Adhyaya 13

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । अंबरीषस्य राजर्षेरैशान्यां पापनाशनम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! அதன் பின் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ராஜரிஷி அம்பரீஷருடையது, ஈசான திசையில் அமைந்தது, பாபங்களை அழிப்பது.

Verse 2

यत्र स्वयं हृषीकेशः काले च कलिसंज्ञके । तस्य वाक्यादृतस्तीर्थे स्वयं हि परितिष्ठति

கலி எனப்படும் காலத்திலும், தம் வாக்கை மதித்து, ஸ்வயமாக ஹ்ருஷீகேசர் அந்தத் தீர்த்தத்தில் சாக்ஷாத் தங்கியிருக்கிறார்.

Verse 3

पुरासीत्पृथिवीपालो ह्यंबरीषो युगे कृते । हरिमाराधयामास तपस्तेपे सुदुष्करम्

பண்டைக் காலத்தில் க்ருதயுகத்தில் அம்பரீஷன் எனும் ஒரு பூமிபாலன் இருந்தான். அவன் ஹரியை ஆராதித்து மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டான்.

Verse 4

तस्मिंस्तीर्थे स राजेन्द्रो मितभक्षो जितेन्द्रियः । सहस्रमेकं वर्षाणां तत आसीत्फलाशनः

அந்தத் தீர்த்தத்தில் அந்த அரசேந்த்ரன் அளவான உணவுடன், இந்திரியங்களை அடக்கி, அதன் பின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழங்களையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 5

सहस्रे द्वे ततो राजञ्छीर्णपर्णाशनोऽभवत् । सहस्रे द्वे ततो भूयो जलाहारो बभूव ह

அப்போது, அரசே, அவர் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் உலர்ந்த இலைகளை உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்; அதன் பின் மேலும் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் நீரையே மட்டும் ஆகாரமாகக் கொண்டு இருந்தார்।

Verse 6

सहस्रत्रितयं राजन्वायुभक्षो बभूव ह । चिन्तयन्पुंडरीकाक्षं मानसे श्रद्धयान्वितः

அரசே, அவர் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் காற்றையே ஆகாரமாகக் கொண்டு இருந்தார்; நம்பிக்கையால் நிறைந்த மனத்துடன் உள்ளத்தில் தாமரை-கண்ணனாகிய இறைவனைத் தியானித்தார்।

Verse 7

दश वर्षसहस्रान्ते ततश्च नृपसत्तम । तुतोष भगवान्विष्णुस्तस्यासौ दर्शनं ददौ

பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவரே, பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவில் பகவான் விஷ்ணு மகிழ்ந்து, அவருக்கு தமது திவ்ய தரிசனத்தை அருளினார்।

Verse 8

कृत्वा देवपते रूपमारुह्यैरावतं गजम् । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति अंबरीषं नराधिपम्

தேவர்களின் தலைவனின் வடிவம் கொண்டு, ஐராவத யானையின் மேல் ஏறி, வரம் அளிப்பவன் அரசன் அம்பரீஷனிடம்— “நான் வரதன்” என்று கூறினான்।

Verse 9

इंद्र उवाच । वरं वरय भद्रं ते राजन्यन्मनसीप्सितम् । त्वां दृष्ट्वा भक्तिसंयुक्तमागतोऽहमसंशयम्

இந்திரன் கூறினான்— “அரசே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக! உன் மனம் விரும்பும் வரத்தை வேண்டிக் கொள். உன்னை பக்தியுடன் கூடியவனாகக் கண்டு, நிச்சயமாக நான் இங்கு வந்தேன்।”

Verse 10

अंबरीष उवाच । मुक्तिं दातुमशक्तोसि त्वं च वृत्रनिषूदन । तव प्रसादाद्देवेश त्रैलोक्यं मम वर्त्तते । स्वागतं गच्छ देवेश न वरो रोचते मम

அம்பரீஷன் கூறினான்—ஹே வ்ருத்ரநிஷூதன, நீ மோட்சம் அளிக்க இயலாதவன். ஹே தேவேசா, உன் அருளால் முத்திரிலோகமும் என் ஆட்சிக்குள் உள்ளது. தேவேசா, வருக; அமைதியுடன் செல்—எனக்கு எந்த வரமும் விருப்பமில்லை.

Verse 11

सर्वथा दास्यते मह्यं वरं तुष्टश्चतुर्भुजः । तदाहं प्रतिगृह्णामि गच्छ देव नमोस्तु ते

எல்லாவிதமாகவும் திருப்தியடைந்த நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவன் எனக்கு வரம் அளிப்பான். ஆகவே அதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன். ஹே தேவா, செல்; உனக்கு வணக்கம்.

