Adhyaya 53

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेद्ब्रह्मपदं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । यत्र पूर्वं पदं न्यस्तं ब्रह्मणा लोककारिणा

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பின் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற பிரம்மபத தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு உலகங்களை உருவாக்கிய பிரம்மா முன்பு தன் பாதச்சுவடினை வைத்தான்.

Verse 2

पुरा ब्रह्मादयो देवास्तत्र सर्वे समाहिताः । अर्बुदे पर्वते रम्य ऋषयश्च सुनिर्मलाः

பண்டைக் காலத்தில் பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும் அங்கு ஒருமனத்துடன் கூடினர்; அழகிய அர்புத மலை மீது முனிவர்களும் மிகத் தூயவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 3

अचलेश्वरयात्रायां सुभक्त्या भाविता नृप । अथ ते मुनयः सर्वे प्रोचुर्देवं पितामहम्

அரசே! அசலேஸ்வர யாத்திரையில் சிறந்த பக்தியால் உந்தப்பட்ட அவர்கள் எல்லா முனிவரும் அப்போது தேவ பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவர்களை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । प्रभूतनियमैर्होमैर्व्रतस्नानैश्च नित्यशः । उपवासैश्च निर्विण्णा वयं सर्वे पितामह

ரிஷிகள் கூறினர்—பிதாமஹனே! மிகுந்த நியமங்கள், ஹோமங்கள், தினந்தோறும் விரத-ஸ்நானங்கள், மேலும் உபவாசங்கள் ஆகியவற்றால் நாங்கள் அனைவரும் சோர்ந்து விட்டோம்.

Verse 5

तस्मात्सदुपदेशं त्वं किंचिद्दातुमिहार्हसि । तरामो येन देवेश दुर्गं संसारसागरम्

ஆகையால், தேவேசனே! இங்கே எங்களுக்கு சிறிது சத்-உபதேசம் அருள்வாயாக; அதனால் இந்தக் கடினமான ஸம்ஸார-ஸாகரத்தை நாம் கடக்க இயலும்.

Verse 6

अयाचितोपचारैश्च जपहोमैः सुदुष्करैः । मन्त्रैर्व्रतैस्तथा दानैः स्वर्गप्राप्तिं वदस्व नः

கேட்கப்படாத (அயாசித) உபசாரங்களாலும், மிகக் கடினமான ஜப-ஹோமங்களாலும், மேலும் மந்திரங்கள், விரதங்கள், தானங்கள் ஆகியவற்றாலும் ஸ்வர்கப் பிராப்தி எவ்வாறு என்பதை எங்களுக்கு உரைப்பீராக.

Verse 7

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा तदा देवः कृपान्वितः । चिंतयामास सुचिरमिह किंचित्प्रहस्य च

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட கருணைமிகு தேவன் அப்போது நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, இடையிடையே சிறிது புன்னகை செய்தான்.

Verse 8

ततः स्वकं पदं त्यक्त्वा रम्ये पर्वतरोधसि । अथोवाच मुनीन्सर्वान्ब्रह्मा संश्लक्ष्णया गिरा

பின்பு பிரம்மா தமது ஆசனத்தை விட்டு, அந்த இனிய மலைப்பகுதியில் எல்லா முனிவர்களையும் மென்மையும் அளவுமுடைய சொற்களால் உரைத்தார்.

Verse 9

ब्रह्मोवाच । एतन्महापदं रम्यं सर्वपातकनाशनम् । स्पृशंतु ऋषयः सर्वे ततो यास्यथ सद्गतिम्

பிரம்மா கூறினார்—இந்த இனிய மகாபதம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும். எல்லா ரிஷிகளும் இதைத் தொடுங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் சத்கதியை அடைவீர்கள்.

Verse 10

विना स्नानेन दानेन व्रतहोमजपादिभिः । हितार्थं सर्वलोकानां मया न्यस्तं पदं शुभम्

ஸ்நானம், தானம், விரதம், ஹோமம், ஜபம் முதலியவற்றின்றியும், எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக நான் இந்தச் சுபமான பதச்சின்னத்தை நிறுவினேன்.

Verse 11

अस्मिन्पदे मया न्यस्ते यांति लोकाः सहस्रशः । स्पृशंतु ऋषयः सर्वे देवाश्चापि पदं मम

நான் இந்தப் பதச்சின்னத்தை நிறுவியபின் ஆயிரமாயிரம் உயிர்கள் உயர்ந்த உலகங்களை அடைகின்றன. எல்லா முனிவர்களும்—தேவர்களும் கூட—என் இந்தப் பதத்தைத் தொடுங்கள்.

