Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 15
तेषां मध्ये महातेजाश्चंद्रमास्तत्त्वसंभव । सोऽयं मया धृतो देवि अद्यापि शिरसि प्रिये
teṣāṃ madhye mahātejāścaṃdramāstattvasaṃbhava | so'yaṃ mayā dhṛto devi adyāpi śirasi priye
அந்த ரத்தினங்களில் மகாதேஜஸுடைய சந்திரன் இருந்தான்; அவன் அந்த ஆதித்தத்துவத்திலிருந்து பிறந்தவன். தேவியே, பிரியமே, அந்தச் சந்திரனை நான் இன்றும் என் சிரத்தில் தரித்துள்ளேன்.
Īśvara (Śiva)
Tirtha: Somnātha at Prabhāsa
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: Śiva speaks to Devī, indicating the Moon as his head-ornament; the crescent gleams against matted locks, with a calm, intimate domestic-cosmic atmosphere.
FAQs
Śiva bears cosmic radiance as a sign of mastery and grace—turning a celestial ‘treasure’ into a spiritual emblem for devotees.
Prabhāsakṣetra is the contextual tīrtha where Śiva’s presence and signs are praised through this māhātmya narration.
None; the verse explains iconographic and mythic meaning.