Adhyaya 38

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । द्वारकायाश्च माहात्म्यं शृणु पौत्र मयोदितम् । शृण्वतो गदतश्चापि मुक्तिः कृष्णाद्भवेद्ध्रुवम्

ஸ்ரீப்ரஹ்லாதர் கூறினார்—மகனே (பேரனே), நான் உரைக்கும் த்வாரகையின் மாஹாத்ம்யத்தை கேள். இதைக் கேட்பவனுக்கும் இதை உரைப்பவனுக்கும் கூட, ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் நிச்சயமாக முக்தி உண்டாகும்.

Verse 2

पुत्रेण लोकाञ्जयति पौत्रेणानन्त्यमश्नुते । अथ पुत्रस्य पौत्रेण नाकमेवाधिरोहति

மகனால் மனிதன் உலகங்களை வெல்லுகின்றான்; பேரனால் முடிவிலாப் பதத்தை அடைகின்றான்; மேலும் மகனின் பேரனால் நேரே சொர்க்கத்திற்கே ஏறுகின்றான்.

Verse 3

यस्य पुत्रः शुचिर्दक्षः पूर्वे वयसि धार्मिकः । विष्णुभक्तिं च कुरुते तं पुत्रं कवयो विदुः

யாருடைய மகன் தூயவன், திறமையுடையவன், இளமையிலிருந்தே தர்மநிஷ்டன், விஷ்ணு-பக்தியைப் பயில்வானோ—அவனையே கவிஞர்கள் உண்மையான ‘மகன் உள்ளவன்’ என அறிவர்.

Verse 4

हेमशृंगं रौप्यखुरं सवत्सं कांस्यदोहनम् । सवस्त्रं कपिलानां तु सहस्रं च दिनेदिने

பொன் கொம்புகள், வெள்ளிக் குளம்புகள், கன்றுகளுடன், வெண்கலப் பால் கறக்கும் பாத்திரங்களுடன், ஆடையால் மூடப்பட்ட—இத்தகைய கபிலா பசுக்கள் ஆயிரம் தினந்தோறும் (தானம்).

Verse 5

दत्त्वा यत्फलमाप्नोति ब्राह्मणे वेदपारगे । तत्फलं स्नानमात्रेण गोमत्यां मधुभिद्दिने

வேதங்களில் பாரங்கதமான பிராமணருக்கு தானம் அளித்து பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் மதுபித் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) நாளில் கோமதியில் வெறும் நீராடுதலாலேயே கிடைக்கும்.

Verse 6

यस्त्वेकं भोजयेद्विप्रं द्वारकायां च संस्थितम् । सुभिक्षे भो द्विजश्रेष्ठाः फलं लक्षगुणं भवेत्

த்வாரகையில் தங்கியிருக்கும் ஒரே ஒரு பிராமணருக்கேனும், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, செழிப்பு காலத்தில் அன்னம் அளித்தால்—அதன் பலன் இலட்சமடங்காகும்.

Verse 7

फलं लक्षगुणं प्रोक्तं दुर्भिक्षे कृष्णसन्निधौ । एवं धर्मानुसारेण दयाद्भिक्षां तु भिक्षुके

பஞ்சக்காலத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியில் இதன் பலன் இலட்சமடங்கு என உரைக்கப்படுகிறது. ஆகவே தர்மப்படி கருணையுடன் பிச்சைக்காரனுக்கு பிச்சை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 8

अपि नः स कुले कश्चिद्भविष्यति नरोत्तमः । यो यतीनो कलौ प्राप्ते पितॄनुद्दिश्य दास्यति

கலியுகம் வந்தபோது எங்கள் குலத்தில் ஒருவன் நரோத்தமனாக இருப்பானா? அவன் பித்ருக்களின் நிமித்தமாக யதிகளுக்கு தானம் செய்வானா?

Verse 9

द्वारकायां विशे षेण सत्कृत्य कृष्णसन्निधौ । अन्नदानं यतीनां तु कौपीनाच्छादनानि च

சிறப்பாக துவாரகையில், ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியில் அவர்களை மரியாதையுடன் போற்றி, யதிகளுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கௌபீனம் மற்றும் ஆடையாச்சாதனங்களையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 10

नात्मनः क्रतुभिः स्विष्टैर्नास्ति तीर्थैः प्रयोजनम् । यत्र वा तत्र वा कार्य्यं यतीनां प्रीणनं सदा

தனக்காக நன்றாகச் செய்யப்பட்ட யாகங்களோ தீர்த்தயாத்திரைகளோ உண்மையில் அவசியமில்லை; எங்கு இருந்தாலும் எப்போதும் யதிகளை மகிழ்வித்து திருப்திப்படுத்த முயல வேண்டும்.

