Adhyaya 111

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुष्करारण्यमुत्तमम् । तस्मादीशानकोणस्थं धनुषां षष्टिभिः स्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், மகாதேவி, சிறந்த புஷ்கர வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்து ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில், அறுபது வில்-அளவு தூரத்தில் அது அமைந்துள்ளது.

Verse 2

तत्र कुण्डं महादेवि ह्यष्टपुष्करसंज्ञितम् । सर्व पापहरं देवि दुष्प्राप्यमकृतात्मभिः

அங்கே, ஓ மகாதேவி, ‘அஷ்டபுஷ்கர’ எனப் பெயர்பெற்ற புனிதக் குண்டம் உள்ளது. ஓ தேவி, அது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும்; ஆனால் அடக்கமற்ற மனத்தார்க்கு அது அரிதாகும்.

Verse 3

तत्र कुण्डसमीपे तु पुरा रामेशधीमता । स्थापितं तन्महालिङ्गं रामेश्वर इति स्मृतम्

அங்கே குண்டத்தின் அருகில், முற்காலத்தில் அறிவுடைய ராமேசன் அந்த மகாலிங்கத்தை நிறுவினான்; அது ‘ராமேஸ்வர’ எனப் பெயரால் நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 4

तस्य पूजनमात्रेण मुच्यते ब्रह्महत्यया

அந்த (ராமேஸ்வர) லிங்கத்தை வெறும் வழிபாடு செய்தாலே பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 5

श्रीदेव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि रामेश्वरसमुद्भवम् । कथं तत्रागमद्रामः ससीतश्च सलक्ष्मणः

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்— ஓ பகவனே, ராமேஸ்வரத்தின் தோற்றத்தை விரிவாகச் சொல்லுங்கள். சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் ராமன் அங்கே எவ்வாறு வந்தான்?

Verse 6

कथं प्रतिष्ठितं लिङ्गं पुष्करे पापतस्करे । एतद्विस्तरतो ब्रूहि फलं माहात्म्यसंयुतम्

பாவங்களைத் திருடும் ‘பாபதஸ்கர’ புஷ்கரத்தில் அந்த லிங்கம் எவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது? அதன் மஹாத்மியத்துடன் கூடிய பலனையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 7

ईश्वर उवाच । चतुर्विंशयुगे रामो वसिष्ठेन पुरोधसा । पुरा रावणनाशार्थं जज्ञे दशरथात्मजः

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—இருபத்துநான்காம் யுகத்தில், வசிஷ்டர் புரோகிதராக இருக்க, ராவணவதத்திற்காக தசரதன் புதல்வன் ஸ்ரீராமன் பிறந்தான்।

Verse 8

ततः कालान्तरे देवि ऋषिशापान्महातपाः । ययौ दाशरथी रामः ससीतः सहलक्ष्मणः

பின்பு காலம் கழிந்தபின், தேவி, முனிவரின் சாபத்தால் மகாதபஸ்வி தாசரதி ராமன் சீதையுடன், லக்ஷ்மணனுடன் புறப்பட்டான்।

Verse 9

वनवासाय निष्क्रांतो दिव्यैर्ब्रह्मर्षिभिर्वृतः । ततो यात्राप्रसंगेन प्रभासं क्षेत्रमागतः

வனவாசத்திற்காகப் புறப்பட்டு, திவ்ய பிரம்மரிஷிகளால் சூழப்பட்டவனாய், யாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தால் ப்ரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான்।

Verse 10

तं देशं तु समासाद्य सुश्रांतो निषसाद ह । अस्तं गते ततः सूर्ये पर्णान्यास्तीर्य भूतले

அந்த நாட்டை அடைந்து மிகச் சோர்வுற்று அமர்ந்தான்; பின்னர் சூரியன் அஸ்தமிக்க, தரையில் இலைகளைப் பரப்பினான்।

Verse 11

सुष्वापाथ निशाशेषे ददृशे पितरं स्वकम् । स्वप्ने दशरथं देवि सौम्यरूपं महाप्रभम्

பின்னர் இரவின் முடிவில் அவன் உறங்கினான்; தேவி, கனவில் தன் தந்தை தசரதனை—சாந்த வடிவமும் மாபெரும் ஒளியும் உடையவராக—கண்டான்।

Verse 12

प्रातरुत्थाय तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यो न्यवेदयत् । यथा दशरथः स्वप्ने दृष्टस्तेन महात्मना

காலையில் எழுந்து அந்த மகாத்மா அனைத்தையும் பிராமணர்களிடம் தெரிவித்தார்—தான் கனவில் அரசன் தசரதனை தரிசித்ததாக।