Verse 12

इन्द्र उवाच । वरं वरय राजर्षे यत्ते मनसि वर्त्तते । ब्रह्मविष्णुत्रिनेत्राणामहमीशो नृपोतम

இந்திரன் கூறினான்—ஹே ராஜரிஷியே, உன் மனத்தில் இருப்பதையே வரமாகக் கேள். ஹே அரசர்களில் சிறந்தவனே, பிரம்மா, விஷ்ணு, திரிநேத்ரன் (சிவன்) இவர்களுக்கும் நான் ஆண்டவன்.

Verse 13

अन्येषां चैव देवानां त्रैलोक्यस्याप्यहं विभुः । वरं वरय तस्मात्त्वं प्रसादान्मे सुदुर्ल्लभम्

மற்ற தேவர்களுக்கும் முத்திரிலோகத்திற்கும் நானே வல்லமைமிக்க ஆண்டவன். ஆகவே என் அருளால் அரிதாகக் கிடைக்கும் வரத்தை நீ கேள்.

Verse 14

प्रसन्ने मयि राजेन्द्र प्रसन्नाः सर्वदेवताः । कुरु मे वचनं राजन्गृह्यतां वरमुत्तमम्

ஹே அரசர்களின் தலைவனே, நான் மகிழ்ந்தால் எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்வர். ஹே அரசே, என் சொல்லை ஏற்று—உத்தம வரத்தைப் பெற்றுக்கொள்.

Verse 15

अंबरीष उवाच । राजा त्वं सर्वदेवानां त्रैलोक्यस्य तथेश्वरः । सप्तद्वीपवती राजा अहं वृत्रनिषूदन

அம்பரீஷன் கூறினான்— நீ எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அரசன்; மும்முலகங்களின் ஆண்டவன். ஆனால் ஹே வ்ருத்ரநிஷூதனே, நான் ஏழு தீவுகளுடனான பூமியின் அரசன்.

Verse 16

हषीकेशस्य सद्भक्तं विद्धि मां तात निश्चयम् । आगतश्च हृषीकेशो वरं दास्यत्यसंशयम्

அன்புள்ளவனே, உறுதியாக அறிந்துகொள்— நான் ஹ்ருஷீகேசனின் உண்மைப் பக்தன். ஹ்ருஷீகேசன் வந்துள்ளார்; ஐயமின்றி வரம் அருள்வார்.

Verse 17

इन्द्र उवाच । ददतो मम भूपाल न गृह्णासि वरं यदि । वज्रं त्वां प्रेरयिष्यामि वधाय कृतनिश्चयः

இந்திரன் கூறினான்— அரசனே, நான் அளிக்கும் வரத்தை நீ ஏற்காவிட்டால், உன் வதத்திற்குத் தீர்மானித்து உன் மீது வஜ்ரத்தை எறிவேன்.

Verse 18

एवमुक्त्वा सहस्राक्षः सृक्किणी परिलेलिहन् । कुलिशं भ्रामयामास गृहीत्वा दक्षिणे करे

இவ்வாறு கூறி ஆயிரக் கண்களையுடைய இந்திரன் வாயின் ஓரங்களை நக்கிக்கொண்டு, வலக்கையில் வஜ்ரத்தைப் பிடித்து அதைச் சுழற்றத் தொடங்கினான்.

Verse 19

तस्येवं भ्राम्यमाणस्य महोत्पाता बभूविरे । ततः पर्वतशृंगाणि विशीर्णानि समंततः

அவன் இவ்வாறு சுழற்றிக் கொண்டிருக்கையில் பெரும் அபசகுனங்கள் எழுந்தன; உடனே எங்கும் மலைச் சிகரங்கள் உடைந்து சிதறின.

Verse 20

आवृतं गगन मेघैर्विधुन्वानैर्महीं तदा । न किंचिद्दृश्यते तत्र सर्वं संतमसावृतम्

அப்போது குலுங்கி சுழலும் மேகங்கள் வானத்தை மூடின; பூமியும் அவற்றால் ஆவரிக்கப்பட்டது. அங்கே எதுவும் காணப்படவில்லை; அனைத்தும் அடர்ந்த இருளால் மறைக்கப்பட்டது.

