Adhyaya 199

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य दक्षिणतः स्थितम् । सरस्वत्यास्तटे रम्ये देवं तत्र कृतस्मरम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் தெற்கில் அமைந்த சரஸ்வதியின் அழகிய கரையில், க்ருதஸ்மரதேவன் வீற்றிருக்கும் அந்த இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

स्वयंभूतं महादेवि सर्वपापप्रणाशनम् । तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि यथा जातं महीतले

மகாதேவி, அது ஸ்வயம்பூ; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. இப்போது அதன் தோற்றத்தைச் சொல்கிறேன்—பூமியில் அது எவ்வாறு உண்டாயிற்று என்று.

Verse 3

पुरा कामो मया दग्धो यदा तत्र वरानने । तदा रतिः समागम्य विललाप सुदुःखिता

அழகிய முகத்தாளே! முன்பு நான் அங்கே காமதேவனை எரித்தபோது, ரதி என்னிடம் வந்து மிகுந்த துயரால் புலம்பினாள்।

Verse 4

तां तु शोकातुरां दृष्ट्वा तत्राहं करुणान्वितः । अवोचं मा रुदिष्वेति तव भर्ता पुनः शुभे । समुत्थास्यति कालेन मत्प्रसादान्न संशयः

அவளைத் துயரால் தளர்ந்தவளாகக் கண்டு, கருணையுடன் நான் அங்கே கூறினேன்—‘அருள்மிகு பெண்ணே! அழாதே; என் அருளால் காலம் வந்தபோது உன் கணவன் மீண்டும் எழுவான்; இதில் ஐயமில்லை।’

Verse 5

देव्युवाच । किमर्थं स पुरा दग्धः कामदेवस्त्वया विभो । कथमाप पुनर्जन्म विस्तरात्कथयस्व मे

தேவி கூறினாள்—எம்பெருமானே! முன்பு நீங்கள் காமதேவனை ஏன் எரித்தீர்கள்? அவன் மீண்டும் பிறவி எவ்வாறு பெற்றான்? விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 6

ईश्वर उवाच । दक्षः प्रजापतिः पूर्वं बभूव त्वत्पिता प्रिये । शतं सुतानां जज्ञेऽस्य गौरीणां दीर्घचक्षुषाम्

ஈசுவரன் கூறினார்—அன்பே! முன்பு பிரஜாபதி தக்ஷன் உன் தந்தையாக இருந்தான். அவனுக்கு வெண்மையான நிறமும் நீண்ட கண்களும் உடைய நூறு மகள்கள் பிறந்தனர்।

Verse 7

ददौ त्वां प्रथमं मह्यं सतीनामेति कीर्तिताम् । ददौ दश च धर्माय श्रद्धा मेधा धृतिः क्षमा

அவன் முதலில் உன்னை எனக்குத் தந்தான்—‘சதி’ எனப் புகழப்பட்டவளாக. மேலும் தர்மனுக்கு பத்து மகள்களைத் தந்தான்—ஸ்ரத்தா, மேதா, த்ருதி, க்ஷமா முதலியோர்।

Verse 8

अनसूया शुचिर्लज्जा स्मृतिः शक्तिः श्रुतिस्तथा । द्वे भार्ये कामदेवाय रतिः प्रीतिस्तथैव च

அனசூயா, சுசி, லஜ்ஜா, ஸ்ம்ருதி, சக்தி, ஸ்ருதி—இவர்கள் (கன்னியர்); மேலும் காமதேவனுக்கு இரு மனைவியர் அளிக்கப்பட்டனர்—ரதி மற்றும் பிரீதி।

Verse 9

एकां स्वाहां ददौ वह्नेः पितॄणां च ततः स्वधाम् । सप्तविंशच्छशाङ्काय अश्विन्याद्याः प्रकीर्तिताः

