Adhyaya 34

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । कृष्णतीर्थं ततो गच्छेत्कृष्णस्य दयितं सदा । यत्र सन्निहितो नित्यं स्वयं विष्णुर्महीपते । ययातिरुवाच । कृष्णतीर्थं कथं तत्र जातं ब्राह्मणसत्तम । कस्मिन्काले मुने ब्रूहि सर्वं विस्तरतो मम

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின் எப்போதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு பிரியமான கிருஷ்ணதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே, அரசே, ஸ்வயமாக பகவான் விஷ்ணு நித்தியமாக வாசம் செய்கிறார். யயாதி கூறினார்—பிராமணசிரேஷ்டரே! அங்கே கிருஷ்ணதீர்த்தம் எவ்வாறு தோன்றியது? முனிவரே, எந்தக் காலத்தில் அது ஏற்பட்டது—அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । चंद्रार्कपवने नष्टे ज्योतिषि प्रलयं गते

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அந்தப் பயங்கர ஏகார்ணவப் பிரளயத்தில் நிலைபேறு-இயங்கும் அனைத்தும் அழிந்தன; சந்திரன், சூரியன், காற்றும் மறைந்தன; ஒளிவிளக்குகளும் பிரளயத்தில் லயமடைந்தன।

Verse 4

ततो युगसहस्रांते विबुद्धः कमलासनः । एकाकी चिंतयामास कथं सृष्टिर्भवेदिति

பின்னர் ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில் கமலாசனன் பிரம்மா விழித்தெழுந்தான். தனித்திருந்து அவன் சிந்தித்தான்—“சிருஷ்டி எவ்வாறு தோன்றும்?”

Verse 5

भ्रमंश्चापि चतुर्वक्त्रो यावत्पश्यति दूरतः । चतुर्भुजं विशालाक्षं पुरुषं पुरतः स्थितम्

சுற்றித் திரிந்த நான்முகப் பிரம்மா தொலைவில் கண்டான்—தன் முன் நான்கு கரங்களும் பெரிய கண்களும் கொண்ட தெய்வப் புருஷன் நின்றான்।

Verse 6

तं चोवाच चतुर्वक्त्रः कस्त्वं केन विनिर्मितः । किमर्थमिह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

நான்முகன் அவனை நோக்கி—“நீ யார்? உன்னை யார் படைத்தார்? எதற்காக இங்கு வந்தாய்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்” என்றான்।

Verse 7

तमुवाचाथ गोविंदः प्रहसञ्छ्लक्ष्णया गिरा

அப்போது கோவிந்தன் புன்னகையுடன், மென்மையான மொழியில் அவனிடம் கூறினான்—“ஓ பிரம்மனே, கேள்…”

Verse 8

अहमाद्यः पुमानेको मया सृष्टो भवानपि । स्रष्टुमिच्छामि भूयोऽपि भूतग्रामं चतुर्विधम्

நானே ஆதியாய் ஒரே புருஷன்; நீயும் என்னாலே படைக்கப்பட்டவன். மீண்டும் நான்கு வகை உயிர்க் கூட்டத்தையும் படைக்க விரும்புகிறேன்.

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा क्रुद्धो देवः पितामहः । अब्रवीत्परुषं वाक्यं भर्त्सयंश्च पुनःपुनः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் தேவப் பிதாமகன் பிரம்மா கோபமுற்றான். கடுமையான சொற்கள் கூறி மீண்டும் மீண்டும் கண்டித்தான்.

Verse 10

सृष्टस्त्वं हि मया मूढ प्रथमोऽहमसंशयम् । त्वादृशानां सहस्राणि करिष्येऽहमसंशयम्

மூடனே! நீ என்னாலே படைக்கப்பட்டவன்; நானே முதல்வன்—சந்தேகமில்லை. உன்னைப் போன்ற ஆயிரங்களை நான் உருவாக்குவேன்—சந்தேகமில்லை.