Verse 11

श्वपचादयोऽपि ते धन्या ये गता द्वारकां पुरीम् । प्राप्य भागवतान्ये वै पितॄनुद्दिश्य पुत्रकाः

நாய்சமைப்போர் முதலிய இழிவாகக் கருதப்படுவோரும் துவாரகா நகரம் சென்றால் பாக்கியவான்கள்; அங்கு பகவான் பக்தர்களைச் சந்தித்து, அவர்களின் புதல்வர்கள் பித்ருக்களின் நிமித்தமாக அர்ப்பணங்களைச் செய்ய முடியும்.

Verse 12

भक्त्या संपूजयिष्यंति वस्त्रैर्दानैश्च भूरिभिः

அவர்கள் பக்தியுடன் முழுமையாகப் பூஜித்து, ஆடைகளையும் மிகுந்த தானங்களையும் அர்ப்பணிப்பார்கள்.

Verse 13

गयापिंडेन नास्माकं तृप्तिर्भवति तादृशी । यादृशी विष्णुभक्तानां सत्कारेणोप जायते

கயாவில் பிண்டதானம் செய்தாலும் எமக்கு அத்தகைய திருப்தி இல்லை; விஷ்ணு பக்தர்களைச் சத்கரிப்பதால் உண்டாகும் திருப்தியே உயர்ந்தது.

Verse 14

वैशाखे ये करिष्यंति द्वादशीं कृष्णसन्निधौ । कृष्णं संपूजयन्तश्च रात्रौ कुर्वंति जागरम्

வைசாக மாதத்தில் கிருஷ்ண சன்னிதியில் த்வாதசி விரதம் இருந்து, கிருஷ்ணனைப் பூஜித்து, இரவில் ஜாகரணம் செய்வோர்.

Verse 15

माहात्म्यं पठनीयं तु द्वारकासंभवं शुभम् । कृष्णस्य बालचरितं बालकृष्णादिदर्शनम्

த்வாரகாவிலிருந்து தோன்றிய மங்களமான மாஹாத்மியத்தை நிச்சயமாகப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; கிருஷ்ணனின் பாலலீலைகளும் பாலகிருஷ்ணன் முதலிய தரிசனக் கதைகளும் கூட.

Verse 16

क्रीडनं गोकुलस्यैव क्रीडा गोपीजनस्य च । कृष्णावतारकर्माणि श्रोतव्यानि पुनःपुनः

கோகுலத்தின் விளையாட்டுகளும் கோபியரின் விளையாட்டுகளும்—கிருஷ்ணாவதாரத்தின் செயல்கள் மீண்டும் மீண்டும் கேட்கத் தக்கவை.

Verse 17

रुक्मशृंगीं रौप्यखुरीं मुक्तालांगूलभूषिताम् । सवत्सां ब्राह्मणे दत्त्वा होमार्थं चाहिताग्नये

பொன் கொம்புகளும் வெள்ளிக் குளம்புகளும் முத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வாலும் உடைய கன்றுடன் கூடிய பசுவை ஹோமத்திற்காக ஆஹிதாக்னி பிராமணருக்கு தானம் செய்தால் மாபெரும் புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 18

निमिषस्पर्शनांशेन फलं कृष्णस्य जागरे । यत्किंचित्कुरुते पापं कोटिजन्मसु मानवः । कृष्णस्य जागरे रात्रौ दहते नात्र संशयः

கிருஷ்ண ஜாகரண இரவில் கணநேரம் கூட விழித்திருப்பது பேர்பலன் தரும். மனிதன் கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த எந்தப் பாவமும் அந்தக் கிருஷ்ண ஜாகரண இரவில் எரிந்து அழியும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 19

पठेद्भागवतं रात्रौ पुराणं दयितं हरेः । यावत्सूर्य्यकृताऽलोको यावच्चन्द्रकृता निशा

இரவில் ஹரிக்கு அருமையான பாகவத புராணத்தைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; சூரிய ஒளி இருக்கும் வரைவும், சந்திர ஒளியால் இரவு நிலைக்கும் வரைவும் இடைவிடாது பாராயணம் தொடர வேண்டும்।

