Adhyaya 101

Verse 1

ईश्वर उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः । ब्रह्मणो मानसः पुत्रस्त्रिषु लोकेषु गर्वितः

ஈஸ்வரன் கூறினான்—அதே காலத்தில் பிரம்மாவின் மனப்புதல்வனான பகவான் ரிஷி நாரதர், மூவுலகிலும் புகழுடன் உலாவினார்।

Verse 2

सर्वलोकचरः सोऽपि युवा देवनमस्कृतः । तथा यदृच्छया चायमटमानः समंततः

அவர் எல்லா உலகங்களிலும் உலாவுபவர்; இளமையுடையவர்; தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவர்; தெய்வச்செயலால் எங்கும் சுற்றித் திரிந்தார்।

Verse 3

वासुदेवं स वै द्रष्टुं नित्यं द्वारवतीं पुरीम् । आयाति ऋषिभिः सार्द्धं क्रोधेन ऋषि सत्तमः

வாசுதேவரை தரிசிக்க அவர் எப்போதும் ரிஷிகளுடன் த்வாரவதி நகருக்கு வருவார்; ஆனால் இம்முறை ரிஷிகளில் சிறந்தவர் கோபத்துடன் வந்தார்।

Verse 4

अथाश्वागच्छतस्तस्य सर्वे यदुकुमारकाः । ये प्रद्युम्नप्रभृतयस्ते च प्रह्वाननाः स्थिताः

அவர் விரைவாக அணுகியபோது, பிரத்யும்னன் முதலிய யது குமாரர்கள் அனைவரும் தாழ்ந்த முகத்துடன் (வெளிப்படையான மரியாதையுடன்) நின்றனர்।

Verse 5

अभावाच्चार्घ्यपाद्यानां पूजां चक्रुः समंततः । सांबस्त्ववश्यभावित्वात्तस्य शापस्य कारणात्

அர்க்யமும் பாத்யமும் இல்லாததால் அவர்கள் இயன்ற அளவு எல்லா முறையிலும் பூஜை செய்தனர்; ஆனால் அந்த சாபத்தின் காரணமாக தவிர்க்கமுடியாத விதியால் சாம்பனே அந்தச் சாபத்திற்குக் காரணமானான்।

Verse 6

अवज्ञां कुरुते नित्यं नारदस्य महात्मनः । रतक्रीडा स वै नित्यं रूपयौवनगर्वितः

அவன் மகாத்மா நாரதரை எப்போதும் அவமதித்தான். ரதி-க்ரீடையில் நித்தம் மூழ்கி, அழகு மற்றும் இளமைப் பெருமிதத்தில் எந்நாளும் மயங்கியிருந்தான்.

Verse 7

अविनीतं तु तं दृष्ट्वा चिन्तयामास नारदः । अस्याहमविनीतस्य करिष्ये विनयं शुभम्

அவனின் அடக்கமின்மையைப் பார்த்த நாரதர் சிந்தித்தார்—“இந்த ஒழுக்கமற்றவனுக்கு நன்மை தரும் திருத்தமாகத் தாழ்மை மற்றும் கட்டுப்பாட்டை ஏற்படுத்துவேன்.”

Verse 8

एवं स चिन्तयित्वातु वासुदेवमथाब्रवीत् । इमाः षोडशसाहस्राः स्त्रियो या देवसत्तम

இவ்வாறு சிந்தித்த பின் அவர் வாசுதேவரிடம் கூறினார்—“தேவர்களில் சிறந்தவரே! இந்த பதினாறு ஆயிரம் பெண்கள்…”

Verse 9

सर्वास्तासां सदा सांबे भावो देव समाश्रितः । रूपेणाप्रतिमः सांबो लोकेऽस्मिन्सचराचरे

தேவனே! அவர்களெல்லாரின் பாசமும் எப்போதும் சாம்பரையே சார்ந்துள்ளது. இந்த சராசர உலகில் அழகில் சாம்பருக்கு ஒப்பில்லை.