Verse 21

एतस्मिन्नेव काले तु स राजा हरिवत्सलः । निमील्य लोचने स्वीये समाधिस्थो बभूव ह

அதே நேரத்தில் ஹரிக்கு அன்பான அந்த அரசன் தன் கண்களை மூடி சமாதியில் நிலைபெற்றான்.

Verse 22

ततस्तुष्टो जगन्नाथ साक्षात्प्रत्यक्षतां गतः । ऐरावतः स गरुडस्तत्क्षणात्समजायत

பின்னர் திருப்தியடைந்த ஜகந்நாதன் நேரடியாக வெளிப்பட்டான். அதே கணத்தில் ஐராவதத்தின் இடத்தில் கருடன் தோன்றினான்.

Verse 23

तमुवाच हृषीकेशो मेघगंभीरया गिरा । ध्यानस्थितं नृपश्रेष्ठं शंख चक्रगदाधरः

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய ஹ்ருஷீகேசன் மேகம்போல் ஆழ்ந்த குரலில் தியானத்தில் இருந்த அந்த அரசர்களில் சிறந்தவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 24

श्रीभगवानुवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्सानन्यभक्त जनेश्वर । वरं वरय भद्रं ते यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—வத்ஸா, மனிதர்களின் அரசனே, நீ எனக்கு ஒருமுக பக்தன்; நான் உன்னால் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாக; மிக அரிதானதாக இருந்தாலும் ஒரு வரம் வேண்டு.

Verse 25

अंबरीष उवाच । यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम । संसाराब्धेस्तारणाय वरदो भव मे हरे

அம்பரீஷன் கூறினான்—ஓ பகவனே, நீர் प्रसன்னராக இருந்து எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், ஓ ஹரியே, இந்த சம்சாரக் கடலைக் கடக்க எனக்கு வரதனாக இருங்கள்।

Verse 26

पुलस्त्य उवाच । अथाह भगवान्विष्णुरंबरीषं जनाधिपम् । ज्ञानयोगं सुविस्तीर्णं संसारक्षयकारणम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பின்னர் பகவான் விஷ்ணு, ஜனாதிபதியான அம்பரீஷ அரசனை நோக்கி, சம்சாரப் பந்தம் சிதையக் காரணமான ஞானயோகத்தை விரிவாக உரைத்தார்।

Verse 27

यस्मिञ्जाते नरः सद्यः संसारान्मुच्यते नृप । श्रुत्वा स नृपतिः सम्यक्प्रणम्योवाच केशवम्

ஓ அரசே, எந்த (ஞானம்) உதித்தவுடனே மனிதன் உடனே சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுகிறானோ—அதை கேட்ட அந்த அரசன் முறையாக வணங்கி கேசவனிடம் பேசினான்।

Verse 28

अंबरीष उवाच । भगवन्यस्त्वया प्रोक्तो योगोऽयं मम विस्तरात् । दुर्ज्ञेयः स नृणां देव विशेषाच्च कलौ युगे

அம்பரீஷன் கூறினான்—ஓ பகவனே, நீர் எனக்கு விரிவாக உரைத்த இந்த யோகம் மனிதர்களால் அறிதல் கடினம், ஓ தேவா—கலியுகத்தில் மேலும் மிகக் கடினம்।

Verse 29

अपि चेत्सुप्रसन्नोऽसि क्रियायोगं ब्रवीहि मे । लोकानां तारणार्थाय शंखचक्रगदाधर

நீர் மிகப் प्रसன்னராக இருந்தால், எனக்கு கிரியாயோகத்தை அருளி உரையுங்கள், ஓ சங்க-சக்கர-கதாதரா—உலகங்களைத் தாரிக்க (கடத்த) வேண்டி।

Verse 30

पुलस्त्य उवाच । ततस्तस्मै नरेन्द्राय क्रियायोगं जनार्द्दनः । यथायोग्यं नृपश्रेष्ठ कथयामास केशवः

புலஸ்தியர் கூறினார்—அதன்பின் ஜனார்தனன் கேசவன், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்த மன்னனுக்கு ஏற்றவாறு கிரியாயோகத்தை விளக்கினான்।

Verse 31

तं श्रुत्वा तुष्टहृदयोंऽबरीषो वाक्यमब्रवीत्

அதை கேட்டுத் திருப்தியடைந்த இதயத்துடன் அம்பரீஷன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 32

अंबरीष उवाच । यदि तुष्टोऽसि भगवन्रूपेणानेन माधव । ममाश्रमे त्वं देवेश सदा सन्निहितो भव