Verse 20

यावत्ससागरा पृथ्वी यावच्च कुलपर्वताः । तावत्कालं वसेत्स्वर्गे नान्यथा मम भाषितम्

கடல்களுடன் கூடிய பூமி நிலைக்கும் வரைவும், மலைத் தொடர்கள் நிலைக்கும் வரைவும், அதே காலம் அவன் ஸ்வர்கத்தில் வாசிப்பான்—இது என் உரை; வேறல்ல।

Verse 21

आस्फोटयंति पितरः प्रहर्षंति पितामहाः । एवं तं स्वसुतं दृष्ट्वा शृण्वानं कृष्णसंभवम्

கிருஷ்ண சம்பந்தமான புனிதக் கதையை கேட்டு கொண்டிருக்கும் தம் வம்சத்தாரைப் பார்த்து பித்ருக்கள் ஆனந்தத்தில் கைத்தட்டுகின்றனர்; பிதாமகர்கள் பேருவகை கொள்கின்றனர்।

Verse 22

द्वारकायाश्च माहात्म्यं यत्र नो जागरे पठेत् । तन्म्लेच्छसदृशं स्थानमपवित्रं परित्यजेत्

எங்கு ஜாகரண நேரத்தில் த்வாரகா-மாஹாத்மியம் பாராயணம் செய்யப்படாதோ, அந்த இடம் ம்லேச்சருக்கு ஒப்பானதும் அசுத்தமும்; அதை விட்டு விலக வேண்டும்।

Verse 23

शालिग्रामशिला नैव यत्र भागवता न हि । त्यजेत्तीर्थं महापुण्यं पुण्यमायतनं त्यजेत्

எங்கு சாலிக்ராம-சிலை இல்லை, பகவத பக்தர்களும் இல்லை, அங்கு ‘மகாபுண்ய தீர்த்தம்’ எனப் புகழப்பட்டதையும் விட்டு விட வேண்டும்; அந்தப் புண்ணிய ஆலயத்தையும் துறக்க வேண்டும்।

Verse 24

त्यजेद्गुह्यं तथाऽरण्यं यत्र न द्वादशीव्रतम्

எங்கு த்வாதசி-விரதம் கடைப்பிடிக்கப்படாதோ, அங்கு மறைவிடமாயினும் காடாயினும்—அதையும் விட்டு விலக வேண்டும்।

Verse 25

सुदेशोऽपि भवेन्निंद्यो यत्र नो वैष्णवा व्रतम् । कुदेशोऽपि भवेत्पुण्यो यत्र भागवताः कलौ

எங்கு வைஷ்ணவ விரதம் இல்லை, அங்கு நல்ல நாடும் பழிக்கத்தக்கதாகும்; கலியுகத்தில் எங்கு பகவத பக்தர்கள் உள்ளார்களோ, அங்கு தீய நாடும் புண்ணியமடையும்।

Verse 26

संकीर्णयोनयः पूता ये भक्ता मधुसूदने । म्लेच्छतुल्याः कुलीनास्ते ये न भक्ता जनार्दने

மதுசூதனனுக்கு பக்தியுள்ளோர் கலப்பினத்தவராயினும் தூய்மையடைகிறார்கள்; ஜனார்தனனுக்கு பக்தியில்லாதோர் உயர்குலத்தவராயினும் ம்லேச்சருக்கு ஒப்பர்।

Verse 27

रथारूढं प्रकुर्वंति ये कृष्णं मधुमाधवे । मुक्तिं प्रयांति ते सर्वे कुलकोटिसमन्विताः

மதுமாதவனாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தேரில் ஏற்றி முறையாக அலங்கரித்து வழிபடுவோர், தம் குலத்தின் கோடிக்கணக்கானோருடன் சேர்ந்து முக்தியை அடைவர்।

Verse 28

देवकीनन्दनस्यार्थे रथं कारापयन्ति ये । कल्पांतं विष्णुलोके ते वसन्ति पितृभिः सह

தேவகியின் நந்தனனாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்காகத் தேரைச் செய்யச் செய்வோர், தம் பித்ருக்களுடன் கல்பாந்தம் வரை விஷ்ணுலோகத்தில் வாசிப்பர்।

