Adhyaya 35

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । मामुह्रदमिति ख्यातं तस्मिन्पर्वतरोधसि

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! பின்னர் பாவநாசகமான, மலைக் கோட்டையின் நடுவே அமைந்த ‘மாமுஹ்ரதம்’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

तत्र स्नातो नरः सम्यक्छ्रद्धावान्सुसमाहितः । मुच्यते पातकैर्घोरैः पूर्वजन्मकृतैरपि

அங்கே நம்பிக்கையுடன், மனம் ஒருமைப்பட வைத்து முறையாக நீராடும் மனிதன், முன்ஜென்மத்தில் செய்த கொடிய பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 3

तस्य पश्चिमदिग्भागे लिंगमस्ति महीपते । सर्वकामप्रदं नृणां स्थापितं मुद्गलेन तु

மன்னரே! அதன் மேற்குப் பக்கத்தில் ஒரு சிவலிங்கம் உள்ளது; அது மக்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது; அதை முத்கலர் நிறுவினார்.

Verse 4

स्नात्वा मामुह्रदे पुण्ये यस्तल्लिंगं च पश्यति । शुक्लपक्षे चतुर्द्दश्यां फाल्गुने मासि मानवः । स प्राप्नोति परं श्रेयः सर्वतीर्थेषु दुर्लभम्

புனிதமான மாமுஹ்ரதத்தில் நீராடி, பாகுன மாதத்தின் சுக்லபட்ச சதுர்தசியன்று அந்த லிங்கத்தை தரிசிப்பவன், எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் அரிதான பரம நன்மையை அடைவான்.

Verse 5

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः । पितरस्तस्य तृप्यंति यावदाभूतसंप्लवम्

அங்கே தெற்குநோக்கி ஸ்ராத்தம் செய்பவனின் பித்ருக்கள், மகாப்ரளயம் வரையிலும் திருப்தியுடன் இருப்பர்.

Verse 6

तत्र दानं प्रशंसंति नीवाराणां महर्षयः । शाकमूलादिभिः श्राद्धं पितॄणां तुष्टिदं नृप

அங்கே மகரிஷிகள் நீவார (காட்டு அரிசி) தானத்தைப் புகழ்கிறார்கள். அரசே! கீரை, வேர் முதலியவற்றால் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தம் பித்ருக்களுக்கு திருப்தியளிக்கும்.

Verse 7

ययातिरुवाच । मामुह्रदमिति विभो कथं नामाऽभवत्पुरा । मुद्गलस्याश्रमं ब्रूहि मम सर्वं विधानतः

யயாதி கூறினார்— இறைவா! இவ்விடம் முன்பு ‘மாமுஹ்ரத’ என்ற பெயரால் எவ்வாறு அறியப்பட்டது? மகரிஷி முத்கலரின் ஆசிரமத்தை முறையாகவும் வரிசையாகவும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 8

पुलस्त्य उवाच । तत्रस्थस्य पुरा राजन्मुद्गलस्य महात्मनः । विमानं वरमादाय देवदूतः समागतः

புலஸ்த்யர் கூறினார்— அரசே! முன்பு, அங்கே மகாத்மா முத்கலர் தங்கியிருந்தபோது, ஒரு தேவதூதன் சிறந்த விமானத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்.

Verse 9

सोऽब्रवीद्देवराज्ञाहं प्रेषितो मुनिसत्तम । तवार्थायाऽरुहैनं त्वं विमानं गम्यतां दिवि

அவன் கூறினான்— முனிவரே! தேவராஜன் என்னை அனுப்பினான். உங்களுக்காகவே இந்த விமானம்; இதில் ஏறி விண்ணுலகத்திற்குச் செல்லுங்கள்.

