Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । साधुसाधु महाभाग प्रह्लादा सुरसत्तम । येन नः कलिमध्ये तु दर्शितो भगवान्हरिः

ரிஷிகள் கூறினர்— நன்று, நன்று! மகாபாக்யசாலி பிரஹ்லாதா, தேவர்களில் சிறந்தவனே! உன்னால் கலியுகத்தின் நடுவிலும் எங்களுக்கு பகவான் ஹரியின் தரிசனம் கிடைத்தது.

Verse 2

त्वन्मुखक्षीरसिंधूत्था कथेयममृतोपमा । कर्णाभ्यां पिबतां तृप्तिर्मुनीनां न प्रजायते । कथयस्व महाबाहो तीर्थयात्रां सुविस्तराम्

உன் வாயிலிருந்து பாற்கடலிலிருந்து எழுந்ததுபோல் வரும் இந்தக் கதை அமுதத்துக்கு ஒப்பானது. காதுகளால் பருகினாலும் முனிவர்களுக்கு திருப்தி உண்டாகாது. மகாபாஹுவே, தீர்த்தயாத்திரையை மிக விரிவாக உரை செய்.

Verse 3

अस्माभिस्तत्र गंतव्यं वहते यत्र गोमती । तिष्ठते यत्र भगवांश्चक्रतीर्थावलोककः

கோமதி ஓடும் இடத்திற்கும், சக்ரதீர்த்தத்தை நோக்கி அருள்புரியும் பகவான் தங்கும் இடத்திற்கும் நாம் செல்ல வேண்டும்।

Verse 4

भवाब्धौ पतितांस्तात उद्धरस्व भवार्णवात् । तीर्थयात्राविधानं च कथयस्व महामते

அன்பனே, பவசாகரத்தில் விழுந்தவர்களை உயர்த்தி, சம்சாரக் கடலிலிருந்து மீட்டு அருள்வாயாக. மேலும், மகாமதியே, தீர்த்தயாத்திரை விதியையும் கூறுவாயாக.

Verse 5

प्रह्लाद उवाच । गत्वा तु गोमतीतीरे प्रणमेद्दंडवच्च ताम् । प्रक्षाल्य पाणिपादौ च कृत्वा च करयोः कुशान्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—கோமதியின் கரைக்கு சென்று அவளுக்கு தண்டவத் வணங்க வேண்டும். பின்னர் கை, கால் கழுவி, கைகளில் குசப்புல் ஏந்த வேண்டும்.

Verse 6

गृहीत्वा तु फलं शुभ्रमक्षतैश्च समन्वितम् । प्राङ्मुखः प्रयतो भूत्वा दद्यादर्घ्यं विधानतः

பின்னர் தூய பழத்தையும் அக்ஷதையையும் எடுத்துக் கொண்டு, கிழக்குநோக்கி ஒழுக்கத்துடன் இருந்து விதிப்படி அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 7

ब्रह्मलोकात्समायाते वसिष्ठतनये शुभे । सर्वपापविशुद्ध्यर्थं ददाम्यर्घ्यं तु गोमति

பிரம்மலோகத்திலிருந்து வந்த வஸிஷ்டரின் புனித புதல்வியே—கோமதியே! எல்லாப் பாவங்களின் சுத்திக்காக உனக்கு இந்த அர்க்யத்தை அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 8

वसिष्ठतनये देवि सुरवंद्ये यशस्विनि । त्रैलोक्यवंदिते देवि पापं मे हर गोमति

ஓ தேவியே! வசிஷ்டரின் மகளே, தேவர்களால் வணங்கப்படுபவளே, புகழ்மிக்கவளே; மூவுலகமும் போற்றும் கோமதியே, என் பாவத்தை நீக்குவாயாக।

Verse 9

इत्युच्चार्य्य द्विजश्रेष्ठा मृदमालभ्य पाणिना । विष्णुं संस्मृत्य मनसा मंत्रमेतमुदीरयेत्

இவ்வாறு கூறி, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! கையால் மண்ணைத் தொட்டு; மனத்தில் விஷ்ணுவை நினைத்து இந்த மந்திரத்தை ஓதுவான்.

