Adhyaya 25

Verse 1

इंद्रद्युम्न उवाच । कथयस्व मुनिश्रेष्ठ किंचित्कौतूहलं मम । पुण्यं पवित्रं पापघ्नं तीर्थं तु वद विस्तरात्

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—முனிவருள் சிறந்தவரே, என் மனத்தில் சிறிது ஆவல் உள்ளது; புண்ணியமளிக்கும், தூய்மையாக்கும், பாபநாசகமான அந்த தீர்த்தத்தை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । मथुरा द्वारकाऽयोध्या कलिकाले पुरीत्रयम् । धर्मार्थकामदं भूप मोक्षदं हरिवल्लभम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—கலியுகத்தில் மதுரா, துவாரகா, அயோத்தி ஆகிய மூன்று மகாநகரங்கள். அரசே! இவை தர்மம், அர்த்தம், காமம் அளித்து, ஹரிக்கு பிரியமானதால் மோட்சமும் வழங்குகின்றன.

Verse 3

मधुरायां तु कालिंदी गोमती कृष्णसन्निधौ । अयोध्यायां तु सरयूर्मुक्तिदा सेविता सदा

மதுராவில் காலிந்தி (யமுனை) உள்ளது; துவாரகாவில் கிருஷ்ண சன்னிதியில் கோமதி உள்ளது. அயோத்தியில் சரயூ நதி எப்போதும் வணங்கப்படுகிறது; அது முக்தி அளிப்பவள்.

Verse 4

द्रारवत्यामयोध्यायां कृष्णं रामं शुभप्रदम् । मथुरायां हरिं विष्णुं स्मृत्वा मुक्तिमवाप्नुयात्

துவாரவதி (துவாரகா) மற்றும் அயோத்தியில் நன்மை அருளும் கிருஷ்ணன், ராமன் ஆகியோரைக் நினைத்து, மதுராவில் ஹரி-விஷ்ணுவை நினைத்தால் மனிதன் மோட்சம் அடைவான்.

Verse 5

धन्या सा मथुरा लोके यत्र जातो हरिः स्वयम् । द्वारका सफला लोके क्रीडितं यत्र विष्णुना

இந்த உலகில் மதுரா பாக்கியமுடையது; அங்கே தாமே ஹரி பிறந்தார். இந்த உலகில் துவாரகா நிறைவேற்றமுடையது; அங்கே விஷ்ணு தெய்வ லீலை செய்தார்.

Verse 6

धन्यानामपि सा पूज्या अयोध्या सर्वकामदा । या स्वयं रामदेवेन पालिता धर्मबुद्धिना

பாக்கியமுடையவர்களிடையிலும் அயோத்தி வணக்கத்திற்குரியது; அது எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது. ஏனெனில் தர்மபுத்தியுடைய ஸ்ரீராமதேவன் தாமே அதை ஆட்சி செய்து காத்தார்.

Verse 7

यद्ददाति फलं काशी सेविता कल्पसंख्यया । कला ददाति मथुरा वासरेणापि तत्फलम्

காசியை கல்பங்களளவு சேவித்தால் கிடைக்கும் பலனை, மதுரா கலாமாத்திரத்திலேயே அளிக்கிறது; ஒரே நாளில்கூட அதே புண்ணியப் பலனை அருள்கிறது।

Verse 8

मन्वंतरसहस्रे तु प्रयागे यत्फलं भवेत् । निमिषार्द्धेन वसतां द्वारकायां तु तत्फलम्

பிரயாகத்தில் ஆயிரம் மன்வந்தரங்கள் தங்கினால் கிடைக்கும் பலன், துவாரகையில் வாழ்பவர்களுக்கு அரை நிமிஷத்திலேயே அதேபடி கிடைக்கிறது।

Verse 9

प्रभासे च कुरुक्षेत्रे यत्फलं वत्सरैः शतैः । वसतां निमिषार्द्धेन ह्ययोध्यायां च तद्भवेत्

பிரபாசமும் குருக்ஷேத்திரமும் நூறு ஆண்டுகளில் தரும் புண்ணியப் பலன், அயோத்தியில் அரை நிமிஷம் தங்கினாலே அதேபடி உண்டாகிறது।

Verse 10

अयोध्याधिपतिं रामं मथुरायां तु केशवम् । द्वारकावासिनं कृष्णं कीर्तनं चापि दुर्ल्लभम्