Verse 11

एवं विवदमानौ तौ मिथो राजन्महाद्युती । स्पर्धया रोषताम्राक्षौ युयुधाते परस्परम्

அரசே! இவ்வாறு ஒருவருடன் ஒருவர் வாதித்த அந்த இரு மகாதேஜஸ்விகள், போட்டியால் கோபம் கொண்டு சிவந்த கண்களுடன், பரஸ்பரம் போரிட்டனர்.

Verse 12

मुष्टिभिर्बाहुभिश्चैव नखैर्दंतैर्विकर्षणैः । एवं वर्षसहस्रं तु तयोर्युद्धमवर्त्तत

அவர்கள் குத்துகளாலும் கரங்களாலும், நகங்களாலும் பற்களாலும், ஒருவரை ஒருவர் கிழித்து இழுத்துப் போரிட்டனர்; இவ்வாறு அவர்களின் போர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீடித்தது.

Verse 13

ततो वर्षसहस्रांते तयोर्मध्ये नृपोत्तम । प्रादुर्भूतं महालिंगं दिव्यं तेजोमयं शुभम्

அப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, அந்த இருவரின் நடுவில் தெய்வீகமும் ஒளிமயமும் மங்களகரமும் ஆன மகாலிங்கம் தோன்றியது।

Verse 14

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । युद्धाद्ब्रह्मन्निवर्तस्व त्वं च विष्णो ममाज्ञया

அதே வேளையில் உடலற்ற ஒரு வாக்கு கூறியது—“பிரம்மனே, இந்தப் போரிலிருந்து விலகிவிடு; விஷ்ணுவே, என் ஆணையினால் நீயும் நிறுத்து।”

Verse 15

एतन्माहेश्वरं लिंगं योऽस्य चांते गमिष्यति । स ज्येष्ठः स विभुः कर्त्ता युवयोर्नात्र संशयः

“இது மாஹேஸ்வர லிங்கம். இதன் முடிவை எவன் அடைகிறானோ, அவனே உங்களிருவரிலும் மூத்தவன்; அவனே அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன், உண்மைக் கர்த்தா—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 16

अधोभागं व्रजत्वेक एकश्चोर्द्ध्वं ममाज्ञया । तच्छ्रुत्वा सत्वरो ब्रह्मा व्योममार्गं समाश्रितः

“என் ஆணையினால் உங்களில் ஒருவர் கீழ்ப்பகுதிக்குச் செல்லட்டும்; மற்றொருவர் மேலே செல்லட்டும்.” இதைக் கேட்ட பிரம்மா விரைந்து வான்வழியைப் பற்றினார்।

Verse 17

विदार्य वसुधां कृष्णोऽप्यधस्तात्सत्वरं गतः । स भित्त्वा सप्तपातालानधो यावत्प्रयाति च । तावत्कालाग्निरुद्रस्तु दृष्टस्तेन महात्मना

பூமியைப் பிளந்து கிருஷ்ணன் (விஷ்ணு)வும் விரைந்து கீழே சென்றான். ஏழு பாதாளங்களையும் துளைத்து எவ்வளவு கீழே செல்ல இயன்றதோ அத்தனை தூரம் சென்றபோது, அந்த மகாத்மா காலாக்னிருத்ரனைத் தரிசித்தான்।

Verse 18

गंतुमिच्छंस्ततोऽधस्ताद्यावद्वेगं करोति सः । तावत्तस्यार्चिभिर्दग्धः कृष्णत्वं समपद्यत

இன்னும் கீழே செல்ல விரும்பி அவன் முழு வேகத்துடன் முயன்றான்; ஆனால் அந்த ஜ்வாலைகளால் சுடப்பட்டு அவன் கருநிறம் அடைந்தான்।

Verse 19

ततो मूर्छाभिसंतप्तो दह्यमानोऽद्भुताग्निना । निवर्त्य सहसा विष्णुर्वैलक्ष्यं परमं गतः

அப்போது மயக்கத்தால் துன்புற்று, அந்த அதிசய அக்கினியில் எரிந்த விஷ்ணு உடனே திரும்பி, மிகுந்த சங்கோசத்தை அடைந்தான்।

Verse 20

तथा लिंगं समासाद्य भक्त्या पूजा कृता ततः । वेदोक्तैः परमैः सूक्ष्मैः स्तुतिं चक्रे महीपते