Verse 10

सदाऽर्हंति च तास्तस्य दर्शनं ह्यपि सत्स्त्रियः । श्रुत्वैवं नारदाद्वाक्यं चिन्तयामास केशवः

அந்த சத்ஸ்திரீகள் அவனது தரிசனத்திற்கும் எப்போதும் தகுதியுடையவர்கள். நாரதரின் சொற்களை கேட்ட கேசவன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 11

यदेतन्नारदेनोक्तं सत्यमत्र तु किं भवेत् । एवं च श्रूयते लोके चापल्यं स्त्रीषु विद्यते । श्लोकाविमौ पुरा गीतौ चित्तज्ञैर्योषितां द्विजैः

இங்கு நாரதர் கூறியது உண்மையாயிருக்குமோ? ஆயினும் உலகில் ‘பெண்களிடம் சஞ்சலத்தன்மை உண்டு’ என்று கேட்கப்படுகிறது. பெண்களின் இயல்பை அறிந்த விவேகமுள்ள த்விஜர்கள் முன்பு இவ்விரு சுலோகங்களையும் பாடினர்.

Verse 12

पौंश्चल्यादतिचापल्यादज्ञानाच्च स्वभावतः । रक्षिता यत्नतो ह्येता विकुर्वंति हि भर्तृषु

இயல்பிலிருந்து எழும் அறியாமை, உச்சிருங்கலத்தன்மை மற்றும் மிகுந்த சஞ்சலத்தன்மை காரணமாக—மிக முயன்று காக்கப்பட்டாலும்—இப்பெண்கள் கணவர்களிடம் விகாரமாக நடந்து கொள்கின்றனர்.

Verse 13

नैता रूपं परीक्षंते नाऽसां वयसि संश्रयः । सुरूपं वा विरूपं वा पुमानित्येव भुंजते

அவர்கள் அழகை ஆராய்வதில்லை; வயதையும் கருத்தில் கொள்ளுவதில்லை. ஆண் அழகானவனாக இருந்தாலும் அசிங்கமானவனாக இருந்தாலும்—‘ஆண்’ என்றே எண்ணி உறவாடுகின்றனர்.

Verse 14

ईश्वर उवाच । मनसा चिन्तयित्वैवं कृष्णो नारदमब्रवीत् । नह्यहं श्रद्दधाम्येतद्यदेतद्भाषितं पुरा

ஈசுவர் கூறினார்—இவ்வாறு மனத்தில் சிந்தித்துப் பின் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் நாரதரிடம் சொன்னார்: ‘பண்டையோர் இவ்விதம் கூறியதை நான் உண்மையென நம்புவதில்லை.’

Verse 15

ब्रुवाणमेवं देवं तु नारदः प्रत्युवाच ह । तथाहं तु करिष्यामि यथा श्रद्धास्यते भवान्

தேவன் இவ்வாறு கூறியதும் நாரதர் பதிலளித்தார்: ‘அப்படியே; நீங்கள் நம்புமாறு நான் அப்படியே செய்கிறேன்.’

Verse 16

एवमुक्त्वा ययौ भूयो नारदस्तु यथागतम् । ततः कतिपयाहस्य द्वारकां पुनरभ्यगात्

இவ்வாறு கூறி நாரத முனிவர் வந்தபடியே மீண்டும் புறப்பட்டார். பின்னர் சில நாட்கள் கழித்து அவர் மறுபடியும் த்வாரகையை அடைந்தார்.

Verse 17

तस्मिन्नहनि देवोऽपि सहांतःपौरकैर्जनैः । अनुभूय जलक्रीडां पानमासेवते रहः

அன்றே ஆண்டவரும் அந்தப்புரத்தாருடன் நீர்விளையாட்டை அனுபவித்து, பின்னர் தனிமையில் பானத்தை அருந்தினார்.

Verse 18

रम्ये रैवतकोद्याने नानाद्रुमविभूषिते । सर्वर्तुकुसुमैर्नित्यं वासिते सर्वकामने

அழகிய ரைவதகத் தோட்டத்தில்—பலவகை மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—எல்லா பருவ மலர்களின் நித்திய மணம் நிறைந்த, அனைத்துக் காமங்களையும் நிறைவேற்றும் இடத்தில்.

Verse 19

नानाजलजफुल्लाभिर्दीर्घिका भिरलंकृते । हंससारससंघुष्टे चक्रवाकोपशोभिते

அது பல தாமரைகள் மலர்ந்த குளங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு; அன்னங்களும் சாரசங்களும் எழுப்பும் ஒலியால் முழங்கிக் கொண்டு, சக்ரவாகப் பறவையிணைகளால் மேலும் அழகுபெற்றது.