Verse 10

अश्वक्रांते रथक्रांते विष्णुक्रांते वसुंधरे । उद्धृताऽसि वराहेण कृष्णेन शतबाहुना

ஓ வசுந்தரையே! குதிரைகள் மிதித்தவளே, தேர்கள் மிதித்தவளே, விஷ்ணுவின் பாதம் பதிந்தவளே; வராஹனால், நூறு கரங்களுடைய கிருஷ்ணனால், நீ உயர்த்தப்பட்டாய்।

Verse 11

मृत्तिके हर मे पापं यन्मया पूर्वसंचितम् । त्वया हतेन पापेन पूतः संवत्सरं भवेत्

ஓ புனித மண்ணே! நான் முன்பே சேர்த்த பாவத்தை நீக்குவாயாக. உன்னால் அந்தப் பாவம் அழிந்தால், ஒருவன் ஒரு ஆண்டு முழுதும் தூய்மையடைவான்।

Verse 12

इत्येवं मृदमालिप्य स्नानं कुर्य्याद्यथाविधि । आपो अस्मानिति स्नात्वा शृणुध्वं यत्फलं लभेत्

இவ்வாறு மண்ணைப் பூசி விதிப்படி நீராட வேண்டும். ‘ஆபோऽஸ்மான்…’ என்று ஓதியபடி நீராடி, இப்போது எத்தகைய பலன் கிடைக்கும் என்று கேளுங்கள்।

Verse 13

कुरुक्षेत्रे च यत्पुण्यं राहुग्रस्ते दिवाकरे । स्नानमात्रेण तत्पुण्यं गोमत्यां कृष्णसन्निधौ

குருக்ஷேத்திரத்தில் ராகு கிரகித்த சூரியகாலத்தில் கிடைக்கும் புண்ணியம் எதுவோ, அதே புண்ணியம் கோமதியில் ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியில் வெறும் நீராடுதலாலே பெறப்படுகிறது।

Verse 14

भक्त्या स्नात्वा तु तत्रैवं कुर्यात्कर्म यथोदितम् । देवान्पितॄन्मनुष्यांश्च तर्पयेद्भावसंयुतः

அங்கே பக்தியுடன் நீராடி, விதிப்படி கூறப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் உள்ளார்ந்த உணர்வுடன் தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 15

ये च रौरवसंस्था हि ये च कीटत्वमागताः । गोमतीनीरदानेन मुक्तिं यांति न संशयः

ரௌரவ நரகத்தில் இருப்பவர்களும், புழு நிலையிலே வீழ்ந்தவர்களும்—கோமதியின் நீர்தானத்தால் முக்தியை அடைகிறார்கள்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 16

विनाप्यक्षतदर्भैर्वा विना भावनया तथा । वारिमात्रेण गोमत्यां गयाश्राद्धफलं लभेत्

அட்சதமும் தர்ப்பையும் இல்லாமலும், விரிவான மனக்கற்பனையில்லாமலும்—கோமதியில் வெறும் நீர்மாத்திரத்தால் கயா-சிராத்தத்தின் பலன் கிடைக்கிறது।

Verse 17

ततश्च विप्रानाहूय वेदज्ञांस्तीरसंश्रयान् । विश्वेदेवादि संपूज्य पितॄणां श्राद्धमाचरेत्

பின்னர் புனிதத் தீரத்தில் வாழும் வேதஞானி பிராமணர்களை அழைத்து, விஸ்வேதேவர்கள் முதலியோரைக் முறையாகப் பூஜித்து, பித்ருக்களுக்கான சிராத்தத்தை நடத்த வேண்டும்।

Verse 18

श्रद्धया परया युक्तः श्राद्धं कृत्वा विधानतः । दक्षिणां च ततो दद्यात्सुवर्णं रजतं तथा

உயர்ந்த பக்திச் சிரத்தையுடன் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்து, பின்னர் தக்ஷிணையாக பொன்னும் வெள்ளியும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 20

दद्याद्विप्रं समभ्यर्च्य वस्त्रालंकारभूषणैः । सप्तधान्ययुतां दद्याद्विष्णुर्मे प्रीयतामिति

ஆடை, அலங்காரம், ஆபரணங்களால் பிராமணரை மரியாதையுடன் போற்றி, ஏழு தானியங்களுடன் தானம் அளித்து—“விஷ்ணு என்மேல் பிரியமடையட்டும்” என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 21

आसीमांतं विसृज्यैतान्ब्राह्मणान्नियतेंद्रियः । दीनांधकृपणेभ्यश्च दानं दद्यात्स्वशक्तितः