ஒரு கன்னி ஸ்வாஹா அக்னிக்குத் தந்தார்; அதன் பின் பித்ருக்களுக்கு ஸ்வதா அளித்தார். மேலும் சந்திரனுக்கு இருபத்தேழு கன்னியரைத் தந்தார்—அஸ்வினி முதலிய நக்ஷத்திரங்களாகப் புகழ்பெற்றோர்।

Verse 10

तवापि विदिता देवि रेवत्यन्तास्तथा जने । कश्यपाय ददौ देवि स तु कन्यास्त्रयोदश

தேவி! ரேவதி வரை (நக்ஷத்திரக் கன்னியர்) உமக்கும் அறியப்பட்டவை; மக்களிடையிலும் புகழ்பெற்றவை. தேவி! கச்யபருக்கு அவர் பதின்மூன்று கன்னியரை அளித்தார்।

Verse 11

अदितिश्च दितिश्चैव विनता कद्रुरेव च । सिंहिका सुप्रभा चैव उलूकी या वरानने

அதிதி, திதி; மேலும் விநதா, கத்ரூ; அதோடு சிம்ஹிகா, ஸுப்ரபா, உலூகீ—இவர்கள் (கன்னியர்), அழகிய முகத்தையுடையவளே।

Verse 12

अनुविद्धा सिता चैव ईर्ष्या हिंसा तथा परा । माया निष्कृतिसंयुक्ता दक्षः पूर्वं महामतिः

அனுவித்தா, சீதா; மேலும் ஈர்ஷ்யா, ஹிம்ஸா, பரா; நிஷ்க்ருதியுடன் இணைந்த மாயா—இவ்வாறு பெயர்கள் கூறப்பட்டன. முற்காலத்தில் தக்ஷன் பேரறிவுடையவன்.

Verse 13

गौरी च सुप्रभा चैव वार्त्ता साध्वी सुमालिका । वरुणाय ददौ पञ्च तदाऽसौ पर्वतात्मजे

மலைமகளே! கௌரி, சுப்ரபா, வார்த்தா, சாத்வி, சுமாலிகா—இவ்வைந்து பேரையும் அவன் அப்போது வருணதேவனுக்கு அர்ப்பணித்தான்.

Verse 14

भद्रा च मदिरा चैव विद्या धन्या धना शुभा । ददौ पञ्च कुबेराय पत्न्यर्थं पर्वतात्मजे

மலைமகளே! பத்ரா, மதிரா, வித்யா, தன்யா, தனா-சுபா—இவ்வைந்து பேரையும் மனைவிகளாகக் குபேரதேவனுக்கு அவன் அளித்தான்.

Verse 15

जया च विजया चैव मधुस्पन्दा इरावती । सुप्रिया जनका कान्ता सुभद्रा धार्मिका शुभा

ஜயா, விஜயா, மதுஸ்பந்தா, இராவதி; மேலும் சுப்ரியா, ஜனகா, காந்தா, சுபத்ரா, தார்மிகா, சுபா—என்று பெயர்கள் கூறப்பட்டன.

Verse 16

रुद्राणां प्रददौ कन्या दशानां धर्मवित्तदा । प्रभावती सुभद्रा च विमला निर्मलाऽनृता

மலைமகளே! தர்மமும் செல்வமும் அளிக்கும் மகளிரை அவன் பத்து ருத்ரர்களுக்கு அளித்தான்—பிரபாவதி, சுபத்ரா, விமலா, நிர்மலா, அன்ருதா முதலியோர்.

Verse 17

तीव्रा दक्षारुणा विद्या धारपाला च वर्चसा । आदित्यानां ददौ दक्षः कन्याद्वादशकं प्रिये

அன்பே! தீவ்ரா, தக்ஷாருணா, வித்யா, தாரபாலா, வர்சஸா—என்று பெயர்பெற்றவையாக; தக்ஷன் ஆதித்யர்களுக்கு பன்னிரண்டு மகளிரின் தொகுதியை அளித்தான்.