Verse 29

द्वारकायास्तु माहात्म्यं श्रावयेद्यः कलौ नृणाम् । भावमुत्पादयेद्यो वै लभेत्क्रतुशतंफलम्

கலியுகத்தில் யார் மக்களுக்கு துவாரகையின் மாஹாத்மியத்தைச் சொல்லிக் கேட்கச் செய்து, உண்மையாக பக்தி உணர்வை எழுப்புகிறாரோ, அவர் நூறு யாகங்களின் பலனை அடைவர்।

Verse 30

यो नार्चयति पापिष्ठो देवमन्यत्र गच्छति । कोटिजन्मार्जितं पुण्यं हरते रुक्मिणीपतिः

இறைவனை வழிபடாத மிகப் பாவி வேறிடத்திற்குச் சென்றால், ருக்மிணீபதி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவன் கோடி பிறவிகளில் சேர்த்த புண்ணியத்தைப் பறித்துக் கொள்வான்।

Verse 31

शंखोद्धारसमुद्भूतां नित्यं देहे बिभर्त्ति हि । मृत्तिकां दैत्यराजेन्द्र शृणु वक्ष्यामि यत्फलम्

சங்கோத்தாரத்திலிருந்து தோன்றிய புனித மண்ணை அவன் எப்போதும் தன் உடலில் தரித்திருப்பான்; ஓ தைத்யராஜேந்திரா, கேள்—அதன் பலனை நான் கூறுகிறேன்।

Verse 32

यो ददाति यतीनां च वैष्णवानां प्रयच्छति । स्वर्णभारशतं पुण्ड्रं नित्यं प्राप्नोति मानवः

யதிகளுக்கு தானம் செய்து, வைஷ்ணவர்களுக்கு அர்ப்பணம் செய்பவன், தினமும் நூறு பொன்-சுமை அளவான புண்ணியத்தையும் புண்ட்ரச் சின்னத்தின் புனிதத்தையும் அடைகிறான்।

Verse 33

गृहे यस्य सदा तिष्ठेच्छंखोद्धारस्य मृत्तिका । नित्य क्रियाकृतंपुण्यं लभेत्कोटिगुणं बले

யாருடைய இல்லத்தில் சங்கோத்தார மண்ணு எப்போதும் இருக்கிறதோ, அவருடைய தினசரி கர்மங்களால் உண்டாகும் புண்ணியம் வலிமையில் கோடிமடங்கு பெருகும்।

Verse 34

यस्य पुण्ड्रं ललाटे तु गोपीचंदनसंज्ञकम् । न जहाति गृहं तस्य लक्ष्मीः कृष्णप्रिया द्विजाः

ஓ த்விஜர்களே, யாருடைய நெற்றியில் ‘கோபீசந்தனம்’ எனப்படும் புண்ட்ரம் இருக்கிறதோ, அவருடைய இல்லத்தை கிருஷ்ணப்ரியா லக்ஷ்மி ஒருபோதும் விட்டு விலகாள்।

Verse 35

न ग्रहो बाधते तस्य नोरगो न च राक्षसः । पिशाचा न च कूष्मांडा न च प्रेता न जंभकाः

அவனை எந்தக் கிரகப் பீடையும் தாக்காது; பாம்பும் அல்ல, ராட்சசனும் அல்ல; பிசாசுகளும் அல்ல, கூஷ்மாண்டங்களும் அல்ல, பிரேதங்களும் அல்ல, ஜம்பகங்களும் அல்ல।

Verse 36

नाग्निचौरभयं तस्य दरीणां चैव बन्धनम् । विद्युदुल्काभयं चैव न चोत्पातसमुद्भवम्

அவனுக்கு தீயின் பயமும் இல்லை, திருடர்களின் பயமும் இல்லை; பிளவுகள்/குகைகளில் சிறைபடும் அச்சமும் இல்லை; மின்னல் அல்லது உல்கையின் பயமும் இல்லை; அபசகுனங்களால் எழும் பேரிடரும் இல்லை।

Verse 37

नारिष्टं नापशकुनं दुर्निमित्तादिकं च यत् । सत्कृते विष्णुभक्ते च शालिग्रामशिलार्चने

விஷ்ணு பக்தருக்கு மரியாதை செய்யப்படும் இடத்திலும், சாலிகிராம-சிலைக்கு முறையாக அர்ச்சனை நடைபெறும் இடத்திலும், அரிஷ்டமும் இல்லை; அபசகுனமும் இல்லை; எந்தத் தீய நிமித்தமும் இல்லை।

