Adhyaya 148

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं कुंडलसंभवम् । तस्यैव चोत्तरे भागे ब्रह्मकुण्डसमीपतः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, ‘குண்டலஸம்பவ’ எனப்படும் கிணற்றிற்கு செல்ல வேண்டும்; அதன் வடபுறத்தில், புனித பிரம்மகுண்டத்தின் அருகே.

Verse 2

यत्र सिद्धो महादेवि रूपकुंडलहारकः । तत्र स्नात्वा नरो देवि मुच्येत्स्तेयकृतादघात्

ஓ மகாதேவி, ‘ரூபகுண்டலஹாரகன்’ எனப்படும் சித்தன் சித்தி பெற்ற இடம் அது. ஓ தேவி, அங்கு நீராடினால் மனிதன் திருட்டால் உண்டான பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 3

सप्त जन्मानि देवेशि न तस्यान्वयसंभवः । चौरः कश्चिद्भवेत्क्रूरस्तत्र स्नानप्रभावतः

ஓ தேவేశி, ஏழு பிறவிகள் வரை அவனுடைய வம்சத் தொடர்ச்சி நிலைபெறாது; மேலும் அங்கு நீராடுதலின் விளைவால் அவன் கொடிய திருடனாக ஆகிறான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 4

शिवरात्र्यां विशेषेण पिंडदानादिकां क्रियाम् । कुर्याच्छस्त्रहतानां च पापिनां तत्र मुक्तये

சிவராத்திரியில் சிறப்பாக அங்கே பிண்டதானம் முதலான கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்; ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கும் பாவிகளுக்கும் விடுதலை உண்டாகும்படியாக।

Verse 5

देव्युवाच । कथं कुण्डलरूपं तु पृथिव्यां ख्यातिमागतम् । एतत्कथय मे देव विस्तराद्वदतां वर

தேவி கூறினாள்—இந்த ‘குண்டல வடிவு’ பூமியில் எவ்வாறு புகழ்பெற்றது? தேவரே, பேச்சாளர்களில் சிறந்தவரே, இதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 6

ईश्वर उवाच । शृणु देवि महापुण्यां कथां पापप्रणाशनीम् । यां श्रुत्वा मुच्यते पापान्नरो जन्मशतार्जितात्

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, மிகப் புண்ணியமிக்க பாவநாசினி இந்தக் கதையை கேள்; இதைக் கேட்டால் மனிதன் நூறு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 7

प्रभासक्षेत्रमाहात्म्याच्छिवरात्र्यामुपोषितः । आसीत्सुदर्शनो राजा पृथिव्यामेकराट् सुधीः

பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் மஹிமையாலும் சிவராத்திரியில் உபவாசம் செய்ததாலும், பூமியில் ஒரே அரசனாக ஞானமிக்க சுதர்சனன் என்ற மன்னன் இருந்தான்।

Verse 8

धन्यो हि स धनाढ्यश्च प्रजां यत्नैरपालयत् । राज्यं तस्य सुसंपन्नं ब्राह्मणैरुपशोभितम् । समृद्धमृद्धिसंयुक्तं विटतस्करवर्जितम्

அவன் பாக்கியவானும் செல்வவானும்; முயற்சியுடன் குடிகளைப் பாதுகாத்தான். அவன் நாடு செழிப்புமிக்கது, பிராமணர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, வளமுடன் நிறைந்தது, தீயவர்களும் திருடர்களும் அற்றது।

Verse 9

तस्मिञ्जनपदे रम्ये पुरी भगवती शुभा । चातुर्वर्ण्यसमायुक्ता पुरप्राकारमंडिता

அந்த இனிய நாட்டில் மங்களகரமான, பகவதீயெனப் போற்றத்தக்க ஒளிமிகு நகரம் இருந்தது. அது நான்கு வர்ணங்களும் நிறைந்ததாகவும், நகர மதில்களாலும் கோட்டைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது.

Verse 10

तस्मिन्पुरवरे रम्ये राज्यं निहतकण्टकम् । करोति बान्धवैः सार्द्धमृद्धियुक्तः सुदर्शनः । हिरण्यदत्तस्य सुतो जातो गांधारकन्यया

அந்த அழகிய சிறந்த நகரில் செல்வம் நிறைந்த சுதர்ஶனன் தன் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து இடையூறற்ற (கண்டகரஹித) அரசை ஆட்சி செய்தான். அவன் ஹிரண்யதத்தனின் மகன்; காந்தாரக் கன்னியால் பிறந்தவன்.