இவ்வாறு லிங்கத்தை அணுகி பக்தியுடன் பூஜை செய்தான்; மேலும் வேதங்களில் கூறப்பட்ட உயர்ந்த நுண்ணிய ஸ்தோத்திரங்களால், அரசே, புகழ்ந்தான்।

Verse 21

ब्रह्माऽपि व्योममार्गेण गतो हंसविमानतः । दिव्यं वर्षसहस्रं तु तस्यांतं नाभ्यपद्यत

பிரம்மாவும் வான்வழியாக ஹம்ஸ விமானத்தில் ஏறிச் சென்றார்; ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகளிலும் அதன் முடிவை அடையவில்லை।

Verse 22

ततो वर्षसहस्रांते केतकीं सोऽप्यपश्यत । आयांतीं व्योममार्गेण तया पृष्टश्चतुर्मुखः

பின்னர் அந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளின் முடிவில், வான்வழியாக வந்துகொண்டிருந்த கேதகி மலரை அவர் கண்டார்; அந்த கேதகி நான்முகப் பிரம்மாவை வினவினாள்।

Verse 23

क्व त्वया गम्यते ब्रह्मन्निरालंबे महापथि । शून्ये तत्त्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

ஹே பிரம்மனே! ஆதாரமற்ற இந்த மாபெரும் பாதையில் நீ எங்கே செல்கிறாய்? இந்த வெறுமையின் பரமத் தத்துவத்தை எனக்குச் சொல்; என் ஆவல் மிகப் பெரிது.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । मम स्पर्धा समुत्पन्ना विष्णुना सह शोभने । लिंगस्यास्य हि पर्यंतं यो लभिष्यति चावयोः

பிரம்மா கூறினார்—ஹே அழகியவளே! எனக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் போட்டி எழுந்தது; நம்மிருவரில் யார் இந்த லிங்கத்தின் எல்லையை அடைவாரோ, அவரே மேலானவர் என ஏற்கப்படுவார்.

Verse 25

स ज्यायानितरो हीनो ह्येतदुक्तं पिनाकिना । प्रस्थितोऽहं ततश्चोर्द्ध्वमधोमार्गं गतो हरिः

‘ஒருவர் மேன்மை, மற்றவர் தாழ்மை’ என்று பினாகதாரி சிவன் உரைத்தார். அதன்பின் நான் மேல்நோக்கிப் புறப்பட்டேன்; ஹரி (விஷ்ணு) கீழ்மார்க்கமாகச் சென்றார்.

Verse 26

लब्ध्वा लिंगस्य पर्यंतं यास्यामि क्षितिमंडले । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्पुष्पमभ्यभाषत

‘லிங்கத்தின் எல்லையை கண்டபின் நான் பூமிமண்டலத்திற்குத் திரும்புவேன்’ என்று அவர் கூறியதை கேட்ட அந்த மலர் அவரை நோக்கி உரைத்தது.

Verse 27

व्यर्थश्रमोऽसि लोकेश नांतो लिंगस्य विद्यते । चतुर्युगसहस्राणां कोटिरेका पितामह

ஹே லோகேசா! உன் முயற்சி வீண்; இந்த லிங்கத்திற்கு முடிவு இல்லை. ஹே பிதாமஹா! நான்கு யுகங்களின் ஆயிரங்களின் மேல் ஒரு கோடி காலம் கடந்தாலும் இதன் எல்லை கிடையாது.

Verse 28

लिंगमूर्ध्नः पतंत्या मे कालो जातो महाद्युते । तथापि क्षिति पृष्ठं तु न प्राप्तास्मि कथंचन

ஓ மகாத்யுதே! லிங்கத்தின் உச்சியிலிருந்து விழுந்துகொண்டிருந்த எனக்கு நீண்ட காலம் கடந்தது; ஆயினும் எவ்விதத்திலும் நான் பூமியின் மேற்பரப்பை அடையவில்லை.

Verse 29

यावत्कालेन हंसस्ते योजनं संप्रगच्छति । तावत्कालेन गच्छामि योजनानामहं शतम्

உன் ஹம்சம் ஒரு யோஜனை செல்லும் நேரத்தில், அதே நேரத்தில் நான் நூறு யோஜனைகள் செல்கிறேன்.