Verse 20

तस्मिन्स रमते देवः स्त्रीभिः परिवृतस्तदा । हारनूपुरकेयूररसनाद्यैर्विभूषणैः

அங்கே அச்சமயம் ஆண்டவர் பெண்களால் சூழப்பட்டு விளையாடினார்; அவர்கள் மாலைகள், சிலம்புகள், தோள்வளைகள், இடைக்கச்சுகள் முதலிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 21

भूषितानां वरस्त्रीणां सर्वांगीणां विशेषतः । तत्रस्थः पिबते पानं शुभगन्धान्वितं शुभम्

மிகவும் அலங்கரிக்கப்பட்ட, குலமிகு, அங்கமெங்கும் அழகுடைய பெண்களின் நடுவில் அவன் அங்கேயே இருந்து, இனிய நறுமணம் நிறைந்த மங்களப் பானத்தை அருந்தினான்.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे बुद्ध्वा मद्यमत्तास्ततः स्त्रियः । उवाच नारदः सांबमस्मिंस्तिष्ठ कुमारक

அந்நேரத்தில் பெண்கள் மதுவால் மயங்கியதை அறிந்து நாரதர் சாம்பனிடம், “இளவரசே, இங்கேயே இரு” என்று கூறினார்.

Verse 23

त्वां समाह्वयते देवो न युक्तं स्थातुमत्र ते । तद्वाक्यार्थमबुद्ध्वैव नारदेनाथ नोदितः

“தேவன் உன்னை அழைக்கிறார்; இங்கே தங்குவது உனக்குச் சரியல்ல.” அந்தச் சொற்களின் பொருளை உணராமல் அவன் நாரதரால் முன்னே செலுத்தப்பட்டான்.

Verse 24

गत्वा तु सत्वरं सांबः प्रणाममकरोत्पितुः । निर्द्दिष्टमासनं भेजे यथाभावेन विष्णुना

பின்னர் சாம்பன் விரைந்து சென்று தந்தைக்கு வணங்கி, விஷ்ணு சுட்டிக்காட்டிய ஆசனத்தை உரிய மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे तत्र यास्तु वै चाल्पसात्त्विकाः । ता दृष्ट्वा सहसा सांबं सर्वाश्चुक्षुभिरे स्त्रियः

அந்நேரத்தில் அங்கே குறைந்த சத்துவம் உடைய பெண்கள் சாம்பனைத் திடீரெனக் கண்டதும் அனைவரும் கலங்கித் துடித்தனர்.

Verse 26

न स दृष्टः पुरा याभिरंतःपुरनिवासिभिः । मद्यदोषात्ततस्तासां स्मृतिलोपात्तथा बहु

அந்த அந்தப்புரத்தில் வாழ்ந்த பெண்கள் அவரை முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை. மதுவின் குற்றத்தால் அவர்களின் நினைவு மிகுந்த அளவில் மங்கிப் போய், பலவிதமாகத் தவறுணர்வு ஏற்பட்டது.

Verse 27

स्वभावतोऽल्पसत्त्वानां जघनानि विसुस्रुवुः । श्रूयते चाप्ययं श्लोकः पुराणप्रथितः क्षितौ

இயல்பாகவே உள்ளார்ந்த வலிமை குறைந்தவர்களின் இடுப்புப் பகுதி தளர்ந்து அசைந்து நிலை குலைந்தது. மேலும் புராணங்களில் புகழ்பெற்ற இந்தச் சுலோகம் உலகில் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 29

लोकेऽपि दृश्यते ह्येतन्मद्यस्याप्यथ सेवनात् । लज्जां मुंचंति निःशंका ह्रीमत्यो ह्यपि च स्त्रियः

இது உலகிலும் காணப்படுகிறது: மதுவை அருந்துவதால், நாணமுள்ள பெண்கள்கூட நாணத்தை விட்டுத் தயக்கமின்றி துணிவுடன் நடக்கின்றனர்.