Verse 10

मुद्गल उवाच । स्वर्गस्य ये गुणा दूत ये च दोषा प्रकीर्तिताः । तान्मे वद करिष्येऽहं श्रुत्वा वै यत्क्षमं भवेत्

முத்கலர் கூறினார்— தூதனே! விண்ணுலகத்தின் கூறப்படும் நன்மைகளையும் குறைகளையும் எனக்குச் சொல். அவற்றைக் கேட்டபின் உண்மையில் ஏற்றதையே நான் செய்வேன்.

Verse 11

ब्रूहि तान्सकलान्दूत त्वागमिष्याम्यहं ततः

ஓ தூதா! அவை அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்; பின்னர் நான் உன்னுடன் வருவேன்.

Verse 12

देवदूत उवाच । अलमेतेन दर्पेण क्रियतां शक्रजल्पितम् । पुण्यैः स्वकैर्द्विजश्रेष्ठ समागच्छेरिदं ततः

தேவதூதன் கூறினான்—இந்த அகந்தை போதும்; சக்ரன் (இந்திரன்) சொன்னதையே செய். ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! உன் சொந்த புண்ணியத்தால் இங்கே வா; பின்னர் தொடர்ந்துசெல்.

Verse 13

मुद्गल उवाच । अश्रुतैस्तैर्न गच्छेऽहमेतन्मे हृदि निश्चितम् । करिष्येऽहं तपो भूरि पूजयिष्ये महेश्वरम्

முத்கலன் கூறினான்—அவற்றை கேளாமல் நான் செல்லமாட்டேன்; இது என் உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம். நான் மிகுந்த தவம் செய்து மகேஸ்வரன் (சிவன்) ஐ வழிபடுவேன்.

Verse 14

दूत उवाच । न शक्तः स्वर्गुणान्वक्तुमपि वर्षशतैरपि । संक्षेपात्कथयिष्यामि यदि ते निश्चयः परः

தூதன் கூறினான்—சுவர்க்கத்தின் சிறப்புகளை நூறு ஆண்டுகளிலும் முழுதாகச் சொல்ல எனக்கு இயலாது. ஆயினும் உன் தீர்மானம் உறுதியானால், சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 16

बुभुक्षा नैव तृष्णा च निद्रालस्ये न च प्रभो । रंभाद्यप्सरसो मुख्या गंधर्वास्तुंबरादयः । रमयंति नरं तत्र गीतैर्नृत्यैरनेकशः

ஓ பிரபோ! அங்கே பசி இல்லை, தாகம் இல்லை; தூக்கமும் சோர்வும் இல்லை. ரம்பா முதலிய தலைசிறந்த அப்சரஸ்களும், தும்பரன் முதலிய கந்தர்வர்களும் பலவகை பாடல்-நடனங்களால் அங்கே மனிதனை மகிழ்விக்கின்றனர்.

Verse 17

एवं च वसते तत्र जनः स्वर्गे तपोधन । यावत्पुण्यक्षयस्तावत्पश्चात्पातमवाप्नुयात्

ஓ தவநிதியே! மக்கள் அங்கே ஸ்வர்கத்தில் தங்கள் புண்ணியம் உள்ளவரை மட்டுமே தங்குவர்; புண்ணியம் தீர்ந்தபின் பின்னர் அந்த நிலையிலிருந்து வீழ்வர்.

Verse 18

एक एव मुने दोषः स्वर्लोके प्रतिभाति मे । स एव पतनाख्यस्तु स्वर्गिणां च भयावहः

ஓ முனியே! ஸ்வர்லோகத்தில் எனக்குத் தோன்றும் குறை ஒன்றே—அது ‘வீழ்ச்சி’ எனப் பெயர்பெற்றது; அது ஸ்வர்கவாசிகளுக்கு அச்சமூட்டுவது.