அயோத்தியின் அதிபதி ராமன், மதுரையில் கేశவன், துவாரகையில் வாசிக்கும் கிருஷ்ணன்—இவர்களின் கீர்த்தனமே கூட அரிதாகக் கிடைக்கும்।

Verse 11

मथुराकीर्तनेनापि श्रवणाद्द्वारकापुरः । अयोध्यादर्शनेनापि त्रिशुद्धं च पदं व्रजेत्

மதுராவை கீர்த்திப்பதாலும், துவாரகாபுரத்தின் மகிமையைச் செவிமடுப்பதாலும், அயோத்தியை தரிசிப்பதாலும்—மூன்றுமுறைத் தூய்மையடைந்த பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 12

कृष्णं स्वयंभुवं देवं द्वारका त्रिदिवोपमा । श्रुता चाप्यथवा दृष्टा कुरुते जन्मसंक्षयम्

தேவருலகத்துக்கு ஒப்பான த்வாரகையில் சுயம்பூ பரமன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் விளங்குகின்றான். அந்தத் தலத்தை கேட்டாலோ கண்டாலோ மீண்டும் பிறப்பதன் தொடர் அழிகிறது.

Verse 13

श्रुताभिलिखिता दृष्टा ह्ययोध्या मथुरापुरी । पापं हरति कल्पोत्थं द्वारका च तृतीयका

அயோத்தி, மதுராபுரி—கேட்டாலோ எழுதினாலோ கண்டாலோ—கல்பத்தில் உண்டான பாவத்தை அகற்றும்; அவைகளுக்கு இணையான மூன்றாம் புண்ணியநகரம் த்வாரகை.

Verse 14

कृष्णं विष्णुं हरिं देवं विश्रांतं च कलौ स्मृतम् । द्वादश्यां जागरे रात्रावश्वमेधायुतं फलम्

கலியுகத்தில் இங்கு ‘விச்ராந்தன்’ என நினைக்கப்படும் கிருஷ்ணன்—விஷ்ணு, ஹரி, பரமன்—அவரை ஸ்மரித்து த்வாதசியின் இரவில் விழித்திருப்பதால் பத்தாயிரம் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 15

बालक्रीडनकं स्थानं ये स्मरंति दिनेदिने । स्वर्णशैलपदं नृणां जायते राजसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவரே! ஆண்டவன் பாலலீலை புரிந்த இடத்தை நாள்தோறும் ஸ்மரிப்போர்க்கு ‘ஸ்வர்ணசைல’ பதம்/தாமம் கிடைக்கிறது.

Verse 16

धन्यास्ते मानवा लोके कलिकाले नरोत्तम । प्लवनं सिंधुतोयेन गोमत्यां यैर्नरैः कृतम्

நரோத்தமனே! கலியுகத்தில் இவ்வுலகில், சிந்து நீர் (கடல் நீர்) கலந்த கோமதியில் ப்லவனம்/நீராடல்-விளையாட்டு செய்தோர் நிச்சயமாக பாக்கியசாலிகள்.

Verse 17

पश्चिमाशां नरः स्नात्वा कृत्वा वै करसंपुटम् । द्वारकां ये स्मरिष्यंति तेषां कोटिगुणं फलम्

மேற்குத் திசை நோக்கி நீராடி, கர-சம்புடம் (அஞ்சலி) செய்து, த்வாரகையை நினைபவர்கள் கோடிமடங்கு புண்ணியப் பலனை அடைவர்।

Verse 18

मनसा चिन्तयेद्यो वै कलौ द्वारवतीं पुरीम् । कपिलाऽयुतपुण्यं च लभते हेलया नरः

கலியுகத்தில் மனத்தால் த்வாரவதீப் புரி (த்வாரகை) யை தியானிப்பவன், முயற்சியின்றியே—எளிதாக—பத்தாயிரம் கபிலா பசுக்கள் தானம் செய்த புண்ணியத்தைப் பெறுவான்।

Verse 19

गंगासागरजं पुण्यं गंगाद्वारभवं तथा । कलौ द्वारवतीं गत्वा प्राप्नोति मनुजाधिप

மனிதர்களின் அதிபதியே! கலியுகத்தில் த்வாரவதீ (த்வாரகை) சென்றால், கங்காசாகரமும் கங்காத்வாரம் (ஹரித்வார்) ஆகிய இரண்டின் புண்ணியத்தையும் பெறுவான்।

