Adhyaya 107

Verse 1

ईश्वर उवाच । अथ पूजाविधानं ते कथयामि समासतः । भक्तिभेदान्पृथक्तस्य ब्रह्मणो बालरूपिणः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இப்போது நான் உனக்கு சுருக்கமாக, எல்லாவற்றிலும் தனித்திருக்கும் அந்த பரப்ரஹ்மனின் தெய்வக் குழந்தை வடிவ வழிபாட்டு முறையையும், பக்தியின் வேறுபட்ட வகைகளையும் விளக்குகிறேன்।

Verse 2

रथयात्राविधानं तु स्तोत्रमंत्रविधिक्रमम् । विविधा भक्तिरुद्दिष्टा मनोवाक्कायसंभवा

ரதயாத்திரை விதியும், ஸ்தோத்திர-மந்திரங்களின் விதிமுறை வரிசையும் கூறப்பட்டன; மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் பக்தி பலவகை என போதிக்கப்பட்டது।

Verse 3

लौकिकी वैदिकी चापि भवेदाध्यात्मिकी तथा । ध्यानधारणया या तु वेदानां स्मरणेन च । ब्रह्मप्रीतिकरी चैषा मानसी भक्तिरुच्यते

பக்தி உலகியலானதும், வைதிகமானதும், ஆன்மீகமானதும் ஆகலாம். தியான-தாரணை மற்றும் வேத ஸ்மரணையின் மூலம் செய்யப்படுவதும், பிரஹ்மனுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பதும் ‘மானஸீ பக்தி’ எனப்படுகிறது।

Verse 4

मंत्रवेदनमस्कारैरग्निश्राद्धविधानकैः । जाप्यैश्चारण्यकैश्चैव वाचिकी भक्तिरुच्यते

மந்திரங்கள், வேத பாராயணம், நமஸ்காரம், அக்னி-ச்ராத்த விதிகள், மேலும் ஜபம் மற்றும் ஆரண்யக ஒழுக்கங்கள் ஆகியவற்றால் நிகழும் பக்தி ‘வாசிகீ பக்தி’ எனப்படுகிறது।

Verse 5

व्रतोपवासनियमैश्चितेंद्रियनिरोधिभिः । कृच्छ्र सांतपनैश्चान्यैस्तथा चांद्रायणादिभिः

விரதங்கள், உபவாசங்கள், இந்திரியங்களை அடக்கும் நியமங்கள் மூலம்; க்ருச்ச்ரம், சாந்தபனம் போன்ற தவங்களாலும், சாந்திராயணாதி அனுஷ்டானங்களாலும்—இவ்வாறு உடலால் பக்தி வெளிப்படுகிறது।

Verse 6

ब्रह्मोक्तैश्चोपवासैश्च तथान्यैश्च शुभव्रतैः । कायिकी भक्तिराख्याता त्रिविधा तु द्विजन्मनाम्

பிரம்மோಕ್ತ (சாஸ்திரம் விதித்த) உபவாசங்களாலும், பிற நல்விரதங்களாலும்—இதுவே ‘காயிகீ பக்தி’ என அறிவிக்கப்பட்டது; இருபிறப்போர்க்கு அது மும்முறை வகை என கூறப்பட்டது।

Verse 7

गोघृतक्षीरदधिभिर्मध्विक्षुसुकुशोदकैः । गंधमाल्यैश्च विविधैर्वस्तुभिश्चोपपादिभिः

பசுநெய், பால், தயிர்; தேன், கரும்பு, தூய குசநீர்; பலவகை நறுமணங்களும் மாலைகளும், ஏற்ற பல பொருட்களின் அர்ப்பணங்களும் கொண்டு—பூஜை செய்யப்படுகிறது।

Verse 8

घृतगुग्गुलधूपैश्च कृष्णागुरुसुगंधिभिः । भूषणै हैमरत्नाद्यैश्चित्राभिः स्रग्भिरेव च

நெய்-குக்குலு தூபம், கருங்கருவூடு (கிருஷ்ணாகுரு) நறுமணத்துடன்; பொன்-மாணிக்கம் முதலிய ஆபரணங்களாலும், அழகிய மாலைகளாலும்—அர்ச்சனை செய்யப்படுகிறது।

Verse 9

न्यासैः परिसरैः स्तोत्रैः पताकाभिस्तथोत्सवैः । नृत्यवादित्रगीतैश्च सर्ववस्तूपहारकैः

ந்யாசம், பரிக்ரமம், ஸ்தோத்திரப் பாடல், கொடிகள் மற்றும் உற்சவங்கள்; நடனம், வாத்தியம், கீதம், மேலும் எல்லாவகை பொருட்களின் உபஹார அர்ப்பணங்களுடன்—பூஜை பெருவிழாவாய் நடைபெறும்।

Verse 10

भक्ष्यभोज्यान्न पानैश्च या पूजा क्रियते नरैः । पितामहं समुद्दिश्य सा भक्तिर्लौकिकी मता

இனிப்புகள், சமைத்த உணவு, தானியம், பானங்கள் கொண்டு மக்கள் பிதாமஹன் பிரம்மாவை நோக்கி செய்யும் பூஜை ‘லௌகிகீ பக்தி’ எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 11

वेदमंत्रहविर्भागैः क्रिया या वैदिकी स्मृता

வேத மந்திரங்களும் ஹவிஸின் உரிய பங்குகளும் கொண்டு செய்யப்படும் செயல் ‘வைதிக’ கிரியை என ஸ்மரிக்கப்படுகிறது.

Verse 12

दर्शे च पौर्णमास्यां च कर्त्तव्यं चाग्निहोत्रजम् । प्राशनं दक्षिणादानं पुरोडाश इति क्रिया

அமாவாசையும் பௌர்ணமியும் அக்‌நிஹோத்ர சம்பந்தமான கிரியை செய்யவேண்டும்—அர்ப்பணத்தைப் பிராசனம் செய்தல், தக்ஷிணா தானம், புரோடாச அர்ப்பணம்; இதுவே விதி.

Verse 13

इष्टिर्धृतिः सोमपानं याज्ञियं कर्म सर्वशः । ऋग्यजुः सामजाप्यानि संहिताध्ययनानि च । क्रियते ब्रह्माणमुद्दिश्य सा भक्तिर्वेदिकोच्यते

இஷ்டி, த்ருதி, சோமபானம் மற்றும் எல்லா யாஜ்ஞிக கர்மங்களும்; ருக்-யஜுஸ்-சாமன் ஜபமும், ஸம்ஹிதா அத்யயனமும்—இவை பிரம்மாவை நோக்கி செய்யப்படின் அது ‘வைதிகீ பக்தி’ எனப்படும்.

Verse 14

प्राणायामपरो नित्यं ध्यानवान्विजितेंद्रियः । भैक्ष्यभक्षी व्रती चापि सर्वप्रत्याहृतेंद्रियः

எப்போதும் பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டு, தியானமுடையவனாய், இந்திரியங்களை வென்றவனாய்; பிக்ஷை உண்பவனாய், விரதம் கடைப்பிடிப்பவனாய், எல்லா இந்திரியங்களையும் பிரத்யாஹாரம் செய்தவனாய் இருப்பவன் ஒழுக்கமுடைய சாதகன்.