Verse 19

न पुण्यं लभते तत्र कर्तुं विप्र कथंचन । कर्मभूमिरियं ब्रह्मन्भोगभूमिस्तु सा स्मृता

ஓ விப்ரரே! அங்கே (ஸ்வர்கத்தில்) எவ்விதத்திலும் புதிய புண்ணியம் ஈட்ட இயலாது. ஓ பிரஹ்மனே! இது (மனிதலோகம்) கர்மபூமி என நினைக்கப்படுகிறது; அது (ஸ்வர்கம்) போகபூமி எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 20

यदत्र क्रियते कर्म शुभं तत्रोप भुज्यते । तथा दृष्ट्वा विमानस्थान्भूरिधर्मादिसंयुतान्

இங்கே செய்யப்படும் நற்கர்மத்தின் பலன் அங்கே (ஸ்வர்கத்தில்) அனுபவிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு விமானங்களில் அமர்ந்த, மிகுந்த தர்மாதி குணங்களுடன் கூடியவர்களைப் பார்த்தால் (கர்ம-பல இணைப்பு விளங்கும்).

Verse 21

बहुतेजोन्वितान्स्वर्गे ह्यल्पपुण्यो द्विजोत्तम । पश्चात्तापजदुःखेन स्वर्गस्थो दुःखितः सदा

ஓ த்விஜோத்தமரே! ஸ்வர்கத்தில் மிகுந்த ஒளியுடன் இருப்பவர்களைப் பார்த்து, குறைந்த புண்ணியமுள்ளவன்—ஸ்வர்கத்தில் இருந்தாலும்—பச்சாத்தாபத்தால் உண்டாகும் துயரத்தில் எப்போதும் துயருறுவான்.

Verse 22

न मया सुकृतं भूरि कृतं मर्त्त्ये कथंचन

நான் மর্ত்யலோகத்தில் எவ்விதத்திலும் மிகுந்த புண்ணியச் செயல்களைச் செய்யவில்லை।

Verse 23

तथा च पतमानांश्च दृष्ट्वा चान्यान्सहस्रशः । आत्मनश्च महद्दुःखं जायते च तदद्भुतम्

மேலும், ஆயிரக்கணக்கான பிறர் வீழ்வதைப் பார்த்தால், தன்னுள் வியப்பூட்டும் பேர்துயரம் எழுகிறது।

Verse 24

एतत्ते सर्वमाख्यातं गुणदोषसमुद्भवम् । स्वर्गसंचेष्टितं ब्रह्मन्कुरुष्व यदभीप्सितम्

பிராமணரே! குண-தோஷங்களிலிருந்து எழும் இவை அனைத்தும், மேலும் ஸ்வர்கத்தின் நடைமுறைகளும் உமக்குச் சொல்லப்பட்டன; இனி உமக்கு விருப்பமானதைச் செய்க।

Verse 25

मुद्गल उवाच । पतनस्य भयं यत्र पुण्यहानिर्न वर्द्धनम् । तेन स्वर्गेण मे दूत नैव कार्यं कथंचन

முத்கலர் கூறினார்—தூதரே! எங்கு வீழ்ச்சி பயம் உள்ளதோ, எங்கு புண்ணியம் குறைந்து வளராதோ, அத்தகைய ஸ்வர்கம் எனக்கு எவ்விதத்திலும் வேண்டாம்।

Verse 26

वाच्यस्त्वया ममादेशाद्देवराजः स्फुटं वचः । क्षम्यतामपराधो मे न स्वर्गाय स्पृहा मम

என் ஆணையின்படி தேவராஜனிடம் தெளிவாகச் சொல்—‘என் குற்றம் மன்னிக்கப்படுக; ஸ்வர்கத்திற்கான ஆசை எனக்கு இல்லை।’

Verse 27

तत्कर्माऽहं करिष्यामि येन नो पतनाद्भयम् । साधयिष्यामि तांल्लोकान्ये सदा पातवर्जिताः

வீழ்ச்சியின் அச்சம் இல்லாதபடி நான் அந்தக் கர்மத்தைச் செய்வேன். என்றும் வீழ்ச்சியற்ற அந்த லோகங்களை நான் அடைவேன்.

