Adhyaya 147

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ब्रह्मकुण्डमनुत्तमम् । तस्यैव नैरृते भागे ब्रह्मणा निर्मितं पुरा

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவியே! பின்னர் ஒப்பற்ற பிரம்மகுண்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அதன் நைர்ருதி பகுதியில் பிரம்மா பழங்காலத்தில் ஒரு புனித அம்சத்தை உருவாக்கினார்।

Verse 2

यदा तु ऋक्षराजेन सोमनाथः प्रति ष्ठितः । तदा ब्रह्मादयो देवाः सर्वे तत्र समागताः । प्रतिष्ठार्थं हि देवस्य शशांकेन निमन्त्रिताः

நட்சத்திரங்களின் அரசன் சசாங்கன் (சந்திரன்) சோமநாதனை பிரதிஷ்டை செய்தபோது, பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவரும் அங்கே கூடினர்—தேவ பிரதிஷ்டைக்காக சந்திரன் அழைத்ததால்।

Verse 3

अथाऽब्रवीन्निशानाथो ब्रह्माणं विनयान्वितः

அப்போது பணிவால் நிறைந்த நிசாநாதன் (சந்திரன்) பிரம்மாவிடம் உரைத்தான்.

Verse 4

कृतं भवद्भिर्जानाति स्थापनं वै यथा जनः । तथा कुरु सुरश्रेष्ठ चिह्नमात्मसमुद्भवम्

இந்த நிறுவல் உங்களாலேயே நிகழ்ந்தது என்று மக்கள் அறியுமாறு செய்க; தேவர்களில் சிறந்தவரே, உமது தெய்வீக சக்தியிலிருந்து எழும் ஒரு சின்னத்தை வெளிப்படுத்துக.

Verse 5

एवं श्रुत्वा तदा ब्रह्मा ध्यानं कृत्वा तु निश्चलम् । आह्वयत्सर्वतीर्थानि पुष्करादीनि सर्वशः

இதைக் கேட்ட பிரம்மா அசையாத தியானத்தில் நிலைத்து, புஷ்கர முதலிய எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் எங்கெங்கிருந்தும் அழைத்தார்.

Verse 6

स्वर्गे वै यानि तीर्थानि तथैव च रसातले । तपःसामर्थ्ययोगेन ब्रह्मणाऽकर्षितानि च । अतस्तस्यैव नाम्ना तु ब्रह्मकुण्डं तु गीयते

சுவர்க்கத்தில் உள்ள தீர்த்தங்களும், ரசாதலத்தில் உள்ள தீர்த்தங்களும்—பிரம்மா தபோபலத்தால் அவற்றை இங்கு ஈர்த்தார்; ஆகவே இது அவருடைய பெயரால் ‘பிரம்மகுண்டம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 7

गणानां च सहस्रैस्तु चतुर्दशभिरीक्ष्यते । अतश्चाभक्तियुक्तानां दुष्प्राप्यं तीर्थमुत्तमम्

இது பதினான்கு ஆயிரம் கணங்களால் தரிசிக்கப்படுகிறது; ஆகவே பக்தியற்றவர்களுக்கு இந்த உயர்ந்த தீர்த்தம் எளிதில் கிடைக்காது.

Verse 8

अथाब्रवीत्सर्वदेवान्ब्रह्मा लोकपितामहः

அப்போது உலகப் பிதாமகனான பிரம்மா எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 9

अत्र कुण्डे नरः स्नात्वा यः पितॄंस्तर्पयिष्यति । अग्निष्टोमफलं सव लप्स्यते स च मानवः । तत्प्रसादात्स्वर्गलोके विमानेन चरिष्यति

இந்தக் குண்டத்தில் நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் முழுப் பயனையும் பெறுவான்; அந்தப் புண்ணியப் பிரசாதத்தால் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் விமானத்தில் உலாவுவான்।

Verse 10

गोदानं चाश्वदानं च तथा स्वर्णकमण्डलुम् । दद्याद्विप्राय विदुषे सर्वपापापनुत्तये

அனைத்துப் பாவங்களும் நீங்குவதற்காக அறிவுடைய பிராமணருக்கு கோதானம், அஸ்வதானம், மேலும் பொன்னாலான கமண்டலுவையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 11