Verse 11

तस्य भार्या प्रिया साध्वी भर्तृव्रतपरायणा । सुनंदा नामविख्याता काशिराजसुता शुभा

அவனுடைய அன்புத் துணைவி சாத்வி; கணவன்-விரதத்தில் (பர்த்ருவ்ரதம்) உறுதியாக இருந்தாள். ‘சுனந்தா’ எனப் புகழ்பெற்ற, காசி அரசனின் மங்களமான மகள் அவள்.

Verse 12

तया सार्धं हि राजेन्द्रो भोगान्स बुभुजे सदा । भुंजमानस्य भोगान्वै चिरकालो गतस्तदा

அரசரான அவர் அவளுடன் சேர்ந்து எப்போதும் அரசபோகங்களை அனுபவித்தார். அவ்வாறு போகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கையில் நீண்ட காலம் கடந்தது.

Verse 13

अकरोत्स महायज्ञान्ददौ दानानि भूरिशः । एवं कालो गतस्तस्य भार्यया सह सुव्रते

அவன் மகாயாகங்களைச் செய்து, மிகுந்த தானங்களை அளித்தான். இவ்வாறு நல்விரதமுடைய மனைவியுடன் அவனுடைய காலம் கழிந்தது.

Verse 14

कदाचिन्माघमासे तु शिवरात्र्यां वरानने । सस्मार पूर्वजातिं स भार्यामाहूय चाब्रवीत्

ஒருமுறை மாக மாதத்தில், சிவராத்திரியின் புனித இரவில், ஓ அழகிய முகத்தாளே! அவன் தன் முன்ஜன்மத்தை நினைவு கூர்ந்தான்; பின்னர் மனைவியை அழைத்து உரைத்தான்।

Verse 15

सुदर्शन उवाच । शिवरात्रिव्रतं देवि मया कार्यं वरानने । व्रतस्यास्य प्रभावेन प्राप्तं राज्यं मया किल

சுதர்சனன் கூறினான்—தேவியொத்தவளே, அழகிய முகத்தாளே! நான் சிவராத்திரி விரதத்தை நிச்சயமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இந்த விரதத்தின் பலத்தாலேயே நான் அரசாட்சியை அடைந்தேன்।

Verse 16

राज्ञ्युवाच । महान्प्रभावो राजेन्द्र एवमुक्तं त्वया मम । एतन्मे कारणं ब्रूहि आश्चर्यं हृदि वर्तते

ராணி கூறினாள்—அரசே! நீங்கள் எனக்குச் சொன்னபடி இதன் பெருமை மிகுந்தது. இதற்கான காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; என் உள்ளத்தில் வியப்பு எழுகிறது।

Verse 17

राजोवाच । शृणु तीर्थस्य माहात्म्यं शिवरात्रिमुपोषणात् । तस्मिञ्छिवपुरे रम्ये स्वर्गद्वारे सुशोभने

அரசன் கூறினான்—சிவராத்திரியில் உபவாசம் செய்வதால் விளையும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையை கேள்; சொர்க்கத்தின் வாயில்போல் ஒளிரும் அந்த இனிய சிவபுரத்தில்।

Verse 18

आदितीर्थे प्रभासे तु कामिके तीर्थ उत्तमे

பிரபாசத்தில் உள்ள ஆதிதீர்த்தத்தில்—மேலும் ‘காமிக’ எனப்படும் அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தில்।

Verse 19

ऋद्धियुक्ते पुरे तस्मिन्नित्यं धर्मानुसेविते । शिवरात्र्यां गतो राज्ञि तिथीनामुत्तमा तिथिः

செல்வம் நிறைந்த அந்த நகரில், எப்போதும் தர்மம் கடைப்பிடிக்கப்பட, அரசியே, திதிகளில் சிறந்த சிவராத்திரி வந்தடைந்தது।

Verse 20

मानवास्तत्र ये केचित्पुरराष्ट्रनि वासिनः । तत्रागता वरारोहे शिवरात्र्यामुपोषितुम्

அழகிய இடுப்புடையவளே, அங்கு நகரங்களிலும் நாட்டுப்புறங்களிலும் வாழ்ந்த மக்கள் அனைவரும் சிவராத்திரி விரதம் நோற்க அங்கே வந்தனர்।

Verse 21

धननामा वणिक्कश्चित्तत्रैव वसते सदा । धनाढ्यः स तु धर्मात्मा सदा धर्मपरायणः

அங்கே ‘தன’ என்ற பெயருடைய ஒரு வணிகன் எப்போதும் வாழ்ந்தான். செல்வமிக்கவனாயினும் அவன் தர்மசிந்தையுடன் எந்நாளும் தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தான்।

Verse 22

स भार्यासहितस्तत्र शिवरात्रिमुपोषितः । तस्य भार्याऽभवत्साध्वी रूपयौवनसंवृता

அவன் அங்கே மனைவியுடன் சேர்ந்து சிவராத்திரி விரதம் நோற்றான். அவன் மனைவி சாத்வி; அழகும் இளமையும் நிறைந்தவள்.

