Adhyaya 34
இந்த अध्यாயத்தில் பிரஹ்லாதன் முனிவர்களிடம் த்வாரகையின் அபூர்வமான பாவநாசக மகிமையை உரைக்கிறான்; பின்னர் ஒரு பழைய வரலாற்றை முன்வைக்கிறான்—அரசன் திலீபன் மற்றும் முனிவர் வசிஷ்டர் உரையாடல். ‘காசி வஜ்ரலேபம் எனப்படும் கடினமான நெறிக் களங்கத்தையும் தணிக்கிறது’ என்று கேட்ட திலீபன், ‘பாவம் மீண்டும் முளைக்காத க்ஷேத்திரம் எது?’ என்று கேட்கிறான். வசிஷ்டர் காசியில் இருந்த ஒரு சந்நியாசியின் வீழ்ச்சி கதையைச் சொல்கிறார்: அவன் நிஷித்த ஆசாரத்தில் விழுந்து மேலும் மேலும் தாழ்ந்து, பெரும் பாவங்களால் பல யோனிகளில் நீண்ட துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான். காசி உடனடி நரகப் பயனைத் தடுக்கினும், மீதமிருக்கும் வஜ்ரலேபம் நீண்ட கால வேதனைக்கு காரணமாகிறது. பின்னர் திருப்பம் த்வாரகா-பதிகன் தரிசனத்தில் வருகிறது—கோமதியில் சுத்திகரிக்கப்பட்டு, ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனச் சின்னம் கொண்ட ஒரு யாத்திரிகன் ஒரு ராக்ஷசனைச் சந்திக்கிறான். அந்தப் பதிகனை வெறும் பார்த்ததாலேயே ராக்ஷசனின் வஜ்ரலேபம் சாம்பலாகிறது. ராக்ஷசன் த்வாரகைக்கு சென்று கோமதி கரையில் தேகம் துறந்து வைஷ்ணவ நிலை அடைகிறான்; தேவர்கள் புகழ்கிறார்கள். இறுதியில் த்வாரகை ‘க்ஷேத்திரராஜா’ என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது—அங்கே பாவம் மீண்டும் எழாது; திலீபனும் யாத்திரை செய்து ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியால் சித்தி பெறுகிறான்.
Shlokas
Verse 1
श्रीप्रह्लाद उवाच । एवमद्भुतमाहात्म्यं द्वारकायां मुनीश्वराः । सर्वेषां क्षेत्रतीर्थानां महापापविदारक्म्
ஸ்ரீபிரஹ்லாதன் கூறினான்—ஓ முனீஸ்வரர்களே! துவாரகையின் இவ்வியப்பான மாஹாத்ம்யம் எல்லா க்ஷேத்திர-தீர்த்தங்களின் சாரமாய், மகாபாபங்களைச் சிதைக்கும் வல்லமையுடையது।
Verse 2
वर्णानामश्रमाणां च पतितानां विशेषतः । महापापहरं प्रोक्तं महापुण्यविवर्द्धनं
இது எல்லா வர்ணங்களுக்கும் ஆச்ரமங்களுக்கும்—சிறப்பாகப் பதி்தர்களுக்கும்—மகாபாபங்களை அகற்றுவதும் மகாபுண்யத்தை வளர்ப்பதும் என்று கூறப்படுகிறது।
Verse 3
अत्युग्रपापराशीनां दाहस्थानं यथा स्मृतम् । द्वारकागमनं विप्राः किं पुनर्द्वारकास्थितिः
ஓ விப்ரர்களே! மிகக் கடுமையான பாபக் குவியல்களுக்கு துவாரகைக்கு செல்வதே ‘தாஹஸ்தானம்’ போல என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது; அப்படியெனில் துவாரகையில் வாசிப்பது எவ்வளவு உயர்ந்தது!