Verse 30

तस्मान्निवर्तनं युक्तं मम वाक्येन ते विभो । दर्शयित्वा च मां विष्णोर्ज्येष्ठत्वं व्रज सांप्रतम्

ஆகையால், ஓ வல்லவனே! என் சொல்லின்படி நீ திரும்புவது உரியது. என்னைச் சாட்சியாகக் காட்டி இப்போது விஷ்ணுவின்மேல் உன் மூத்ததன்மையை நிறுவச் செல்.

Verse 31

ततो हृष्टमना भूत्वा गृहीत्वा तां चतुर्मुखः । पुनर्वर्षसहस्रांते भूमिपृष्ठमुपागतः । दर्शयामास तां विष्णोरेषा लिंगस्य मूर्धतः

அப்போது நான்முகப் பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன் அந்த (மலரை) எடுத்துக்கொண்டு, ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து மீண்டும் பூமியின் மேற்பரப்பை அடைந்தான். விஷ்ணுவிடம் காட்டி—“இது லிங்கத்தின் உச்சியிலிருந்து” என்றான்.

Verse 32

मयाऽनीता शुभा माला लब्धश्चांतं चतुर्भुज । त्वया लब्धो न चासत्यं वद मे पुरुषोत्तम

நான் இந்த மங்களமான மாலையை கொண்டு வந்தேன்; முடிவையும் கண்டேன், ஓ நான்கு கரங்களையுடையவனே! நீ அதை காணவில்லை; ஆகவே, ஓ புருஷோத்தமா, எனக்கு உண்மையைச் சொல்.

Verse 33

विष्णुरुवाच । अनंतस्याप्रमेयस्य देवदेवस्य शूलिनः । नाहं शक्तः परं पारं गंतुं ब्रह्मन्कथंचन

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ பிரம்மனே! அனந்தனும் அளவிடமுடியாதவனும், தேவர்களின் தேவனும், திரிசூலதாரியுமான அந்தப் பரமேசனின் பரம எல்லையை நான் எவ்விதத்திலும் அடைய இயலேன்.

Verse 34

यदि त्वयाऽस्य पर्यंतो लब्धो ब्रह्मन्कथंचन । तत्ते तुष्टिं गतो नूनं देवदेवो महेश्वरः

ஓ பிரம்மனே! நீ எப்படியாவது உண்மையாகவே அவருடைய எல்லையை கண்டடைந்திருந்தால், தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் நிச்சயமாக உன்னால் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 35

नान्यथा चास्य पर्यंतो दृश्यते केन चित्क्वचित् । तस्माज्ज्येष्ठो भवाञ्छ्रेष्ठः कनिष्ठोऽहमसंशयम्

எங்கும் எவராலும் அவருடைய எல்லை வேறுவிதமாகக் காணப்படுவதில்லை. ஆகவே நீயே மூத்தவனும் சிறந்தவனும்; நான் இளையவன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 36

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्वृषभध्वजः । कोपं चक्रे महाराज ब्रह्माणं प्रति तत्क्षणात्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ மகாராஜா! அதே வேளையில், காளைச் சின்னம் கொண்ட பகவான் உடனே பிரம்மாவின்மேல் கோபம் கொண்டான்.

Verse 37

अथाह दर्शनं गत्वा धिग्धिग्व्यर्थप्रजल्पक । मिथ्या प्रजल्पमानेन किमिदं साहसं कृतम्

பின்னர் அவர் தோன்றி கூறினார்—‘சீ! சீ! வீண்சொல் பேசுபவனே! பொய் பேசிக் கொண்டு இத்தகைய துணிச்சலை நீ எப்படிச் செய்தாய்?’

Verse 38

यस्मात्त्वया मृषा प्रोक्तं मम पर्यंतदर्शनम् । तस्मात्त्वं सर्ववर्णानां पूजार्हो न भविष्यसि

நீ என் எல்லையை கண்டேன் என்று பொய்யாகச் சொன்னதால், இனி நீ எல்லா வர்ணங்களாலும் வணங்கத் தகுதியற்றவன் ஆவாய்.