पौर्णमास्यां महादेवि तथा च प्रतिपद्दिने । सर्वपापविनाशार्थं तत्र स्नाति सरस्वती

மகாதேவி! பௌர்ணமியன்றும் பிரதிபதத் தினத்திலும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கச் சரஸ்வதி அங்கே நீராடுகிறாள்।

Verse 12

सिद्धं रसायनं देवि तत्र वै ह्युदकं प्रिये । नानावर्णसमायुक्तमुपदेशेन सिद्ध्यति

தேவி, பிரியே! அங்குள்ள நீர் உண்மையிலே சித்த ரஸாயனமாகும்; பல நிறங்களால் கூடிய அது உபதேசத்தின் மூலம் பலன் தருமாறு சித்தியாகிறது।

Verse 13

दारिद्र्यदुःखरुक्छोकान्मानवः सेवते कथम् । ब्रह्मकुण्डमनुप्राप्य कल्पवृक्षमिवापरम्

பிரம்மகுண்டத்தை அடைந்த பின் மனிதன் வறுமை, துயரம், நோய், சோகம் ஆகியவற்றை எவ்வாறு மேலும் தாங்குவான்? அது மற்றொரு கற்பவிருட்சம் போல வரமளிப்பதாகும்.

Verse 14

देव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि ब्रह्मकुण्डमहोदयम् । सर्वप्राणिहितार्थाय विस्तराद्वद मे प्रभो

தேவி கூறினாள்— பகவனே, பிரம்மகுண்டத்தின் மகோதயம் மற்றும் மகிமையை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக, பிரபுவே, எனக்கு முழுமையாக விளக்குங்கள்.

Verse 15

ब्रह्मकुंडस्य माहात्म्यं श्रोतुं मे कौतुकं महत् । लोकानां दुःखनाशाय दारिद्यक्षयहेतवे

பிரம்மகுண்டத்தின் மஹாத்மியத்தை கேட்க எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது; மக்களின் துயரம் அழியவும், வறுமை ஒழியவும் இதுவே காரணம்.

Verse 16

भगवन्मानुषाः सर्वे दुःखशोकनिपीडिताः । भ्रमंति सकलं जन्म रसायनविमोहिताः

பகவனே, எல்லா மனிதரும் துயரமும் சோகமும் கொண்டு ஒடுக்கப்படுகின்றனர்; ‘ரசாயனம்’ என்ற மயக்கத்தில் மயங்கி வாழ்நாள் முழுதும் அலைகின்றனர்.

Verse 17

तेषां हिताय मे ब्रूहि निर्वाणं रसमुत्तमम् । आदाविह शरीरं तु अक्षय्यं तु यथा भवेत्

அவர்களின் நலனுக்காக நிர்வாணத்தை அளிக்கும் உத்தம ‘ரசம்’ என்னிடம் கூறுங்கள்; மேலும் முதலில் இங்கு உடல் எவ்வாறு அழியாததும் நிலைத்ததுமாக ஆகுமென்றும் சொல்லுங்கள்.

Verse 18

अष्टसिद्धिसमा युक्तं सर्वविद्यासमन्वितम् । कामरूपं क्रियायुक्तं सर्वव्याधिविवर्जितम्

அவன் அஷ்டசித்திகளால் யுக்தனாய், எல்லா வித்யைகளாலும் நிறைந்தவனாய், விரும்பிய வடிவம் எடுக்க வல்லவனாய், செயலில் திறமையுடையவனாய், எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டவனாகிறான்.

Verse 19

ततस्तु परमं देव निर्वाणं येन वै लभेत् । मानवः कृतकृत्यश्च जायते च यथा प्रभो

அதன்பின், ஹே பரமதேவா! எந்த வழியால் மனிதன் பரம நிர்வாணத்தை அடைந்து, ஹே பிரபோ, உமது விதிப்படி கೃತகೃತ்யனாகிறானோ அதை அருளிச் சொல்லும்.

Verse 20

तथा कथय मे देव दयां कृत्वा जगत्प्रभो । निर्वाणपरमं कल्पं सर्वभ्रांतिविवर्जितम् । प्रसिद्धं सुखदं दिव्यं समा चक्ष्व महेश्वर

ஆகையால், ஹே தேவா! ஹே ஜகத்ப்ரபோ, கருணை செய்து எனக்கு நிர்வாணமே பரம இலக்காகிய, எல்லா மயக்கங்களும் அற்ற, புகழ்பெற்ற, ஆனந்தம் தரும், தெய்வீகமான அந்த கல்பத்தை (விதியை) உரைத்தருளும்; ஹே மகேஸ்வரா, முழுமையாக விளக்குவீர்.