Verse 18

योगनिद्राभिभूतस्य संसर्पा सरमा गुहा । माला चंपा तथा ज्योत्स्ना स विश्वेभ्यश्च एव च

யோகநித்திரையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட (அவருக்காக) ஸம்ஸர்பா, ஸரமா, குஹா; மேலும் மாலா, சம்பா, ஜ்யோத்ஸ்னா—இவர்களையும் அவர் விஶ்வேதேவர்களுக்கும்கூட அர்ப்பணித்தார்।

Verse 19

अश्विभ्यां द्वे तथा कन्ये सुवेषा भूषणा शुभा । एका कन्या तथा वायोर्दत्ता एताः प्रकीर्तिताः

அஷ்வினி இரட்டையருக்கு இரண்டு கன்னியர்—அழகிய ஆடை அணிந்து, மங்கள ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டோர்—அர்ப்பணிக்கப்பட்டனர்; மேலும் ஒரு கன்னி வாயுவிற்கும் அளிக்கப்பட்டாள். இவர்கள் இவ்வாறு புகழப்படுகின்றனர்।

Verse 20

सावित्रीं ब्रह्मणे प्रादाल्लक्ष्मीं विष्णोर्महात्मनः । कस्यचित्त्वथ कालस्य स ईजे दक्षिणावता

அவர் சாவித்ரியை பிரம்மாவுக்கு அளித்து, லக்ஷ்மியை மகாத்மா விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணித்தார். பின்னர் சில காலம் கடந்தபின், தக்ஷிணையால் செழித்த யாகத்தை அவர் செய்தார்।

Verse 21

यज्ञेन पर्वतसुते हिमवन्ते महागिरौ । यज्ञवाटो ह्यभूत्तस्य सर्वकामसमृद्धिमान्

மலைமகளே! ஹிமவான் எனும் மகா மலைமேல் அந்த யாகத்தின் பயனால் அவனுடைய யாகவாடம் எல்லா விருப்பங்களாலும் செழித்து நிறைந்தது।

Verse 22

तस्मिन्यज्ञे समायाता आदित्या वसव स्तथा । विश्वेदेवाश्च मरुतो लोकपालाश्च सर्वशः

அந்த யாகத்திற்கு ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், விஶ்வேதேவர்கள், மருதர்கள், மேலும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் லோகபாலர்கள் வந்து கூடினர்।

Verse 23

ब्रह्मा विष्णुः सहस्राक्षो वारुणो यम एव च । धनदश्च कुमारश्च तथा नद्यश्च सागराः

பிரம்மா, விஷ்ணு, ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்), வருணன், யமனும் வந்தனர். தனதன் (குபேரன்), குமாரன் (ஸ்கந்தன்) கூட—நதிகளும் கடல்களும் அங்கே கூடியன.

Verse 24

वाप्यः कूपास्तथा चैव तडागाः पल्वलानि च । सुपर्णश्चाथ ये नागाः सर्वे मूर्ता व्यवस्थिताः

குளங்கள், கிணறுகள், தடாகங்கள், ஏரிகளும்; மேலும் ஸுபர்ணன் (கருடன்) மற்றும் நாகர்கள்—அனைவரும் உடலுருவுடன் அங்கே நின்றனர்.

Verse 25

दानवाप्सरसश्चैव यक्षाः किन्नरगुह्यकाः । सानुगास्ते सभार्याश्च वेदवेदांगपारगाः

தானவர்கள், அப்ஸரஸ்கள், யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், குஹ்யகர்களும் வந்தனர். அவர்கள் சேவகர்களுடனும் மனைவியருடனும்—வேதமும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவர்களாய்—அங்கே கூடியனர்.