Verse 15

धारणं हृदये कृत्वा ध्यायमानः प्रजेश्वरम् । हृत्पद्मकर्णिकासीनं रक्तवर्णं सुलोचनम्

இதயத்தில் தாரணையை நிலைநிறுத்தி அவன் பிரஜேஸ்வரன் (பிரஜாபதி/பிரம்மா) மீது தியானம் செய்கிறான்—இதயத் தாமரையின் கர்ணிகையில் அமர்ந்த, செந்நிறம் கொண்ட, அழகிய கண்களையுடையவன்।

Verse 16

पश्यन्नुद्द्योतितमुखं ब्रह्माणं सुकटीतटम् । रक्तवर्णं चतुर्बाहुं वरदाभयहस्तकम् । एवं यश्चिंतयेद्देवं ब्रह्मभक्तः स उच्यते

ஒளிவீசும் முகத்துடன், அழகிய இடுப்பு-பகுதியுடன் உள்ள பிரம்மாவை தரிசிக்க வேண்டும்—செந்நிறம் கொண்ட, நான்கு கரங்களுடன், வரமும் அபயமும் அளிக்கும் கரங்களையுடையவன். இவ்வாறு தெய்வத்தை சிந்திப்பவன் பிரம்மபக்தன் எனப்படுவான்।

Verse 17

विधिं च शृणु मे देवि यः स्मृतः क्षेत्रवासिनाम्

தேவி, இந்த க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்வோருக்காக விதிக்கப்பட்டுள்ள நடத்தை-விதியை என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 18

निर्ममा निरहंकारा निःसंगा निष्परिग्रहाः । चतुर्वर्गेपि निःस्नेहाः समलोष्टाश्मकांचनाः

அவர்கள் மமதை, அகங்காரம் அற்றவர்கள்; பற்றற்றவர்கள், சேமிப்பில்லாதவர்கள்; நான்கு புருஷார்த்தங்களிலும் பற்றில்லாதவர்கள்; மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாகக் கருதுவார்கள்।

Verse 19

भूतानां कर्मभिर्नित्यं त्रिविधैरभयप्रदाः । प्राणायामपरा नित्यं परध्यानपरायणाः

அவர்கள் உயிர்களுக்கு எப்போதும் மூவகைச் செயல்களால் அபயம் அளிப்பார்கள்; எந்நாளும் பிராணாயாமத்தில் ஈடுபட்டு, பரதேவன்/பரமன் மீது தியானத்தில் முழுமையாக நிலைத்திருப்பார்கள்।

Verse 20

जापिनः शुचयो नित्यं यतिधर्मक्रियापराः । सांख्ययोगविधिज्ञा ये धर्मविच्छिन्नसंशयाः

அவர்கள் ஜபம் செய்பவர்கள், எப்போதும் தூய்மையுடையவர்கள், யதி-தர்மக் கடமைகளில் ஈடுபட்டவர்கள்; சாங்க்ய-யோக விதிகளை அறிந்தவர்கள், தர்மம் குறித்த சந்தேகங்கள் அறுந்தவர்கள்।

Verse 21

ब्रह्मपूजारता नित्यं ते विप्राः क्षेत्रवासिनः । तैर्यथा पूजनीयो वै बालरूपी पितामहः

க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் அந்த விப்ரர்கள் எப்போதும் பிரம்மா-பூஜையில் ஈடுபடுவர்; அவர்களால் பாலரூபமாகத் தோன்றும் பிதாமஹன் பிரம்மாவை யதாவிதமாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 22

तथाहं कीर्त्तयिष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये । स्नात्वा तु विमले तीर्थे शुक्लांबरधरः शुचिः । पूजोपहारसंयुक्तस्ततो ब्रह्माणमर्चयेत्

ஆகையால் நான் கூறுகிறேன்—அன்பே, ஒருமனத்துடன் கேள். விமல தீர்த்தத்தில் நீராடி, வெண்வஸ்திரம் அணிந்து, தூய்மையுடன் இருந்து, பூஜை உபஹாரங்களுடன் பின்னர் பிரம்மாவை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 23

पूर्वं संस्नाप्य विधिना पंचामृतरसोदकैः । गोमूत्रं गोमयं क्षीरं दधि सर्पिः कुशोदकम्

முதலில் விதிப்படி பஞ்சாமிர்தத் திரவங்களால் (தெய்வத்தை) அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்—கோமூத்திரம், கோமயம், பால், தயிர், நெய், மற்றும் குசைச் சுத்திகரித்த நீர்।

Verse 24

गायत्र्या गृह्य गोमूत्रं गंधद्वारेति गोमयम् । आप्यायस्वेति च क्षीरं दधिक्राव्णेति वै दधि

காயத்ரீ மந்திரத்துடன் கோமூத்திரத்தை எடுக்க வேண்டும்; ‘கந்தத்வார’ மந்திரத்துடன் கோமயத்தை; ‘ஆப்யாயஸ்வ’ மந்திரத்துடன் பாலை; மேலும் ‘ததிக்ராவ்ண’ மந்திரத்துடன் தயிரை—இவ்விதமே செயல்।

Verse 25

तेजोऽसि शुक्रमित्याज्यं देवस्य त्वा कुशोदकम् । आपोहिष्ठेति मंत्रेण पंचगव्येन स्नापयेत्

‘தேஜோऽஸி ஶுக்ரம்’ மந்திரத்தால் நெய்யையும், ‘தேவஸ்ய த்வா’ மந்திரத்தால் குசோதகத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு; ‘ஆபோ ஹிஷ்டா’ மந்திரத்தால் பஞ்சகவ்யத்தால் தேவனுக்கு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 26

कपिलापंचगव्येन कुशवारियुतेन च । स्नापयेन्मंत्रपूतेन ब्रह्मस्नानं हि तत्स्मृतम्

கபிலா பசுவின் பஞ்சகவ்யத்தை குசநீருடன் சேர்த்து, மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தி தேவனுக்கு ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; இதுவே ‘பிரஹ்ம-ஸ்நானம்’ என நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 27

वर्षकोटिसहस्रैस्तु यत्पापं समुपार्जितम् । सुरज्येष्ठं तु संस्नाप्य दहेत्सर्वं न संशयः

ஆயிரக் கோடி ஆண்டுகளில் சேர்த்த பாவம் எதுவாயினும், சுரஜ்யேஷ்டன் (தேவர்களில் முதன்மை) அவருக்கு ஸ்நானம் செய்தால் அது அனைத்தும் எரிந்து அழியும்; ஐயமில்லை।

Verse 28

एवं संस्नाप्य विधिना ब्रह्माणं बालरूपिणम् । कर्पूरागरुतोयेन ततः संस्नापयेद्द्विजः

இவ்விதமாக முறையின்படி பாலரூப பிரஹ்மாவுக்கு ஸ்நானம் செய்து, பின்னர் த்விஜன் கற்பூரம் மற்றும் அகுரு மணம் கலந்த நீரால் மீண்டும் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 29

एवं कृत्वार्च्चयेद्देवं गायत्रीन्यासयोगतः । मूर्ध्नः पादतलं यावत्प्रणवं विन्यसेद्बुधः

இவ்வாறு செய்து காயத்ரீ-ந்யாச முறையின்படி தேவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; ஞானி தலைச்சிகரம் முதல் பாதத்தளங்கள் வரை பிரணவ ந்யாசத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 30

तकारं विन्यसेन्मूर्ध्नि सकारं मुखमण्डले । विकारं कंठदेशे तु तुकारं चांगसंधिषु

முடியின் உச்சியில் ‘த’ எழுத்தை நியசித்து, முகமண்டலத்தில் ‘ஸ’ எழுத்தை நிறுவுக. கந்ததேசத்தில் ‘வி’யையும், அங்கச் சந்திகளில் ‘து’யையும் நியசிக்க வேண்டும்.