Verse 13

ब्राह्मणा ऊचुः । वृद्धिकामाश्च पितरो वरदास्तव राघव । दर्शनं हि प्रयच्छंति स्वप्नान्ते हि स्ववंशजे

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ ராகவா! உன் பித்ருக்கள் வம்சவிருத்தியும் நலனும் விரும்பி, வரம் அளிப்பவர்கள்; தம் வம்சத்தில் பிறந்தவருக்கு கனவின் முடிவில் தரிசனம் அளிக்கின்றனர்।

Verse 14

एतत्तीर्थं महापुण्यं सुगुप्तं शार्ङ्गधन्वनः । पुष्करेति समाख्यातं श्राद्धमत्र प्रदीयताम्

இந்த தீர்த்தம் மிகப் புண்ணியமானது; சார்ங்கதனு தாரி (விஷ்ணு) இதை நன்கு காக்கிறார். இது ‘புஷ்கர’ எனப் புகழ்பெற்றது; ஆகவே இங்கே ஸ்ராத்தம் செய்யப்படுக।

Verse 15

नूनं दशरथो राजा तीर्थे चास्मिन्समीहते । त्वया दत्तं शुभं पिण्डं ततः स दर्शनं गतः

நிச்சயமாக அரசன் தசரதன் இந்த தீர்த்தத்தில் பயனை நாடுகின்றான். நீ அளித்த மங்களமான பிண்டத்தினால் அவன் தரிசனமாக வெளிப்பட்டான்।

Verse 16

ईश्वर उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा रामो राजीवलोचनः । निमंत्रयामास तदा श्राद्धार्हान्ब्राह्मणाञ्छुभान्

ஈசுவரன் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பின், தாமரை கண்களையுடைய ராமன் அப்போது ஸ்ராத்தத்திற்கு உரிய மங்களமான பிராமணர்களை அழைத்தான்।

Verse 17

अब्रवील्लक्ष्मणं पार्श्वे स्थितं विनतकंधरम् । फलार्थं व्रज सौमित्रे श्राद्धार्थं त्वरयाऽन्वितः

அப்போது அருகில் நின்று தலை தாழ்த்திய இலக்குமணனை நோக்கி அவர் கூறினார்— “ஓ சௌமித்ரே! ஸ்ராத்தத்திற்காகப் பழங்கள் கொண்டுவர விரைந்து செல்; தாமதிக்காதே।”

Verse 18

स तथेति प्रतिज्ञाय जगाम रघुनंदनः । आनयामास शीघ्रं स फलानि विविधानि च

“அப்படியே” என்று ஒப்புக்கொண்டு ரகுநந்தனன் சென்றான்; விரைவில் பலவகைப் பழங்களை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தான்।

Verse 19

बिल्वानि च कपित्थानि तिन्दुकानि च भूरिशः । बदराणि करीराणि करमर्दानि च प्रिये

அன்பே! மிகுதியாக பில்வம், கபித்தம், திந்துகம் இருந்தன; மேலும் பதரம், கரீரம், கரமர்தம் ஆகியனவும் இருந்தன।

Verse 20

चिर्भटानि परूषाणि मातुलिंगानि वै तथा । नालिकेराणि शुभ्राणि इंगुदीसंभवानि च

சிர்படம், பரூஷம், மாதுலிங்கம் ஆகியனவும் இருந்தன; வெண்மையான தேங்காய்களும், இங்குதியில் பிறந்த பழங்களும் இருந்தன।

Verse 21

अथैतानि पपाचाशु सीता जनकनंदिनी । ततस्तु कुतपे काले स्नात्वा वल्कलभृच्छुचिः

பின்னர் ஜனகநந்தினி சீதை அவற்றை விரைவில் சமைத்தாள். அதன் பின் குதபக் காலத்தில் நீராடி, தூய்மையடைந்து, மரப்பட்டை ஆடை அணிந்து (ஸ்ராத்தக் கிரியைக்காக) ஆயத்தமானாள்.