அம்பரீஷன் கூறினான்—ஓ பகவான் மாதவா! இந்த ரூபத்தில் நீர் மகிழ்ந்திருந்தால், ஓ தேவேசா, என் ஆசிரமத்தில் நீர் எப்போதும் சன்னிதியாக இருப்பீராக।

Verse 33

यतस्त्वत्प्रतिमामेकामर्चयामि विधानतः । पूजयिष्यंति लोकास्त्वां शंखचक्रगदाधरम्

ஏனெனில் நான் விதிப்படி உமது ஒரே பிரதிமையை அர்ச்சிப்பேன்; மக்கள் உம்மை—சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கியவரை—வழிபடுவார்கள்।

Verse 34

पुलस्त्य उवाच । तथोक्तो माधवेनासौ चकार हरिमंदिरम् । प्रतिमां पूजयामास गन्धपुष्पानुलेपनैः

புலஸ்தியர் கூறினார்—மாதவன் அவ்வாறு சொன்னபின் அவன் ஹரிக்கான ஆலயத்தை அமைத்தான்; நறுமணம், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனங்களால் பிரதிமையைப் பூஜித்தான்।

Verse 35

ततः कालेन महता भगवान्विष्णुमंदिरे । तेनैव वपुषा प्राप्तः सपुत्रः सहबांधवः

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின், அவன் அதே உடல் வடிவத்தோடு பகவான் விஷ்ணுவின் ஆலயத்தை அடைந்தான்—மகனுடனும் உறவினர்களுடனும் சேர்ந்து।

Verse 36

अद्यापि भगवान्विष्णुः सत्यवाक्येन भूपतेः । सदा संनिहितो विष्णुस्तस्मिन्नवसरे कलौ

அரசே, அந்த அரசனின் சத்தியவாக்கின் வல்லமையால் இன்றும் அங்கே பகவான் விஷ்ணு எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறார்—கலியுகத்தின் அந்தப் புனித நேரத்தில் சிறப்பாக।

Verse 37

तदारभ्य महाराज क्रियायोगो धरातले । प्रवृत्तः प्रतिमाकारः काले च कलिसंज्ञके

மகாராஜா, அந்நேரத்திலிருந்து பூமியில் கிரியாயோகம் எனும் புனிதச் சடங்கு-ஒழுக்கம் வளர்ந்தது; மேலும் ‘கலி’ எனப்படும் யுகத்தில் விக்ரக (பிரதிமை) வழிபாடு நிலைபெற்றது।

Verse 38

यस्तं पूजयते भक्त्या हृषीकेशे नृपार्बुदे । स याति विष्णुसालोक्यं प्रसादाच्च हरेर्नृप

அர்புத அரசே, ஹ்ருஷீகேசனை பக்தியுடன் வழிபடுபவன், அரசே, ஹரியின் அருளால் விஷ்ணு-சாலோக்யத்தை அடைகிறான்।

Verse 39

एकादश्यां महाराज जागरं यः सदा नृप । करिष्यति निराहारो हृषीकेशाग्रतः स्थितः । स यास्यति परं स्थानं दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि

மகாராஜா, ஏகாதசியன்று உணவின்றி இருந்து ஹ்ருஷீகேசன் முன் நின்று ஜாகரணம் செய்பவன், தேவர்களுக்கும் அரிதான பரம பதத்தை அடைவான்।

Verse 40

यत्पुण्यं कपिलादाने कार्तिक्यां ज्येष्ठपुष्करे । तत्फलं लभते मर्त्त्यो हृषीकेशस्य दर्शनात्

கார்த்திக மாதத்தில் ஜ்யேஷ்ட-புஷ்கரத்தில் கபிலா பசு தானம் செய்தால் கிடைக்கும் புண்ணியப் பயன், ஹ்ருஷீகேசனை தரிசித்த மாத்திரத்தால் மனிதன் பெறுவான்.

Verse 41

शुक्ले वा यदि वा कृष्णे संप्राप्ते हरिवासरे । यः पश्यति हृषीकेशमश्वमेधफलं लभेत्

சுக்லபட்சமாயினும் கிருஷ்ணபட்சமாயினும், ஹரியின் வாரம் வந்தபோது—ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிப்பவன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பயனை அடைவான்.

Verse 42

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजयेत्तु विधानतः । यस्तत्र चतुरो मासन्सम्यग्व्रतपरायणः । अभ्यर्चयेद्धृषीकेशं न स भूयोऽभिजायते

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் விதிப்படி அவரை வழிபட வேண்டும். அங்கே நான்கு மாதங்கள் முறையான விரதத்தில் நிலைத்து ஹ்ருஷீகேசனை யதாவிதமாக அர்ச்சிப்பவன் மீண்டும் பிறவியடையான்.