Verse 31

वकारं हृदि मध्ये तु रेकारं पार्श्वयोर्द्वयोः । णिकारं दक्षिणे कुक्षौ यकारं वामसंज्ञिते

இதயத்தின் நடுவில் ‘வ’ எழுத்தை நியசித்து, இரு பக்கங்களிலும் ‘ரே’யை நிறுவுக. வலது குக்ஷியில் ‘ணி’யையும், இடப்புறத்தில் ‘ய’யையும் நியசிக்க வேண்டும்.

Verse 32

भकारं कटिनाभिस्थं गोकारं पार्श्वयोर्द्वयोः । देकारं जानुनोर्न्यस्य वकारं पादपद्मयोः

இடுப்பு-நாபி பகுதியில் ‘ப’ எழுத்தை நியசித்து, இரு பக்கங்களிலும் ‘கோ’வை நிறுவுக. முழங்கால்களில் ‘தே’யை வைத்து, பத்மபாதங்களில் ‘வ’ எழுத்தை நியசிக்க வேண்டும்.

Verse 33

स्यकारमंगुष्ठयोर्न्यस्य धीकारमुरसि न्यसेत् । मकारं जानुमूले तु हि कारं गुह्यमाश्रितम्

பெருவிரல்களில் ‘ஸ்ய’ எழுத்தை நியசித்து, மார்பில் ‘தீ’யை நிறுவுக. பின்னர் முழங்கால் அடிப்பகுதியில் ‘ம’யையும், குஹ்யப் பகுதியில் ‘ஹி’யையும் நியசிக்க வேண்டும்.

Verse 34

धिकारं हृदये न्यस्य योकारं चाधरोष्ठके । योकारं च तथैवान्यमुत्तरोष्ठे न्यसेत्सुधीः

இதயத்தில் ‘தி’ எழுத்தை நியசித்து, கீழ்த் உதட்டில் ‘யோ’வை நிறுவுக. அதுபோல மற்ற ‘யோ’வையும் மேல்த் உதட்டில் ஞானி நியசிக்க வேண்டும்.

Verse 35

नकारं नासिकाग्रे तु प्रकारं नेत्रमाश्रितम् । चोकारं च भ्रुवोर्मध्ये दकारं प्राणमाश्रितम्

‘ந’ எழுத்தை மூக்கின் முனையில் நிறுவுக; ‘ப்ர’ யை கண்களில் நிலைநிறுத்துக. ‘சோ’ வை புருவமத்தியில், ‘த’ வை பிராணத்தில் பதியுக.

Verse 36

यात्कारं च ललाटांते विन्यसेद्वै सुरेश्वरि । न्यासं कृत्वाऽत्मनो देहे देवे कुर्यात्तथा प्रिये

தேவர்களின் ஈஸ்வரியே! நெற்றியின் இறுதியில் ‘யாத்’ எழுத்தை நிறுவுக. தன் உடலில் ந்யாசம் செய்து, அன்பே, அதேபோல் தேவதையிலும் செய்யுக.

Verse 37

सर्वोपहारसंपन्नं कृत्वा सम्यङ्निरीक्षयेत् । कुंकुमागरुकर्पूरचंदनेन विमिश्रितम्

எல்லா உபஹாரங்களும் நிறைவாக அமைத்து, அதை நன்கு பரிசோதிக்க வேண்டும்; அது குங்குமம், அகில், கற்பூரம், சந்தனம் கலந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 38

गंधतोयैरुपस्कृत्य गायत्र्या प्रणवेन च । प्रोक्षयेत्सर्वद्रव्याणि पश्चादर्चनमारभेत्

மணமுள்ள நீரால் தூய்மைப்படுத்தி, காயத்ரி மற்றும் பிரணவம் (ஓம்) உடன் எல்லா திரவியங்களிலும் ப்ரோட்சணம் செய்து, பின்னர் அர்ச்சனை தொடங்குக.

Verse 39

दिव्यै पुष्पैः सुगंधैश्च मालतीकमलादिभिः । अशोकैः शतपत्रैश्च बकुलैः पूजयेत्क्रमात्

மல்லிகை, தாமரை முதலிய தெய்வீக மணமுள்ள மலர்களாலும், அசோகம், நூறிதழ் மலர், பகுள மலர்களாலும் முறையே பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

कृष्णागरुसुधूपेन घृतदीपैस्तथोत्तमैः । ततः प्रदापयेत्तत्र नैवेद्यं विविधं क्रमात्

கரிய அகுருவின் சிறந்த தூபமும், உத்தம நெய் தீபங்களும் ஏற்றி, பின்னர் முறையே அங்கே பலவகை நைவேத்யங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 41

खण्डलड्डुकश्रीवेष्टकांसाराशोकपल्लवैः । स्वस्तिकोल्लिपिकादुग्धा तिलवेष्टकिलाटिकाम्

துண்டு லட்டு, மங்கள வேஷ்டனம், பாத்திரங்கள், அசோகத் தளிர்கள்; மேலும் ஸ்வஸ்திகம் எழுதப் பயன்படும் பாலும், எள்ளால் சுற்றிய கிலாடிகா முதலியனவும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 42

फलानि चैव पक्वानि मूलमंत्रेण दापयेत् । ऋग्वेदं च यजुर्वेदं सामवेदं च पूजयेत्

மூல மந்திரத்துடன் பழுத்த கனிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் ரிக் வேதம், யஜுர் வேதம், சாம வேதம் ஆகியவற்றையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 43

ज्ञानं वैराग्यमैश्वर्यं धर्मं संपूजयेद्बुधः । ईशानादिक्रमाद्देवि दिशासु विदिशासु च

ஞானம், வைராக்யம், ஐஸ்வரியம், தர்மம் ஆகியவற்றை அறிவுடைய பக்தன் முறையாகப் போற்ற வேண்டும்; தேவி, ஈசானம் முதலாக திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் வரிசையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

चतुर्द्दशविद्यास्थानानि ब्रह्मणोऽग्रे प्रपूजयेत् । हृदयानि ततो न्यस्य देवस्य पुरतः क्रमात्