Verse 22

ब्राह्मणानानयामास श्राद्धार्हान्द्विजसत्तमान् । गालवो देवलो रैभ्यो यवक्रीतोऽथ पर्वतः

அவன் ஸ்ராத்தத்திற்கு உரிய சிறந்த த்விஜப் பிராமணர்களை அழைத்தான்—காலவர், தேவலர், ரைப்யர், யவக்ரீதர் மற்றும் பர்வதர்।

Verse 23

भरद्वाजो वसिष्ठश्च जावालिर्गौतमो भृगुः । एते चान्ये च बहवो ब्राह्मणा वेदपारगाः

பரத்வாஜர், வசிஷ்டர், ஜாவாலி, கௌதமர், ப்ருகு—இவர்களும் மேலும் பல வேதப் பாரங்கதப் பிராமணர்களும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 24

श्राद्धार्थं तस्य संप्राप्ता रामस्याक्लिष्टकर्मणः । एतस्मिन्नेव काले तु रामः सीतामभाषत

அக்லிஷ்டகர்மனான ராமனின் ஸ்ராத்தக் காரியத்திற்காக அவர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர். அதே வேளையில் ராமன் சீதையிடம் பேசினான்।

Verse 25

एहि वैदेहि विप्राणां देहि पादावनेजनम् । एतच्छ्रुत्वाऽथ सा सीता प्रविष्टा वृक्षमध्यतः

“வா, வைதேஹி; பிராமணர்களின் பாதம் கழுவ நீர் கொடு.” இதைக் கேட்ட சீதை மரங்களின் நடுவே சென்றாள்।

Verse 26

गुल्मैराच्छाद्य चात्मानं रामस्यादर्शने स्थिता । मुहुर्मुहुर्यदा रामः सीतासीतामभाषत

புதர்களுக்குள் தன்னை மறைத்து, ராமனின் பார்வைக்கு அப்பால் நின்றாள். அப்போது ராமன் மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தான்—“சீதா! சீதா!”

Verse 27

ज्ञात्वा तां लक्ष्मणो नष्टां कोपाविष्टं च राघवम् । स्वयमेव तदा चक्रे ब्राह्मणार्ह प्रतिक्रियाम्

அவள் காணாமற்போனதை அறிந்து, கோபத்தில் ஆழ்ந்த ராகவனைப் பார்த்து, இலக்குமணன் அப்போது தானே பிராமணர்க்குரிய முறையான பிரதிகிரியைகளைச் செய்தான்।

Verse 28

अथ भुक्तेषु विप्रेषु कृत पिंडप्रदानके । आगता जानकी सीता यत्र रामो व्यवस्थितः

பிறகு பிராமணர்கள் உண்டு முடித்து, பிண்டதானமும் நிறைவேறியபின், ராமன் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கே ஜானகி சீதை வந்தடைந்தாள்।

Verse 29

तां दृष्ट्वा परुषैर्वाक्यैर्भर्त्सयामास राघवः । धिग्धिक्पापे द्विजांस्त्यक्त्वा पितृकृत्यमहोदयम् । क्व गताऽसि च मां हित्वा श्राद्धकाले ह्युपस्थिते

அவளைக் கண்ட ராகவன் கடுஞ்சொற்களால் கண்டித்தான்— “சீ சீ, பாவியே! பிராமணர்களையும் பித்ருகாரியமெனும் இந்த மகத்தான மங்களக் கடமையையும் விட்டுவிட்டு, சிராத்த காலம் வந்தபோது என்னைத் துறந்து நீ எங்கே சென்றாய்?”

Verse 30

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भयभीता च जानकी

ஈஸ்வரன் கூறினார்— அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ஜானகி அஞ்சினாள்।

Verse 31

कृताञ्जलिपुटा भूत्वा वेपमाना ह्यभाषत । मा कोपं कुरु कल्याण मा मां निर्भर्त्सय प्रभो

அவள் கைகூப்பி, நடுங்கியபடி கூறினாள்— “மங்களமூர்த்தியே! கோபம் கொள்ளாதீர்; பிரபுவே! என்னைத் திட்டாதீர்।”

Verse 32

शृणु यस्माद्विभोऽन्यत्र गता त्यक्त्वा तवान्तिकम् । दृष्टस्तत्र पिता मेऽद्य तथा चैव पितामहः

கேள், ஓ விபோ! உன் சன்னிதியை விட்டுத் நான் வேறிடத்திற்குச் சென்றேன்; அங்கே இன்று என் தந்தையையும், அதுபோல என் பிதாமகனையும் கண்டேன்.

Verse 33

तस्य पूर्वतरश्चापि तथा मातामहादयः । अंगेषु ब्राह्मणेन्द्राणामाक्रान्तास्ते पृथक्पृथक्

அவனுடைய முன்னோர்களும்—மாதாமகன் முதலியோர்—பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களான யாஜகர்களின் அங்கங்களில் தனித்தனியாகப் புகுந்து ஆட்கொண்டிருந்தனர்.