Verse 39

ये च त्वां पूजयिष्यंति मानवा मोह संयुताः । ते कृच्छ्रं परमं प्राप्य नाशं यास्यंति कृत्स्नशः

மயக்கத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனிதர்கள் உன்னை வணங்கினால், அவர்கள் கடும் துன்பத்தை அடைந்து இறுதியில் முற்றிலும் அழிவடைவார்கள்.

Verse 40

केतक्या च तथा प्रोक्तं यस्मात्तस्मात्सुदुष्टया । अस्या हि स्पर्शनाल्लोकः श्वपाकत्वं प्रयास्यति

மிகக் கொடிய கெதகியும் அவ்வாறே கூறியதால், அவளைத் தொடுவதாலேயே மக்கள் ச்வபாகத்துவம் (சாண்டாள நிலை) அடைவார்கள்.

Verse 41

एवं शापो तयोर्दत्त्वा देवः प्रोवाच केशवम् । प्रसन्नवदनो भूत्वा तदा तुष्टो महेश्वरः

இவ்வாறு அந்த இருவருக்கும் சாபம் அளித்த பின், தேவன் கேசவனிடம் உரைத்தான்; அப்போது அமைதியான முகத்துடன் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 42

भगवानुवाच । वासुदेव महाबाहो तुष्टस्तेऽहं महामते । सत्यसंभाषणादेव वरं वरय सुव्रत

பகவான் கூறினார்— வாசுதேவா, மகாபாகுவே, மகாமதியே! உன்னால் நான் மகிழ்ந்தேன். உன் சத்திய மொழியினாலேயே, சுவிரதா, ஒரு வரம் வேண்டிக் கொள்.

Verse 43

श्रीवासुदेव उवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यत्त्वं तुष्टो महेश्वरः । न चापुण्यवतां देव त्वं तुष्टिमधिगच्छसि । अवश्यं यदि मे देयो वरो देवेश्वर त्वया

ஸ்ரீ வாசுதேவர் கூறினார்—ஓ மகேஸ்வரா! நீர் திருப்தியடைந்ததே மிகப் புகழத்தக்க வரம். ஓ தேவா! புண்ணியமற்றோரிடம் நீர் மகிழ்வதில்லை. ஆயினும் எனக்கு நிச்சயமாக ஒரு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், ஓ தேவேஸ்வரா…

Verse 44

लिंगमेतदनंताख्यं लघुतां नय मा चिरम् । येन सृष्टिर्भवेल्लोके व्याप्तं विश्वमनेन तु

‘அனந்த’ என அழைக்கப்படும் இந்த லிங்கத்தை விரைவில் சிறிதாக்குவீராக; தாமதம் வேண்டாம். இதனால் உலகில் படைப்பு உண்டாகிறது; இதனால் முழு பிரபஞ்சமும் வியாபித்துள்ளது.

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । ततः संक्षिप्य तल्लिंगं लघु कृत्वा महेश्वरः । अब्रवीत्केशवं भूयः शृणु वाक्यमिदं हरे

புலஸ்தியர் கூறினார்—அப்போது மகேஸ்வரர் அந்த லிங்கத்தைச் சுருக்கி சிறிதாக்கி, மீண்டும் கேசவனை நோக்கி—‘ஹே ஹரி! இவ்வாக்கை கேள்’ என்றார்.

Verse 46

एतन्मेध्यतमे देशे लिंगं स्थापय मे हरे । पूजय त्वं विधानेन परं श्रेयः प्रपत्स्यसे

ஹே ஹரி! இந்த மிகப் புனிதமான இடத்தில் எனக்காக இந்த லிங்கத்தை நிறுவு. விதிமுறையுடன் வழிபடு; நீ பரம நன்மையை அடைவாய்.

Verse 47

मम तेजोविनिर्दग्धः कृष्णत्वं हि यतो गतः । कृष्ण एव ततो नाम लोके ख्यातिं गमिष्यति

என் தேஜஸால் எரிந்ததால் நீ கருநிறம் அடைந்தாய்; ஆகவே ‘கிருஷ்ண’ என்ற நாமமே உலகில் புகழ் பெறும்.

