Adhyaya 6

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ वसिष्ठं तपसां निधिम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्कृतार्थत्वमवाप्नुयात्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின், அரசர்களில் சிறந்தவனே, தவத்தின் நிதியான வசிஷ்டரிடம் செல்ல வேண்டும்; அவரைத் தரிசித்தால் மனிதன் உண்மையிலே கृतார்த்தன் ஆகிறான்।

Verse 2

तत्रास्ति जलसम्पूर्णं कुण्डं पापहरं नृणाम् । तस्मिन्कुण्डे नृपश्रेष्ठ वसिष्ठेन महात्मना

அங்கே நீரால் நிறைந்த ஒரு குண்டம் உள்ளது; அது மனிதர்களின் பாவங்களைப் போக்கும். அந்தக் குண்டத்தில், அரசர்களில் சிறந்தவனே, மகாத்மா வசிஷ்டரால்…

Verse 3

गोमती च समानीता तपसा नृपसत्तम । तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकै र्विप्रमुच्यते

அரசர்களில் மேன்மையானவனே, தவத்தின் வலிமையால் கோமதியும் அங்கே கொண்டு வரப்பட்டது; அங்கே நீராடும் மனிதன் பாவங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபடுகிறான்।

Verse 4

ऋषिधान्येन यस्तत्र श्राद्धं नृप समाचरेत् । स पितृंस्तारयेत्सर्वान्पक्षयोरुभयोरपि

அரசே! அங்கே ‘ரிஷிதான்யம்’ கொண்டு சிராத்தம் செய்பவன், சுக்ல‑கிருஷ்ணம் என இரு பக்ஷங்களிலும் தன் எல்லாப் பித்ருக்களையும் உய்விப்பான்।

Verse 5

अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्म ना । स्नात्वा पुण्योदके तत्र दृष्ट्वा तं मुनिसत्तमम्

இங்கே முற்காலத்தில் மகாத்மா நாரதர் ஒரு கீதத்தைப் பாடினார். அங்கே புனித நீரில் நீராடி, அந்த முனிவருள் சிறந்தவரை தரிசித்து, அதை உரைத்தார்।

Verse 6

किं गयाश्राद्धदानेन किमन्यैर्मखविस्तरैः । वसिष्ठस्याश्रमं प्राप्य यः श्राद्धं कुरुते नरः । स पितॄंस्तारयेत्सर्वानात्मना नृपसत्तम

கயாவில் சிராத்த தானம் செய்வதற்கு என்ன அவசியம்? மற்ற விரிவான யாகங்கள் எதற்கு? அரசர்களில் சிறந்தவனே! வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து அங்கே சிராத்தம் செய்பவன், தன் புண்ணியத்தாலேயே எல்லாப் பித்ருக்களையும் உய்விப்பான்।

Verse 7

तत्रैवारुंधती साध्वी वसिष्ठस्य समीपतः । पूजनीया विशेषेण सर्वकामप्रदा नृणाम्

அங்கேயே வசிஷ்டரின் அருகில் சாத்வி அருந்ததி இருக்கிறாள். அவள் சிறப்பாகப் பூஜிக்கத்தக்கவள்; மனிதர்க்கு எல்லா நற்காமங்களின் நிறைவேற்றத்தையும் அளிப்பவள்.

Verse 8

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । वसिष्ठदर्शनात्सद्यो नराणां याति संक्षयम्

சிறுவயது, இளமை, முதுமை—எந்த நிலையிலும் மனிதன் செய்த பாவம் எதுவாயினும், வசிஷ்டரைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் விரைவில் அழிந்து போகும்।

Verse 9

दीपं प्रयच्छते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । सुखसौभाग्यसंयुक्तस्तेजस्वी जायते नरः

ஒருமனத்துடன் வசிஷ்டரின் முன்னிலையில் விளக்கை அர்ப்பணிப்பவன், இன்பமும் நல்வாழ்வும் பெற்று ஒளிமிக்கவனாகப் புகழுடன் விளங்குவான்।

Verse 10

उपवासपरो यस्तु तत्रैका रजनीं नयेत् । स याति परमं स्थानं यत्र सप्तर्षयोऽमलाः

உபவாசத்தில் நிலைத்து அங்கே ஒரு இரவை கழிப்பவன், குற்றமற்ற சப்தரிஷிகள் வாசிக்கும் பரம தாமத்தை அடைவான்।

Verse 11

त्रिरात्रिं कुरुते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । स याति च महर्लोकं जरामरणवर्जितः

வசிஷ்டரின் முன்னிலையில் ஒருமனத்துடன் மூன்று இரவு விரதம் அனுஷ்டிப்பவன், முதுமை‑மரணம் அற்றவனாய் மகர்லோகத்தை அடைவான்।

Verse 12

यस्तु मासोपवासं च वसिष्ठाग्रे करोति च । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति न याति स भवार्णवम्

வசிஷ்டரின் முன்னிலையில் மாதம் முழுதும் உபவாசம் செய்வவன் மோக்ஷத்தை அடைவான்; அவன் சம்சாரக் கடலில் வீழமாட்டான்।

Verse 13

श्रावणस्य सिते पक्षे पौर्णमास्यां समाहितः । ऋषिं तर्पयते यस्तु ब्रह्मलोकं स गच्छति

ஸ்ராவண மாதத்தின் சுக்லப் பக்ஷப் பௌர்ணமியில் ஒருமனத்துடன் ரிஷிக்கு தர்ப்பணம் செய்பவன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்।

Verse 14

वसिष्ठस्याग्रतो यस्तु गायत्र्यष्टशतं जपेत् । आजन्ममरणात्पापात्सद्यो मुच्येत मानवः

வசிஷ்டரின் முன்னிலையில் காயத்ரீ மந்திரத்தை எட்டுநூறு முறை ஜபிப்பவன், பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து உடனே விடுதலை பெறுவான்।

Verse 15

वामदेवं यजेत्तत्र यदि श्रद्धासमन्वितः । अग्निष्टोमफलं राजन्सद्यः प्राप्नोति मानवः

அரசே, அங்கே பக்தியுடன் வாமதேவரை வழிபடுகிறவன், உடனே அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் சமமான பலனை அடைவான்।

Verse 16

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन द्रष्टव्योऽसौ महामुनिः । शुचिभिः श्रद्धया युक्तास्ते यास्यंति परं पदम्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அந்த மகாமுனியைத் தேடி தரிசிக்க வேண்டும். தூய்மையும் பக்தியும் உடையோர் பரம பதத்தை அடைவர்।

Verse 17

तस्मात्सर्वात्मना राजन्वामदेवं च पूजयेत्

ஆகையால், அரசே, முழு உள்ளத்தோடு வாமதேவரை வழிபட வேண்டும்।