிதன்’ எனக் கருதப்பட்டு ‘வ்ருஷலீபதி’ என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 78

स्वं वृषं तु परित्यक्त्वा परेण तु वृषायते । वृषली सा तु विज्ञेया न शूद्री वृषली भवेत्

தன் கணவனை விட்டு மற்றொருவனை ‘வ்ருஷன்’ (துணை) என ஏற்றுக்கொள்பவளே ‘வ்ருஷலீ’ என அறியப்பட வேண்டும்; பிறப்பால் மட்டும் சூத்ரப் பெண் வ்ருஷலீ ஆகமாட்டாள்।

Verse 79

चण्डाली बंधकी वेश्या रजःस्था या च कन्यका । कुटिला च स्वगोत्रा च वृषल्यः सप्त कीर्तिताः

சண்டாளி, பந்தகி, வேசி, ரஜஸ்ஸ்தா கன்னி, கபடப் பெண், மேலும் ச்வகோத்திரப் பெண்—இவ்வாறு ஏழு வகை ‘வ்ருஷலி’கள் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 80

पितुर्गेहे तु या कन्या रजः पश्यत्यसंस्कृता । पतिताः पितरस्तस्याः कन्या सा वृषली भवेत्

திருமணம் ஆகுமுன் தந்தையின் வீட்டிலேயே ரஜஸ்தரிசனம் அடையும் கன்னியின் பித்ருக்கள் வீழ்ந்தவர்களெனக் கூறப்படுவர்; அந்தக் கன்னி ‘வ்ருஷலி’ எனப்படும்.

Verse 81

यस्तु तां वरयेत्कन्यां ब्राह्मणो ज्ञानपूर्वतः । अश्राद्धेयमपांक्तेयं तं विद्याद्वृषलीपतिम्

அத்தகைய கன்னியை அறிந்தே மணக்கும் பிராமணனை, ஸ்ராத்தத்திற்கு அயோக்யனும் பங்க்தியில் அமரத் தகாதவனுமென அறிய வேண்டும்; அவன் ‘வ்ருஷலீபதி’ எனப்படுவான்.

Verse 82

गौरी कन्या प्रधाना वै मध्यमा कन्यका मता । रोहिणी तत्समा ज्ञेया अधमा च रजस्वला

‘கௌரி’ கன்னி முதன்மை; ‘கன்யகா’ நடுத்தரம்; ‘ரோஹிணி’ அதற்கு ஒப்பென அறியப்பட வேண்டும்; ‘ரஜஸ்வலா’ தாழ்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 83

अप्राप्ते रजसि गौरी प्राप्ते रजसि रोहिणी । अव्यंजनकृता कन्या कुचहीना तु नग्निका

ரஜஸ்தொடக்கம் வருமுன் அவள் ‘கௌரி’; ரஜஸ் வந்தபின் ‘ரோஹிணி’. யௌவனக் குறிகள் வெளிப்படாதவள் ‘கன்யா’; மார்புகள் வளராதவள் ‘நக்னிகா’ எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 84

सप्तवर्षा भवेद्गौरी नववर्षा तु नग्निका । दशवर्षा भवेत्कन्या ह्यत ऊर्ध्वं रजस्वला

ஏழு வயதில் அவள் ‘கௌரீ’, ஒன்பது வயதில் ‘நக்னிகா’; பத்து வயதில் ‘கன்னியா’ எனப்படும்; அதற்கு மேல் ‘ரஜஸ்வலா’ என்று கருதப்படுகிறாள்।

Verse 85

व्यंजनैर्हन्ति वै पुत्रान्कुलं हन्यात्पयोधरा । गतिमिष्टां तथा लोकान्हंति सा रजसा पितुः

(அசாதுவான) உணவுச் சுவைமோகத்தால் அவள் புதல்வரை அழிக்கிறாள்; மார்பமோகத்தால் குலவழி கெடுகிறது. ரஜஸ்-தோஷத்தால் தந்தையின் இஷ்டகதி மற்றும் அவர் நாடும் லோகப் பெறுதலுக்கு தடையாகிறாள்।

Verse 86

य उद्वहेद्रजोयुक्तां स ज्ञेयो वृषलीपतिः

ரஜஸ் உள்ள (ரஜஸ்வலா) பெண்ணை மணப்பவன் ‘விருஷலீபதி’ என அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 87

यत्करोत्येकरात्रेण वृषलीसेवनाद्द्विजः । तद्भैक्ष्यभुग्जपन्नित्यं त्रिभिर्वर्षैर्व्यपोहति

விருஷலீ-சேவையால் இருபிறப்பன் ஒரே இரவில் செய்த பாவத்தை, மூன்று ஆண்டுகள் பிச்சை உணவால் வாழ்ந்து தினமும் ஜபம் செய்து நீக்கிக் கொள்கிறான்।

Verse 205

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे श्राद्धानर्हब्राह्मणपरीक्षणकथनंनाम पञ्चोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், ஸ்ராத்தகல்பப் பகுதியில் ‘ஸ்ராத்தானர்ஹ பிராஹ்மண பரீக்ஷண கதனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।