Verse 28

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा नृपश्रेष्ठ मुद्गलः स्वर्गनिःस्पृहः । स्थितस्तत्रैव निरतः शिवध्यानपरायणः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு சொல்லி, ஸ்வர்க ஆசையற்ற முத்கலர் அங்கேயே நிலைத்து, சிவதியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டார்.

Verse 29

श्रुत्वा दूतोऽपि शक्रस्य तस्य वाक्यं सविस्तरम् । कथयामास शक्रस्य तं भूयः सोऽभ्यभाषत

முத்கலரின் சொற்களை விரிவாகக் கேட்ட இந்திரனின் தூதன் அவற்றை சக்ரனிடம் அறிவித்தான்; அப்போது சக்ரன் மீண்டும் பேசினான்.

Verse 30

देवदूताप्रमाणं च विमानं हि त्वया कृतम् । न कृतं केन चित्पूर्वं न करिष्यति कश्चन

தேவதூதர்களுக்கேற்ற அளவுடைய விமானத்தை நீயே செய்தாய்; இதை முன்பு யாரும் செய்யவில்லை, இனி யாரும் செய்யமாட்டார்.

Verse 31

तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा बलादानय तं मुनिम् । आनयस्वान्यथा शापं तव दास्याम्यसंशयम्

ஆகையால் நீ உடனே அங்கே சென்று அந்த முனிவரை வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டு வா. கொண்டு வராவிட்டால், ஐயமின்றி நான் உனக்கு சாபம் அளிப்பேன்.

Verse 32

पुलस्त्य उवाच । शक्रस्य वचनं श्रुत्वा देवदूते भयान्वितः । प्रस्थितः सत्वरं तत्र मुद्गलो यत्र तिष्ठति

புலஸ்த்யர் கூறினார்—சக்ரனின் ஆணையை கேட்டதும் அச்சமுற்ற தேவதூதன், முத்கல முனி தங்கியிருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாகப் புறப்பட்டான்।

Verse 33

मुद्गलोऽपि विमानस्थं पुनर्दृष्ट्वा समागतम् । मामुह्रदे प्रविश्याथ वारयामास तं तदा

முத்கலரும் விமானத்தில் அமர்ந்து மீண்டும் வந்தவனைப் பார்த்து, ‘மாமு’ குளத்தில் நுழைந்து அச்சமயம் அவனைத் தடுத்தார்।

Verse 34

स तस्य वचनेनैव स्तंभितो लिखितो यथा । चलितुं नैव शक्नोति प्रभावात्तस्य सन्मुनेः

அந்த சன்முனியின் சொல் மட்டுமே அவனை ஓவியம்போல் அசையாது நிறுத்தியது; அவரின் தவப்பெருமையால் அவன் சிறிதும் நகர இயலவில்லை।

Verse 35

चिरकालगतं ज्ञात्वा दूतं तु त्रिदशाधिपः । स्वयं तत्राययौ कोपादारुह्यैरावणं गजम्

தூதன் நீண்ட நேரமாகச் சென்றிருப்பதை அறிந்து, முப்பத்து தேவர்களின் அதிபதி இந்திரன் கோபத்துடன் தானே அங்கே வந்தான்; ஐராவத யானைமேல் ஏறி வந்தான்।

Verse 36

अथ दृष्ट्वा तदा दूतं स्तंभितं मुद्गलेन तु । वधार्थं तूद्यतस्तस्य स वज्रं भ्रामयंस्तदा

அப்போது முத்கலரால் அசையாது நிறுத்தப்பட்ட தூதனைப் பார்த்த இந்திரன் கொல்ல எண்ணி எழுந்து, அந்த நேரத்தில் தன் வஜ்ரத்தைச் சுழற்றினான்।

Verse 37

एतस्मिन्नेव काले तु उत्पातास्तत्र दारुणाः । अपसव्यं मृगाश्चक्रुः पशवः पक्षिणश्च ये । तान्दृष्ट्वा चिन्तयामास मुद्गलो विस्मयान्वितः

அதே நேரத்தில் அங்கே பயங்கரமான அபசகுனங்கள் எழுந்தன. மிருகங்களும், கால்நடைகளும், பறவைகளும் அபசவ்யமாக (இடப்புறமாக) நகர்ந்தன. அவற்றைக் கண்ட முத்கலர் வியப்புடன் மனத்தில் சிந்தித்தார்.