இப் பிராமணர்களை எல்லைவரை மரியாதையுடன் வழியனுப்பி, புலன்களை அடக்கி; ஏழை, குருடர், வறியோர்க்கு தன் திறனுக்கேற்ப தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 22

गोमती गोमयस्नानं गोदानं गोपिचन्दनम् । दर्शनं गोपिनाथस्य गकाराः पंच दुर्लभाः

கோமதி, கோமய ஸ்நானம், கோதானம், கோபீசந்தனம், கோபிநாதரின் தரிசனம்—‘க/கோ’ எனத் தொடங்கும் இவ்வைந்து அரிதானவை.

Verse 23

तस्माच्चैव प्रकर्तव्यं गोदानं गोमतीतटे । एवं कृत्वा द्विजश्रेष्ठाः कृतकृत्यो भवेन्नरः

ஆகையால் கோமதி கரையில் நிச்சயமாக கோதானம் செய்ய வேண்டும். ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! இவ்வாறு செய்தால் மனிதன் கடமை நிறைவேற்றியவனாகிறான்.

Verse 24

ये गता नरकं घोरं ये च प्रेतत्वमागताः । पूर्वकर्मविपाकेन स्थावरत्वं गताश्च ये

பயங்கர நரகத்திற்குச் சென்றவர்கள், பிரேதத்துவம் அடைந்தவர்கள், மேலும் முன்கர்மத்தின் விபாகத்தால் நிலைபெற்ற யோனியில் (தாவராதி) வீழ்ந்தவர்கள்—

Verse 25

पितृपक्षे च ये केचिन्मातृपक्षे कुलोद्भवाः । सर्वे ते मुक्तिमायांति गोमत्या दर्शनात्कलौ

பித்ருபக்ஷத்திலும் மாத்ருபக்ஷத்திலும் குலத்தில் தோன்றிய பித்ருக்கள் அனைவரும், கலியுகத்தில் கோமதி நதியின் புனித தரிசனமாத்திரத்தால் முக்தியை அடைகின்றனர்.

Verse 26

कृतं श्राद्धं नरैर्यैस्तु गोमत्यां भूसुरोत्तमाः । हयमेधस्य यज्ञस्य फलमायांत्यसंशयम्

ஓ பூசுரோத்தமரே! கோமதியில் ஸ்ராத்தம் செய்பவர்கள், ஐயமின்றி அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகின்றனர்.

Verse 27

गंगास्नानेन यत्पुण्यं प्रयागे परिकीर्त्तितम् । तत्पुण्यं समवाप्नोति गोमत्यां श्राद्धकृन्नरः

பிரயாகத்தில் கங்கை ஸ்நானத்தால் கூறப்படும் புண்ணியம் எதுவோ, அதே புண்ணியத்தை கோமதியில் ஸ்ராத்தம் செய்பவன் பெறுகின்றான்.

Verse 28

विष्णुलोकं हि गच्छंति पितरस्तत्कुलोद्भवाः । अनेकजन्मसाहस्रं पापं याति न संशयः

அந்த குலத்தில் தோன்றிய பித்ருக்கள் நிச்சயமாக விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; ஆயிரமாயிரம் பிறவிகளின் பாபம் அழிகிறது—சந்தேகமில்லை.

Verse 29

सुवर्णशृंगसहितां राजतखुरभूषिताम् । रत्नपुच्छां वस्त्रयुतां ताम्रपृष्ठां सवत्सकाम्

பொன் கொம்புகளுடன், வெள்ளிக் குளம்புகள் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ரத்தினங்கள் பதித்த வால் உடையதாக, ஆடைகள் அணிந்ததாக, செம்புப் பின்புற ஆவரணம் தரித்ததாக—கன்றுடன் கூடிய அந்தப் பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 30

यो नरः कार्त्तिके स्नानं गोमत्यां कुरुते द्विजाः । प्रसन्नो भगवांस्तस्य लक्ष्म्या सह न संशयः

ஓ த்விஜர்களே! கார்த்திக மாதத்தில் கோமதியில் நீராடும் மனிதனுக்கு, பகவான் லக்ஷ்மியுடன் கூடி அருள்புரிவார்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 31

प्रत्यहं हुतं भोक्तारं तर्पयेत्सुसमाहितः । प्रत्यहं षड्रसं देयं भोजनं च द्विजातये