பிரம்மாவின் முன்னிலையில் பதினான்கு வித்யாஸ்தானங்களை முதலில் வழிபட வேண்டும்; பின்னர் ‘ஹ்ருதய’ மந்திரங்களை முறையே ந்யாசம் செய்து தேவனின் முன் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 45

आपोहिष्ठेति ऋगियं हृदयं परिकीर्त्तितम् । ऋतं सत्यं शिखा प्रोक्ता उदुत्यं नेत्रमादिशेत्

‘ஆபோ ஹி ஷ்டா…’ எனும் ரிக் வேத மந்திரம் ஹ்ருதயமாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ‘ருதம் ஸத்யம்…’ சிகையாகக் கூறப்பட்டது; ‘உது த்யம்…’ நேத்திரமாக நியமிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 46

चित्रं देवानामित्येवं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । ब्रह्मंस्ते छादयामीति कवचं समुदाहृतम्

‘சித்ரம் தேவானாம்…’ எனும் மந்திரம் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்று கவசமாக அறிவிக்கப்பட்டது. ‘ப்ரஹ்மம்ஸ்தே ச்ஹாதயாமி’ பாதுகாப்பு ஆவரணமாக ஜபிக்கப்படுகிறது.

Verse 47

भूर्भुवः स्वरितीरेश पूजनं परिकीर्तितम् । गायत्र्या पूजयेद्देवमोंकारेणाभिमंत्रितम्

கரையினுடைய ஈசனே! ‘பூர்புவஃ ஸ்வஃ’ எனப் பூஜை விதிக்கப்பட்டது. ஓங்காரத்தால் அபிமந்திரித்து காயத்ரியால் தேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 48

प्रणवेनापरान्सर्वानृग्वेदादीन्प्रपूजयेत् । गायत्री परमो मंत्रो वेदमाता विभावरी

ப்ரணவம் (ஓம்) கொண்டு ரிக் வேதம் முதலிய பிற அனைத்தையும் விதிப்படி வழிபட வேண்டும். காயத்ரி பரம மந்திரம்; வேதமாதா; ஒளிமயி.

Verse 49

गायत्र्यक्षरतत्त्वैस्तु ब्रह्माणं यस्तु पूजयेत् । उपोष्य पंचदश्यां तु स याति परमं पदम्

காயத்ரியின் அக்ஷரத் தத்துவங்களால் பிரம்மாவை வழிபட்டு, பஞ்சதசியில் உபவாசம் இருப்பவன் பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 50

संसारसागरं घोरमुत्तितीर्षुर्द्विजो यदि । प्रभासे कार्त्तिके मासि ब्रह्माणं पूजयेत्सदा

ஒரு த்விஜன் இந்தக் கொடிய சம்சாரக் கடலைக் கடக்க விரும்பினால், பிரபாசத்தில் கார்த்திக மாதத்தில் எப்போதும் பிரம்மதேவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 51

यस्य दर्शनमात्रेण अश्वमेध फलं लभेत् । कस्तं न पूजयेद्विद्वान्प्रभासे बालरूपिणम्

யாரை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தாலும் அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கிறதோ, பிரபாசத்தில் அந்தக் குழந்தை வடிவ இறைவனை எந்த ஞானி வழிபடாமல் இருப்பான்?

Verse 52

यस्यैकदिवसप्रांते सदेवासुरमानवाः । विलयं यांति देवेशि कस्तं न प्रतिपूजयेत्

தேவேசி! யாருடைய ஒரே நாளின் முடிவில் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் லயமடைகிறார்களோ, அவரை யார் மிகுந்த பக்தியுடன் வழிபடாமல் இருப்பார்?

Verse 53

पिता यः सर्वदेवानां भूतानां च पितामहः । यस्मादेष स तैः पूज्यो ब्राह्मणैः क्षेत्रवासिभिः

அனைத்து தேவர்களுக்கும் தந்தையாகவும், எல்லா உயிர்களுக்கும் பிதாமகனாகவும் இருப்பவர்; ஆகையால் அவர் தேவர்களாலும், இப்புனிதத் தலத்தில் வாழும் பிராமணர்களாலும் வணங்கப்பட வேண்டியவர்।

Verse 54

रुद्ररूपी विश्वरूपी स एव भुवनेश्वरः । पौर्णमास्यामुपोषित्वा ब्रह्माणं जगतां पतिम् । अर्चयेद्यो विधानेन सोऽश्वमेधफलं लभेत्

அவர் ருத்ர வடிவமும், விஸ்வ வடிவமும் உடையவர்; அவரே உலகங்களின் ஈசன். பௌர்ணமியில் உபவாசம் இருந்து முறையாக ஜகத்பதி பிரம்மதேவனை அர்ச்சிப்பவன் அச்வமேதப் பலனை அடைவான்।

Verse 55

कार्त्तिके मासि देवस्य रथयात्रा प्रकीर्त्तिता । यां कृत्वा मानवो भक्त्या याति ब्रह्मसलोकताम्

கார்த்திக மாதத்தில் இறைவனின் ரதயாத்திரை புகழ்பெற்றது. அதை பக்தியுடன் செய்தால் மனிதன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்.

Verse 56

कार्त्तिके मासि देवेशि पौर्णमास्यां चतुर्मुखम् । मार्गेण चर्मणा सार्द्धं सावित्र्या च परंतपः

தேவேசி! கார்த்திக பௌர்ணமியில் நான்முகப் பிரம்மனை சாவித்ரியுடன், நியத பாதயாத்திரை மற்றும் சர்ம ஆவரணத்துடன், பரந்தபா, வழிபட வேண்டும்.

Verse 57

भ्रामयेन्नगरं सर्वं नानावाद्यैः समन्वितम् । स्थापयेद्भ्रामयित्वा तु सकलं नगरं नृपः

பலவகை வாத்தியங்களுடன் முழு நகரத்தையும் ஊர்வலமாகச் சுற்றச் செய்ய வேண்டும்; சுற்றிய பின் அரசன் நகரமெங்கும் முறையாக யதாஸ்தானத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 58

ब्राह्मणान्भोजयित्वाग्रे शांडिलेयं प्रपूज्य च । आरोपयेद्रथे देवं पुण्यवादित्रनिःस्वनैः

முதலில் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து, சாண்டிலேயரை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் புண்ணிய வாத்தியங்களின் மங்கள ஒலிக்கிடையில் இறைவனை ரதத்தில் ஏற்ற வேண்டும்.

Verse 59

रथाग्रे शांडिलीपुत्रं पूजयित्वा विधानतः । ब्राह्मणान्वाचयित्वा च कृत्वा पुण्याहमंगलम्

ரதத்தின் முன்புறத்தில் சாண்டிலீபுத்திரனை விதிப்படி வழிபட்டு, பிராமணர்களால் ஆசீர்வாத மந்திரங்களை ஓதச் செய்து, ‘புண்யாஹ’ மங்களச் சடங்கை நடத்த வேண்டும்.