Verse 30

समांसैर्भोजनैः स्निग्धैः पानैः सीधुसुरासवैः । गंधैर्मनोज्ञैर्वस्त्रैश्च कामः स्त्रीषु विजृंभति

மாம்சம் கலந்த செழுமையான உணவுகள், நெய்ப்பசை நிறைந்த உணவு, சீது–சுரா–ஆசவம் போன்ற பானங்கள்; இனிய மணங்களும் ஆடைகளும்—இவற்றால் பெண்களில் காமம் விரிந்து எழுகிறது.

Verse 31

मद्यं न देयमत्यर्थं पुरुषेण विपश्चिता । मदोन्मत्ताः स्वभावेन पूर्वं संति यतः स्त्रियः

விவேகமுள்ள ஆண் மிகையாக மதுவை அளிக்கக் கூடாது; ஏனெனில் பெண்கள் இயல்பாகவே மயக்கத்தால் இழுக்கப்படுவதற்கு முன்பே சாய்வுடையவர்கள்.

Verse 32

नारदोऽप्यथ तं सांबं प्रेषयित्वा त्वरान्वितः । आजगामाथ तत्रैव सांबस्यानुपदेन तु

அப்போது நாரதரும் சாம்பனை அனுப்பிவிட்டு, அவனுடைய பாதச்சுவடுகளைத் தொடர்ந்து விரைந்து அங்கேயே வந்தடைந்தார்।

Verse 33

आयांतं ताः स्वयं दृष्ट्वा प्रियसौमनसं मुनिम् । सहसैवोत्थिताः सर्वा मदोन्मत्ता अपि स्त्रियः

அன்பும் இனிய முகமும் கொண்ட முனிவர் வருவதைத் தாமே கண்டு, மயக்கத்தில் இருந்தாலும் எல்லாப் பெண்களும் உடனே எழுந்தனர்।

Verse 34

तासामथोत्थितानां तु वासुदेवस्य पश्यतः । भित्त्वा वासांस्यनर्घाणि पात्रेषु पतितानि तु

அவர்கள் எழுந்தபோது—வாசுதேவர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க—அவர்களின் அருமையான ஆடைகள் கிழிந்து அங்கிருந்த பாத்திரங்களில் விழுந்தன।

Verse 35

जघनेषु विलग्नानि तानि पेतुः पृथक्पृथक् । तद्दृष्ट्वा तु हरिः कुद्धस्ताः शशाप ततोऽबलाः

இடுப்பில் ஒட்டியிருந்த அந்த ஆடைகள் ஒன்றொன்றாக விழுந்தன; அதை கண்ட ஹரி கோபமுற்று அந்த அசஹாயப் பெண்களைச் சபித்தார்।

Verse 36

यस्माद्गतानि चेतांसि मां मुक्त्वाऽन्यत्र वः स्त्रियः । तस्मात्पतिकृतांल्लोकानायुषोंऽते न यास्यथ

‘பெண்களே! என்னை விட்டுவிட்டு உங்கள் மனங்கள் வேறிடத்தில் சென்றன; ஆகவே வாழ்நாளின் முடிவில் கணவனுக்கான பக்தி-தர்மத்தால் பெறும் உலகங்களை நீங்கள் அடையமாட்டீர்கள்।’

Verse 37

पतिलोकात्परिभ्रष्टाः स्वर्गमार्गात्तथैव च । भूत्वा ह्यशरणा भूयो दस्युहस्तं गमिष्यथ

கணவரின் உலகிலிருந்து வீழ்ந்து, சொர்க்கப் பாதையிலிருந்தும் வழுவி, மீண்டும் ஆதரவற்றவர்களாகி கொள்ளையர்களின் கைகளில் அகப்படுவீர்கள்.

Verse 38

शापदोषात्ततस्तस्मात्ताः स्त्रियो गां गते हरौ । हृताः पांचनदैश्चौरैरर्जुनस्य प्रपश्यतः

ஆகவே அந்த சாபத்தின் தோஷத்தினால், ஹரி சொர்க்கத்திற்குச் சென்றபோது, பாஞ்சநத நாட்டுக் கள்வர்கள் அந்தப் பெண்களை அர்ஜுனன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் கடத்திச் சென்றனர்.

Verse 39

अल्पसत्त्वाश्च याश्चासंस्ता गता दूषणं स्त्रियः । रुक्मिणी सत्यभामा च तथा जांबवती प्रिये

உள்ளார்ந்த வலிமை குறைந்தவர்களும் பழிச்சொல்லில் அகப்பட்டவர்களும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டனர்; ஆனால் அன்பே, ருக்மிணி, சத்யபாமா, ஜாம்பவதி அவர்கள் அதில் இல்லை.