Verse 38

पीते पादोदके विप्रा नैवेद्यस्यापि भक्षणे । तुलसीसन्निधौ विष्णोर्विलयावसरे कृते

ஓ பிராமணர்களே! ஆண்டவனின் பாதோதகம் (சரணாமிர்தம்) அருந்தி, நைவேத்யத்தையும் உண்டு, துளசியின் சன்னிதியில் விஷ்ணுவை வழிபட்டால், பிரளய நேரத்திலும் விஷ்ணுவிலேயே சரணம் கிடைக்கும்।

Verse 39

पुरा देवेन कथितं शृणु पात्रं वदाम्यहम् । प्रिया भागवता येषां तेषां दासोऽस्म्यहं सदा

முன்பு தேவன் உரைத்ததை கேளுங்கள்; யார் உண்மையான பாத்திரர் என்பதை நான் சொல்கிறேன். யாருக்கு பகவான் பக்தர்கள் பிரியமோ, அவர்களுக்கே நான் எப்போதும் அடியேன்।

Verse 40

विहाय मथुरां काशीमवन्तीं सर्वपापहाम् । मायां कांचीमयोध्यां च संप्राप्ते च कलौ युगे

கலியுகம் வந்தபோது, மதுரா, காசி, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் அவந்தி, மேலும் மாயா (ஹரித்வார்), காஞ்சி, அயோத்தி ஆகியவற்றையும் ஒதுக்கி—

Verse 41

वसाम्यहं द्वारकायां सर्वसेनासमावृतः । तीर्थव्रतैर्यज्ञदानै रुद्राद्यैर्मुनिचारणैः

நான் துவாரகையில் வாசம் செய்கிறேன்; என் எல்லாத் தெய்வீக சேனைகளாலும் சூழப்பட்டவனாய்—தீர்த்தங்களும் விரதங்களும், யாகங்களும் தானங்களும், மேலும் ருத்ரன் முதலிய தேவர்கள், முனிவர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோருடன்।

Verse 42

श्रद्धात्यागेन भक्त्या वा यस्तोषयितुमिच्छति । गत्वा द्वारवतीं रम्यां द्रष्टव्योऽहं कलौ युगे

நம்பிக்கையுடனான தியாகத்தாலோ பக்தியாலோ என்னை மகிழ்விக்க விரும்புவோர், அழகிய த்வாரவதிக்குச் சென்று, கலியுகத்தில் அங்கேயே என் தரிசனம் பெற வேண்டும்.

Verse 43

त्रैलोक्ये यानि तीर्थानि मया शुद्धानि भूरिशः । विन्यस्तानि च गोमत्यां चक्रतीर्थेऽतिपावने

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் நான் மிகுதியாகத் தூய்மைப்படுத்தினேன்; அவை அனைத்தும் கோமதி நதியின் மிகப் புனிதமான சக்கரதீர்த்தத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளன.

Verse 44

दिनेनैकेन गोमत्यां चक्रतीर्थे कलौ युगे । त्रैलोक्यसंभवैस्तीर्थैः स्नातो भवति मानवः

கலியுகத்தில் கோமதி நதியின் சக்கரதீர்த்தத்தில் ஒரே நாள் இருந்தாலே, மூன்று உலகங்களிலிருந்து தோன்றிய எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியதற்குச் சமமான பலன் மனிதனுக்குக் கிடைக்கும்.

Verse 45

कोटिपापविनिर्मुक्तो मत्समं वसते नरः । मम लोके न संदेहः कुलकोटिसमन्वितः

கோடிக் கோடி பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, அந்த மனிதன் என்னுடன் சமமான நிலையில் வாழ்வான்; ஐயமின்றி என் லோகத்தில் தன் குலத்தின் கோடிகளுடன் சேர்ந்து தங்குவான்.

Verse 46

नापराधकृतैः पापैर्लिप्तः स्यादु त्कटैः कृतैः । शतजन्मायुतानीह लक्ष्मीर्न च्यवते गृहात्

அபராதங்களால் செய்யப்பட்ட மிகக் கடும் பாவங்களும் அவனை ஒட்டாது; இங்கே அவன் இல்லத்திலிருந்து லக்ஷ்மி நூறு ஆயிரக் கணக்கான பிறவிகளுக்கும் விலகமாட்டாள்.