Verse 60

देवमारोपयित्वा तु रथे कुर्यात्प्रजागरम् । नानाविधैः प्रेक्षणकैर्ब्रह्मशेषैश्च पुष्कलैः

தெய்வத்தைத் தேரில் ஏற்றி இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; பலவகை புனித நிகழ்ச்சிகளுடனும், பிராமண விதிகளால் புனிதமான ‘பிரஹ்மசேஷ’ நைவேத்யங்களை மிகுதியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 61

नारोढव्यं रथे देवि शूद्रेण शुभमिच्छता । नाधर्मेण विशेषेण मुक्त्वैकं भोजकं प्रिये

தேவி, நன்மை விரும்பும் சூத்ரன் தேரில் ஏறக் கூடாது. மேலும் அதர்ம வழியில் எதையும் செய்யக் கூடாது—அன்பே, இந்தச் சடங்கிற்கு நியமிக்கப்பட்ட ஒரே ‘போஜக’ சேவகர் மட்டும் விதிவிலக்கு.

Verse 62

ब्रह्मणो दक्षिणे पार्श्वे सावित्रीं स्थापयेत्प्रिये । भोजकं वामपार्श्वे तु पुरतः पंकजं न्यसेत्

அன்பே, பிரம்மாவின் வலப்புறத்தில் சாவித்ரியை நிறுவ வேண்டும்; இடப்புறத்தில் போஜக சேவகரை வைத்தும், முன்னால் தாமரையை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 63

एवं तूर्यनिनादैश्च शंखशब्दैश्च पुष्कलैः । भ्रामयित्वा रथं देवि पुरं सर्वं च दक्षिणम् । स्वस्थाने स्थापयेद्भूयः कृत्वा नीराजनं बुधः

இவ்வாறு வாத்திய முழக்கங்களும் சங்கநாதங்களும் நிறைந்திருக்க, தேவி, தேரை நகரமெங்கும் வலம்வந்து (தட்சிணாவர்த்தமாக) சுற்றச் செய்து, ஞானி நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்து மீண்டும் தக்க இடத்தில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 64

य एवं कुरुते यात्रां भक्त्या यश्चापि पश्यति । रथं वाऽकर्षयेद्यस्तु स गच्छेद्ब्रह्मणः पदम्

இவ்விதமாக பக்தியுடன் யாத்திரை (தேரோட்டம்) செய்பவனும், அதை தரிசிப்பவனும், தேரை இழுப்பவனும்—அவன் பிரம்மபதம் (பிரம்மலோகம்) அடைவான்.

Verse 65

यो दीपं धारयेत्तत्र ब्रह्मणो रथपृष्ठगः । पदेपदेऽश्वमेधस्य स फलं विंदते महत्

அங்கே பிரம்மாவின் ரதத்தின் மேற்பகுதியில் நின்று தீபம் ஏந்துபவன், ஒவ்வொரு அடியிலும் அச்வமேத யாகத்தின் மாபெரும் பலனை அடைகிறான்।

Verse 66

यो न कारयते राजा रथयात्रां तु ब्रह्मणः । स पच्यते महादेवि रौरवे कालमक्षयम्

மகாதேவி, பிரம்மாவின் ரதயாத்திரையை நடத்தச் செய்யாத அரசன் ரௌரவ நரகத்தில் அழியாத காலம் வரை வேதனை அனுபவிப்பான்।

Verse 67

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन राष्ट्रस्य क्षेममिच्छता । रथयात्रां विशेषेण स्वयं राजा प्रवर्त्तयेत्

ஆகையால் நாட்டின் நலனை விரும்பும் அரசன், எல்லா முயற்சியுடனும், சிறப்பாகத் தானே இந்த ரதயாத்திரையைத் தொடங்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 68

प्रतिपद्ब्राह्मणांश्चापि भोजयेद्वि धिवत्सुधीः । वासोभिरहतैश्चापि गन्धमाल्यानुलेपनैः

பிரதிபத நாளில் ஞானி முறையின்படி பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்து, புதிய ஆடைகள், நறுமணம், மாலைகள், சந்தனாதி பூச்சுகளால் அவர்களைப் போற்ற வேண்டும்।

Verse 69

कार्त्तिके मास्यमावास्यां यस्तु दीपप्रदीपनम् । शालायां ब्रह्मणः कुर्यात्स गच्छेत्परमं पदम्

கார்த்திக மாத அமாவாசையில் பிரம்மாவின் மண்டபத்தில் தீபங்களை ஏற்றுபவன் பரம பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 70

उत्सवेषु च सर्वेषु सर्वकाले विशेषतः । पूजयेयुरिमं विप्रा ब्रह्माणं जगतां गुरुम्

எல்லா திருவிழாக்களிலும், உண்மையில் எக்காலத்திலும் குறிப்பாக, பிராமணர்கள் உலகங்களின் குருவான இப் பிரம்மனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 71

यथाकृत्यप्रयोगेण सम्यक्छ्रद्धा समन्विताः । पूज्यो दिव्योपचारेण यथावित्तानुसारतः

விதிப்படி நிறைந்த பக்தியுடன், தன் வசதிக்கேற்ப தெய்வீக உபசாரங்களால் அவரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 72

एवं ते कथितं देवि पूजामाहात्म्यमुत्तमम् । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यं ब्रह्मणः बालरूपिणः

தேவி! இவ்வாறு நான் உனக்கு வழிபாட்டின் உத்தம மகிமையை உரைத்தேன்—குழந்தை வடிவில் உறையும் பிரம்மனுடைய பிரபாசக் க்ஷேத்திர மகிமை.

Verse 73

तस्याहं कथयिष्यामि नाम्नामष्टोत्तरं शतम् । प्रदत्त्वा च पठित्वा च यज्ञायुतफलं लभेत्

இப்போது நான் அவருடைய அஷ்டோத்தர சத நாமங்களை அறிவிப்பேன். இதை தகுதியானவர்க்கு அளித்து, தாமும் பாராயணம் செய்தால், பத்தாயிரம் யாகங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 74

गायत्र्या लक्षजाप्येन सम्यग्जप्तेन यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति स्तोत्रस्यास्य उदीरणात्

காயத்ரியை ஒரு லட்சம் முறை முறையாக ஜபித்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அந்தப் பலன் இச் ஸ்தோத்திரத்தை உச்சரிப்பதால் பெறப்படுகிறது.

Verse 75

इदं स्तोत्रवरं दिव्यं रहस्यं पापनाशनम् । न देयं दुष्टबुद्धीनां निन्दकानां तथैव च

இது சிறந்த ஸ்தோத்திரம்; தெய்வீகமும் ரகசியமும் பாபநாசகமும் ஆகும். தீய மனத்தாருக்கும் பழிப்போருக்கும் இதை அளிக்கக் கூடாது.

Verse 76

ब्राह्मणाय प्रदातव्यं श्रोत्रियाय महात्मने । विष्णुना हि पुरा पृष्टं ब्रह्मणः स्तोत्रमुत्त्मम्

இது வேதம் அறிந்த ச்ரோத்ரிய மகாத்மையான பிராமணருக்கே அளிக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில் முற்காலத்தில் விஷ்ணு, பிரம்மாவின் இந்த உத்தம ஸ்தோத்திரத்தைப் பற்றி கேட்டார்.