Verse 40

न प्राप्ता दस्युहस्तं ताः स्वेन सत्त्वेन रक्षिताः । शप्त्वैवं ताः स्त्रियः कृष्णः सांबमप्यशपत्पुनः

அவர்கள் கொள்ளையர்களின் கைகளில் அகப்படவில்லை; தங்களின் உறுதியான சத்துவத்தால் காக்கப்பட்டனர். இவ்வாறு அந்தப் பெண்களைச் சபித்த பின், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீண்டும் சாம்பனையும் சபித்தான்.

Verse 41

यस्मादतीव ते कांतं दृष्ट्वा रूपमिमाः स्त्रियः । क्षुब्धाः सर्वा यतस्तस्मात्कुष्ठरोगमवाप्नुहि

உன் மிக அழகிய வடிவைக் கண்டதால் இப்பெண்கள் அனைவரும் ஆசையால் கலங்கினர்; ஆகவே அந்தக் காரணத்தினால் நீ குஷ்ட நோயை அடைவாயாக.

Verse 42

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सांबो लज्जासमन्वितः । उवाच प्रहसन्वाक्यं स स्मरन्नृषिसत्तमम्

அவனுடைய அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சாம்பன் வெட்கம் நிறைந்தான். சிறந்த முனிவரை நினைத்து, அரைச் சிரிப்புடன் பேசினான்.

Verse 43

अनिमित्तमहं तात भावदोषविवर्जितः । शप्तो न मेऽत्र वै कुद्धो दुर्वासा नान्यथा वदेत्

தந்தையே! காரணமின்றி, உள்ளக் குற்றமின்றியும் நான் சபிக்கப்பட்டேன். இதில் எனக்கு உண்மைக் கோபம் இல்லை; துர்வாசர் வேறாகச் சொல்லார்.

Verse 44

एवमुक्त्वा ततः सांबः कृष्णं कमललोचनम् । ततो वैराग्यसंयुक्तश्चिन्ताशोकपरायणः

இவ்வாறு கூறி சாம்பன் தாமரை-கண் கொண்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அணைந்தான். பின்னர் வைராக்யம் கொண்டு கவலைவும் துயரமும் நிறைந்தான்.

Verse 45

प्रभासक्षेत्रमगमत्सर्वपातकनाशनम् । एवं तत्क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

அவன் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றான். அந்தப் புனிதத் தலத்தை அடைந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்.

Verse 46

प्रतिष्ठाप्य सहस्रांशुं देवं पापनिषूदनम् । ततश्चाराधयामास परं नियममाश्रितः

பாவங்களை அழிக்கும் தேவனான ஸஹஸ்ராஂஷு (சூரியன்) அவரை நிறுவி, பின்னர் உயர்ந்த நியம-கட்டுப்பாட்டை ஏற்று அவரை வழிபட்டான்.

Verse 47

त्रिसंध्यं पूजयामास दिव्यगंधानुलेपनैः । स्तोत्रेणानेन भक्त्या वै स्तौति नित्यं दिनाधिपम्

அவன் நாளின் மூன்று சந்திகளிலும் தெய்வீக நறுமணங்களும் பூச்சுகளும் கொண்டு வழிபாடு செய்தான்; மேலும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் பக்தியுடன் தினமும் தினாதிபன் சூரியனைப் போற்றினான்.

Verse 48

सांब उवाच । नमस्त्रैलोक्यदीपाय नमस्ते तिमिरापह । नमः पंकजनाथाय नमः कुमुदशत्रवे

சாம்பன் கூறினான்— மும்முலகத் தீபமே, உமக்கு நமஸ்காரம்; இருள் அகற்றுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தாமரைநாதனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; குமுத (இரவு தாமரை) பகைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 49

नमो जगत्प्रतिष्ठाय जगद्धात्रे नमोऽस्तु ते । देवदेव नमस्यामि सूर्यं त्रैलोक्यदीपकम्

உலகத்தின் ஆதாரமே, உமக்கு நமஸ்காரம்; உலகைத் தாங்குபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவர்களின் தேவனே, மும்முலகத் தீபமான சூரியனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 50

