Adhyaya 18

Verse 1

सूत उवाच । इति प्रोक्ता तदा देवी शंकरेण यशस्विनी । पुनः पप्रच्छ विप्रेंद्राः क्षेत्रमाहात्म्यविस्तरम्

சூதர் கூறினார்—சங்கரன் இவ்வாறு உரைத்தபின், ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, புகழ்மிக்க தேவி மீண்டும் க்ஷேத்திர மகிமையின் விரிவை வினவினாள்.

Verse 2

देव्युवाच । अद्य मे सफलं जन्म सफलं च तपः प्रभो । देवत्वमद्य मे जातं त्वत्प्रसादेन शंकर

தேவி கூறினாள்—பிரபோ, இன்று என் பிறப்பு பயனடைந்தது; என் தவமும் பலித்தது. சங்கரா, இன்று உமது அருளால் எனக்கு தெய்வநிறைவு கிடைத்தது.

Verse 3

अद्याहं कृतकल्याणी ज्ञानदृष्टिः कृतात्वया । अद्य मे भूषितौ कर्णौ क्षेत्र माहात्म्यभूषणौ

இன்று நான் க்ருதகல்யாணி ஆனேன்; உம்மால் என் பார்வை ஞானப் பார்வையாகியது. இன்று க்ஷேத்திர மகிமை எனும் ஆபரணத்தைச் செவியுற்றதால் என் காதுகள் அலங்கரிக்கப்பட்டன.

Verse 4

अद्य मे तेजसः पिंडो जातो ज्ञानं हृदि स्थितम् । अद्य मे कुलशीलं च अद्य मे रूपलक्षणम्

இன்று எனக்குள் தெய்வீகத் தேஜஸின் திண்மை எழுந்தது; என் இதயத்தில் ஞானம் நிலைபெற்றது. இன்று என் குலமும் ஒழுக்கமும் நிறைவு பெற்றன; இன்று என் உருவமும் நல்விலக்கணங்களும் பூர்த்தியடைந்தன.

Verse 5

अद्य मे भ्रांतिरुच्छिन्ना तीर्थभ्रमणसंभवा । प्रभासे निश्चलं जातं मनो मे मानिनां वर

தீர்த்தம் தீர்த்தமாக அலைந்ததால் எழுந்த என் மயக்கம் இன்று அறுந்தது. மதிக்கப்படுவோரில் சிறந்தவரே, பிரபாசத்தில் என் மனம் அசையாது நிலைத்தது.

Verse 6

आराधितो मया पूर्वं तुष्टो मेऽद्य सुरेश्वरः । वह्निना वेष्टिता साहमेकपादेन संस्थिता

முன்பு நான் பக்தியுடன் ஆராதித்தேன்; இன்று தேவர்களின் ஈசன் என்மேல் திருப்தியடைந்தான். அக்கினியால் சூழப்பட்டு, நான் ஒரே காலில் உறுதியாக நின்றேன் (தவத்தில்).

Verse 7

तत्तपः सफलं त्वद्य जातं मे भक्तवत्सल । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यमद्य मे प्रकटीकृतम्

பக்தர்களை நேசிப்பவனே, இன்று என் அந்தத் தவம் பலித்தது. இன்று பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹாத்மியம் எனக்கு வெளிப்பட்டது.

Verse 8

पुनः पृच्छामि देवेश याथातथ्यं वद प्रभो

தேவேசனே, நான் மீண்டும் கேட்கிறேன்—பிரபுவே, உள்ளதுபோலவே உண்மையைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 9

अद्यापि संशयो नाथ तीर्थमाहात्म्यसंभवः । अन्यत्कौतूहलं देव कथयस्व महेश्वर

ஓ நாதா, தீர்த்தமகிமை பற்றிய உரையால் எழுந்த என் சந்தேகம் இன்னும் நீங்கவில்லை. மேலும் ஒரு ஆவலும் உண்டு, ஓ தேவா—அதை அருளிச் சொல்லும், ஓ மகேஸ்வரா।

Verse 10

अयं यो वर्त्तते देव चंद्रस्ते शिरसि स्थितः । कस्यायं कथमुत्पन्नः कस्मिन्काले वद प्रभो