Verse 21

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि लोकानां हितकारिणि । मर्त्यलोके महादेवि तीर्थं तीर्थवरं शुभम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—“சாது சாது, ஹே மகாதேவி, உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவளே! ஹே மகாதேவி, மர்த்தியலோகத்தில் ஒரு சுப தீர்த்தம் உள்ளது; அது தீர்த்தங்களில் சிறந்தது.”

Verse 22

प्रभासं परमं ख्यातं तच्च द्वादशयोजनम् । तत्र सोमेश्वरो देवस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

பிரபாசம் மிகப் புகழ்பெற்றது; அது பன்னிரண்டு யோஜனை அளவு விரிந்தது. அங்கே தேவன் சோமேஸ்வரன் மூன்று உலகங்களிலும் பிரசித்தன்.

Verse 23

तस्य पूर्वे समाख्यातः श्रीकृष्णो दैत्यसूदनः । चण्डिका योगिनी तत्र सखीभिः परिवारिता

அதன் கிழக்கில் அசுரநாசகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் புகழ்பெற்றவன்; அங்கேயே தோழி தேவியரால் சூழப்பட்ட யோகினி சண்டிகையும் வீற்றிருக்கிறாள்.

Verse 24

ततः पूर्वे दिशां भागे चतुर्वक्त्रेण निर्मितम् । तीर्थात्तीर्थं वरं दिव्यं सर्वाश्चर्यमयं शुभम्

அதன்பின் கிழக்கு திசைப் பகுதியில் நான்முகன் பிரம்மா நிறுவிய ஒரு திவ்ய தீர்த்தம் உள்ளது—தீர்த்தங்களில் சிறந்தது, முழுவதும் அதிசயமயம், மங்களகரம்.

Verse 25

सेवितं सर्वदेवैस्तु सिद्धैः साध्यैर्ग्रहैस्तथा । अप्सरोमुनिभिर्दिव्यैर्यक्षैश्च पन्नगैः सदा

அத்தீர்த்தம் எல்லாத் தேவர்களாலும், சித்தர்–சாத்யர்–கிரகங்களாலும், மேலும் திவ்ய அப்ஸரஸ்களாலும் முனிவர்களாலும், யக்ஷர் மற்றும் நாகர்களாலும் எப்போதும் சேவிக்கப்படுகிறது.

Verse 26

सिद्ध्यर्थं सर्वकामार्थं दिव्यभोगावहं शुभम् । ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातं ब्रह्मणा निर्मितं यतः

இது மங்களகரம்—சித்திக்காகவும் எல்லா நற்காமங்களின் நிறைவேற்றத்திற்காகவும், திவ்ய போகங்களை அளிப்பது; பிரம்மா நிறுவியதால் ‘பிரம்மகுண்டம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 27

तस्य वायव्यकोणे तु हिर ण्येशः स्वयं स्थितः । तमाराध्य महादेवं हिरण्येश्वरमुत्तमम्

அதன் வடமேற்கு மூலையில் ஹிரண்யேசன் தானே உறைகிறான்; அந்த உத்தம மகாதேவன்—ஹிரண்யேஸ்வரனை—வழிபட்டால் (விரும்பிய பலன் கிடைக்கும்).

Verse 28

महामन्त्रं जपेत्क्षिप्रं दशांशं होमयेत्सुधीः । होमेन सिद्ध्यते मन्त्रः सत्यं सत्यं वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! ஞானி விரைவாக மகாமந்திரத்தை ஜபித்து, அதன் பத்திலொரு பங்கை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஹோமத்தால் மந்திரம் சித்தியாகும்—உண்மை, உண்மை.

Verse 29

तस्योत्तरे तु दिग्भागे किञ्चिदीशानमाश्रितः । चतुर्वक्त्रो महादेवि क्षेत्रपो लिंगरूपधृक्

அதன் வடபுறத்தில், ஈசான (வடகிழக்கு) திசையைச் சிறிது சார்ந்து, மகாதேவியே, நான்கு முகங்களுடைய க்ஷேத்ரபாலன் லிங்கரூபம் தாங்கி நிற்கிறான்.