आदित्यवर्णो भुवनस्य गोप्ता अपूर्व एष प्रथमः सुराणाम् । हिरण्यगर्भः पुरुषो महात्मा स पठ्यते वै तमसः परस्तात्

ஆதித்யனைப் போல ஒளிவிடும், உலகங்களின் காவலன்—ஒப்பற்றவன், தேவர்களில் முதன்மை—அவனே ஹிரண்யகர்ப்பன், மகாத்மா புருஷன்; அவன் நிச்சயமாக இருளுக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 51

इति स्तुतस्तदा सूर्यः प्रसन्नेनांतरात्मना । उवाच दर्शनं गत्वा सांबं जांबवतीसुतम्

இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட சூரியன் உள்ளத்தால் மகிழ்ந்து; தரிசனம் அளித்து ஜாம்பவதியின் புதல்வன் சாம்பனிடம் உரைத்தான்.

Verse 52

सांबसांब महावाहो शृणु गोविन्दनन्दने । स्तोत्रेणानेन तुष्टोऽहं वरं ब्रूहि यदीप्सितम्

ஓ சாம்பா, ஓ மகாபாஹுவே! கோவிந்தநந்தனே, கேள். இச்ச்தோத்திரத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு வேண்டிய வரத்தைச் சொல்.

Verse 53

सांब उवाच । कृष्णेनाहं सुरश्रेष्ठ शप्तः पापः सुदुर्मतिः । कुष्ठांतं कुरु मे देव यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो

சாம்பன் கூறினான்—தேவர்களில் சிறந்தவரே! நான் பாவியும் தீய அறிவுடையவனும்; கிருஷ்ணனால் சபிக்கப்பட்டேன். ஆண்டவா, நீர் திருப்தியாயின் என் குஷ்டத்தை முடிவுறச் செய்க.

Verse 54

श्रीभानुरुवाच । भूय एव महाभाग नीरोगस्त्वं भविष्यसि । यादृग्रूपः पुरा ह्यासीर्मम चैव प्रसादतः

ஸ்ரீபானு கூறினார்—மகாபாகனே! நீ மீண்டும் நோயற்றவனாவாய்; என் அருளால் முன்பு இருந்த அதே வடிவை மீளப் பெறுவாய்.

Verse 55

अद्य प्रभृति नेक्ष्यास्ता विष्णुभार्याः कथंचन । न तासां दर्शने जातु स्थातव्यं यदुनन्दन

இன்றுமுதல் விஷ்ணுவின் பாரியைகளை எவ்விதத்திலும் நீ நோக்கக் கூடாது. யதுநந்தனே, அவர்களின் தரிசனத்தில் ஒருபோதும் அங்கே தங்காதே.

Verse 56

तासामीर्ष्यापरीतेन विष्णुना प्रभविष्णुना । कुष्ठं ते यादवश्रेष्ठ प्रदत्तं हि महात्मना

யாதவர்களில் சிறந்தவனே! அவர்களைப் பற்றிய பொறாமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட வல்லமைமிக்க மகாத்மா விஷ்ணுவே உனக்கு இக் குஷ்டத்தை அளித்தார்.

Verse 57

यो मां स्तोत्रेण चानेन समागत्य च स्तोष्यति । न तस्यान्वयसंभूतः कुष्ठी कश्चिद्भविष्यति

இந்த ஸ்தோத்திரத்துடன் என்னிடம் வந்து என்னைத் துதிப்பவன்—அவனுடைய வம்சத்தில் பிறந்த எவருக்கும் குஷ்டரோகம் ஏற்படாது।

Verse 58

अथादित्यस्य नामानि सम्यग्जानीहि द्वादश । द्वादशैव तथान्यानि तानि वक्ष्याम्यशेषतः

இப்போது ஆதித்யன் (சூரியன்) என்பவனின் பன்னிரண்டு நாமங்களை முறையாக அறிந்து கொள். அதுபோல இன்னும் பன்னிரண்டு நாமங்கள் உள்ளன; அவற்றை ஒன்றும் விடாமல் முழுமையாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 59

आदित्यः सविता सूर्यो मिहिरोऽर्कः प्रतापनः । मार्त्तंडो भास्करो भानुश्चित्रभानुर्द्दिवाकरः