Verse 34

ततो लज्जा समभवत्तत्र मे रघुनन्दन । पित्रा तत्र महाबाहो मनोज्ञानि शुभानि च

அப்போது, ஓ ரகுநந்தன, அங்கே எனக்குள் வெட்கம் எழுந்தது. மேலும் அங்கேயே, ஓ மகாபாஹோ, என் தந்தை மனம் கவரும் மங்களமான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார்.

Verse 35

तत्र पुष्करसान्निध्ये दक्षिणे धनुषां त्रये । लिंगं प्रतिष्ठयामास रामेश्वरमिति श्रुतम्

அங்கே புஷ்கரத்தின் அருகில், தெற்கே மூன்று வில்-அளவு தூரத்தில், அவர் ஒரு லிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்தார்—அது ‘ராமேஸ்வரம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 36

भक्ष्याणि भक्षितान्येव यानि वै गुणवन्ति च । स कथं सुकषायाणि क्षाराणि कटुकानि च । भक्षयिष्यति राजेन्द्र ततो मे दुःखमाविशत्

அவன் நல்ல குணமுள்ள சத்தான உணவுகளையே உண்டான்; அப்படியிருக்க, கசப்பு (கஷாயம்), காரச்சாரம் (க்ஷாரம்), மற்றும் கடும்காரம் (கடுப்பு) ஆகியவற்றை எவ்வாறு உண்ணுவான்? ஓ ராஜேந்திர, அதனால் துயரம் என்னை ஆட்கொண்டது.

Verse 37

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा विस्मितो राघवोऽभवत् । विशेषेण ददौ तस्मिञ्छ्राद्धं तीर्थे तु पुष्करे

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட ராகவன் வியந்தான். அங்கே புஷ்கர தீர்த்தத்தில் அவன் விசேஷ பக்தியுடன் முறையாக ஸ்ராத்தம் செய்தான்.

Verse 39

यस्तं पूजयते भक्त्या गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । स प्राप्नोति परं स्थानं य्रत्र देवो जनार्दनः

யார் பக்தியுடன் முறையாக நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து அவரை வழிபடுகிறாரோ, அவர் ஜநார்தனப் பெருமான் வாசிக்கும் பரம பதத்தை அடைவார்.

Verse 40

किमत्र बहुनोक्तेन द्वादश्यां यत्प्रदापयेत् । न तत्र परिसंख्यानं त्रिषु लोकेषु विद्यते

இங்கே அதிகம் சொல்ல வேண்டியது என்ன? த்வாதசியில் எதைத் தானமாக அளிக்கச் செய்கிறாரோ, அதன் புண்ணிய அளவை மூன்று உலகங்களிலும் கணிக்க முடியாது.

Verse 41

शुक्रांगारकसंयुक्ता चतुर्थी या भवेत्क्वचित् । षष्ठी वात्र वरारोहे तत्र श्राद्धे महत्फलम्

அழகியவளே! எப்போதாவது சதுர்த்தி வெள்ளி மற்றும் செவ்வாய் சேர்ந்து வந்தாலோ, அல்லது இங்கே ஷஷ்டி நாளாக இருந்தாலோ, அந்நேரத்தில் செய்யும் ஸ்ராத்தம் மிகுந்த பலன் தரும்.

Verse 42

यावद्द्वादशवर्षाणि पितरश्च पितामहाः । तर्पिता नान्यमिच्छन्ति पुष्करे स्वकुलोद्भवे

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் வரை பிதாக்களும் பிதாமகர்களும் தர்ப்பணத்தால் திருப்தியடைந்து வேறொன்றையும் விரும்பார்; புஷ்கரத்தில் தம் குலத்தில் பிறந்தவன் தர்ப்பணம் செய்தால் அப்படியே ஆகும்.

Verse 43

तत्र यो वाजिनं दद्यात्सम्यग्भक्तिसमन्वितः । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

அங்கே முறையான பக்தியுடன் குதிரை தானம் செய்பவன், அச்வமேத யாகத்தின் சமமான புண்ணியப் பலனை அடைகிறான்.

Verse 44

इति ते कथितं सम्यङ्माहात्म्यं पापनाशनम् । रामेश्वरस्य देवस्य पुष्करस्य च भामिनि

அழகியவளே, இவ்வாறு தெய்வமான ராமேஸ்வரனும் புஷ்கரமும் உடைய பாபநாசக மஹாத்மியத்தை உனக்கு முறையாகக் கூறினேன்.

Verse 111

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्करमाहात्म्ये रामेश्वरक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनामैकादशोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமஹாத்மியத்தின் புஷ்கரமஹாத்மியத்தில் ‘ராமேஸ்வரக்ஷேத்ரமஹாத்மிய வர்ணனம்’ எனும் நூற்று பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.