Verse 20

सप्तकल्पस्मरो भूप मार्कण्डेयः स्मराम्यहम् । समाना वाऽधिका वापि द्वारवत्या न कापि पूः

அரசே! ஏழு கல்பங்களையும் நினைவுகூரும் மார்கண்டேயன் நான்; த்வாரவதீக்கு சமமோ அதற்கு மேலோ எந்த நகரமும் எங்கும் இல்லை என்று அறிவிக்கிறேன்।

Verse 21

दुर्वाससा समो धन्यो नास्ति नाप्यधिको नृप । भाषाबंधं येन कृत्वा द्वारकायां धृतो हरिः

அரசே! துர்வாசரைப் போல பாக்கியசாலி யாருமில்லை; அவரைவிட மேலுமில்லை; ஏனெனில் அவர் வாக்குப் பந்தம் (பிரதிஞ்ஞை) செய்து ஹரியைத் த்வாரகையில் தங்க வைத்தார்।

Verse 22

मा काशीं मा कुरुक्षेत्रं प्रभासं मा च पुष्करम् । द्वारकां गच्छ राजर्षे पश्य कृष्णमुखं शुभम्

காசி அல்ல, குருக்ஷேத்திரம் அல்ல, பிரபாசம் அல்ல, புஷ்கரமும் அல்ல—ஓ ராஜரிஷியே! துவாரகைக்கு சென்று திருக்கிருஷ்ணனின் மங்கள முகத்தை தரிசி.

Verse 23

अश्वमेधसहस्रं तु राजसूयशतं कलौ । पदेपदे च लभते द्वारकां याति यो नरः

கலியுகத்தில் துவாரகைக்கு செல்லும் மனிதன், ஒவ்வொரு அடியிலும் ஆயிரம் அச்வமேதமும் நூறு ராஜசூயமும் செய்த புண்ணியத்தை அடைகிறான்।

Verse 24

सफलं जीवितं तेषां कलौ नृपवरोत्तम ये । षां न स्खलितं चित्तं द्वारकां प्रति गच्छताम्

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே! கலியுகத்தில் துவாரகையை நோக்கிச் செல்லும் போது மனம் தளராதவர்களின் வாழ்வே உண்மையில் நிறைவு பெறுகிறது।

Verse 25

माता च पुत्रिणी तेन पिता चैव पितामहाः । पिंडदानं कृतं येन गोमत्यां कृष्णसन्निधौ

கோமதி கரையில் திருக்கிருஷ்ணன் சன்னிதியில் பிண்டதானம் செய்பவனால் தாய் புதல்வன் பெற்றவளாய் பாக்கியமடைகிறாள்; தந்தையும் பிதாமகர்களும் திருப்தியடைகிறார்கள்।

Verse 26

गोपीचन्दनमुद्रां तु कृत्वा भ्रमति भूतले । सोऽपि देशो भवेत्पूतः कि पुनर्यत्र संस्थितम्

கோபீசந்தனத் திலக முத்திரையை அணிந்து பூமியில் சுற்றினாலும், அவன் சென்ற இடமெல்லாம் தூய்மையடையும்; அப்படியிருக்க, பக்தியுடன் நிலைத்து அணியும் இடம் எவ்வளவு புனிதமாவதோ!

Verse 27

द्वारकायां समुद्भूतां तुलसीं कृष्णसेविताम् । नित्यं बिभर्ति शिरसा स भवेत्त्रिदशाधिपः

த்வாரகையில் தோன்றி ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் சேவிக்கப்பட்ட துளசியை யார் தினமும் தலையில் தரிக்கிறாரோ, அவர் தேவர்களிடையே தலைவராவார்.

Verse 28

दैत्यारेर्भगवत्तिथिश्च विजया नीरं च गगोद्भवं नित्यंकाशिपुरी तथैव तुलसी धात्रीफलं वल्लभम्

தைத்யாரியான பகவானின் புனிதத் திதி, விஜயா விழா, விண்ணில் பிறந்த கங்கையின் நீர் ஆகியவை பிரியமானவை; எப்போதும் புனிதமான காசி, அதுபோல துளசி மற்றும் தாத்ரீபழம் (நெல்லிக்காய்)வும் ஆண்டவர்க்கு அருமையானவை.