Verse 38

अथ दृष्ट्वांबरगतं वज्रोद्यतकरं हरिम् । स्तंभयामास तं सद्यो दृष्टिपातेन मुद्गलः

பின்னர் ஆகாயத்தில் செல்கின்ற, கையில் வஜ்ரத்தை உயர்த்திய ஹரி (இந்திரன்) என்பவரைக் கண்ட முத்கலர், ஒரு பார்வை வீச்சினாலேயே உடனே அவரை அசையாமல் நிறுத்தினார்.

Verse 39

तत्र शक्रः स्तुतिं चक्रे भग्नोत्साहो नृपोत्तम । मुञ्च मां ब्राह्मणश्रेष्ठ यास्यामि त्रिदशालयम्

அங்கே சக்கிரன் (இந்திரன்) மனத் தைரியம் குன்றி, புகழ்ந்து கூறினான்—“ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, என்னை விடுவியுங்கள்; நான் தேவர்களின் இருப்பிடத்திற்குச் செல்வேன்.”

Verse 40

स्वर्गे वा यदि वा मर्त्त्ये तिष्ठ त्वं स्वेच्छया द्विज । मया कृतः समुद्योगो हितार्थं ते मुने ह्ययम्

“சுவர்க்கமாயினும் மானிட உலகமாயினும்—ஓ இருபிறப்பாளனே, உன் விருப்பப்படி எங்கே வேண்டுமோ அங்கே தங்குவாய். ஓ முனிவரே, இந்த முயற்சி உன் நலனுக்காகவே நான் செய்தது.”

Verse 41

वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो मनसि स्थितः । तं ते सर्वं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

“வரம் கேள்—உனக்கு மங்களம் உண்டாக—உன் மனத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருப்பது எதுவோ அதை. அது மிக அரிதானதாயினும், அதையெல்லாம் நான் உனக்கு அருள்வேன்.”

Verse 42

मुद्गल उवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यत्त्वं दृष्टः सुरेश्वर । दर्शनं ते सहस्राक्ष स्वप्नेष्वपि सुदुर्लभम्

முத்கலர் கூறினார்—தேவர்களின் ஈசனே! உம்மை நான் தரிசித்ததே போற்றத்தக்க வரம். ஆயிரக்கண் உடையவனே! உமது தரிசனம் கனவிலும் மிக அரிது.

Verse 43

अवश्यं यदि मे देयो वरो वृत्रनिषूदन । त्वत्प्रसादेन मे मोक्षो जायतां शीघ्रमेव हि

எனக்கு நிச்சயமாக ஒரு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், வ்ருத்ரநிஷூதனனே, உமது அருளால் எனக்கு விரைவில் மோக்ஷம் உண்டாகட்டும்.

Verse 44

मा मु ह्रदं समागत्य दूतः प्रोक्तो मया यतः । ततो मामुह्रदमिति ख्यातिं यातु धरातले

இந்த ஏரிக்கரைக்கு வந்து நான் தூதனை ‘மா மு’ என்று கூறியதால், இந்த இடம் பூமியில் ‘மாமுஹ்ரதம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுக.

Verse 45

नंदनादीनि रम्याणि तत्र देववनानि च । अनन्यसदृशा भोगाः सदा तृप्तिर्द्विजोत्तम

அங்கே நந்தனம் முதலான இனிய தேவவனங்கள் உள்ளன; ஒப்பற்ற போகங்கள், என்றும் நிறைவு நிலை, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே.

Verse 46

पिण्डदानात्परां प्रीतिं लभंतां पितरोऽत्र हि

உண்மையாகவே இங்கே பிண்டதானம் செய்தால் பித்ருக்கள் பரம திருப்தியை அடைகின்றனர்.