Verse 23

प्रचलन्मेखलाहारा सर्वाभरणभूषिता । स तया भार्यया सार्धं कामक्रोधविवर्जितः

அசையும் இடைக்கச்சும் மாலையும் உடையவளாய், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய் அவள் இருந்தாள்; அவனும் அவள் உடன் இருந்து காமமும் கோபமும் அற்றவனாய் இருந்தான்।

Verse 24

प्रभासस्याग्रतो भूत्वा स्नातः शुक्लांबरः शुचिः । यथोक्तेन विधानेन भक्त्या निद्राविवर्जितः

பிரபாசத்தின் முன்னிலையில் நின்று அவன் நீராடி, வெண்மையான ஆடைகள் அணிந்து தூய்மையுடன் இருந்தான். சாஸ்திரத்தில் கூறிய முறையின்படி பக்தியுடன் செய்து, நித்திரையைத் தவிர்த்து இருந்தான்.

Verse 25

तत्राहं चौररूपेण पापः स्तैन्यं समाश्रितः । सच्छूद्राणां कुले जातो देवब्राह्मणपूजकः

அங்கே நான் பாவியாக, திருடன் என்ற வேடத்தில் திருட்டை நாடினேன். நல்ல சூத்ரக் குலத்தில் பிறந்தவனாயினும், தேவர்களை வழிபட்டு பிராமணர்களை மதிப்பவனாக இருந்தேன்.

Verse 26

पूर्वकर्मानुसंयोगाद्विकर्मणि रतः सदा । तस्यां रात्र्यामहं तत्र जनमध्ये तु संस्थितः

முன் வினைகளின் தொடர்பால் நான் எப்போதும் தீவினைகளில் ஈடுபட்டிருந்தேன். ஆனால் அந்த இரவில் அங்கே மக்கள் கூட்டத்தின் நடுவே நான் நின்றிருந்தேன்.

Verse 27

कुण्डलीनः स्थितस्तत्र रंध्रापेक्षी वरानने । वणिजस्तस्य भार्यायाश्छिद्रान्वेषणतत्परः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! நான் அங்கே சுருண்டு அமர்ந்து, ஓர் இடைவெளியை எதிர்நோக்கி—அந்த வணிகனின் மனைவியில் குறை/பலவீனத்தைத் தேடுவதில் தீவிரமாக இருந்தேன்.

Verse 28

सा रात्रिर्जाग्रतस्तस्य गता मे विजने तथा । गीतनृत्यादिनिर्घोषैर्वेदमंगलपाटकैः

அவனுக்கு அந்த இரவு விழிப்புடன் கழிந்தது; எனக்கும் தனிமையான இடத்தில்—பாடல், நடன ஒலிகளாலும் வேத மங்களப் பாராயணங்களாலும் நிறைந்து கழிந்தது.

Verse 29

तालशब्दैस्तथा बन्धैः पुस्तकानां च वाचकैः । एवं रात्र्यां तु शेषायां यावत्तिष्ठति तत्र वै

தாள ஒலிகளுடனும், இசை அமைப்புகளுடனும், நூல்களை வாசிப்பவர்களுடனும், மீதமுள்ள இரவு முழுவதும் அவர் அங்கேயே தங்கியிருந்தார்.

Verse 30

निरोधेन समायुक्ता पीड्यमाना शुचिस्मिता । धनिभार्या निरोधार्ता देवागाराद्बहिर्गता

உடல் உபாதையால் பீடிக்கப்பட்டு வலியுடன் இருந்த, தூய புன்னகை கொண்ட அந்த செல்வந்தரின் மனைவி, கோவிலில் இருந்து வெளியேறினார்.

Verse 31

तस्याः कर्णौ त्रोटयित्वा पुप्लुवेऽहं जले स्थितः । ततः कोलाहलस्तत्र कृतस्तत्पुरवासिभिः

அவளுடைய காதுகளை அறுத்து (நகைகளைப் பறித்து), நான் நீரில் குதித்து அங்கேயே இருந்தேன். அப்போது அந்த நகர மக்களால் அங்கே பெரும் கூச்சல் எழுப்பப்பட்டது.