Verse 4
विशेषेण तु विप्रेन्द्राः कन्याराशिस्थिते गुरौ । ब्रह्मादयोपि दृश्यंते यत्र तीर्थैश्च संयुताः
ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! குறிப்பாக குரு கன்னி ராசியில் நிலைபெறும் போது, துவாரகையில் தீர்த்தங்களோடு கூடி பிரம்மா முதலான தேவர்களும் கூட கண்கூடாகத் தோன்றுவர்.
Verse 5
प्रतिवर्षं प्रकुर्वंति द्वारकागमनं नराः । तेषां पादरजः स्पृष्ट्वा दिवं यांति च पापिनः
மனிதர்கள் ஆண்டுதோறும் துவாரகா யாத்திரை செய்கின்றனர்; அவர்களின் பாதத் தூள் பட்டாலே பாவிகளும் கூட விண்ணுலகம் அடைவர்.
Verse 6
गोमती नीरपूतानां कृष्णवक्त्रावलोकिनाम् । दर्शनात्पातकं तेषां याति जन्मशतार्जितम्
கோமதி நீரால் தூய்மையடைந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் முகத்தை நோக்கும் பக்தர்களின் நூறு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம், அந்த தரிசனத்தாலேயே நீங்கும்.
Verse 7
इतिहासेन पूर्वोक्तं श्रूयतां मुनिपुङ्गवाः । दिलीपवसिष्ठ संवादे परमाश्चर्य्यवर्द्धनम्
ஓ முனிவர்ச் சிறந்தோரே! முன்பு கூறப்பட்ட பழம்பெரும் வரலாற்றை கேளுங்கள்—திலீபன், வசிஷ்டர் உரையாடலில் வரும், பேரதிசயத்தை மேலும் வளர்க்கும் நிகழ்வு அது.
Verse 8
काश्यां तु वज्रलेपो हि क्षेत्र एकत्र नश्यति । यातुर्दर्शनतः श्रुत्वा दिलीपो वाक्यमब्रवीत्
காசியில் அந்த ஒரே புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் கொடிய ‘வஜ்ரலேபம்’ அழிகிறது—பயணியின் கூறுகையைச் செவிமடுத்து, அரசன் திலீபன் இவ்வாறு உரைத்தான்.
Verse 9
दिलीप उवाच । वज्रलेपश्च काश्यां तु घोरो यत्र विनश्यति । कृत्स्नशोऽथ महापुण्यं प्राप्यं यत्र तदस्ति किम्
திலீபன் கூறினான்—காசியில் அந்தக் கொடிய வஜ்ரலேபம் அழிகிறதெனில், முழுமையாக மகாபுண்ணியம் பெறப்படும் அந்தத் தலம் எது?
Verse 10
न प्ररोहंति पापानि यस्मिन्क्षेत्रे द्विजोत्तम । तत्क्षेत्रं कथ्यतां पुण्यं यत्र पापं प्रणश्यति
ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! எந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் பாவங்கள் மீண்டும் முளைக்காதோ, பாவம் முற்றிலும் அழியும் அந்தப் புண்ணியத் தலத்தைச் சொல்லுங்கள்.
Verse 11
वसिष्ठ उवाच । आसीत्काश्यां पुरा कश्चित्त्रिदण्डी मोक्षधर्मवित् । जपन्दशाश्वेमेधे तु गायत्रीं च समाहितः
வசிஷ்டர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் காசியில் மோட்சதர்மம் அறிந்த ஒரு திரிதண்டி சந்நியாசி இருந்தான். அவன் ஒருமனத்துடன் காயத்ரியை ஜபித்தான்; அது பத்து அச்வமேத யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியம் தருவது.
Verse 12
तत्र काचित्समायाता युवती गजगामिनी । तीरे संस्थाप्य वासांसि गंगायाः श्रमशान्तये । प्रविष्टा च जले नग्ना जलक्रीडां चकार ह
அங்கே யானைநடை போலும் நடை கொண்ட ஒரு இளம்பெண் வந்தாள். களைப்பைத் தணிக்க கங்கைக் கரையில் ஆடைகளை வைத்துவிட்டு, நிர்வாணமாக நீரில் இறங்கி நீர்விளையாட்டில் ஈடுபட்டாள்.