Verse 30

तत्स्थानं रक्षते देवि लिंगरूपेण शंकरः । तमाराध्य प्रयत्नेन ततः कुण्डं समाश्रयेत्

தேவியே! அந்த இடத்தை சங்கரன் லிங்கரூபமாகவே காத்தருள்கிறான். அவரை முயற்சியுடன் ஆராதித்து, பின்னர் குண்டத்தைச் சார வேண்டும்.

Verse 31

सर्वैश्वर्यमयं देवि नानावर्णविचित्रितम् । कुण्डस्यास्येशदिग्भागे भैरवेश्वरमुत्तमम्

தேவியே! இந்தக் குண்டம் எல்லா ஐஸ்வர்யங்களாலும் நிறைந்தது; பல நிறங்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது. இக் குண்டத்தின் ஈசானப் புறத்தில் உத்தம பைரவீஸ்வரன் இருக்கிறான்.

Verse 32

दुर्गन्धा भासुरा देवि वहते रसरूपिणी । तस्या रसेन संयुक्तं पृथग्वर्णं हि कर्बुरम्

தேவியே! அங்கே ரசரூபமாக ஒளிவிடும் ஒரு ஓடை ஓடுகிறது; அது சில வேளைகளில் துர்நாற்றமுடையதாகவும் இருக்கும். அதன் ரசத்துடன் கலந்தால் அது கற்புரம் போல அல்ல; ‘கற்புர’ (கற்புரம்) அல்ல, ‘கர்புர’ எனப் பல நிறத் தழும்புகளுடன் சிதறிய நிறங்களாக மாறுகிறது.

Verse 33

मेघवर्णं महादिव्यं राजतं च पुनः शुभम् । कपिलं दुग्धवर्णं च कर्पूराभं सुशोभनम्

அது சிலவேளை மேகநிறமாக மிகத் தெய்வீகமாகத் தோன்றுகிறது; மீண்டும் சிலவேளை வெள்ளிப் பிரகாசத்துடன் மங்களமாக விளங்குகிறது. சிலவேளை கபிலநிறம், சிலவேளை பால் வெண்மை, சிலவேளை கற்பூரம் போன்ற ஒளிவெண்மை—மிக அழகியது.

Verse 34

कदा कस्तूरिकाभासं कुंकुमच्छविकावहम् । सौगन्धं चंदनोपेतं कदाचिद्रौधि रोदकम्

சிலவேளை கஸ்தூரி போன்ற தோற்றம்; சிலவேளை குங்கும ஒளியைத் தாங்கும். நறுமணமிக்கது, சந்தன வாசனையுடன் கூடியது; மேலும் சிலவேளை ரௌத்ரமாகி கொந்தளிப்பதாகும்.

Verse 35

एते रसाश्च विविधा दृश्यंते तत्र सर्वदा । यस्य तुष्टो महादेवः सिद्ध्यते तस्य तत्क्षणात्

அந்தப் பல்வகை ரசங்கள் அங்கே எப்போதும் காணப்படுகின்றன. யார்மேல் மகாதேவர் திருப்தியடைகிறாரோ, அவருடைய நோக்கம் உடனே நிறைவேறும்.

Verse 36

रजतं क्षिप्यते तत्र सुवर्ण मिव जायते । प्रत्यक्षमेव तत्रैव रसायनमनुत्तमम्

அங்கே வெள்ளியை எறிந்தால் அது பொன்னைப் போல ஆகிறது. அங்கேயே நேரடியாகக் காணத்தக்க, ஒப்பற்ற ரசாயனம் (அலௌகிக எலிக்சிர்) உள்ளது.

Verse 37

पश्यंति मानवा देवि कौतुकं तत्क्षणाद्भृशम् । रसं हि परमं दिव्यं तत्रस्थं च कलौ युगे

தேவி, மனிதர்கள் அந்தப் பெரும் அதிசயத்தை உடனே காண்கிறார்கள். ஏனெனில் அந்த பரம தெய்வீக ரசம் கலியுகத்திலும் அங்கேயே நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 38

सिद्धं सिद्धरसं पुंसां व्याधीनां क्षयकारकम् । हेमबीजमयं दिव्यं ब्रह्मकुण्डोद्भवं महत्

இது மனிதர்க்கு सिद्धமான ‘சித்தரசம்’; நோய்களைச் சிதைக்கும். பொன்-விதைமயமான தெய்வீகப் பொருள்; பிரம்மகுண்டத்திலிருந்து தோன்றிய மகத்தான திரவியம்.