Verse 26

महर्षयो महाभागास्तथा देवर्षयश्च ये । ते भार्यासहितास्तत्र वसंति च वरानने

மகாபாக்யமுடைய மகரிஷிகளும் தேவ ரிஷிகளும்—ஓ வரானனே—மனைவியருடன் அங்கே வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 27

कपालमालाभरणश्चिताभस्म बिभर्ति यः । अपवित्रतया शंभुर्नाहूतस्तु तथाविधः

கபால மாலையை அணிந்து, சிதைச் சாம்பலைத் தாங்கியிருப்பவனான சம்புவை ‘அபவித்ரன்’ எனக் கருதி, அந்த வடிவிலேயே அழைக்கவில்லை.

Verse 28

यतस्ततः समायाताः कैलासे पर्वतोत्तमे । अश्विन्याद्या भगिन्यस्तास्त्वां प्रतीदं वचोऽबुवन्

இங்கும் அங்கும் இருந்து அனைவரும் மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தில் வந்து கூடினர். அஸ்வினி முதலிய சகோதரிகள் உன்னை நோக்கி இவ்வசனங்களைச் சொன்னார்கள்.

Verse 29

किं तुष्टेव च कल्याणि तिष्ठसि त्वं सुमध्यमे । वयं च प्रस्थिताः सर्वाः पितुर्यज्ञे सभर्तृकाः

அருள்மிகு கல்யாணியே, மெலிந்த இடையுடையவளே! நீ திருப்தியடைந்தவள்போல் இங்கே ஏன் நிற்கிறாய்? நாங்கள் அனைவரும் கணவர்களுடன் தந்தையின் யாகத்திற்குப் புறப்பட்டோம்.

Verse 30

वयमाकारितास्तेन सुताः सर्वा यशस्विनि । न त्वामाहूतवान्दक्षस्त्रपते शंकराद्यतः

புகழ்மிகு தேவியே! நாங்கள் அனைவரும் அவனுடைய மகள்கள்; அவன் எங்களை எல்லோரையும் அழைத்தான். ஆனால் தக்ஷன் உன்னை அழைக்கவில்லை; சங்கரனை காரணமாகக் கொண்டு அவன் வெட்கமும் (விரோதமும்) கொண்டான்.

Verse 31

तासां वचनमाकर्ण्य सती प्राह क्रुधान्विता । हा धिग्दक्ष दुराचार किं वदिष्ये महेश्वरम्

அவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட சதி கோபம் நிறைந்து கூறினாள்—“அய்யோ! தீயொழுக்கமுடைய தக்ஷனை நிந்திக்கிறேன்! மகேஸ்வரனிடம் நான் என்ன சொல்வேன்?”

Verse 32

कथं संदर्शये वक्त्रमित्युक्त्वाऽत्मानमात्मना । विससर्ज तपोयोगात्सस्मारान्यन्न किञ्चन

“நான் முகத்தை எவ்வாறு காட்டுவேன்?” என்று சொல்லி, தன் சித்தத்தால் தவயோகத்தின் மூலம் உடலைத் துறந்தாள்; பின்னர் வேறெதையும் நினைவுகூரவில்லை.

Verse 33

अथ दृष्ट्वा महादेवः सतीं प्राणैर्विना स्थिताम् । अवमानात्तथाऽत्मानं त्यक्त्वा मत्वा कपालिनम्

அப்போது மகாதேவன் சதியை உயிர்மூச்சற்ற நிலையில் கிடப்பதைக் கண்டு, அவமானத்தை உள்ளத்தில் ஏற்று, தன்னை கபாலதாரி என எண்ணி உலகியலான தன்னம்பிக்கையையும் மரியாதையையும் துறந்தான்।

Verse 34

गणान्संप्रेषयामास यज्ञविध्वंसनाय च । ते गताश्च गणा रौद्राः शतशोऽथ सहस्रशः

யாகத்தை அழிக்க அவர் தம் கணங்களை அனுப்பினார்; அந்த ரௌத்ர கணங்கள் நூற்றுக்கணக்காக, ஆயிரக்கணக்காகப் புறப்பட்டன।