Verse 13
नग्नां तां क्रीडतीं वीक्ष्य यतिर्मदनपूरितः । दैवाग्निभ्रंशितो मार्गात्सहसा च विमोहितः
அவளை நிர்வாணமாக நீர்விளையாடுவதைக் கண்ட அந்த யதி காமத்தால் நிறைந்தான். விதியின் தீயால் பாதை தவறியவன் போல, அவன் திடீரென மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.
Verse 14
मनसा कामयामास साऽपि तं तरुणं यतिम् । तयोश्च संगतिस्तत्र संजाता पापकर्मणोः
அவன் மனத்தால் அவளை விரும்பினான்; அவளும் அந்த இளைய யதியை விரும்பினாள். இவ்வாறு இருவரின் பாவச் செயலால் அங்கே அவர்களின் சங்கமம் ஏற்பட்டது.
Verse 15
तया विमोहितः सद्यस्तामेवानुससार सः । तत्प्रीत्यै चार्जयामास धनमन्यायतस्तदा
அவளால் மயங்கியவன் உடனே அவளையே தொடர்ந்து சென்றான். அவளின் பிரீதிக்காக அப்போது அநியாய வழியில் செல்வத்தைச் சேர்த்தான்.
Verse 16
वाराणस्यां हि न त्यक्तश्चंडालस्य प्रतिग्रहः । स्नानहीनः सदा पापी रात्रौ चौर्य्येण वर्त्तते
வாரணாசியிலும் அவன் சண்டாளனிடமிருந்து தானம் பெறுதலை விட்டுவிடவில்லை. புனித நீராடல் இன்றி, எப்போதும் பாவியாக, இரவில் திருட்டால் வாழ்ந்தான்.
Verse 17
कस्मिंश्चित्समये पापी मांसार्थी तु वनं गतः । ददर्श प्रमदां तत्र मातंगीं मदिरेक्षणाम्
ஒரு வேளையில் அந்தப் பாவி இறைச்சி ஆசையால் காட்டிற்குச் சென்றான். அங்கே மது போன்ற கண்களையுடைய மாதங்கி இளம்பெண்ணைக் கண்டான்.
Verse 18
तस्याः प्रथमतारुण्यं दृष्ट्वा गर्वेण पाप्मना । वनेऽथ निर्जने तत्र मातंगीसंगमेयिवान्
அவளின் முதற்கால இளமையைப் பார்த்துப் பாவமிகு அகந்தையால் தூண்டப்பட்டவன், அந்தத் தனிமையான காட்டில் மாதங்கியுடன் சங்கமம் நாடினான்.