Verse 77

केषुकेषु च स्थानेषु देवदेव पितामह । संचिन्त्यस्तन्ममाचक्ष्व त्वं हि सर्वविदुत्तम

தேவர்களின் தேவனே, பிதாமஹனே! எந்தெந்த இடங்களிலும் தீர்த்தங்களிலும் உம்மைத் தியானிக்க வேண்டும்? சிந்தித்து எனக்குச் சொல்லும்; நீர் அறிந்தோரில் சிறந்தவர்.

Verse 78

ब्रह्मोवाच । पुष्करेऽहं सुरश्रेष्ठो गयायां प्रपितामहः । कान्यकुब्जे वेदगर्भो भृगुक्षेत्रे चतुर्मुखः

பிரம்மா கூறினார்—புஷ்கரத்தில் நான் ‘சுரச்ரேஷ்டன்’; கயாவில் ‘ப்ரபிதாமஹன்’. காண்யகுப்ஜத்தில் நான் ‘வேதகர்பன்’; ப்ருகுக்ஷேத்ரத்தில் ‘சதுர்முகன்’.

Verse 79

कौबेर्यां सृष्टिकर्ता च नन्दिपुर्यां बृहस्पतिः । प्रभासे बालरूपी च वाराणस्यां सुरप्रियः

கௌபேரியில் நான் ‘ஸ்ருஷ்டிகர்த்தா’; நந்தீபுரியில் ‘ப்ருஹஸ்பதி’. பிரபாசத்தில் நான் பாலரூபம்; வாராணசியில் ‘சுரப்ரியன்’ என அழைக்கப்படுகிறேன்.

Verse 80

द्वारावत्यां चक्रदेवो वैदिशे भुवनाधिपः । पौंड्रके पुण्डरीकाक्षः पीताक्षो हस्तिनापुरे

த்வாராவதியில் நான் சக்ரதேவன்; வைதிசத்தில் புவனாதிபன். பௌண்ட்ரகத்தில் நான் புண்டரீகாக்ஷன்; ஹஸ்தினாபுரத்தில் பீதாட்சன் எனப் போற்றப்படுகிறேன்.

Verse 81

जयंत्यां विजयश्चासौ जयन्तः पुरुषोत्तमे । वाडेषु पद्महस्तोऽहं तमोलिप्ते तमोनुदः

ஜயந்தியில் நான் விஜயன் என அழைக்கப்படுகிறேன்; புருஷோத்தமத்தில் ஜயந்தன். வாடத்தில் நான் பத்மஹஸ்தன்; தமோலிப்தத்தில் தமோநுதன்—இருளை அகற்றுபவன்.

Verse 82

आहिच्छत्र्यां जनानंदः काञ्चीपुर्यां जनप्रियः । कर्णाटस्य पुरे ब्रह्मा ऋषिकुण्डे मुनिस्तथा

ஆஹிச்சத்ராவில் நான் ஜனானந்தன்—மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருபவன்; காஞ்சீபுரியில் நான் ஜனப்ரியன்—மக்களுக்குப் பிரியமானவன். கர்நாட நகரில் நான் பிரம்மா; ரிஷிகுண்டத்தில் முனி ரூபமாக வணங்கப்படுகிறேன்.

Verse 83

श्रीकण्ठे श्रीनिवासश्च कामरूपे शुभंकरः । उच्छ्रियाणे देवकर्त्ता स्रष्टा जालंधरे तथा

ஸ்ரீகண்டத்தில் நான் ஸ்ரீநிவாசன்; காமரூபத்தில் நான் சுபங்கரன்—மங்களம் அருள்பவன். உச்ச்ரியாணத்தில் நான் தேவகர்த்தா—தேவர்களின் கர்த்தா; ஜாலந்தரத்தில் நான் ஸ்ரஷ்டா—படைத்தவன்.

Verse 84

मल्लिकाख्ये तथा विष्णुर्महेन्द्रे भार्गवस्तथा । गोनर्दः स्थविराकारे ह्युज्जयिन्यां पितामहः

மல்லிகாக்யத்தில் நான் விஷ்ணு; மகேந்திரத்தில் நான் பார்கவன். கோனர்தத்தில் நான் முதியவர் வடிவில் தோன்றுகிறேன்; உஜ்ஜயினியில் பிதாமஹன் ரூபமாக வணங்கப்படுகிறேன்.

Verse 85

कौशांब्यां तु महादेवो ह्ययोध्यायां तु राघवः । विरंचिश्चित्रकूटे तु वाराहो विन्ध्यपर्वते

கௌசாம்பியில் நான் மகாதேவன்; அயோத்தியில் நான் ராகவன் (ஸ்ரீராமன்). சித்ரகூடத்தில் நான் விரஞ்சி (பிரம்மா); விந்திய மலைமேல் நான் வராஹன்.

Verse 86

गंगाद्वारे सुरश्रेष्ठो हिमवन्ते तु शंकरः । देहिकायां स्रुचाहस्तः पद्महस्तस्तथाऽर्बुदे

கங்காத்வாரத்தில் நான் தேவர்களில் சிறந்தவன்; ஹிமவந்தத்தில் நான் சங்கரன். தேஹிகாவில் நான் ஸ்ருசா-ஹஸ்தன் (கரண்டி-தாங்கியவன்); அர்புதத்தில் நான் பத்ம-ஹஸ்தன் (தாமரை-தாங்கியவன்).

Verse 87

वृन्दावने पद्मनेत्रः कुश हस्तश्च नैमिषे । गोपक्षेत्रे च गोविन्दः सुरेन्द्रो यमुनातटे

விருந்தாவனத்தில் நான் பத்மநேத்ரன் (தாமரை-கண்); நைமிஷத்தில் நான் குச-ஹஸ்தன் (குசப்புல்-தாங்கியவன்). கோபக்ஷேத்திரத்தில் நான் கோவிந்தன்; யமுனைத் துறையில் நான் சுரேந்திரன், தேவர்களின் தலைவன்.

Verse 88

भागीरथ्यां पद्मतनुर्जनानन्दो जनस्थले । कौंकणे च स मध्वक्षः काम्पिल्ये कनकप्रभः

பாகீரதியில் நான் பத்மதனு, தாமரைப் போன்ற வடிவன்; ஜனஸ்தலத்தில் நான் ஜனானந்தன். கொங்கணத்தில் நான் மத்வக்ஷன்; காம்பில்யத்தில் நான் கனகப்ரபன், பொன்னொளி வீசுபவன்.

Verse 89

खेटके चान्नदाता च शंभुश्चैव क्रतुस्थले । लंकायां चैव पौलस्त्यः काश्मीरे हंसवाहनः

கேடகத்தில் நான் அன்னதாதா, அன்னம் அளிப்பவன்; க்ரதுஸ்தலத்தில் நான் சம்பு. லங்கையில் நான் பௌலஸ்த்யன்; காஷ்மீரில் நான் ஹம்ஸவாஹனன், அன்னப்பறவை வாகனன்.