Verse 39

इदानीं ते प्रवक्ष्यामि मनुष्याणां हिताय वै । दारिद्र्यं क्षयमाप्नोति तत्क्षणाच्च यशस्विनि

இப்போது உனக்கு—மனிதரின் நலனுக்காகவே, ஓ புகழ்மிகுந்தவளே—அந்த விதியை உரைக்கிறேன்; அதனால் வறுமை அழிந்து, அதே கணத்தில் புகழ் தோன்றும்.

Verse 40

आदावेव प्रकुर्वन्ति ताम्रकुम्भं दृढं शुभम् । तीर्थोदकं क्षिपेत्तत्र पत्रैस्ताम्रस्तथा युतम्

ஆரம்பத்திலேயே உறுதியான, மங்களமான செம்புக் கும்பத்தை அமைக்க வேண்டும். அதில் தீர்த்தத்தின் புனித நீரை ஊற்றி, செம்புத் தாள்கள்/செம்புப் பலகைகளையும் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 41

निक्षिप्य भूमौ तत्कुम्भं ज्वालयेदनलं ततः । चुह्लीरूपेण षण्मासं पाचयेत्तं शनैःशनैः

அக் கும்பத்தை தரையில் வைத்து, பின்னர் அக்கினியை ஏற்ற வேண்டும். அடுப்பின் முறையில், ஆறு மாதங்கள் மெதுவாக மெதுவாக அதைச் சூடேற்றி/செயல்படுத்த வேண்டும்.

Verse 42

पश्चादुद्धृत्य तं कुम्भं पुनरेव जलं क्षिपेत् । मासमेकं पुनः कुर्यान्मासमेकं पुनर्भृशम्

பின்னர் அந்தக் கும்பத்தை எடுத்துப் பின் மீண்டும் நீரை ஊற்ற வேண்டும். ஒரு மாதம் அதே செயலை மீண்டும் செய்ய வேண்டும்; மேலும் மிகுந்த கவனத்துடன் இன்னொரு மாதமும் மீண்டும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

ततः सर्वाणि खण्डानि एकीकृत्य प्रयत्नतः । पुनरेवोदकेनैव प्लाव्य चावर्तयेत्पुनः

பின்பு எல்லா துண்டுகளையும் முயற்சியுடன் ஒன்றாகச் சேர்த்து, மீண்டும் நீரால் மட்டும் நனைத்து, மறுமறுமென கலக்கி/சுழற்ற வேண்டும்।

Verse 44

कांचनं जायते तत्र यदि तुष्टो महेश्वरः

அங்கே மகேஸ்வரர் திருப்தியுற்றால் பொன் உண்டாகிறது।

Verse 45

सिद्धिं शरीरजां देवि यदीच्छेन्मानवोत्तमः । स स्नानमादितः कृत्वा संवत्सरत्रयं पुनः

தேவி! சிறந்த மனிதன் உடல்சார்ந்த சித்தியை விரும்பினால், முதலில் விதிப்படி ஸ்நானத்தை மேற்கொண்டு, பின்னர் மூன்று ஆண்டுகள் அதைத் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும்।

Verse 46

मौनेन नियमेनैव महामंत्रजपान्वितः । पूजयेच्च हिरण्येशं क्षेत्रपालं प्रयत्नतः

மௌனமும் நியமமும் கடைப்பிடித்து, மகாமந்திர ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, முயற்சியுடன் க்ஷேத்ரபாலனான ஹிரண்யேசனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 47

पंचोपचारसंयुक्तं ध्यानधारणसंयुतम् । तीर्थोदकेन पाकं वै पेयं तद्वदुदुम्बरे

ஐந்து உபசாரங்களுடன், தியான-தாரணையோடு இணைந்து, தீர்த்தநீரால் அந்தப் பாகம்/கஷாயத்தைச் செய்து அதை அருந்த வேண்டும்; அதுபோல உதும்பர மரத்திடத்திலும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 48

एवं वर्षत्रयेणैव दिव्यदेहः प्रजायते । तेजस्वी वलवान्प्राज्ञः सर्वव्याधिविवर्जितः

இவ்வாறு மூன்று ஆண்டுகளிலேயே திவ்ய தேகம் உண்டாகும்—ஒளிமிக்கது, வலிமைமிக்கது, ஞானமிக்கது, எல்லா நோய்களும் அற்றது.