Verse 47

इन्द्र उवाच । मामुह्रदमिति ख्यातं तीर्थमेतद्भविष्यति । वरिष्ठं नात्र सन्देहो मत्प्रसादाद्विजोत्तम

இந்திரன் கூறினான்—இந்தத் தீர்த்தம் ‘மாமுஹ்ரதம்’ எனப் புகழ்பெறும். என் அருளால் இதில் ஐயமில்லை, ஓ த்விஜோத்தமா, இது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் முதன்மையானதாகும்.

Verse 48

अत्र ये फाल्गुने मासि पौर्णमास्यां समाहिताः । करिष्यंति पुनः स्नानं ते यास्यंति परां गतिम्

இங்கு பால்‌குண மாதப் பௌர்ணமியில் ஒருமனத்துடன் மீண்டும் புனித நீராடல் செய்வோர் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 49

पिण्डदानाद्गयातुल्यं लप्स्यंते फलमुत्तमम् । पुण्यदानफलं चात्र संख्याहीनं द्विजोत्तम

இங்கு பிண்டதானம் செய்தால் கயைக்கு ஒப்பான உயர்ந்த பலன் கிடைக்கும். மேலும் இத்தலத்தில் புண்யதானத்தின் பலன், ஓ த்விஜோத்தமா, எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டது.

Verse 50

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा ययौ स्वर्गं दूतमादाय वज्रभृत् । मुद्गलोऽपि परं ब्रह्म चिंतयन्ह्यनिशं ततः

புலஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி வஜ்ரதாரியான இந்திரன் தூதனை உடன் அழைத்துக் கொண்டு ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றான். பின்னர் முத்கலனும் இடையறாது பரபிரம்மத்தைத் தியானித்து அதிலேயே லயித்திருந்தான்.

Verse 51

शुक्लध्यानपरो भूत्वा मोक्षं प्राप्तस्ततोऽक्षयम्

தூய (ஒளிமய) தியானத்தில் பற்றுடையவனாகி, அவன் அந்நாளிலிருந்து அழியாத மோக்ஷத்தை அடைந்தான்.

Verse 52

अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्मना । बहुविप्रसमवाये पर्वतेस्मिन्महीपते

ஓ மஹீபதே! இங்கே இந்த மலைமேல் பல பிராமணர்கள் கூடிய சபையில் மகாத்மா நாரதர் முற்காலத்தில் ஒரு புனித கீதையைப் பாடினார்।

Verse 53

मामु ह्रदे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा तं मुद्गलेश्वरम् । इह भुक्त्वाऽखिलान्कामानन्ते मुक्तिमवाप्स्यति । एतस्मात्कारणाद्राजन्मामुह्रदमिति स्मृतम्

மாமு ஹ்ரதத்தில் நீராடி அந்த முத்கலேஸ்வரப் பெருமானை தரிசிப்பவன், இவ்வாழ்விலேயே எல்லா தர்மசம்மத ஆசைகளையும் அனுபவித்து, இறுதியில் முக்தியை அடைவான்; ஆகவே, ஓ அரசே, இது ‘மாமுஹ்ரதம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 54

तत्तीर्थं सर्वतीर्थानां प्रवरं लोकविश्रुतम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्

அந்த தீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் முதன்மையானது, உலகமெங்கும் புகழ்பெற்றது; ஆகவே முழு முயற்சியுடன் அங்கே நீராட வேண்டும்।

Verse 55

मोक्षकामो विशेषेण य इच्छेत्परमं पदम् । चण्डिकाश्रममासाद्य किं पुनः परितप्यते

மோட்சத்தைச் சிறப்பாக விரும்பி பரமபதத்தை நாடுபவன், சண்டிகையின் ஆசிரமத்தை அடைந்தபின் மீண்டும் ஏன் துன்புற வேண்டும்?