Verse 35

विकृता विकृताकारा असंख्याता महाबलाः । रुद्रेण प्रेरितान्दृष्ट्वा वीरभद्रपुरोगमान्

அவர்கள் விகாரமானவர்கள், விகார உருவமுடையவர்கள், எண்ணற்றவர்கள், மிகுந்த வலிமையுடையவர்கள்—ருத்ரனால் அனுப்பப்பட்டு, முன்னணியில் வீரபத்ரன் தலைமையிலிருந்தான்।

Verse 36

ततो देवगणाः सर्वे वसवः सह भास्करैः । विश्वेदेवाश्च साध्याश्च धनुर्हस्ता महाबलाः

பின்னர் எல்லா தேவகணங்களும்—பாஸ்கரர்களுடன் வசுக்கள்; விஸ்வேதேவர்கள் மற்றும் சாத்யர்கள்—வில்லைக் கையில் ஏந்தி, மிக்க வலிமையுடன் வந்தனர்।

Verse 37

युद्धाय च विनिष्क्रान्ता मुञ्चन्तः सायकाञ्छितान् । ते समेत्य ततोऽन्योन्यं प्रमथा विबुधैः सह

அவர்கள் போருக்காகப் புறப்பட்டு, விருப்பம்போல் அம்புகளை எய்தனர்; பின்னர் பிரமதர்கள் தேவர்களுடன் ஒருவரையொருவர் மோதிப் போரிட்டனர்।

Verse 38

मुमुचुः शरवर्षाणि वारिधारां यथा घनाः । तेषां हस्ती गणेनाथ शूलेन हृदि भेदितः

மேகங்கள் மழைத்தாரை பொழிவதுபோல் அவர்கள் அம்புமழையைப் பொழிந்தனர். அப்போது அவர்களுடைய ஒரு யானை கணநாதன் திரிசூலத்தால் இதயத்தில் குத்தப்பட்டான்.

Verse 39

स तु तेन प्रहारेण विसंज्ञो निषसाद ह । अथ मुष्ट्या हतः कुम्भे नाग ऐरावणस्तदा

அந்த அடியால் அவன் மயங்கி விழுந்தான். அப்பொழுதே ஐராவத யானையின் கும்பஸ்தலத்தில் முத்தியடி விழுந்தது.

Verse 40

सहसा स हतस्तेन वारणो भैरवान्रवान् । विनदञ्जवमास्थाय यज्ञवाटमुपाद्रवत्

திடீரென அவனால் அடிபட்ட அந்த யானை பயங்கர முழக்கங்களை எழுப்பியது. பெருஞ்சத்தமாகத் துதித்துக் கொண்டு வேகம் பெற்று யாகவேடிக்கையை நோக்கி பாய்ந்தது.

Verse 41

विश्वेदेवा निरुच्छ्वासाः कृता रौद्रैर्महाशरैः । चकर्ष स धनुष्येण वसुमान्बलवतरः

அவனுடைய கொடுஞ்சினம் கொண்ட பேரம்புகளால் விஸ்வேதேவர்கள் மூச்சுத் திணறினர். அப்போது மிக வலிமைமிக்க வசு வில்லைக் முழுமையாக இழுத்தான்.

Verse 42

निस्तेजसस्तदादित्याः कृतास्तेन रणाजिरे । एतस्मिन्नन्तरे देवाः कृतास्तेन पराङ्मुखाः

போர்க்களத்தில் அவன் ஆதித்யர்களின் ஒளித்தேஜஸைச் சுரண்டி அவர்களை ஒளியற்றவர்களாக்கினான். அதே வேளையில் தேவர்களையும் அவன் பின்வாங்குமாறு பராங்க்முகமாக்கினான்.