Verse 32

श्रुत्वा कोलाहलं शब्दं कर्णत्रोटनजं तदा । धाविता रक्षकास्तत्र राजशासनकारकाः

காது அறுபட்டதால் எழுந்த அந்த கூச்சல் ஒலியைக் கேட்டு, அரச கட்டளையை நிறைவேற்றும் காவலர்கள் அங்கே ஓடி வந்தனர்.

Verse 33

तैरहं शस्त्रहस्तैश्च उल्काहस्तैः समंततः । निरीक्षितोऽथ न प्राप्तं सुवर्णं मन्मुखे स्थितम्

கைகளில் ஆயுதங்களையும் தீப்பந்தங்களையும் ஏந்திய அவர்களால் நான் எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் தேடப்பட்டேன், ஆயினும் என் வாயில் இருந்த தங்கம் அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

Verse 34

खड्गेन तीक्ष्णधारेण छित्त्वा शीर्षं तदा मम । उल्काहस्ता निरीक्षन्तो नापश्यन्स्वर्णमण्वपि

அப்போது கூர்மையான வாளால் அவர்கள் என் தலையைத் துண்டித்தனர். கையில் தீப்பந்தங்களை ஏந்தித் தேடியும், அவர்களுக்குச் சிறிதளவு தங்கமும் தென்படவில்லை.

Verse 35

हित्वा मां ते गताः सर्वे गत्वा राज्ञे न्यवेदयन् । न किञ्चित्तत्र संप्राप्तं हतोऽस्माभिश्च तत्क्षणात्

என்னை விட்டுவிட்டு அவர்கள் அனைவரும் சென்று அரசனிடம் தெரிவித்தனர்: 'அங்கே எதுவும் கிடைக்கவில்லை; எங்களால் அவன் அந்த கணமே கொல்லப்பட்டான்.'

Verse 36

कथयित्वा तु ते सर्वे यथादेशं गताः पुनः । ततो वै बन्धुना तत्र भयभीतेन चेतसा

அவ்வாறு கூறிவிட்டு அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் தத்தம் இடங்களுக்குச் சென்றனர். பின்னர் அங்கே, அச்சத்தால் நடுங்கிய மனதுடன் ஒரு உறவினர்...

Verse 37

निखातं मम तत्रैव शिरः कायेन संयुतम् । खातं कृत्वा प्रिये तत्र ब्रह्मतीर्थस्य चोत्तरे

அன்பே! பிரம்மதீர்த்தத்திற்கு வடக்கே குழி தோண்டி, என் தலையை உடலோடு இணைத்து அங்கேயே புதைத்தனர்.

Verse 38

पिहितोऽहं तु तत्रैव प्रभासे तीर्थ उत्तमे । शिवरात्रिप्रभावेन तज्जातिस्मरतां गतः

இவ்வாறு சிறந்த தீர்த்தமான பிரபாஸத்தில் நான் அங்கேயே புதைக்கப்பட்டேன். சிவராத்திரியின் மகிமையால் எனக்குப் பூர்வஜென்ம நினைவு வந்தது.

Verse 39

राज्यं निष्कण्टकं प्राप्तं समृद्धं वरवर्णिनि । एतत्प्रभासमाहात्म्यं शिवरात्रेरुपोषणात् । एतत्फलं मया लब्धं गत्वा तस्मादुपोषये

அழகியவளே! எனக்கு துன்பமில்லாத, செழிப்பான அரசாட்சி கிடைத்தது. சிவராத்திரியில் உபவாசம் செய்வதால் பிரபாசத்தின் மகிமை இவ்வாறு விளங்குகிறது. இந்தப் பயனை நான் பெற்றேன்; ஆகவே அங்கே சென்று உபவாசம் செய்வேன்।

Verse 40

राज्ञ्युवाच । गच्छावस्तत्र यत्रैव कपालं पतितं तव । स्फोटिते च कपाले च हिरण्यं दृश्यते यदि । प्रत्ययो मे भवेत्पश्चात्तव वाक्यं न संशयः

ராணி கூறினாள்—உன் மண்டை ஓடு விழுந்த அதே இடத்திற்கே நாம் போவோம். அந்த மண்டை ஓட்டை உடைத்தபோது அதன் உள்ளே பொன் தெரிந்தால், எனக்கு உறுதி பிறக்கும்; அப்பொழுது உன் சொற்களில் ஐயம் இருக்காது।