தினந்தோறும் மனம் ஒருமைப்பட வைத்து ஹுதபோக்தாவைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; மேலும் தினந்தோறும் ஆறு சுவைகளும் கொண்ட உணவையும், த்விஜாதிக்கு அன்னதானமும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 32

पूजयेत्कृष्णदेवं च प्रत्यहं भक्तितत्परः । येन केनापि विप्रेन्द्राः स्थातव्यं नियमेन तु

பக்தியில் ஈடுபட்டு தினந்தோறும் ஸ்ரீகிருஷ்ணதேவனை வழிபட வேண்டும். ஓ விப்ரேந்திரர்களே! எவ்விதமாக இயன்றாலும் நியமத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 33

ब्राह्मणानुज्ञया तत्र गृह्णीयान्नियमान्नरः । संपूर्णे कार्त्तिके मासि संप्राप्ते बोधवासरे

அங்கே பிராமணர்களின் அனுமதியுடன் மனிதன் நியமங்களை ஏற்க வேண்டும். கார்த்திக மாதம் நிறைவடைந்து ‘போதவாசரம்’ வந்தபோது (விரதத்தின் நிறைவு நேரம் அமையும்)।

Verse 34

पंचामृतेन देवेशं स्नापयेत्तीर्थवारिणा । श्रीखण्डं कुंकुमोन्मिश्रं मृगनाभिसमन्वितम् । विलेपयेच्च देवेशं भक्त्या दामोदरं हरिम्

பஞ்சாமிருதமும் தீர்த்தநீரும் கொண்டு தேவேசனை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். குங்குமம் கலந்த, கஸ்தூரி சேர்ந்த சந்தனலேபத்தை பக்தியுடன் தாமோதர ஹரிக்கு அணிவிக்க வேண்டும்.

Verse 35

कुसुमैर्वारिसंभूतैस्तुलस्या करवीरकैः । तद्देशसंभवैः पुष्पैः पूजयेद्गरुडध्वजम्

நீரில் பிறந்த மலர்கள், துளசி, கரவீர (அரளி) மலர்கள், மேலும் அந்தப் புனித நாட்டில் விளைந்த மலர்களால் கருடத்வஜ விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும்.

Verse 36

नैवेद्यं रुचिरं दद्याद्वि ष्णुर्मे प्रीयतामिति । गीतवाद्यादिनृत्येन तथा पुस्तकवाचनैः

‘விஷ்ணு என்மேல் பிரசன்னராகட்டும்’ என்று வேண்டி, ருசிகரமான நைவேத்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் பாடல், வாத்தியம், நடனம், புனித நூல் வாசிப்பாலும் அவரை போற்ற வேண்டும்.

Verse 37

रात्रौ जागरणं कार्य्यं स्तोत्रैर्नानाविधैरपि । आहूय ब्राह्मणान्भक्त्या भोजयेच्च स्वशक्तितः

இரவில் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடி ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; பக்தியுடன் பிராமணர்களை அழைத்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அவர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 38

ततो रथस्थितं देवं पूजयेद्गरुडध्वजम् । कार्त्तिकांते च विप्रेंद्रा गोमत्युदधिसंगमे

பின்னர் ரதத்தில் நிற்கும் கருடத்வஜ தேவனை வழிபட வேண்டும்; மேலும், ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே, கார்த்திகை மாத இறுதியில் கோமதி–கடல் சங்கமத்திலும் (அவ்வாறே செய்ய வேண்டும்).

Verse 39

स्नात्वा पितॄंश्च संतर्प्य पूजयेच्च जनार्द्दनम् । सुवस्त्रैर्भूषणैश्चापि समभ्यर्च्य रमापतिम् । अनुज्ञया तु विप्राणां व्रतं संपूर्णतां नयेत्

ஸ்நானம் செய்து பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் அளித்து ஜனார்தனனை வழிபட வேண்டும். நல்வஸ்திரங்களும் ஆபரணங்களும் அணிவித்து ரமாபதியையும் முறையாக அர்ச்சித்து, பிராமணர்களின் அனுமதியுடன் விரதத்தை நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

एवं यः स्नाति विप्रेन्द्राः कार्त्तिके कृष्णसन्निधौ । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति

ஓ விப்ரசிரேஷ்டர்களே! கார்த்திக மாதத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சன்னிதியில் இவ்விதம் ஸ்நானம் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 41

माघस्नानं नरो भक्त्या गोमत्यां कुरुते तु यः । वैनतेयोदये नित्यं संतुष्टः सह भार्यया

பக்தியுடன் கோமதீ நதியில் மாக ஸ்நானம் செய்பவன்—தினமும் கருடோதயம் (சூரியோதயம்) நேரத்தில்—மனைவியுடன் திருப்தியாய் இருப்பின், புகழப்பட்ட விரதத்தின் பயனை அடைவான்.