Verse 43

ततस्ते शरणं जग्मुर्विष्णुं तत्र च संस्थितम् । ततः कोपसमाविष्टो विष्णुर्देवान्सवासवान्

அப்போது அவர்கள் அங்கேயே இருந்த திருமால் (விஷ்ணு) அடைக்கலத்தை நாடினர். பின்னர் நீதியுடனான கோபத்தால் ஆவேசமுற்ற விஷ்ணு, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 44

दृष्ट्वा विद्रावितान्सर्वान्मुमोचाशु सुदर्शनम् । तमापतन्तं वेगेन विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम्

அனைவரும் ஓடிப்போனதைப் பார்த்தவுடன் அவர் உடனே சுதர்சனச் சக்கரத்தை விடுத்தார். விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரம் பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்து வந்தது.

Verse 45

प्रसार्य वक्त्रं सहसा उदरस्थं चकार ह । तस्मिंश्चक्रे तदा ग्रस्ते अमोघे पर्वतात्मजे

அப்போது அவன் திடீரென வாயை விரித்து அதைத் தன் வயிற்றுக்குள் அடக்கிக் கொண்டான். மலைப்பிறப்பானவன் அந்தத் தவறாத சக்கரத்தை விழுங்கியபோது,

Verse 46

चुकोप भगवान्विष्णुः शार्ङ्गहस्तो ऽभ्यधावत । स हत्वा दशभिस्तीक्ष्णैर्नंदिं भृङ्गिं शतेन च

அப்போது சார்ங்க வில்லைத் தாங்கிய பகவான் விஷ்ணு கோபமுற்று முன்னே பாய்ந்தார். அவர் பத்து கூரிய அம்புகளால் நந்தியை, நூறு அம்புகளால் ப்ருங்கியை வீழ்த்தினார்.

Verse 47

महाकालं सहस्रेण ह्ययुतेन गणाधिपम् । बाणानामयुतैर्भित्त्वा वीरभद्रमुपाद्रवत्

ஆயிரம் அம்புகளால் அவர் மகாகாலனைத் தாக்கினார்; பத்தாயிரம் அம்புகளால் கணாதிபதியையும் குத்தினார். பின்னர் பல்லாயிரம் அம்புகளால் துளைத்து வீரபத்ரனை நோக்கி பாய்ந்தார்.

Verse 48

तं हत्वा गदया विष्णुर्विह्वलं रुधिरोक्षितम् । गृहीत्वा पादयोर्भूमौ निजघानातिरोषितः

கதையால் அவனைத் தாக்கி விஷ்ணு, இரத்தத்தில் நனைந்து மயங்கியவனைப் பார்த்து, அவன் பாதங்களைப் பிடித்து மிகுந்த கோபத்தில் நிலத்தில் அடித்தெறிந்தான்।

Verse 49

हन्यमानस्य तस्याथ भूमौ चक्रं सुदर्शनम् । रुधिरोद्गारसंयुक्तं प्रहारमकरोन्न तु

அவன் அடிக்கப்படுகையில் சுதர்சனச் சக்கரம் நிலத்தில் விழுந்தது; இரத்த ஓட்டம் படிந்ததால் அது தாக்குதல் செய்யவில்லை।

Verse 50

रुद्रलब्धवरो देवि वीरभद्रो गणेश्वरः । यन्न पञ्चत्वमापन्नो गदया पीडितोऽपि सः

தேவி! ருத்ரனிடமிருந்து வரம் பெற்ற கணங்களின் தலைவன் வீரபத்ரன், கதையால் நசுக்கப்பட்டாலும் மரணத்தை அடையவில்லை।

Verse 51

पतितं वीक्ष्य तं सर्वे विष्णुतेजोबलार्दिताः । विद्रुताः सर्वतो याता यत्र देवो महेश्वरः

அவனை விழுந்தவனாகக் கண்டதும், விஷ்ணுவின் தீவிரத் தேஜோபலத்தால் அடக்கப்பட்ட அவர்கள் அனைவரும் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடி, மகேஸ்வரன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 52