Verse 41

राजोवाच । कल्पं हि तिष्ठते चास्थि यावद्भूमिविपर्ययः । उत्तिष्ठ व्रज भद्रं ते प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

அரசன் கூறினான்—அந்த எலும்பு ஒரு கல்பம் முழுவதும், பூமி புரளும் வரை, நிலைத்திருக்கும். எழுந்து வா; உனக்கு நலம் உண்டாக—உத்தமமான பிரபாசத் திருத்தலத்திற்குச் செல்வோம்।

Verse 42

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यद्राज्ञा समुदीरितम् । गमनाय मतिं चक्रे शिवरात्र्या उपोषणे

அரசன் கூறிய சொற்களை கேட்டவுடன், அவள் செல்லத் தீர்மானித்தாள்—சிவராத்திரி இரவில் உபவாச விரதம் மேற்கொண்டு।

Verse 43

ततोऽश्वैर्जवनैयुर्क्तं रथं हेमविभूषितम् । आस्थाय सह पत्न्या च प्रभासं क्षेत्रमेयिवान्

பின்னர் வேகமான குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரில் ஏறி—மனைவியுடன் சேர்ந்து—பிரபாசத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 44

व्रतं कृत्वा प्रभासे तु यथोक्तं वरवर्णिनि । ब्रह्मतीर्थे समागत्य उद्धृत्य सकलं ततः

ஓ வரவர்ணினியே! பிரபாசத்தில் விதிப்படி விரதம் செய்து, அவர்கள் பிரம்மதீர்த்தத்துக்கு வந்து, அங்கிருந்த அனைத்தையும் எடுத்துப் புறப்படுத்தினர்।

Verse 45

हिरण्यं दर्शयामास स्फोटयित्वा शवं स्वयम्

அவன் தானே சவத்தைப் பிளந்து, அதிலிருந்த பொன்னைக் காட்டினான்।

Verse 46

ईश्वर उवाच । जातसंप्रत्यया भार्या तस्य राज्ञो बभूव ह । जगाम परमं स्थानं यत्र कल्याणमुत्तमम्

ஈஸ்வரர் கூறினார்—அரசனின் மனைவிக்கு உறுதியான நம்பிக்கை பிறந்தது; மேலும் உயர்ந்த மங்களம் நிறைந்த பரமபதத்தை அவள் அடைந்தாள்।

Verse 47

जनोऽपि विस्मितः सर्वो दृष्ट्वा चित्रं तदद्भुतम्

அந்த அற்புதமான அதிசயத்தைப் பார்த்து எல்லா மக்களும் வியப்புற்றனர்।

Verse 48

नदी चित्रपथानाम तत्रोत्पन्ना वरानने । चित्रादित्यस्य पूर्वेण ब्रह्मतीर्थस्य चोत्तरे

ஓ வரானனே! அங்கே ‘சித்ரபதா’ என்னும் நதி தோன்றியது—சித்ராதித்யத்தின் கிழக்கிலும், பிரம்மதீர்த்தத்தின் வடக்கிலும்।

Verse 49

तस्यां तत्तिष्ठते तत्र सर्वपापप्रणाशनम्

அந்த நதியினுள் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் தெய்வீக சக்தி உறைகிறது.

Verse 50

श्रावणे मासि संप्राप्ते तस्मिन्कूपे विधानतः । यः स्नानं कुरुते देवि श्राद्धं तत्र विशेषतः

தேவி! ஸ்ராவண மாதம் வந்தபோது, விதிப்படி அந்தக் கிணற்றில் நீராடி, குறிப்பாக அங்கேயே ஸ்ராத்தம் செய்பவன் மிகுந்த புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 51

चित्रादित्यं तु संपूज्य शिवलोके महीयते

சித்ராதித்யனை முறையாகப் பூஜித்தால், சிவலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்.

Verse 52

एतत्ते कथितं सर्वं शिवरात्र्या महत्फलम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं पुण्यं सर्वपापप्रणाशनम्

இவ்வாறு சிவராத்திரியின் மகத்தான பலனை முழுமையாகச் சொன்னேன்; இது புண்ணிய விரதம், இன்பமும் முக்தியும் அளித்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது.

Verse 53

य इदं पठते नित्यं शृणुयाद्वापि मानवः । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोके महीयते

இதை தினமும் பாராயணம் செய்பவனும், அல்லது கேட்டாலுமே, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.