Verse 19
तया सहान्नपानादि कृतवान्पापमोहितः । अश्नाति सुरया पंकं गोमांसं पापलंपटः
அவன் பாவமயக்கத்தில் அவளுடன் அன்னபானம் முதலியவற்றை உண்டான்; பாவத்தில் ஆசை கொண்டு மதுவுடன் அருவருப்பான உணவையும், கோமாம்சத்தையும் கூட உண்டான்।
Verse 20
तद्गृहे निधनं प्राप्तः पापात्मा सर्वभक्षकः । वाराणसीप्रभावेन न प्राप्तो नरकं तदा
அந்தப் பாவாத்மா, எல்லாவற்றையும் உண்ணும் பழக்கமுடையவன், அவள் வீட்டிலேயே மரணமடைந்தான்; ஆனால் வாராணசியின் பிரபாவத்தால் அப்போது நரகத்தில் விழவில்லை।
Verse 21
किं तु तत्र कृतं पापं वज्रलेपं सुदारुणम् । शूद्रीसंपर्क पापेन जातोऽसौ क्रूरयोनिषु
ஆனால் அங்கே செய்த பாவம் வஜ்ரலேபம் போல மிகக் கொடியது; சூத்ரீ-சம்பர்க்கப் பாவத்தால் அவன் கொடிய யோனிகளில் பிறந்தான்।
Verse 22
वृको व्याघ्रोरगः श्वानः शृगालः सूकरोऽभवत् । दुरंतां यातनां प्राप्तः शमलेशं न विन्दति
அவன் ஓநாய், புலி, பாம்பு, நாய், நரி, பன்றி ஆகியவையாக ஆனான்; முடிவில்லா வேதனை அனுபவித்தும் சிறிதளவும் அமைதி பெறவில்லை।
Verse 23
एवं जन्मसहस्रैस्तु न तस्य पापकर्मणः । मातंग्या संगजं पापं व्यनश्यत युगायुतैः
இவ்வாறு ஆயிரம் பிறவிகளிலும் அவன் பாபகர்மத்தின்—மாதங்கியின் சங்கத்தால் உண்டான—பாவம், யுகாயுதங்களிலும் அழியவில்லை।
Verse 24
ततोऽसौ सप्तमे जातः शशकश्चैव जन्मनि । ततोऽसौ राक्षसो जातः पापात्मा सर्वभक्षकः
அப்போது ஏழாவது பிறவியில் அவன் சசகனாக (முயலாக) பிறந்தான்; அதன் பின் பாபாத்மாவாய், அனைத்தையும் விழுங்கும் ராட்சசனாகப் பிறந்தான்।
Verse 25
प्राणिनो भक्षयन्सर्वान्संप्राप्तो विंध्यपर्वते । अस्मादनन्तरं भाव्यं कृकलासत्वमद्भुतम्
எல்லா உயிர்களையும் விழுங்கிக்கொண்டே அவன் விந்திய மலைக்கு வந்தான்; இதன் உடனே அவனுக்கு அதிசயமான மாற்றம் நியதியாகி—அவன் கிருகலாசன் (பல்லி) ஆக வேண்டும் எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டது।
Verse 26
शूद्रीसंगजपापेन भाव्यं च कृमियोनिना । मातंगीसंगमे प्रोक्तं फलं ह्यतिजुगुप्सितम्
சூத்ரீயுடன் சேர்வதால் உண்டான பாவத்தால் அவனுக்கு புழு-யோனியில் பிறப்பு நியதியானது; மாதங்கியுடன் சேர்வதன் பலன் மிக அருவருப்பானது என்று சொல்லப்படுகிறது।
Verse 27
युगायुतं सहस्रैस्तु भोक्ष्यमाणं सुदारुणम् । अत्याश्चर्य्यमभूत्तत्र दिलीप श्रूयतां महत्
ஆயிரக் கணக்கான யுகக் கூட்டங்கள் வரை அவன் மிகக் கொடுமையான வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டியிருந்தது; ஆனால் அங்கே ஒரு பெரிய அதிசயம் நிகழ்ந்தது—திலீபா, கேள்।
Verse 28
आलोकितं च विंध्याद्रौ सर्वेषां विस्मयास्पदम् । दृष्ट्वा द्वारावतीं कश्चित्कृष्णवक्त्रं सुशोभनम्
விந்திய மலையில் அனைவரையும் வியப்புறச் செய்த ஒரு காட்சி தோன்றியது; ஒருவர் த்வாராவதியையும், மேலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மிக அழகிய முகத்தையும் கண்டார்।
Verse 29
गोमतीनीरपूतस्तु विंध्यं प्राप्तः स पांथिकः । मात्रां कृष्णप्रसादस्य स्कन्धे कृत्वा प्रहर्षितः
கோமதி நீரால் தூய்மையடைந்த அந்தப் பயணி விந்தியத்தை அடைந்தான். தோளில் ஸ்ரீகிருஷ்ணப் பிரசாதத்தின் அளவைச் சுமந்து மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தான்.