Verse 12

एकैवात्र प्रकर्त्तव्या श्रद्धा वाऽव्यभिचारिणी । यश्च श्रद्धान्वितः सम्यक्पदमेतन्मुनीश्वराः

இங்கே செய்யவேண்டியது ஒன்றே—விலகாத, அசையாத பக்திச் சிரத்தை. மேலும் சிரத்தையுடன் முறையாக இந்தப் பதத்தை அணுகுபவன், ஓ முனிவராதிபதிகளே…

Verse 13

पूजयिष्यति संप्राप्ते कार्तिके पूर्णिमादिने । तोयैः फलैश्च विविधैर्गंधमाल्यानुलेपनैः

கார்த்திகப் பௌர்ணமி வந்தபோது, அவன் அந்தப் புனிதப் பாதச்சுவடினை நீராலும், பலவகை கனிகளாலும், நறுமணப் பொருட்கள், மாலைகள், சந்தனாதி பூச்சுகளாலும் பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 14

ब्राह्मणान्भोजयित्वा तु मिष्टान्नेन स्वशक्तितः । स यास्यति न सन्देहो मम लोकं सुदुर्लभम्

தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பிராமணர்களுக்கு இனியதும் தூயதுமான அன்னம் அளித்து போஜனம் செய்தால், அவன்—ஐயமின்றி—என் மிக அரிதான லோகத்தை அடைவான்।

Verse 15

पुलस्त्य उवाच । ततो मुनिगणाः सर्वे सम्यक्छ्रद्धासमन्विताः । पूजयित्वा पदं तत्र ब्रह्मलोकं समागताः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பின்னர் முறையான நம்பிக்கையுடன் கூடிய எல்லா முனிவர்களும் அங்கே அந்தப் பாதச்சுவடினை வழிபட்டு, அதன் பின் பிரம்மலோகத்தை அடைந்தனர்।

Verse 16

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पदं पूज्यं नरोत्तम । पितामहपदं सम्यक्छ्रद्धया स्वर्गदायकम्

ஆகையால், மனிதர்களில் சிறந்தவனே! எல்லா முயற்சியுடனும் பிதாமஹன் பிரம்மாவின் அந்தப் பாதச்சுவடினை முறையான பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்; அது ஸ்வர்கத்தை அளிக்கும்।

Verse 17

अन्यत्कौतूहलं राजन्महद्दृष्टं महाद्भुतम् । पदस्य तस्य यच्छ्रुत्वा जायते विस्मयो महान्

மேலும் ஒரு வியப்புக்குரிய செய்தி, அரசனே—மிகப் பெரியதும் பேரதிசயமுமான ஒரு காட்சி காணப்பட்டது; அந்தப் பாதச்சுவடின் செய்தியை கேட்டவுடனே பெரும் ஆச்சரியம் எழுகிறது।

Verse 18

आयामविस्तरेणाऽपि प्राप्ते कृतयुगे नृप । न संख्या जायते राजञ्छुक्लवर्णस्य मानवैः

அரசே! க்ருதயுகம் வந்தபோது, நீளம் அகலம் அளந்தாலும் அந்த வெண்வண்ணத் திருவுருவின் எண்ணிக்கையை மனிதர் கணிக்க இயலாது, ராஜனே।

Verse 19

ततस्त्रेतायुगे प्राप्ते रक्तवर्णं प्रदृश्यते । सुव्यक्तं संख्यया युक्तं सर्वलोकनमस्कृतम्

பின்னர் த்ரேதாயுகம் வந்தபோது அது செந்நிறமாகத் தோன்றும்—தெளிவாக வெளிப்பட்டு, எண்ணிக்கையால் அளக்கத்தக்கதாகவும், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுவதுமானதாகவும் இருக்கும்।

Verse 20

द्वापरे कपिलं तच्च लघुमात्रं प्रदृश्यते । कलौ कृष्णं सुसूक्ष्मं च रम्ये पर्वतरोधसि

த்வாபரயுகத்தில் அது கபில நிறமாகவும் சிறிய அளவாகவும் தோன்றும்; கலியுகத்தில் அது கருநிறமாகி மிக நுண்மையாக, அந்த அழகிய மலைவழித் தாழ்வாரத்தில் காணப்படும்।

Verse 53

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे ब्रह्मपदोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘பிரஹ்மபதோத்பத்தி-மாஹாத்ம்ய-வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।