तस्मै सर्वं तथा वृत्तं समाचख्युः पराभवम् । विक्रमं वीरभद्रस्य ततः क्रुद्धो महेश्वरः

அவர்கள் நடந்த அனைத்தையும்—தோல்வியையும் வீரபத்ரனின் வீரத்தையும்—அவரிடம் அறிவித்தனர்; அப்பொழுது மகேஸ்வரன் கோபமுற்றான்।

Verse 53

प्रगृह्य सहसा शूलं प्रस्थितः स्वगणैः सह । यज्ञवाटं तु दक्षस्य पराभवभवं ततः । विक्रमन्वीरभद्रेण यत्र विष्णुः स्वयं स्थितः

உடனே திரிசூலத்தைப் பற்றிக் கொண்டு அவர் தம் கணங்களுடன் புறப்பட்டார். தக்ஷனின் யாகமண்டபத்திற்கே—அவமானம் எழுந்த இடத்திற்கே—அங்கு வீரபத்ரன் வீரத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான்; தாமே விஷ்ணுவும் அங்கே இருந்தார்।

Verse 54

तमायान्तं समालोक्य कोपयुक्तं महेश्वरम् । संग्रामे सोऽजयं मत्वा तत्रैवान्तरधीयत

கோபம் நிறைந்த மகேஸ்வரன் வருவதைப் பார்த்து, அவரை போரில் அஜேயன் என எண்ணி, அவன் அங்கேயே மறைந்து விட்டான்।

Verse 55

मरुद्भिः सार्धमिन्द्रोऽपि वसुभिः सह किन्नरैः । शिवः क्रोधपरीतात्मा ततश्चादर्शनं गतः

மருத்துகள், வசுக்கள், கின்னரர்கள் உடன் இந்திரனும்—சிவனின் மனம் கோபத்தால் மூடப்பட்டபோது—அப்போது பார்வைக்கு அப்பால் மறைந்தான்।

Verse 56

केवलं ब्राह्मणास्तत्र स्थिताः सदसि भामिनि । ते दृष्ट्वा शंकरं प्राप्तं कोपसंरक्तलोचनम्

அழகியவளே, அங்கே சபையில் பிராமணர்களே மட்டும் இருந்தனர். கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் வந்த சங்கரனை அவர்கள் கண்டனர்।

Verse 57

होमं चक्रुस्ततो भीता रुद्रमंत्रैः समंततः । अन्ये त्राससमायुक्ताः पलायंते दिशो दश

அப்போது அச்சமுற்ற அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ருத்ர மந்திரங்களால் ஹோமம் செய்தனர்; மற்றவர்கள் பயத்தால் கலங்கி பத்து திசைகளுக்கும் ஓடினர்।

Verse 58

अथागत्य महादेवो दृष्ट्वा तान्ब्राह्मणोत्तमान् । अपश्यमानो विबुधांस्तत्र यज्ञं जघान सः

அப்போது மகாதேவன் அங்கே வந்து அந்த உத்தம பிராமணர்களைக் கண்டு, அங்கே தேவர்களை காணாது, அந்த யாகத்தை அழித்தான்।

Verse 59

स च मृगवपुर्भूत्वा प्रणष्टः शिवभीतितः । पृष्ठतस्तु धनुष्पाणिर्जगाम भगवाञ्छिवः । अद्यापि दृश्यते व्योम्नि तारारूपो महेश्वरि

சிவபயத்தால் அவன் மான் வடிவம் கொண்டு ஓடினான். அவன் பின்னால் வில்லைக் கையில் ஏந்திய பகவான் சிவன் சென்றான். ஓ மகேஸ்வரி, அவன் இன்றும் வானில் நட்சத்திர வடிவில் காணப்படுகிறான்।

Verse 199

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दक्षयज्ञविध्वंसनोनाम नवनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘தக்ஷ யாக வித்வம்ஸனம்’ எனப்படும் நூற்று தொண்ணூற்றொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।