Verse 30
प्रयास्यन्स्वगृहं तत्र ददर्श पथि राक्षसम् । द्रुतं च क्रूरकर्माणं दृष्ट्वा भक्षितुमागतम्
தன் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டபோது வழியில் ஒரு ராட்சசனை அவன் கண்டான். வேகமிக்க கொடுஞ்செயலன் அவனைப் பார்த்தவுடன் விழுங்க வரத் துரிதமாக வந்தான்.
Verse 31
तस्य दर्शनमात्रेण वज्रलेपः सुदारुणः । वाराणसीसमुद्भूतो भस्मसादभवत्क्षणात्
அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தில், வாராணசியிலிருந்து எழுந்த அந்த மிகக் கடுமையான ‘வஜ்ரலேப’ உடையவன் கணநேரத்தில் சாம்பலானான்.
Verse 32
जन्मकोटिशतेनापि यो न शक्यो व्यपोहितुम् । तत्पापपर्वतान्मुक्तः कृष्णपांथिकदर्शनात्
நூறு கோடி பிறவிகளிலும் அகலாத பாவம், கிருஷ்ணனைப் பற்றிய பயணியைத் தரிசித்ததால் அந்தப் பாவமலையிலிருந்து விடுதலை பெற்றது.
Verse 33
दग्धेऽथ क्रूरभावे तु घनमुक्तो यथा शशी । रेजे पुण्यप्रकाशेन कृष्णपांथिकदर्शनात्
அவனுடைய கொடூர மனநிலை எரிந்து நீங்கியபோது, மேகமின்றி வெளிவரும் நிலவைப் போல, கிருஷ்ணபக்த பயணியைத் தரிசித்ததால் புண்ணிய ஒளியால் பிரகாசித்தான்.
Verse 34
ततोऽभिमुखमभ्येत्य द्वारकापथिकं मुदा । ननाम श्रद्धया भूमौ तद्दर्शनमहोत्सवः
அப்போது அவன் மகிழ்ச்சியுடன் நேருக்கு நேர் வந்து, த்வாரகா நோக்கிச் செல்லும் பயணியிடம் நம்பிக்கையுடன் நிலத்தில் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினான்; அந்த தரிசனத்தைப் பெருவிழாவெனக் கொண்டாடினான்।
Verse 35
नत्वाऽथ विस्मितः प्राह अहोऽद्य तव दर्शनात् । गतो घोरतमो भावः प्राप्ता संसिद्धिरुत्तमा
வணங்கி அவன் வியப்புடன் கூறினான்—“அஹோ! இன்று உன் தரிசனமட்டுமே என் மிகக் கொடிய மனநிலை நீங்கச் செய்தது; உயர்ந்த ஆன்மிக நிறைவு கிடைத்தது।”
Verse 36
कस्मात्त्वमागतो भद्र प्रभावः कीदृशस्तव । वज्रलेपस्तु काश्यां वै दग्धस्ते दर्शनादनु
“நல்லவரே! நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? உன் சக்தி எத்தகையது? ஏனெனில் காசியில் உன் தரிசனத்திற்குப் பின் ‘வஜ்ரலேபம்’ உண்மையாகவே எரிந்து நீங்கியது।”
Verse 37
वसिष्ठ उवाच । इत्येवं राक्षसेनोक्तं श्रुत्वा कृष्णस्य पांथिकः । विस्मयं परमापन्नः प्राह तं हर्षमानसः
வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு ராக்ஷசன் சொன்னதை கேட்ட கிருஷ்ணனின் யாத்திரிகன் பேர்வியப்புற்று, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவனுக்கு மறுமொழி கூறினான்।
Verse 38
पांथिक उवाच । श्रीमद्द्वारवतीं दृष्ट्वा ह्यागतोऽस्म्यत्र राक्षस । वज्रलेपहरोऽस्माकं प्रभावः कृष्णदर्शनात्
யாத்திரிகன் கூறினான்—“ஓ ராக்ஷசா! திருவாய்ந்த த்வாரவதி (த்வாரகா) தரிசித்து நான் இங்கு வந்தேன். கிருஷ்ண தரிசனத்தால் பிறந்த எங்கள் சக்தி ‘வஜ்ரலேப’த்தை அகற்றும்।”
Verse 39
गोमत्यां यः सकृत्स्नात्वा पश्येत्कृष्णमुखांबुजम् । सर्वानुद्धरते पापादपि त्रैलाक्यदाहकात्
கோமதியில் ஒருமுறை நீராடி ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் முகத் தாமரையைத் தரிசிப்பவன், மூவுலகையும் எரிக்கும் பாவங்களிலிருந்தும் அனைவரையும் பாவமோசனம் செய்கிறான்.
