Adhyaya 17

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । पंगु तीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपातकनाशनम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं पंगुना ब्राह्मणेन च

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின் பங்கு தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லாப் பாபங்களையும் அழிப்பது. அங்கே முன்காலத்தில் ‘பங்கு’ என்னும் பிராமணன் தவம் செய்தான்.

Verse 2

पंगुनामा द्विजः पूर्वं च्यवनस्यान्वयेऽभवत् । अशक्तश्चलितुं भूमौ पंगुभावान्नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! முன்பு ச்யவன வம்சத்தில் ‘பங்கு’ என்னும் ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; ஊனமுற்றதனால் பூமியில் நடக்க இயலாதவனாயிருந்தான்.

Verse 3

गृहकृत्यनियुक्तोऽसावेकदा बान्धवैर्नृप । पंगुर्गंतुं न शक्तोऽसौ परं दुःखमवाप्तवान्

அரசே! ஒருமுறை உறவினர்கள் அவனை இல்லப்பணிகளில் நியமித்தனர்; பங்கு அவர்களுடன் செல்ல இயலாமல் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 4

अथासौ तैः परित्यक्तो गत्वार्बुदमथाचलम् । एकं सरः समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

பின்னர் அவர்களால் கைவிடப்பட்ட அவன் அர்புத மலைக்குச் சென்றான்; அங்கே ஒரு ஏரியை அடைந்து மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்.

Verse 5

लिंगं संस्थाप्य तत्रैव पूजयामास तं विभुम् । गन्धपुष्पादिनैवेद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

அங்கேயே லிங்கத்தை நிறுவி அந்த விபு பரமனை வழிபட்டான்; நறுமணம், மலர்கள், நைவேத்யம் முதலியவற்றைச் சரியான பக்தி-நம்பிக்கையுடன் அர்ப்பணித்தான்.

Verse 6

शिवभक्तिपरो जातो वायुभक्षो बभूव ह । जपहोमरतो नित्यं पंगुनामा द्विजोत्तमः

‘பங்கு’ எனும் அந்த பிராமணச் சிறந்தவன் சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்; காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, தினமும் ஜபமும் ஹோமமும் செய்து நிலைத்திருந்தான்.

Verse 7

ततस्तुष्टो महादेवो ब्राह्मणं नृपसत्तम । पंगुं प्रति महाराज वाक्यमेतदुवाच ह

அப்போது திருப்தியுற்ற மகாதேவன், அரசர்களில் சிறந்த மகாராஜா, பங்கு என்னும் பிராமணனிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 8

ईश्वर उवाच । पंगो तुष्टो महादेवो वरं वरय सुव्रत । तव दास्याम्यहं सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஈசுவரன் உரைத்தான்—பங்கு, மகாதேவன் மகிழ்ந்தான். நல்ல விரதனே, வரம் கேள்; மிக அரிதானதாயினும் அனைத்தையும் நான் அளிப்பேன்।

Verse 9

पंगुरुवाच । नाम्ना मे ख्यातिमायातु तीर्थमेतत्सुरेश्वर । पंगुभावोऽत्र मे यातु प्रसादात्तव शंकर

பங்கு கூறினான்—தேவர்களின் ஆண்டவனே, இந்தத் தீர்த்தம் என் பெயரால் புகழ்பெறட்டும். சங்கரா, உன் அருளால் என் ஊனமிது இங்கேயே நீங்கட்டும்।

Verse 10

तवास्तु सततं चात्र सांनिध्यं सह भार्यया । एवमुक्तः स तेनाथ विप्रं प्रति वचोब्रवीत्

‘அப்படியே ஆகட்டும்; என் துணைவியுடன் இங்கே என் நிரந்தர சாந்நித்யம் நிலவட்டும்.’ இவ்வாறு கூறி, அவர் அந்தப் பிராமணனிடம் மீண்டும் உரைத்தார்।

Verse 11

ईश्वर उवाच । नाम्ना तव द्विजश्रेष्ठ तीर्थमेतद्भविष्यति । ख्यातिं तपःप्रभावेन तीर्थं यास्यति सत्तम

ஈசுவரன் உரைத்தான்—பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, இந்தத் தீர்த்தம் உன் பெயராலேயே விளங்கும். நற்குணனே, உன் தவவலிமையால் இது மாபெரும் புகழ் பெறும்।

Verse 12

चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यां सांनिध्यं मे भवेत्तथा

சைத்ர மாத சுக்லபட்ச சதுர்தசியன்று அங்கேயும் என் தெய்வீக சாந்நித்யம் வெளிப்படும்.

Verse 13

पुलस्त्य उवाच । स्नानमात्रेण विप्रोऽसौ दिव्यरूपमवाप ह । तत्र तस्थौ महादेवो गौर्या सह महेश्वरः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஸ்நானம் மட்டும் செய்ததனால் அந்தப் பிராமணன் தெய்வீக ரூபம் பெற்றான்; அங்கே மகாதேவன் மகேஸ்வரன் கௌரியுடன் தங்கினார்।

Verse 14

तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नानं तत्र समाचरेत् । स पंगुत्वाद्विनिर्मुक्तो दिव्यरूपमवाप्नुयात्

அந்த நாளிலேயே, அரசர்களில் சிறந்தவரே, அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அவன் நொண்டித்தனத்திலிருந்து விடுபட்டு தெய்வீக ரூபம் பெறுவான்.

Verse 17

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पंगुतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘பங்கு தீர்த்த மஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் பதினேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.