Adhyaya 108

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि वसूनां लिंगमुत्तमम् । सोमेशादीशदिग्भागे पञ्चाशद्धनुषान्तरे

ஈசுவரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் வசுக்களின் சிறந்த லிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது சோமேசரிலிருந்து ஈசான திசையில் ஐம்பது வில்-அளவு தூரத்தில் உள்ளது.

Verse 2

स्थितं लिंगं महादेवि चतुर्वक्त्रं सुरप्रियम् । प्रत्यूषेश्वरनामानं महापातकनाशनम्

மகாதேவி, இங்கு மகாதேவரின் லிங்கம் நிலைத்துள்ளது—நான்முகமும் தேவர்களுக்கு அருமையானதும். இதன் பெயர் பிரத்யூஷேஸ்வரன்; இது மகாபாதகங்களை அழிப்பது.

Verse 3

दर्शनात्तस्य देवस्य सप्तजन्मान्तरोद्भवम् । पापं प्रणाशमायाति सत्यंसत्यं वरानने

அந்த தேவனை தரிசித்த மாத்திரத்தில் ஏழு பிறவிகளில் உண்டான பாவம் அழிகிறது—இது உண்மை, உண்மையே, அழகிய முகத்தையுடையவளே.

Verse 4

देव्युवाच । कोऽसौ प्रत्यूषनामेति कथं लिंगं प्रतिष्ठितम् । कस्य पुत्रः स विख्यात एतन्मे वद शंकर

தேவி கூறினாள்—‘பிரத்யூஷ’ என்ற பெயருடையவர் யார்? இந்த லிங்கம் எவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது? அந்தப் புகழ்பெற்றவர் யாருடைய மகன்? சங்கரா, இதை எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 5

ईश्वर उवाच । दक्षो ब्रह्मसुतो देवि प्रजापतिरिति स्मृतः । तस्य कन्याः पुरा षष्टिर्ददौ धर्माय वै दश

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, தக்ஷன் பிரம்மாவின் புதல்வன்; அவன் ‘பிரஜாபதி’ என நினைக்கப்படுகிறான். முற்காலத்தில் அவனுக்கு அறுபது மகள்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் பத்துப் பேரை தர்மனுக்கு அளித்தான்.

Verse 6

तासां मध्ये महादेवि एका विश्वेति विश्रुता । सा धर्माच्च महादेवि अष्टावजनयत्सुतान्

அவர்களுள், ஓ மகாதேவி, ‘விஸ்வா’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒருத்தி இருந்தாள். அவள் தர்மனாலே, ஓ மகாதேவி, எட்டு புதல்வர்களை பெற்றாள்.

Verse 7

आपो ध्रुवश्च सोमश्च धरश्चैवाऽनलोऽनिलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोऽष्टौ प्रकीर्तिताः

ஆப, த்ருவ, சோம, தர, அனல, அனில, பிரத்யூஷ, பிரபாச—இவர்கள் எட்டுப் ‘வசுக்கள்’ எனப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 8

तेषां मध्ये सप्तमोऽसौ प्रत्यूष इति विश्रुतः । स पुत्रकामो देवेशि प्रभासं क्षेत्रमागतः

அவர்களுள் ஏழாவன் ‘பிரத்யூஷ’ எனப் புகழ்பெற்றவன். புத்திரவேட்கையால், ஓ தேவேசி, அவன் பிரபாச க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தான்.

Verse 9

स ज्ञात्वा कामिकं क्षेत्रं प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम् । तपश्चचार विपुलं दिव्यं वर्षशतं प्रिये । ध्यायन्देवं महादेवं शान्तस्तद्गतमानसः

இது வேண்டுதலை நிறைவேற்றும் க்ஷேத்திரம் என அறிந்து, அவன் மகேஸ்வரன் (லிங்கம்) பிரதிஷ்டை செய்தான். பின்னர், ஓ பிரியே, தெய்வீக நூறு ஆண்டுகள் பெருந்தவம் செய்தான்—மகாதேவனைத் தியானித்து, அமைதியுடன், மனத்தை அவரிடமே ஒன்றாக்கி.

Verse 10

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य भक्त्या निरञ्जनः । ददौ तस्य सुतं देवि देवलं योगिनां वरम्

அப்போது அவன் பக்தியால் மகிழ்ந்த நிரஞ்சன மகாதேவன், ஓ தேவி, அவனுக்கு ஒரு புதல்வனை அருளினான்—யோகிகளில் சிறந்த ‘தேவலன்’.

Verse 11

ततः प्रभृति देवेशि तल्लिंगस्य प्रभावतः । देवलो भगवान्योगी प्रत्यूषस्याऽभवत्सुतः

அதன்பின், தேவதேவி, அந்த லிங்கத்தின் மகிமையால் பகவான் யோகி தேவலர் பிரத்யூஷனின் புதல்வனானார்.

Verse 12

अनेन कारणेनासौ प्रत्यूषेश्वरसंज्ञितः

இந்தக் காரணத்தினாலேயே அந்த இறைவன் ‘பிரத்யூஷேஸ்வரன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 13

यश्चानपत्यः पुरुषस्तं समाराधयिष्यति । तस्यान्ववाये देवेशि संततिर्न विनश्यति

மக்கட்பேறு இல்லாத எந்த மனிதனும் அவரை முறையாக ஆராதித்தால்—தேவதேவி—அவனுடைய வம்சத்தில் சந்ததி தொடர்ச்சி அழியாது.

Verse 14

यः प्रत्यूषे महादेवि प्रत्यूषेश्वरमुत्तमम् । पूजयिष्यति सद्भक्त्या सततं नियतात्मवान् । तस्यैष्यति क्षयं पापमपि ब्रह्मवधोद्भवम

மகாதேவி, விடியற்காலையில் உத்தம பிரத்யூஷேஸ்வரனை உண்மையான பக்தியுடன், எப்போதும் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் வழிபடுகிறவன்—அவனுடைய பாவம் அழியும்; பிரம்மஹத்தி காரணமான பாவம்கூட.

Verse 15

वृषस्तत्रैव दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

யாத்திரையின் முழுப் பலனை விரும்புவோர் அங்கேயே ஒரு காளையை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 16

माघे कृष्णचतुर्द्दश्यां जागृयात्तत्र वै निशि । सर्वेषां दानयज्ञानां फलं जागरणाल्लभेत्

மாசி (மா஘) மாதத்தின் கிருஷ்ண சதுர்தசி இரவில் அங்கே விழித்திருந்து ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும். அந்த இரவு ஜாகரணத்தால் எல்லா தானம் யாகங்களின் பலனும் கிடைக்கும்.

Verse 108

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभाससक्षेत्रमाहात्म्ये प्रत्यूषेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘ப்ரத்யூஷேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்றெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.