Verse 42

तिला हिरण्यसहिता देया ब्राह्मणसत्तमे । मोदका गुडसंमिश्राः प्रत्यहं दक्षिणान्विताः

ஓ பிராமணசத்தமரே! எள்ளுடன் பொன்னையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும். மேலும் தினந்தோறும் வெல்லம் கலந்த மோதகங்களை உரிய தக்ஷிணையுடன் வழங்க வேண்டும்.

Verse 43

तिलैराज्याप्लुतैर्होमः कर्त्तव्यः प्रत्यहं नरैः । होमार्थं सेवयेद्वह्निं न शीतार्थं कदाचन

மனிதர்கள் தினமும் நெய்யில் நனைந்த எள்ளால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். ஹோமத்திற்காகவே அக்னியைப் பராமரிக்க வேண்டும்; குளிர் நீக்கத்திற்காக மட்டும் ஒருபோதும் அல்ல.

Verse 44

गोमत्यां स्नाति यो भक्त्या माघं माधववल्लभम् । समाप्तौ रक्तवस्त्राणि कञ्चुकोष्णीषमेव च

பக்தியுடன் கோமதியில் மாதவனுக்குப் பிரியமான மாக மாதம் முழுதும் நீராடுபவன், விரத முடிவில் சிவப்பு ஆடைகள், கஞ்சுகம் (அங்கரக்கா) மற்றும் உஷ்ணீஷம் (பாகடி) தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 45

दद्यादुपानहौ भक्त्या कुंकुमं च विशेषतः । कम्बलं तैलपक्वं च विष्णुर्मे प्रीयतामिति

பக்தியுடன் பாதுக்கைகள் தானம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக குங்குமம் (கேசரி) அளிக்க வேண்டும்; கம்பளம் மற்றும் எண்ணெயில் சமைத்த அன்னமும் தானம் செய்து—“விஷ்ணு என்மேல் பிரசன்னராகுக” என்று வேண்ட வேண்டும்।

Verse 46

स्वामिकार्य्यमृतानां च संग्रामे शस्त्रसंकुले । गवार्थे ब्राह्मणार्थे च मृतानां या गतिः स्मृता

எஜமானரின் பணிக்காகவும், ஆயுதங்கள் நிறைந்த போர்க்களத்திலும், பசுக்களின் பொருட்டும், பிராமணர்களின் பொருட்டும் உயிர்நீத்தவர்களுக்கு ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட புண்ணியகதி—

Verse 47

माघस्नाने च सा प्रोक्ता गोमत्यां नात्र संशयः । सर्वदानफलं तस्य सर्व तीर्थफलं तथा

அதே (புண்ணியகதி) கோமதியில் மாக ஸ்நானத்திற்கும் கூறப்பட்டுள்ளது; இதில் ஐயமில்லை. அவனுக்கு எல்லா தானங்களின் பலனும், எல்லா தீர்த்தங்களின் பலனும் கிடைக்கும்।

Verse 48

माघस्नानान्नरो याति विष्णुलोकं सनातनम् । सर्वान्कामानवाप्नोति समभ्यर्च्य जनार्द्दनम्

மாக ஸ்நானத்தால் மனிதன் சனாதன விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்; ஜனார்தனனை முறையாக ஆராதித்து எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுகிறான்।

Verse 49

माघं यः क्षपते सर्वं गोमत्युदधिसंगमे । ब्राह्मणानुज्ञया विप्राः सर्वं संपूर्णतां व्रजेत्

ஓ விப்ரர்களே, பிராமணர்களின் அனுமதியுடன் கோமதி–கடல் சங்கமத்தில் முழு மாக மாதத்தையும் கழிப்பவன் எல்லாவிதத்திலும் முழுமையான நிறைவை அடைவான்।