ஆதித்யன், சவிதா, சூரியன், மிஹிரன், அர்க்கன், பிரதாபனன், மார்த்தாண்டன், பாஸ்கரன், பானு, சித்ரபானு, திவாகரன்—இவை சூரியதேவனின் புகழ்பெற்ற நாமங்கள்।

Verse 60

रविर्द्वादशनामैवं ज्ञेयः सामान्यनामभिः । विष्णुर्धाता भगः पूषा मित्रोंऽशुर्वरुणो ऽर्यमा

இவ்வாறு ரவி (சூரியன்) இப் பன்னிரண்டு பொதுநாமங்களால் அறியப்பட வேண்டும். அவை—விஷ்ணு, தாதா, பக, பூஷா, மித்ர, அம்‌ஷு, வருண, அர்யமா।

Verse 61

इन्द्रो विवस्वांस्त्वष्टा च पर्जन्यो द्वादशः स्मृतः । इति ते द्वादशादित्याः पृथक्त्वेन प्रकीर्तिताः

இந்திரன், விவஸ்வான், த்வஷ்டா, பர்ஜன்யன்—இவர்கள் சேர்ந்து பன்னிரண்டு நிறைவு பெறுகின்றனர். இவ்வாறு பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் தனித்தனிப் பரிமாணங்களாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டனர்।

Verse 62

उत्तिष्ठंति सदा ह्येते मासैर्द्वादशभिः क्रमात् । विष्णुस्तपति वै चैत्रे वैशाखे चार्यमा सदा

இந்த ஆதித்யர்கள் பன்னிரண்டு மாதங்களிலும் வரிசையாக எப்போதும் எழுந்து ஆட்சி செய்கின்றனர். சைத்ரத்தில் விஷ்ணு தபிக்கிறான்; வைசாகத்தில் ஆர்யமன் நித்தம் ஒளிர்கிறான்.

Verse 63

विवस्वाञ्ज्येष्ठमासे तु आषाढे चांशुमांस्तथा । पर्ज्जन्यः श्रावणे मासि वरुणः प्रौष्ठसंज्ञिके

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில் விவஸ்வான் ஆட்சி செய்கிறான்; ஆஷாடத்தில் அஂஷுமான் அதுபோல. ஸ்ராவணத்தில் பர்ஜன்யன் (மழை அளிப்பவன்), ‘ப்ரௌஷ்ட’ எனும் மாதத்தில் வருணன் ஆள்கிறான்.

Verse 64

इन्द्रश्चाश्वयुजे मासि धाता तपति कार्तिके । मार्गशीर्षे तथा मित्रः पौषे पूषा दिवाकरः

ஆஸ்வயுஜ மாதத்தில் இந்திரன் ஆட்சி செய்கிறான்; கார்த்திகையில் தாதா தபிக்கிறான். மார்கசீர்ஷத்தில் மித்ரன்; பௌஷத்தில் பூஷன்—ஓ திவாகரா—ஒளிர்கிறான்.

Verse 65

माघे भगस्तु विज्ञेयस्त्वष्टा तपति फाल्गुने । शतैर्द्वादशभिर्विष्णू रश्मीनां दीप्यते सदा

மா஘த்தில் பகன் ஆட்சி செய்கிறான் என்று அறிய வேண்டும்; பால்குணத்தில் த்வஷ்டா தபிக்கிறான். விஷ்ணு எப்போதும் பன்னிரண்டு நூறு கதிர்களால் பிரகாசிக்கிறான்.

Verse 66

दीप्यते गोसहस्रेण शतैश्च त्रिभिरर्यमा । द्विसप्तकैर्विवस्वांस्तु अंशुमान्पञ्चकैस्त्रिभिः

ஆர்யமன் ஆயிரமும் மூன்றுநூறும் கதிர்களால் ஒளிர்கிறான். விவஸ்வான் இரு-சப்தகம் (பதினானூறு நூறு) கதிர்களால்; அஂஷுமான் மூன்று-பஞ்சகம் (பதினைந்து நூறு) கதிர்களால் பிரகாசிக்கிறான்.