Verse 40
वसिष्ठ उवाच । इत्युक्तो राक्षसो हृष्टः शुद्धात्मा भक्तिसंयुतः । नत्वा प्रदक्षिणं कृत्वा संप्राप्तो द्वारकां तदा
வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த ராக்ஷசன் மகிழ்ந்தான்; அவன் உள்ளம் தூய்மையடைந்து பக்தியால் நிறைந்தான். வணங்கி பிரதட்சிணம் செய்து, அப்போது துவாரகையை அடைந்தான்.
Verse 41
गोमत्यां स तनुं त्यक्त्वा प्राप्तोऽसौ वैष्णवं पदम् । स्तूयमानः सुरेशानैर्गधर्वैः पुष्पवृष्टिभिः
அங்கே கோமதியில் உடலைத் துறந்து அவன் வைஷ்ணவ பதத்தை அடைந்தான். தேவர்களின் தலைவர்களும் கந்தர்வர்களும் புகழ, மலர்மழையின் நடுவே அவன் போற்றப்பட்டான்.
Verse 42
इत्थं महाप्रभावो हि द्वारकायाः प्रकीर्त्तितः । न प्ररोहंति पापानि यस्याः पांथिकदर्शनात् । द्वारकायां तु किं वाच्यं न प्ररोहंति पातकम्
இவ்வாறு துவாரகையின் மகத்தான பிரபாவம் கூறப்பட்டது—அவளுடைய யாத்திரிகனைப் பார்த்தாலே பாவங்கள் வேரூன்றாது. துவாரகையிலோ என்ன சொல்ல வேண்டும்—அங்கே பாவம் முளைக்கவே முளைக்காது.
Verse 43
इत्येतत्कथितं राजन्यत्पृष्टोहं त्वयाऽनघ । सर्वक्षेत्रोत्तमं क्षेत्रं वज्रलेपविनाशनम्
அரசே, குற்றமற்றவனே! நீ கேட்டதை நான் இவ்வாறு கூறினேன். இந்தக் க்ஷேத்திரம் எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களிலும் சிறந்தது; ‘வஜ்ரலேப’ எனும் துன்பத்தை அழிப்பது.
Verse 44
श्रीप्रह्लाद उवाच । वसिष्ठेनोदितं श्रुत्वा दिलीपो हृष्ट मानसः । द्वारकां क्षेत्रराजं तं ज्ञात्वा च विस्मयं ययौ
ஸ்ரீ பிரஹ்லாதன் கூறினான்—வசிஷ்டரின் உபதேசத்தை கேட்டதும் திலீபனின் மனம் மகிழ்ந்தது. த்வாரகையைத் தலங்களின் அரசன் என அறிந்து அவன் பேர்வியப்புற்றான்.
Verse 45
ययौ द्वारवतीं हृष्टो देवदेवस्य सादरम् । कृष्णं दृष्ट्वा परां सिद्धिं संप्राप्तो देवमंदिरे
மகிழ்ச்சியுடன் அவன் தேவர்களின் தேவனின் தாமமான த்வாரவதிக்கு பக்தியுடன் சென்றான். ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனத்தால் பரமசித்தியை அடைந்து தெய்வ ஆலயத்தை அடைந்தான்.