Verse 29

शास्त्रं भागवतं तथा च दयितं रामायणं द्वारका पुण्यं मालतिसम्भवं सुदयितं गीतं कृतं जागरम्

பாகவத சாஸ்திரம் பிரியம்; ராமாயணமும் பிரியம்; த்வாரகா புண்ணியத் தலம். பக்திப் பாடலும் ஜாகரணமும் மிகப் பிரியம்; மாலதி மலரிலிருந்து வரும் மணமிகு அர்ப்பணமும் அருமை.

Verse 30

गृहे यस्य सदा तिष्ठेद्गोपीचन्दनमृत्तिका । द्वारका तिष्ठते तत्र कृष्णेन सहिता कलौ

யாருடைய இல்லத்தில் கோபீசந்தன மண்ணு எப்போதும் இருக்கிறதோ, கலியுகத்தில் அங்கேயே ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் த்வாரகா வாசம் செய்கிறது.

Verse 31

कृतघ्नो वाऽथ गोघ्नोऽपि हैतुकः कृत्स्नपापकृत् । गोपीचन्दनसंपर्कात्पूतो भवति तत्क्षणात्

நன்றியில்லாதவனாக இருந்தாலும், பசுவைக் கொன்றவனாக இருந்தாலும், எல்லாப் பாவங்களையும் செய்பவனாக இருந்தாலும்—கோபீசந்தனத் தொடர்பால் அவன் உடனே தூய்மையடைகிறான்.

Verse 32

गोपीचन्दनखंडं तु यो ददातीह वैष्णवे । कुलमेकोत्तरं तेन शतं तारितमेव वा

இங்கே ஒரு வைஷ்ணவருக்கு கோபீசந்தனத்தின் ஒரு துண்டை தானமாக அளிப்பவன், அந்தப் புண்ணியத்தால் அவன் குலத்தின் நூற்று ஒன்று பேர் நிச்சயமாகக் கரை சேர்வர்.

Verse 33

द्वारकासम्भवा भूप तुलसी यस्य मंदिरे । तस्य वैवस्वतो नित्यं बिभेति सह किंकरैः

அரசே, யாருடைய இல்லத்தில் த்வாரகையில் தோன்றிய துளசி விளங்குகிறதோ, அவனை வைவர்ஸ்வத யமன் தன் தூதர்களுடன் எப்போதும் அஞ்சுவான்.

Verse 34

द्वारकासंभवा मृत्स्ना तुलसीकृष्णकीर्तनम् । क्रतुकोटिशतं पुण्यं कथितं व्याससूनुना

த்வாரகையில் பிறந்த புனித மண், துளசி, மற்றும் கிருஷ்ண நாமகீர்த்தனம்—இவற்றின் புண்ணியம் நூறு கோடி யாகங்களின் பலனென வ்யாசபுத்திரன் கூறினான்.

Verse 35

आलोड्य सर्वशास्त्राणि पुराणानि पुनःपुनः । मया दृष्टा महीपाल न द्वारकासमा पुरी

மண்ணின் அரசே, எல்லா சாஸ்திரங்களையும் புராணங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து கண்டேன்; த்வாரகைக்கு ஒப்பான நகரம் எதுவும் இல்லை.

Verse 36

द्वारकागमनं येन कृतं कृष्णस्य कीर्तनम् । स्नातं तीर्थसहस्रैस्तु तेनेष्टं क्रतुकोटिभिः

த்வாரகைக்கு சென்று கிருஷ்ணனைப் பாடியவன், ஆயிரம் தீர்த்தங்களில் நீராடியதுபோலும், கோடி யாகங்கள் செய்ததுபோலும் பலன் பெறுவான்.

Verse 37

इद्रियाणां तु दमनं किं करिष्यति देहिनाम् । सांख्यमध्ययनं चापि द्वारकां गच्छते न चेत्

ஒருவன் துவாரகைக்குச் செல்லாவிட்டால், புலனடக்கமோ அல்லது சாங்கிய சாஸ்திரத்தைக் கற்பதோ அவனுக்கு என்ன பயனைத் தரும்?

Verse 38

पशवस्ते न सन्देहो गर्दभेन समा जनाः । दृष्टं कृष्णमुखं यैर्न गत्वा द्वारवतीं पुरीम्

துவாரகைக்குச் சென்று ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் திருமுகத்தைத் தரிசிக்காதவர்கள், சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி கழுதைகளுக்குச் சமமான மிருகங்களே ஆவர்.