Verse 67

विवस्वानिव पर्जन्यो वरुणश्चार्यमा इव । इन्द्रस्तु द्विगुणैः षड्भिर्भात्येकादशभिः शतैः

பர்ஜன்யன் விவஸ்வானைப் போல ஒளிர்கிறான்; வருணன் ஆர்யமனைப் போல பிரகாசிக்கிறான். ஆனால் இந்திரன் ஆறின் இரட்டிப்பு சேர்ந்து பதினொன்று நூறு ஒளிகளால் மிகுந்து விளங்குகிறான்.

Verse 68

मित्रवच्च भगस्त्वष्टा सहस्रेण शतेन च । उत्तरोपक्रमेऽर्कस्य वर्धन्ते रश्मयः सदा । दक्षिणोपक्रमे भूयो ह्रसन्ते सूर्यरश्मयः

மித்ரன், பகன், த்வஷ்டா முதலியோர்—மொத்தம் ஆயிரத்து நூறு—சூரிய சக்திகளாகும். சூரியன் உத்தராயணத்தில் செல்லும் போது அவன் கதிர்கள் எப்போதும் பெருகும்; தக்ஷிணாயணத்தில் சூரியக் கதிர்கள் மீண்டும் குறையும்.

Verse 69

एवं द्वादश मूर्तिस्थः प्रभासक्षेत्रमध्यतः । सांबादित्येति विख्यातः स्थास्ये मन्वन्तरान्तरे

இவ்வாறு பன்னிரண்டு மூர்த்திகளில் நிலைத்து, பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில், ‘சாம்பாதித்ய’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, மன்வந்தரங்களின் இடையிலும் நான் இங்கேயே தங்குவேன்.

Verse 70

माघस्य शुक्लपक्षे तु पञ्चम्यां यादवोत्तम । एकभक्तं सदा ख्यातं षष्ठ्यां नक्तमुदाहृतम्

யாதவச் சிறந்தவனே! மாக மாத சுக்லபக்ஷத்தின் பஞ்சமியில் ‘ஏகபக்த’ விரதம் புகழ்பெற்றது; ஷஷ்டியில் ‘நக்த’ விரதம் (இரவில் மட்டும் உணவு) என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 71

सप्तम्यामुपवासं तु कृत्वा सांबार्कसंनिधौ । रक्तचन्दनमिश्रैस्तु करवीरैर्महाव्रतः

பின்னர் சப்தமியில் சாம்பார்க்கின் சன்னிதியில் உபவாசம் இருந்து, மகாவிரதம் கொண்ட பக்தன் சிவப்பு சந்தனம் கலந்த கரவீரப் பூக்களால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 72

दत्त्वा कुन्दरकं धूपं पूजयेद्भास्करं बुधः । ब्राह्मणान्दिव्यभोज्येन भोजयित्वाऽपि शक्तितः

குந்தரகத் தூபத்தை அர்ப்பணித்து ஞானி பாஸ்கரன் (சூரியதேவன்)ை வழிபட வேண்டும். மேலும் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப சிறந்த உணவால் பிராமணர்களுக்கும் போஜனம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 73

एवं यः कुरुते सम्यक्सांबादित्यस्य पूजनम् । सम्यक्छ्रद्धासमायुक्तः संप्राप्स्यत्यखिलं फलम्

இவ்வாறு உண்மையான பக்தியுடன் சாம்பாதித்யனை முறையாக வழிபடுகிறவன், அந்த வழிபாட்டின் முழுப் பலனையும் அடைவான்.

Verse 74

ईश्वर उवाच । एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत । सांबोऽपि निर्जरो भूत्वा द्वारकां पुनरागमत्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, ஆயிரம் கதிர்களுடைய சஹஸ்ராம்ஶு (சூரியன்) அங்கேயே மறைந்தான். சாம்பனும் மூப்பு-நோயின்றி மீண்டும் துவாரகைக்கு திரும்பினான்.

Verse 75

इत्येतत्कथितं देवि सांबादित्यमहोदयम् । श्रुतं हरति पापानि तथाऽरोग्यं प्रयच्छति

தேவி, இவ்வாறு சாம்பாதித்யனின் மகத்தான மகிமை கூறப்பட்டது. இதைச் செவிமடுத்தாலே பாவங்கள் நீங்கி, ஆரோக்கியம் (நோயற்ற நிலை) அருளப்படும்.

Verse 101

इति श्रीस्कान्दे महा पुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सांबादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், “சாம்பாதித்ய மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனப்படும் நூற்று ஒன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.