Verse 49

जीवेद्वर्षेशतान्येव त्रीणि दुःखविवर्जितः । वर्षत्रयमविच्छिन्नं यस्तत्र स्नानमाचरेत्

அங்கே மூன்று ஆண்டுகள் இடையறாது ஸ்நானம் செய்பவன், துயரமற்றவனாய் மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான்.

Verse 50

वागीश्वरीं जपेन्नित्यं पूजाहोमसमन्वितः । तस्य प्रवर्तते वाणी सिद्धिः सारस्वती भवेत्

பூஜையும் ஹோமமும் உடன் தினமும் வாகீஸ்வரீ ஜபம் செய்பவனின் வாக்கு வலிமையுடன் ஓடத் தொடங்கும்; சாரஸ்வத சித்தி உண்டாகும்.

Verse 51

संस्कृतं प्राकृतं चैवापभ्रंशं भूतभाषितम् । गांगस्रोतःप्रवाहेण उद्गिरेद्गिरमात्मवान् । अश्रान्तां च वरारोहे ह्यविच्छिन्नां च संततम्

உள்ளார்ந்த ஆற்றல் கொண்டவன் சம்ஸ்கிருதம், பிராகிருதம், அபப்ரம்ஶம் மேலும் பூதங்களின் மொழிகளையும் உரைப்பான்; கங்கைப் பெருக்கைப் போல—அழகிய இடையுடையவளே—அவனது வாக்கு சோர்வற்றது, இடையறாதது, எப்போதும் தொடர்வதாகும்.

Verse 52

वदेद्वादिसहस्रैस्तु न श्रमस्तस्य जायते । तीर्थस्यास्य प्रभावेण सर्वशास्त्रविशारदाः

ஆயிரம் வாதிகளுடன் வாதம் செய்தாலும் அவனுக்கு சோர்வு எழாது; இந்தத் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் நிபுணனாவான்.

Verse 53

पंडिता गर्विताः सर्वे तर्कशास्त्रविशारदाः । आगच्छन्ति समं तात विद्ययोद्धतकन्धराः । न शक्नुवंति ते वक्तुं द्रष्टुं वक्त्रमपि प्रिये

அன்பே, தர்க்கசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த அந்த அகந்தை கொண்ட பண்டிதர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக வருகின்றனர்; கல்வி மமதையால் கழுத்தை உயர்த்தினாலும், அவர்கள் பேசவும் இயலார், அவருடைய முகத்தையும் நோக்க இயலார்।

Verse 54

वादिनां च सहस्राणि भनक्त्येवं निरीक्षणात्

வெறும் தரிசனத்தாலேயே அவர் இவ்வாறு ஆயிரக்கணக்கான வாதிகளை நசுக்கிவிடுகிறார்।

Verse 55

उद्वाहयति शास्त्राणि विबुद्धार्थानि सत्वरम् । विमलं पाञ्चरात्रं च वैष्णवं शैवमेव च

அவர் சாஸ்திரங்களை அவற்றின் முழு பொருளுணர்வுடன் விரைவாக வெளிப்படுத்துகிறார்—விமல உபதேசம், பாஞ்சராத்திரம், வைஷ்ணவ முறைகள், மேலும் ஷைவ சித்தாந்தங்களும்।

Verse 56

इतिहासपुराणं च भूततंत्रं च गारुडम् । भैरवं च महातंत्रं कुलमार्गं द्विधा प्रिये

மேலும் அன்பே, அவர் இதிஹாச-புராணம், பூததந்திரம், காருட உபதேசம், பைரவம் உள்ளிட்ட மகாதந்திரங்கள், மற்றும் குலமார்க்கத்தின் இருவகைப் பிரிவையும் அறிகிறார்।

Verse 57

रथप्रवरवेगेन वाणी चास्खलिता भवेत् । नश्यंति वादिनः सर्वे गरुडस्येव पन्नगाः

அவருடைய வாக்கு சிறந்த ரதத்தின் வேகம்போல் விரைந்து தடையின்றி ஓடும்; கருடனின் முன்னே பாம்புகள் அழிவதுபோல் எல்லா வாதிகளும் மறைந்து போவார்கள்।

Verse 58

न दारिद्र्यं न रोगश्च न दुःखं मानसं पुनः । राजमान्यो महामानी भवेद्ब्रह्मप्रसादतः

வறுமையும் இல்லை, நோயும் இல்லை, மீண்டும் மனத் துயரும் இல்லை; பிரம்மனின் அருளால் அவன் அரசர்களால் போற்றப்பட்டு மிகுந்த மதிப்பைப் பெறுவான்.