Verse 39

कृतकृत्यास्तु ते धन्या द्वादश्यां जागरे हरेः । कृत्वा जागरणं भक्त्या नृत्यमाना मुहुर्मुहुः

துவாதசி அன்று ஸ்ரீ ஹரிக்காக விழித்திருந்து, பக்தியுடன் மீண்டும் மீண்டும் நடனமாடுபவர்கள் பாக்கியவான்கள் மற்றும் வாழ்வின் பயனை அடைந்தவர்கள்.

Verse 40

कृष्णालयं तु यो गत्वा गोमत्यां पिंडपातनम् । करोति शक्त्या दानं च मुक्तास्तस्य पितामहाः

கிருஷ்ணாலயத்திற்குச் (துவாரகைக்கு) சென்று, கோமதி நதியில் பிண்டம் அளித்து, தன் சக்திக்கு ஏற்ப தானம் செய்பவனின் முன்னோர்கள் முக்தி அடைகிறார்கள்.

Verse 41

प्रेतत्वं च पिशा चत्वं न भवेत्तस्य देहिनः । जन्मजन्मनि राजेंद्र यो गतो द्वारकां पुरीम्

ஓ ராஜேந்திரனே! துவாரகைக்குச் சென்ற மனிதனுக்கு, பிறவிதோறும் பேய் நிலையோ அல்லது பிசாசு நிலையோ ஒருபோதும் ஏற்படுவதில்லை.

Verse 42

अनशनेन यत्पुण्यं प्रयागे त्यजतस्तनुम् । द्वादश्यां निमिषार्द्धेन तत्फलं कृष्णसन्निधौ

பிரயாகத்தில் த்வாதசியில் நோன்பிருந்து உடலைத் துறப்பதால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன், ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியில் அரை நிமிடத்திலேயே பெறப்படுகிறது।

Verse 43

सूर्यग्रहे गवां कोटिं दत्त्वा यत्फलमाप्नुयात् । तत्फलं कलिकाले तु द्वारवत्यां दिनेदिने

சூரிய கிரகணத்தில் கோடி பசுக்களைத் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன், கலியுகத்தில் த்வாரவதியில் (த்வாரகையில்) தினந்தோறும் அதேபோல் கிடைக்கிறது।

Verse 44

कोटिभारं सुवर्णस्य ग्रहणे चंद्रसूर्ययोः । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं कृष्णदर्शने

சந்திர அல்லது சூரிய கிரகண நேரத்தில் கோடி-பாரம் பொன்னைத் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலன், த்வாரகையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிப்பதாலேயே பெறப்படுகிறது।

Verse 45

दोलासंस्थं च ये कृष्णं पश्यंति मधुमाधवे । तेषां पुत्राश्च पौत्राश्च मातामहपितामहाः

ஊஞ்சலில் அமர்ந்த மதுசூதனன், மாதவன் ஆகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தரிசிப்போரின் புதல்வர், பேரர், மேலும் தாய்வழித் தாத்தா-தந்தைவழித் தாத்தாவும் அந்தப் புண்ணியத்தால் உயர்வடைகின்றனர்।

Verse 46

श्वशुराद्याः सभृत्याश्च पशवश्च नरोत्तम । क्रीडंति विष्णुना सार्द्धं यावदाभूतसंप्लवम्

ஓ நரோத்தமா! மாமனார் முதலிய உறவினரும், பணியாளர்களும், மிருகங்களும் கூட விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து விளையாடி, பூதசம்ப்லவம் (பிரளயம்) வரையிலும் அவரது சன்னிதியில் நிலைத்திருப்பர்।

Verse 47

या काचिद्द्वादशी भूप जायते कृष्णसन्निधौ । पश्यामि नांतरं किञ्चित्कलिकाले विशेषतः

அரசே! ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் சன்னிதியில் தோன்றும் எந்தத் த்வாதசியும் அதற்கு ஒப்பான விரதம் வேறொன்றும் எனக்குத் தெரியாது—கலியுகத்தில் சிறப்பாகவே.