Verse 43

एकः सर्वाणि तीर्थानि करोति नृपसत्तम । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

அரசர்களில் சிறந்தவரே! ஒருவன் எல்லா தீர்த்தங்களையும் சென்று அடைவான்; மற்றொருவன் மனம் ஒருமைப்படுத்தி சாத்துர்மாஸ்ய காலமெங்கும் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிப்பான்.

Verse 44

एको दानानि सर्वाणि ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छति । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒருவன் பிராமணர்களுக்கு எல்லா வகை தானங்களையும் அளிப்பான்; மற்றொருவன் நிலைத்த மனத்துடன் சாத்துர்மாஸ்ய காலமெங்கும் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிப்பான்.

Verse 45

एकः कन्यासहस्रं तु प्रदद्याच्च यथाविधि । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒருவன் விதிப்படி தானமாக ஆயிரம் கன்னியரை அளிக்கலாம்; மற்றொருவன் சமாதானச் சித்தத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்.

Verse 46

सूर्यग्रहे कुरुक्षेत्रे दद्याद्दानमनुत्तमम् । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

சூரிய கிரகணத்தில் குருக்ஷேத்திரத்தில் ஒருவன் ஒப்பற்ற தானம் செய்யலாம்; ஆனால் மற்றொருவன் ஒருமித்த மனத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்.

Verse 47

अग्निष्टोमादिभिर्यज्ञैर्यजत्येकः सदक्षिणैः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒருவன் அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்களை தக்ஷிணையுடன் நடத்தலாம்; மற்றொருவன் ஒருமித்த சித்தத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்.

Verse 48

एको हिमालयं गत्वा त्यजति स्व कलेवरम् । पश्यत्यन्यो हषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒருவன் இமயமலைக்கு சென்று அங்கே உடலைத் துறக்கலாம்; மற்றொருவன் சமாதான மனத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்.

Verse 49

एकस्तु भृगुपातेन त्यजेद्देहं सुतीर्थके । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒருவன் சிறந்த தீர்த்தத்தில் ‘ப்ருகுபாத’ செய்கையால் உடலைத் துறக்கலாம்; மற்றொருவன் ஒருமித்த சித்தத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்.

Verse 50

एकः प्रायोपवेशेन प्राणांस्त्यजति मानवः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒருவன் பிராயோபவேச விரதத்தால் உயிரைத் துறக்கிறான்; மற்றொருவன் சமாதானச் சித்தத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்।

Verse 51

ब्रह्मज्ञानं वदत्येकः श्रुत्वा ज्ञानवि शारदः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒருவன் பலவற்றைக் கேட்டு ஞானத்தில் தேர்ந்து பிரம்மஞானத்தை உரைக்கிறான்; மற்றொருவன் சமாதான மனத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்।

Verse 52

गयाश्राद्धं करोत्येकः पितृपक्षे नृपोत्तम । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஒருவன் பித்ருபக்ஷத்தில் கயா-சிராத்தம் செய்கிறான்; மற்றொருவன் சமாதானச் சித்தத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்।

Verse 53

चांद्रायणसहस्रं च करोत्येकः समाहितः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुमास्यं समाहितः

ஒருவன் ஒழுங்குடன் ஆயிரம் சாந்திராயணப் பிராயச்சித்தங்களைச் செய்கிறான்; மற்றொருவன் சமாதானச் சித்தத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்।

Verse 54

व्रतं तपः सहस्राब्दमेकः सम्यक्चरेन्नरः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒருவன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முறையாக விரதமும் தவமும் மேற்கொள்கிறான்; மற்றொருவன் சமாதானச் சித்தத்துடன் சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்।

Verse 55

एकस्तु चतुरो वेदान्सम्यक्पठति ब्राह्मणः । पश्यत्यन्यो हृषीकेशं चातुर्मास्यं समाहितः

ஒரு பிராமணன் முறையாக நான்கு வேதங்களையும் பாராயணம் செய்கிறான்; மற்றொருவன் மனம் ஒருமித்து சாத்துர்மாஸ்யத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசிக்கிறான்—இதுவே தர்மத்தின் உத்தம நிறைவு எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 56

बहुना किमिहोक्तेन शृणु संक्षेपतो नृप । एकतस्तु भवेत्सर्वमेकतो हरिदर्शनम्

இங்கே அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? அரசே, சுருக்கமாகக் கேள்—ஒருபுறம் எல்லாப் பலன்களும், மறுபுறம் ஹரியின் தரிசனமட்டுமே।