Verse 90

वसिष्ठश्चार्बुदे चैव नारदश्चोत्पलावने । मेधके श्रुतिदाता च प्रयागे यजुषां पतिः

அர்புதத்தில் நான் வசிஷ்டர்; உற்பலாவனத்தில் நான் நாரதர். மேதகத்தில் நான் ‘ஸ்ருதிதாதா’—புனித ஞானத்தை அருள்வோர்; பிரயாகத்தில் நான் யஜுர்வேதத்தின் அதிபதி.

Verse 91

शिवलिंगे सामवेदो मर्कटे च मधुप्रियः । नारायणश्च गोमन्ते विदर्भायां द्विज प्रियः

சிவலிங்கத்தில் அவர் சாமவேதமாகப் போற்றப்படுகிறார்; மார்கடத்தில் ‘மதுப்ரிய’ என அறியப்படுகிறார். கோமந்தத்தில் அவர் நாராயணர்; விதர்பாவில் ‘த்விஜப்ரிய’—இருமுறை பிறந்தோர்க்குப் பிரியன்—என்று புகழப்படுகிறார்.

Verse 92

अंकुलके ब्रह्मगर्भो ब्रह्मवाहे सुतप्रियः । इन्द्रप्रस्थे दुराधर्षश्चंपायां सुरमर्दनः

அங்குலகத்தில் அவர் ‘பிரஹ்மகர்ப’ என அழைக்கப்படுகிறார்; பிரஹ்மவாஹத்தில் ‘சுதப்ரிய’. இந்திரப்ரஸ்தத்தில் அவர் ‘துராதர்ஷ’—அணுக இயலாத அஜேயன்—மற்றும் சம்பாவில் ‘சுரமர்தன’—எதிர் சக்திகளை நசுக்கும் வல்லவன்—என்று புகழப்படுகிறார்.

Verse 93

विरजायां महारूपः सुरूपो राष्ट्रवर्धने । कदंबके जनाध्यक्षो देवाध्यक्षः समस्थले

விரஜாவில் அவர் ‘மஹாரூப’—மாபெரும் வடிவன்; ராஷ்ட்ரவர்தனத்தில் ‘சுரூப’—மங்கள அழகன். கடம்பகத்தில் ‘ஜனாத்யக்ஷ’—உயிர்களின் மேற்பார்வையாளர்—மற்றும் சமஸ்தலத்தில் ‘தேவாத்யக்ஷ’—தேவர்களின் மேற்பார்வையாளர்—என்று கூறப்படுகிறார்.

Verse 94

गंगाधरो रुद्रपीठे सुपीठे जलदः स्मृतः । त्र्यंबके त्रिपुरारिश्च श्रीशैले च त्रिलोचनः

ருத்ரபீடத்தில் அவர் ‘கங்காதர’—கங்கையைத் தாங்கியவன்; சுபீடத்தில் ‘ஜலத’ என நினைவுகூரப்படுகிறார். த்ரியம்பகத்தில் அவர் ‘திரிபுராரி’; ஸ்ரீசைலத்தில் ‘திரிலோசன’—மூன்று கண்களுடைய சிவன்—என்று வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 95

महादेवः प्लक्षपुरे कपाले वेधनाशनः । शृङ्गवेरपुरे शौरिर्निमिषे चक्रधारकः

ப்லக்ஷபுரத்தில் அவர் மகாதேவரெனப் போற்றப்படுகிறார்; கபாலத்தில் வேதநாசனன். ஶ்ருங்கவேர் புரத்தில் ஶௌரி; நிமிஷத்தில் சக்கரதாரகன் என விளங்குகிறார்॥

Verse 96

नन्दिपुर्यां विरूपाक्षो गौतमः प्लक्षपादपे । माल्यवान्हस्तिनाथे तु द्विजेन्द्रो वाचिके तथा

நந்திபுரியில் அவர் விரூபாக்ஷன்; ப்லக்ஷ மரத்தடியில் கௌதமன். ஹஸ்திநாதத்தில் மால்யவான்; வாசிகத்தில் த்விஜேந்திரன் என வணங்கப்படுகிறார்॥

Verse 97

इन्द्रपुर्यां दिवानाथो भूतिकायां पुरंदरः । हंसबाहुश्च चन्द्रायां चंपायां गरुडप्रियः

இந்திரபுரியில் அவர் திவாநாதன்; பூதிகாவில் புரந்தரன். சந்த்ராவில் ஹம்ஸபாஹு; சம்பாவில் கருடப்ரியன் எனப் புகழப்படுகிறார்॥

Verse 98

महोदये महायक्षः सुयज्ञः पूतके वने । सिद्धेश्वरे शुक्लवर्णो विभायां पद्मबोधकः

மஹோதயத்தில் அவர் மஹாயக்ஷன்; பூதகே வனத்தில் ஸுயஜ்ஞன். ஸித்தேஶ்வரத்தில் ஶுக்லவர்ணன்; விபாவில் பத்மபோதகன் என அழைக்கப்படுகிறார்॥

Verse 99

देवदारुवने लिंगी उदकेथ उमापतिः । विनायको मातृस्थाने अलकायां धनाधिपः

தேவதாரு வனத்தில் அவர் லிங்கியாக; உதகேதத்தில் உமாபதி. மாதೃஸ்தானத்தில் விநாயகன்; அலகாவில் தனாதிபன் என வணங்கப்படுகிறார்॥

Verse 100

त्रिकूटे चैव गोविंदः पाताले वासुकिस्तथा । कोविदारे युगाध्यक्षः स्त्रीराज्ये च सुरप्रियः

திரிகூடத்தில் நான் கோவிந்தன்; பாதாளத்தில் வாசுகி. கோவிதாரத்தில் யுகாத்யக்ஷன்; ஸ்திரீராஜ்யத்தில் தேவர்க்குப் பிரியமான சுரப்ரியன் என விளங்குகிறேன்.

Verse 101

पूर्णगिर्यां सुभोगश्च शाल्मल्यां तक्षकस्तथा । अमरे पापहा चैव अंबिकायां सुदर्शनः

பூர்ணகிரியில் நான் சுபோகன்; சால்மலியில் தக்ஷகன். அமரத்தில் பாபஹா—பாவநாசன்—அம்பிகையில் சுதர்ஷன் எனப் போற்றப்படுகிறேன்.

Verse 102

नरवाप्यां महावीरः कान्तारे दुर्गनाशनः । पद्मवत्यां पद्मगृहो गगने मृगलाञ्छनः

நரவாபியில் நான் மகாவீரன்; காந்தாரத்தில் துர்கநாசனன்—இடர்களை அழிப்பவன். பத்மவதியில் பத்மகிருஹன்; ககனத்தில் மிருகலாஞ்சனன் என விளங்குகிறேன்.

Verse 103

अष्टोत्तरं नामशतं यत्रैतत्परिपठ्यते । तत्रैव मम सांनिध्यं त्रिसंध्यं मधुसूदन

இந்த அஷ்டோத்தர நாமசதம் (108 நாமங்கள்) எங்கு முழுமையாகப் பாராயணம் செய்யப்படுகிறதோ, அங்கேயே—ஓ மதுசூதன—மூன்று சந்திகளிலும் என் சாந்நித்யம் நிலைகொள்கிறது.