Verse 48

कृष्णस्य सन्निधौ नित्यं वासरा द्वादशीसमाः । युगादिभिः समाः सर्वे नित्यं कृष्णस्य सन्निधौ

கிருஷ்ணரின் நித்திய சன்னிதியில் ஒவ்வொரு நாளும் த்வாதசியே போன்றது; யுகத் தொடக்கம் முதலான எல்லாப் புனித காலங்களும் அங்கேயே, கிருஷ்ணரின் அருகில், என்றும் நிலவுகின்றன।

Verse 49

कलौ द्वारवती सेव्या ज्ञात्वा पुण्यं विशेषतः । षटपुर्यश्चैव सुलभा दुर्ल्लभा द्वारका कलौ

கலியுகத்தில் இதன் விசேஷப் புண்ணியத்தை அறிந்து த்வாரவதி (த்வாரகா)யைச் சேவித்து பக்தி செய்ய வேண்டும். ஆறு புனித நகரங்கள் எளிதாயினும், கலியுகத்தில் த்வாரகா அரிது.

Verse 50

स्मरणात्कीर्तनाद्यस्माद्भुक्तिमुक्ती सदा नृणाम् । दुर्वाससा तु ऋषिणा रक्षिता तिष्ठते पुरी

இதனை நினைவு கூர்ந்து கீர்த்திப்பதால் மனிதர்க்கு எப்போதும் போகமும் மோட்சமும் இரண்டும் கிடைக்கும்; ஆகவே துர்வாச முனிவரால் காக்கப்பட்ட இந்நகரம் நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 51

कलौ न शक्यते गंतुं विना कृष्णप्रसादतः । कृष्णस्य दर्शनं कर्तुं यान्ति रुद्रादयः सुराः

கலியுகத்தில் கிருஷ்ணரின் அருளின்றி அங்கே செல்ல இயலாது. கிருஷ்ண தரிசனத்திற்காக ருத்ரன் முதலான தேவர்களும் அங்கே வருகின்றனர்।

Verse 52

त्रिकालं जगतीनाथ रुक्मिणीदर्शनाय च । सफला भारती तस्य कृष्णकृष्णेति या वदेत्

ஹே ஜகந்நாதா! மும்முறைக் காலங்களிலும் ருக்மிணி தரிசனத்திற்காகவும் ‘கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா’ என்று உரைப்பவனின் வாக்கு நிச்சயமாகப் பலனளிக்கும்.

Verse 53

द्वारका यायिनं दृष्ट्वा गायंति दिविसंस्थिताः । नरकात्पितरो मुक्ताः प्रचलंति हसंति च

த்வாரகைக்கு செல்லும் யாத்திரிகனைப் பார்த்தவுடன் விண்ணுலகத்தோர் மகிழ்ந்து பாடுவர்; நரகத்திலிருந்து விடுபட்ட பித்ருக்கள் ஆடி, சிரித்து உலாவுவர்.

Verse 54

गोप्यं यत्पातकं पुंसां गोमती तद्व्यपोहति । स्मरणात्कीर्त्तनाद्वापि किं पुनः प्लवने कृते

மக்களின் மறைந்த பாவமெதுவாயினும் கோமதி அதை அகற்றுவாள். நினைவு அல்லது கீர்த்தனத்தாலே பலன் என்றால், நீராடி முழுகினால் எவ்வளவு அதிகம்!

Verse 55

रुक्मिणीसहितं देवं शंखोद्धारे च शंखिनम् । पिंडारके चतुर्बाहुं दृष्ट्वाऽन्यैः किं करिष्यति

ருக்மிணியுடன் கூடிய தேவனை, சங்கோத்தாரத்தில் சங்கதாரியை, பிண்டாரகத்தில் நான்கு கரங்களுடையவனைத் தரிசித்த பின், பிற புண்ணியச் செயல்கள் அல்லது தீர்த்தங்கள் எதற்கு?

Verse 56

रुक्मिणी देवकीपुत्रश्चक्रतीर्थं च गोमती । गोपीनां चंदनं लोके तुलसी दुर्लभा कलौ

ருக்மிணி, தேவகியின் புதல்வன் (கிருஷ்ணன்), சக்கர தீர்த்தம், கோமதி—இவை புகழ்பெற்றவை. கலியுகத்தில் உலகில் கோபியரின் சந்தனம் மற்றும் துளசி அரிதாகின்றன.