Verse 57

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्थातव्यं हरिसंनिधौ । अम्बरीषस्य राजर्षेः स्थानके पापनाशने

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் ஹரியின் சன்னிதியில் தங்க வேண்டும்—ராஜரிஷி அம்பரீஷரின் பாபநாசக திருத்தலத்தில்।

Verse 58

एकतस्तु हृषीकेश एकतः कर्णिकेश्वरः । तयोर्मर्त्या मृता ये च मानवा नृपसत्तम

ஒருபுறம் ஹ்ருஷீகேசன், மறுபுறம் கர்ணிகேஸ்வரன்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்த இருவருக்கிடையில் இறப்போர்…

Verse 59

अपि कृत्वा महत्पापं गच्छंति हरिसन्निधौ । हृषीकेशं समालोक्य सद्यो मुक्तिमवाप्नुयात्

மகாபாபம் செய்திருந்தாலும் ஹரியின் சன்னிதிக்குச் சென்றோர் ஹ்ருஷீகேசனை தரிசித்து உடனே முக்தியை அடையலாம்।

Verse 60

पुष्पमेकं हृषीकेशे यश्चारोपयते नृप । सुखसौभाग्यसंयुक्त इह लोके परत्र च

அரசே! ஹ்ருஷீகேசருக்கு ஒரே மலரையாவது அர்ப்பணிப்பவன், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பமும் நல்வாழ்வும் பெற்றவனாகிறான்.

Verse 61

हृषीकेशस्य यो भक्त्या करिष्यत्यनुलेपनम् । स यास्यति परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

பக்தியுடன் ஹ்ருஷீகேசருக்கு அனுலேபனம் (சந்தனாதி பூசல்) செய்பவன், முதுமையும் மரணமும் அற்ற பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 62

संमार्जनं च तस्याग्रे यः करोति समाहितः । यावत्यो रेणवस्तत्र तावद्वर्षशतानि सः । मोदते विष्णुलोकस्थो नात्र कार्या विचारणा

ஒருமுகச் சிந்தையுடன் அவர்முன் துடைப்பவன், அங்கு எத்தனைத் தூசுத் துகள்கள் உள்ளனவோ அவ்வளவு நூறு நூறு ஆண்டுகள் விஷ்ணுலோகத்தில் தங்கி மகிழ்வான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 63

कार्तिके शुक्लपक्षे च एकादश्यां नृपोत्तम । दीपमारोपयेद्यश्च हृषीकेशाग्रतो नृप

அரசர்களில் சிறந்தவனே! கார்த்திக மாத சுக்லபட்ச ஏகாதசியன்று, ஹ்ருஷீகேசரின் முன் விளக்கை ஏற்றி நிறுவுபவன், அரசே…

Verse 64

यथायथा प्रकाशेत पापं जन्मांतरार्जितम् । तथातथा व्रजेन्नाशं तस्य कायादशेषतः

அந்த விளக்கு எவ்வெவ்வளவு ஒளிருகிறதோ, அவ்வெவ்வளவு பிறவிபிறவியாகச் சேர்த்த பாவம் வெளிப்பட்டு, அதே அளவில் அழிந்து அவன் உடலிலிருந்து முற்றிலும் நீங்கும்.

Verse 65

पंचामृतेन यः पूजां हृषीकेशे करिष्यति । दध्ना क्षीरेण वा यस्तु न स भूयोऽभिजायते

யார் பஞ்சாமிருதத்தால் ஹ்ருஷீகேசனைப் பூஜிக்கிறாரோ, அல்லது தயிர் அல்லது பாலால் அர்ச்சிக்கிறாரோ, அவர் மீண்டும் பிறவி எடுக்கார்।

Verse 66

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन हृषीकेशं समर्चयेत् । संसारबंधतो राजन्मुक्तिमाप्नोति मानवः

ஆகையால், அரசே, எல்லா முயற்சியுடனும் ஹ்ருஷீகேசனைச் சரிவர ஆராதிக்க வேண்டும். மனிதன் சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு மோக்ஷத்தை அடைகிறான்।

Verse 67

हृषीकेशे विशेषेण कर्त्तव्यं पूजनं सदा

ஹ்ருஷீகேசனுக்குப் பூஜை எப்போதும் செய்ய வேண்டும்—சிறப்பாகவும் தனித்த பக்தியுடனும்।