Verse 104

तेषामपि यस्त्वेकं पश्येद्वै बालरूपिणम् । सर्वेषां लभते पुण्यं पूर्वोक्तानां च वेधसाम्

அந்த வடிவங்களிலேயும், குழந்தை வடிவம் கொண்ட ஒருவனை யார் ஒருமுறையாவது தரிசித்தாலோ, அவர் முன் கூறப்பட்ட எல்லா தெய்வப் பிரகடனங்களின் புண்ணியத்தையும் பெறுவார்.

Verse 105

एतैर्यो नामभिः कृष्ण प्रभासे स्तौति मां सदा । स्थानं मे विजयं लब्ध्वा मोदते शाश्वतीः समाः

ஏ கிருஷ்ணா! பிரபாசத்தில் இந்நாமங்களால் எப்போதும் என்னைத் துதிப்பவன் என் வெற்றி-தாமத்தை அடைந்து நித்திய ஆண்டுகள் மகிழ்வான்।

Verse 106

मानसं वाचिकं चैव कायिकं चैव दुष्कृतम् । तत्सर्वं नाशमायाति मम स्तोत्राऽनु कीर्तनात्

மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றால் செய்த எல்லாத் தீவினைகளும் என் ஸ்தோத்திரத்தை பக்தியுடன் அனுகீர்த்தனம் செய்வதால் அழிந்துபோகும்।

Verse 107

पुष्पोपहौरर्धूपैश्च ब्राह्मणानां च तर्पणैः । ध्यानेन च स्थिरेणाशु प्राप्यते यत्फलं नरैः । तत्फलं समवाप्नोति मम स्तोत्रानु कीर्तनात्

மலர்ப்படையல், காணிக்கை, தூபம், பிராமணர்களுக்குத் தர்ப்பணம், நிலையான தியானம் ஆகியவற்றால் மக்கள் விரைவில் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் என் ஸ்தோத்திர அனுகீர்த்தனத்தால் கிடைக்கும்।

Verse 108

ब्रह्महत्यादिपापानि इह लोके कृतान्यपि । अकामतः कामतो वा तानि नश्यंति तत्क्षणात्

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்கள்—இவ்வுலகில் செய்தவையாக இருந்தாலும்—அறியாமலோ அறிந்தோ செய்திருந்தாலும், அவை உடனே அழிந்துபோகும்।

Verse 109

इदं स्तोत्रं ममाभीष्टं शृणुयाद्वा पठेच्च वा । स मुक्तः पातकैः सर्वैः प्राप्नुयान्महदीप्सितम्

இந்த ஸ்தோத்திரம் எனக்கு மிகவும் பிரியமானது. இதைக் கேட்பவனோ பாராயணம் செய்வவனோ எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு மகத்தான விரும்பிய இலக்கை அடைவான்।

Verse 110

अन्यद्रहस्यं ते वच्मि शृणु कृष्ण यथार्थतः

நான் உனக்கு இன்னொரு இரகசிய உபதேசத்தைச் சொல்கிறேன்; ஓ கிருஷ்ணா, யதார்த்தமாக, உண்மையாய் கேள்।

Verse 111

आग्नेयं तु यदा ऋक्षं कार्तिक्यां भवति क्वचित् । महती सा तिथिर्ज्ञेया प्रभासे मम वल्लभा

கார்த்திகீ விரதத்தில் எப்போதாவது ஆக்நேய நக்ஷத்திரம் வந்தால், அந்தத் திதி மகத்தானது என அறிக—பிரபாசத்தில் அது எனக்கு அன்பானது।

Verse 112

प्राजापत्यं यदा ऋक्षं तिथौ तस्यां भवेद्यदि । सा महाकार्तिकी पुण्या देवानामपि दुर्लभा

அதே திதியில் பிராஜாபத்ய நக்ஷத்திரம் வந்தால், அந்தக் கார்த்திகீ மிகப் பெரும் புனிதமான ‘மஹாகார்த்திகீ’ ஆகும்—தேவர்களுக்கும் அரிது।

Verse 113

मंदे वार्के गुरौ वाऽपि कार्तिकी कृत्तिकायुता । तत्राश्वमेधिकं पुण्यं दृष्ट्वा वै बालरूपिणम्

சனி, சூரியன் அல்லது குரு யோகத்திலும், கார்த்திகீ க்ருத்திகையுடன் சேர்ந்தால், பாலரூப இறைவனைத் தரிசிப்பதால் அஷ்வமேத யாகத்திற்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 114

विशाखासु यदा सूर्यः कृत्तिकासु च चन्द्रमाः । स योगः पद्मको नाम प्रभासे दुर्लभो हरे

சூரியன் விசாகையில், சந்திரன் க்ருத்திகையில் இருக்கும் போது ஏற்படும் சேர்க்கை ‘பத்மக-யோகம்’ எனப்படும்—ஓ ஹரி, பிரபாசத்தில் அது அரிது।

Verse 115

तस्मिन्योगे नरो दृष्ट्वा प्रभासे बालरूपिणम् । पापकोटियुतो वाऽपि यमलोकं न पश्यति

அந்த யோகத்திலே பிரபாசத்தில் பாலரூபமாகிய ஆண்டவனை தரிசித்தவன், கோடி பாவங்கள் உடையவனாயினும் யமலோகத்தை காணான்।

Verse 116

ईश्वर उवाच । इत्येवं कथितं स्तोत्रं ब्रह्मणा हरये पुनः । मया तव समाख्यातं माहात्म्यं ब्रह्मदैवतम्

ஈசுவரன் கூறினான்—இவ்வாறு பிரம்மா மீண்டும் ஹரிக்குச் சொன்ன ஸ்தோத்திரத்தை, நான் உனக்கு பிரம்மசம்மதமான தெய்வீக மஹாத்மியமாக எடுத்துரைத்தேன்।

Verse 117

सर्वपापहरं नृणां श्रुतं सर्वार्थसाधकम् । भूमिदानं च दातव्यं तत्र यात्राफलेप्सुभिः

இதைச் செவிமடுத்தல் மனிதரின் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி, எல்லா நற்காரியங்களையும் நிறைவேற்றும். அங்கு யாத்திரை பலன் விரும்புவோர் நிலதானமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 118

कमंडलुः श्वेतवस्त्रं महादानानि षोडश । तत्रैव देवि देयानि ब्रह्मणे बालरूपिणे

கமண்டலு, வெண்வஸ்திரம், பதினாறு மகாதானங்கள்—தேவி, இவை அனைத்தும் அங்கேயே பாலரூப ஆண்டவனுக்காக ஒரு பிராமணனுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 119

महापर्वणि संप्राप्ते कुर्युः पारायणं द्विजाः । सर्वे ते ब्राह्मणा देवि क्षेत्रमध्यनिवासिनः

மகாபர்வம் வந்தபோது இருமுறை பிறந்தோர் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். தேவி, அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் இக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவே வாசம் செய்கின்றனர்।