Verse 57

दुर्लभास्ते सुता ज्ञेया धरणीपापनाशकाः । गयां गत्वा तु ये पिंडं द्वारकां कृष्णदर्शनम् । करिष्यंति कलौ प्राप्ते वंजुलीसमुपोषणम्

அத்தகைய புதல்வர்கள் மிக அரியவர்கள்—அவர்களைப் பூமியின் பாவங்களை அழிப்பவர்கள் என அறிக—வந்தடைந்த கலியுகத்தில் கயை சென்று பிண்டதானம் செய்து, பின்னர் த்வாரகை சென்று ஸ்ரீகிருஷ்ண தரிசனம் பெற்று, வஞ்சுலீ விரத உபவாசத்தை அனுஷ்டிப்பார்கள்।

Verse 58

समं पुण्यफलं तेषां वंजुली द्वारका समा । येन न्यूना नाधिकाऽपि कथितं विष्णुना स्वयम्

அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயன் சமமே; வஞ்சுலீ த்வாரகைக்கு சமம். அது குறையுமில்லை, அதிகமுமில்லை—என்று விஷ்ணு தாமே உரைத்தார்।

Verse 59

वंजुली चाधिकां राजञ्छृणु वक्ष्यामि कारणम् । द्वादश्यामुपवासेन द्वादश्यां पारणेन तु । प्राप्यते हेलया चैव तद्विष्णोः परमं पदम्

வஞ்சுலீ இன்னும் மேன்மையானது, அரசே—காரணத்தைச் சொல்கிறேன், கேள். த்வாதசியில் உபவாசம் செய்து த்வாதசியிலேயே பாரணம் செய்தால், சிறிது முயற்சியிலேயே செய்தாலும், விஷ்ணுவின் பரம பதம் கிடைக்கும்।

Verse 60

गृहेषु वसतां तीर्थं गृहेषु वसतां तपः । गृहेषु वसतां मोक्षो वंजुलीसमुपोषणात्

வீட்டிலேயே வாழ்பவர்களுக்கு வஞ்சுலீ அனுஷ்டானமே தீர்த்தம்; அதுவே தவம்; அதுவே மோக்ஷம்—வஞ்சுலீ தொடர்பான உபவாச அனுஷ்டானத்தால்।

Verse 61

वंजुली द्वारका गंगा गया गोविंदकीर्त्तनम् । गोमती गोकुलं गीता दुर्ल्लभं गोपिचन्दनम्

வஞ்சுலீ, த்வாரகை, கங்கை, கயை, கோவிந்த நாமகீர்த்தனம், கோமதி, கோகுலம், கீதை, மேலும் அரிய கோபீ-சந்தனம்—இவை அனைத்தும் பரம புண்ணியப் பயன் தருவன எனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 62

एतच्छृणोति यो भक्त्या कृत्वा मनसि केशवम् । अश्वमेधसहस्रस्य फलमाप्नोति मानवः

பக்தியுடன் இதைச் செவி மடுத்து, உள்ளத்தில் கேசவனைத் தாங்கி நினைப்பவன், ஆயிரம் அசுவமேத யாகங்களின் பலனை அடைவான்।

Verse 63

श्रोष्यंति जागरे ये वै माहात्म्यं केशवस्य च । सर्वपापविनिर्मुक्ताः पदं यास्यंति वैष्णवम्

விழிப்புடன் (ஜாகரணத்தில்) கேசவனின் மஹாத்மியத்தைச் செவிமடுப்போர், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு வைஷ்ணவ பதம் (தாமம்) அடைவர்।

Verse 64

पठिष्यंति नरा नित्यं ये वै श्रोप्यंति भक्तितः । तुलापुरुषदानस्य फलं ते प्राप्नुवंति हि

நாள்தோறும் இதைப் பாராயணம் செய்பவரும், பக்தியுடன் இதைச் செவிமடுப்பவரும்—நிச்சயமாக துலாபுருஷ தானத்தின் பலனை அடைவர்।

Verse 65

कृष्णजागरणे दानं यच्चाल्पमपि दीयते । सर्वं कोटिगुणं ज्ञेयमित्याहुः कवयो नृप

அரசே! கிருஷ்ண ஜாகரணத்தில் அளிக்கப்படும் தானம் சிறிதாயினும், அது கோடி மடங்கு புண்ணியமாகும் என்று முனிவர்-கவிஞர்கள் உரைக்கின்றனர்।

Verse 66

मानकूटं तुलाकूटं कन्याहयगवां क्रयात् । तत्सर्वं विलयं याति द्वादश्यां जागरे कृते

அளவுகளில் மோசடி, எடைகளில் மோசடி, மேலும் கன்னி, குதிரை, பசு ஆகியவற்றின் வாங்கு-விற்பனையால் உண்டான குற்றம்—த்வாதசி ஜாகரணம் செய்தால் அவை அனைத்தும் கரைந்து அழியும்।