Verse 59

उत्साहबलसंयुक्तो देववज्जीवते सुधीः । दाता भोक्ता च वाग्ग्मी च तीर्थस्यास्य प्रसादतः

இந்தத் தீர்த்தத்தின் அருளால் உற்சாகமும் வலிமையும் உடைய ஞானி தேவனைப் போல வாழ்வான்; தானம் செய்பவனாகவும், நியாயமான போக்தாவாகவும், வாக்கில் வல்லவனாகவும் ஆகிறான்.

Verse 60

तैलाभ्यक्तस्य यत्तेजो जायते मनुजेषु च । स्नातमात्रे तथा तेजस्तीर्थस्यैव प्रसादतः

எண்ணெய் தடவி அப்யங்கம் செய்தால் மனிதருக்கு உண்டாகும் ஒளி, அதே ஒளி இங்கே வெறும் நீராடுதலாலேயே—இந்தத் தீர்த்தத்தின் அருளால்—உண்டாகிறது.

Verse 61

यत्पापं कुरुते जंतुः पैशुन्यं च कृतघ्नताम् । मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं पारदारिकम् । तत्सर्वं विलयं याति कुंडस्नानरतस्य च

ஒருவன் செய்யும் எந்தப் பாவமாயினும்—புறங்கூறு, நன்றிக்கேடு, நண்பன் துரோகம், பிறர் மனைவியைக் கெடுப்பதன் பாவம்—குண்டத்தில் நீராடுவதில் ஈடுபட்டவனுக்கு அவை அனைத்தும் கரைந்து போகும்.

Verse 62

मुशलं लङ्घयेद् यस्तु यो गास्त्यजति वै द्विजः । तत्पापं क्षयमाप्नोति ब्रह्मकुण्डस्य दर्शनात्

தர்ம எல்லையை மீறுகிறவனோ அல்லது பசுக்களைத் துறக்கிற இருபிறப்பனோ செய்த பாவமும், பிரம்மகுண்டத்தின் தரிசனமட்டுமே கொண்டு அழிந்து போகும்.

Verse 63

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दैवतानि तथा पुनः । पूजितानि च सर्वाणि कुण्डस्नानप्रभावतः

இந்த குண்டத்தில் நீராடும் மகிமையால், பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் எல்லாத் தேவர்களும் பూజிக்கப்பட்டதாகவே கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 64

सप्तजन्मार्जितं पापं दर्शनात्क्षयमाव्रजेत्

ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவமும் இதன் தரிசனமாத்திரத்தால் அழிந்து க்ஷயமடைகிறது.

Verse 65

यत्पापं गुरुगोघ्ने च परस्वहरणेषु च । तत्पापं क्षयमाप्नोति ब्रह्मकुण्डनिषेवणात्

குருவதை, கோவதை, பிறர்சொத்து அபகரிப்பு ஆகியவற்றால் உண்டாகும் பாவம், பிரம்மகுண்டத்தை பக்தியுடன் நாடுவதால் க்ஷயமடைந்து அழிகிறது.

Verse 66

प्रदक्षिणं च यः कुर्यात्स्नात्वा कुण्डस्य नामतः । संख्यया पंचदश वै शृणु तस्यापि यत्फलम्

நீராடி இந்த குண்டத்தை பதினைந்து முறை பிரதட்சிணை செய்பவனின் அந்தச் செயல் தரும் பலனையும் கேளுங்கள்.

Verse 67

प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुन्धरा । सप्तपातालसहिता तीर्थकोटिभिरावृता

அவன் செய்த பிரதட்சிணையால், ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட பூமியும், ஏழு பாதாளங்களுடன், கோடிக்கணக்கான தீர்த்தங்களால் சூழப்பட்டதுமாகிய அனைத்தும்—முழுவதுமாக பிரதட்சிணை செய்யப்பட்டதுபோல் ஆகிறது.