Verse 50

पापिनोऽपि द्विजश्रेष्ठा ये स्नाता गोमतीजले । यज्विनां च गतिं यांति प्रसादाच्चक्रपाणिनः

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, கோமதி நீரில் நீராடும் பாவிகளும் சக்கரபாணி பகவானின் அருளால் யஜ்விகளின் (யாகம் செய்பவர்களின்) நிலையை அடைவார்கள்।

Verse 51

ब्रह्मरुद्रपदादूर्ध्वं यत्पदं चक्रपाणिनः । स्नानमात्रेण गोमत्यां तत्प्रोक्तं कृष्णसंनिधौ

பிரம்மா, ருத்ரரின் பதங்களுக்கும் மேலான சக்கரபாணி பகவானின் பரமபதம், கிருஷ்ண சன்னிதியில் (துவாரகையில்) கோமதியில் வெறும் நீராடுதலாலேயே பெறப்படும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 52

मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं गुरुघातिनि । तत्पापं समवाप्नोति यात्राभंगं करोति यः

நண்பனைத் துரோகம் செய்வதில் உள்ள பாவமும், குருவை கொல்வதில் உள்ள பாவமும்—அதே பாவத்தை யாத்திரையைத் தடை செய்து முறிக்கும்வன் அடைகிறான்।

Verse 53

ब्रह्मस्वहारिणः पापास्तथा देवस्वहारिणः । स्नानमात्रेण शुद्ध्यंति गोमत्यां नात्र संशयः

பிராமணச் சொத்தை அபகரித்தவர்களின் பாவமும், தேவஸ்வம் (ஆலயச் சொத்து) அபகரித்தவர்களின் பாவமும்—கோமதியில் வெறும் நீராடுதலாலேயே நீங்கி தூய்மை பெறும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 54

भीताऽभयप्रदानेन यत्पुण्यं लभते नरः । तत्पुण्यं समवाप्नोति गोमत्यां स्नानमात्रतः

அஞ்சியவர்க்கு அபயதானம் அளிப்பதால் மனிதன் பெறும் புண்ணியமே, கோமதியில் வெறும் நீராடுதலாலேயே கிடைக்கிறது.

Verse 55

भीताभय प्रदानेन पुत्रानिष्टान्न संशयः । धनकामस्तु विपुलं लभते धनमूर्जितम्

அஞ்சியவர்க்கு அபயதானம் அளித்தால் நிச்சயமாக நல்ல புதல்வர்கள் கிடைப்பர். செல்வம் நாடுபவன் மிகுந்த, நிலையான செல்வத்தை அடைவான்.

Verse 56

प्राप्नुयादीप्सितान्कामान्गोमतीनीरसंगमे । कृतकृत्यो भवेद्विप्रा ऋणान्मुच्येत पैतृकात्

கோமதியின் நீர்சங்கமத்தில் விரும்பிய பயன்கள் கிடைக்கும். ஓ பிராமணரே, அவன் கൃതக்ருத்யனாகி பித்ருக் கடனிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 57

मनसा वचसा चैव कर्मणा यदुपार्जितम् । तत्सर्वं नश्यते पापं गोमतीनीरसंगमात्

மனம், சொல், செயல் ஆகியவற்றால் சேர்த்த பாவமெல்லாம் கோமதியின் நீர்சங்கமத்தால் முற்றிலும் அழிகிறது.

Verse 58

पीतांबरधरो भूत्वा तथा गरुडवाहनः । वनमाली चतुर्बाहुर्दिव्यगन्धानुलेपनः । याति विष्ण्वालयं विप्रा अपुनर्भवलक्षणम्

மஞ்சள் ஆடை அணிந்து, கருடவாகனனாகி, வனமாலையால் அலங்கரித்து, நான்கு கரங்களுடன், தெய்வீக நறுமணத் தைலத்தால் பூசப்பட்டவனாய்—ஓ பிராமணரே—மறுபிறவி அற்ற விஷ்ணுவின் திருவுலகை அடைவான்.

Verse 59

गोमतीस्नानमात्रेण मानवो नात्र संशयः । सर्वपापविनिर्मुक्तो याति विष्णुं सनातनम्

கோமதியில் வெறும் ஸ்நானமாத்திரத்தாலே—இதில் ஐயமில்லை—மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சனாதன விஷ்ணுவை அடைகிறான்.