ஓ தேவா, உமது சிரத்தில் திகழும் இந்தச் சந்திரன் யாருடையது? அது எவ்வாறு தோன்றியது? எந்தக் காலத்தில் அது உண்டாயிற்று? ஓ பிரபோ, சொல்லும்।

Verse 11

ईश्वर उवाच । अस्मिन्काले महादेवि वाराह इति विश्रुते । परार्द्धे तु द्वितीयेऽस्मिन्वर्तमाने तु वेधसः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஓ மகாதேவி, ‘வாராஹ’ எனப் புகழ்பெற்ற இக்காலத்தில், வேதஸ் (பிரம்மா) எனும் படைப்பாளனின் இரண்டாம் பரார்த்தம் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கையில்—

Verse 12

द्वितीयमासस्यादौ तु प्रतिपद्या प्रकीर्तिता । वाराहेणोद्धृता तस्यां तथा चादौ धरा प्रिये । तेन वाराहकल्पेति नाम जातं धरातले

இரண்டாம் மாதத்தின் தொடக்கத்தில் ‘பிரதிபதை’ புகழப்படுகிறது; அதே நாளில், ஓ பிரியே, ஆதியில் வாராஹன் பூமியை உயர்த்தி மீட்டான். ஆகவே பூமியில் அதற்கு ‘வாராஹ கல்பம்’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

Verse 13

तस्मिन्कल्पे महादेवि गते संध्यांशके प्रिये । प्रथमस्य मनोश्चादौ देवि स्वायंभुवस्य हि

அந்தக் கல்பத்தில், ஓ மகாதேவி—சந்த்யாப் பகுதி கடந்தபின், ஓ பிரியே—தேவி, ஸ்வாயம்புவன் எனும் முதல் மனுவின் தொடக்கத்தில்—

Verse 14

क्षीरोदे मथ्यमाने तु दैवतैर्दानवैरपि । रत्नानि जज्ञिरे तत्र चतुर्द्दशमितानि वै

தேவர்களும் தானவர்களும் சேர்ந்து பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, அங்கே நிச்சயமாக பதினான்கு திவ்ய ரத்தினங்கள் தோன்றின.

Verse 15

तेषां मध्ये महातेजाश्चंद्रमास्तत्त्वसंभव । सोऽयं मया धृतो देवि अद्यापि शिरसि प्रिये

அந்த ரத்தினங்களில் மகாதேஜஸுடைய சந்திரன் இருந்தான்; அவன் அந்த ஆதித்தத்துவத்திலிருந்து பிறந்தவன். தேவியே, பிரியமே, அந்தச் சந்திரனை நான் இன்றும் என் சிரத்தில் தரித்துள்ளேன்.

Verse 16

विषे पीते महादेवि प्रभासस्थस्य मे सदा । भूषणं मुक्तये देवैर्मम चंद्रः कृतः पुरा

மகாதேவியே, விஷம் அருந்தப்பட்டபோது, பிரபாசத்தில் எப்போதும் தங்கியிருக்கும் எனக்காக தேவர்கள் முன்பு சந்திரனை என் ஆபரணமாகச் செய்தனர்—மோட்சத்திற்கான குறியாய்.

Verse 17

शशिनाभूषितो यस्मात्तेनाहं शशिभूषणः । तत्र स्थाने स्थितोऽद्यापि स्वयंभूर्लिंगमूर्त्तिमान्

நான் சசி (சந்திரன்) ஆபரணமாக அணிந்திருப்பதால் ‘சசிபூஷணன்’ என அழைக்கப்படுகிறேன். அந்த இடத்திலேயே நான் இன்றும் சுயம்புவாய் லிங்கமூர்த்தியாக நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 18

सर्वसिद्धिप्रदाता च कल्पस्थायी सदा प्रिये । इत्येतत्कथितं देवि किमन्यत्परिपृच्छसि

பிரியமே, நான் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பவன்; கல்பங்கள் முழுவதும் நிலைத்திருப்பவன். தேவியே, இதுவே கூறப்பட்டது—இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?