Verse 68

आहारमात्रं यो दद्यात्तत्र वेदविदां वरे । लक्षभोज्यं कृतं तेन तीर्थस्यास्य प्रभावतः

வேதம் அறிந்தோரில் சிறந்தவரே! அங்கே யார் உணவின் சிறு பகுதியையேனும் தானமாக அளிக்கிறாரோ, இந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவர் இலட்சம் பேருக்கு அன்னம் அளித்ததற்குச் சமமான பலன் பெறுவார்।

Verse 69

ब्रह्मेश्वरं च संपूज्य हिरण्येश्वरमुत्तमम् । क्षेत्रपालं चतुर्वक्त्रं पूजयेच्चिन्तितं लभेत्

பிரம்மேஸ்வரனையும் சிறந்த ஹிரண்யேஸ்வரனையும் முறையாகப் பூஜித்து, நான்முக க்ஷேத்ரபாலனையும் வழிபட வேண்டும்; அப்பொழுது விரும்பிய பயன் கிடைக்கும்।

Verse 70

एकविंशत्कुलै र्युक्तः सर्वपापविवर्जितः । ब्रह्मलोकं स वै याति नात्र कार्या विचारणा

இருபத்தொன்று தலைமுறைகளுடன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அவர் நிச்சயமாகப் பிரம்மலோகத்தை அடைவார்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 71

विरंचिकुण्डे स्नात्वा वा यो जपेद्वेदमातरम् । लक्षजाप्यविधानेन स मुक्तः पातकैर्भवेत्

அல்லது விரஞ்சிகுண்டத்தில் நீராடி, யார் வேதமாதா (வாணிதேவி/வேதமந்திரம்) யை இலட்ச ஜப விதிப்படி ஜபிக்கிறாரோ, அவர் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவார்।

Verse 72

स एव पुण्यकर्त्ता च स एव पुरुषोत्तमः । यात्रा तत्र कृता येन ब्रह्मकुण्डे वरानने

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அங்கே பிரம்மகுண்டத்தில் யாத்திரை (தீர்த்தயாத்திரை) செய்தவனே உண்மையான புண்ணியகர்த்தா; அவனே புருஷோத்தமன்।

Verse 73

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । ब्रह्मकुण्डं समाश्रित्य ब्रह्मदेवमुपासते

பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்த (ஊர்த்வரேதஸ்) எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் ரிஷிகள் பிரம்மகுண்டத்தைச் சார்ந்து தேவாதிதேவன் பிரம்மதேவனை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 74

तावद्गर्जंति तीर्थानि त्रैलोक्ये सचराचरे । यावद्ब्रह्मेश्वरं तीर्थं न पश्यन्ति नराः प्रिये

அன்பே! மக்கள் பிரம்மேஸ்வர தீர்த்தத்தை தரிசிக்காதவரை, அசைவும் அசையாததும் நிறைந்த மூவுலகமெங்கும் பிற தீர்த்தங்கள் தம் மகிமையைப் பெருமிதமாக முழங்குகின்றன.

Verse 75

ब्रह्मकुण्डे च पानीयं ये पिबन्ति नराः सकृत् । न तेषां संक्रमेत्पापं वाचिकं मानसं तनौ

பிரம்மகுண்டத்தின் நீரை ஒருமுறையாவது அருந்துவோரின் உடலில், வாக்காலும் மனத்தாலும் உண்டான பாவம் புகாது.

Verse 76

ब्रह्मांडोत्तरमध्ये तु यानि तीर्थानि संति वै । तेषां पुण्यमवाप्नोति ब्रह्मकुण्डे प्रदक्षिणात्

பிரபஞ்சத்தின் மேலுலகங்களிலும் நடுலோகங்களிலும் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களின் புண்ணியமும், பிரம்மகுண்டத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்வதால் கிடைக்கிறது.

Verse 77

याज्ञवल्क्यो महात्मा च परब्रह्मस्वरूपवान् । सोऽपि कुंडं न मुंचेत निकुं भस्तु गणस्तथा

பரபிரம்மத்தின் சொரூபமாய மகாத்மா யாஜ்ஞவல்க்யரும் இந்தக் குண்டத்தை விட்டு விலகார்; அதுபோல நிகும்பனும் அவன் கணமும் (விலகார்).

Verse 78

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं ब्रह्मकुण्डजम् । तव स्नेहेन देवेशि किमन्यत्परिपृच्छसि

இவ்வாறு சுருக்கமாகப் பிரம்மகுண்டத்திலிருந்து எழுந்த மகிமை உரைக்கப்பட்டது. ஓ தேவేశி, உன் மீது அன்பினால் இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 79

य इदं शृणुयान्मर्त्यः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्ब्रह्मलोकं च गच्छति

யார் இந்த வரலாற்றை முறையான பக்திச் சிரத்தையுடன் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தை அடைவார்.