Verse 48

कृष्णकृष्णेति ते नाम प्रातरुत्थाय मानवः । कीर्तयिष्यति यो भक्त्या स याति परमां गतिम्

எவன் விடியற்காலையில் எழுந்து பக்தியுடன் ‘கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா’ என்று உன் நாமத்தைப் பாடுகிறானோ, அவன் பரமகதியை அடைகிறான்।

Verse 49

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तमीशानस्तत्रैवांतरधीयत । वासुदेवोऽपि तल्लिंगं गृहीत्वाऽर्बुदपर्वते । निर्झरे स्थापयामास सुपुण्ये विमलोदके

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி ஈசானன் அங்கேயே மறைந்தான். வாசுதேவனும் அந்த லிங்கத்தை எடுத்துக் கொண்டு அர்புத மலைமேல் மிகப் புனிதமான, சுத்தமான நீருள்ள ஊற்றில் நிறுவினான்।

Verse 50

कृष्णतीर्थं ततो जातं नाम्ना हि धरणीतले । शृणु पार्थिवशार्दूल तत्र स्नातस्य यत्फलम्

அதனால் பூமியில் அது ‘கிருஷ்ணதீர்த்தம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. அரசர்களில் புலியே, அங்கே நீராடினவர்க்கு கிடைக்கும் பலனை கேள்।

Verse 51

स्नात्वा कृष्णह्रदे पुण्ये तल्लिंगं पश्यते तु यः । सर्वतीर्थोद्भवं श्रेयः स मर्त्त्यो लभतेऽखिलम्

புனிதமான கிருஷ்ணஹ்ரதத்தில் நீராடி அந்த லிங்கத்தை தரிசிப்பவன், எல்லா தீர்த்தங்களிலிருந்தும் உண்டாகும் முழு புண்ணிய-நலனையும் பெறுகிறான்।

Verse 52

तथा च सर्वदानानां निष्कामः प्राप्नुयात्फलम् । सकामोऽपि फलं चेष्टं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

அதேபோல் ஆசையற்றவன் எல்லா தானங்களின் பலனையும் பெறுகிறான்; ஆசையுடன் நாடுபவனும், அது மிக அரிதானதாக இருந்தாலும், விரும்பிய பலனை அடைகிறான்।

Verse 53

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । य इच्छेच्छाश्वतं श्रेयो नात्र कार्या विचारणा

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். நிலையான நன்மையை விரும்புபவன் இதில் ஐயமோ தயக்கமோ கொள்ள வேண்டாம்।

Verse 54

एकादश्यां महाराज निराहारो जितेन्द्रियः । यस्तत्र जागरं कृत्वा लिंगस्याग्रे सुभक्तितः

மகாராஜா! ஏகாதசி நாளில் நிராஹாரமாக இருந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, அங்கே சிவலிங்கத்தின் முன் தூய பக்தியுடன் இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்பவன்—

Verse 55

प्रभाते कुरुते श्राद्धं यस्तु श्रद्धासमन्वितः । पितृन्संतारयेत्सर्वान्पूर्वजैः सह धर्मवित्

மேலும், நம்பிக்கையுடன் விடியற்காலையில் அங்கே ஸ்ராத்தம் செய்பவன், தர்மத்தை அறிந்தவன்; முன்னோர்களுடன் சேர்ந்து எல்லா பித்ருக்களையும் உய்விக்கிறான்।

Verse 56

तिलान्कृष्णान्नरस्तत्र ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । ब्रह्महत्यादिभिः पापैः स मर्त्त्यो मुच्यते ध्रुवम्

அங்கே பிராமணர்களுக்கு கருந்திலம் தானம் செய்பவன், பிரம்மஹத்த்யா முதலான பாவங்களிலிருந்தும் நிச்சயமாக விடுபடுகிறான்।

Verse 57

दर्शनादेव राजेन्द्र कृष्णतीर्थस्य मानवः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

ராஜேந்திரா! கிருஷ்ணதீர்த்தத்தை தரிசித்த மாத்திரத்தாலே மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்।