नाऽहं शोचामि भूपाल मरणं स्वशरीरगम् । यथेमं वालकं दीनं क्षीरास्वादनलंपटम्
nā'haṃ śocāmi bhūpāla maraṇaṃ svaśarīragam | yathemaṃ vālakaṃ dīnaṃ kṣīrāsvādanalaṃpaṭam
ஓ அரசே! என் உடலுக்கு வரும் மரணத்தை நான் அவ்வளவு வருந்தவில்லை; ஆனால் இந்த ஏழைக் குட்டி—உதவியற்றது, பாலின் சுவைக்காக ஏங்குவது—அதற்காகவே நான் அதிகம் துயருறுகிறேன்।
Mṛgī (the doe)
Type: kshetra
Scene: The doe, weakening, gestures toward her unseen fawn—describing its hunger for milk; her eyes soften with maternal love even as life fades; the king is struck with remorse.
Dharma values protection of dependents; harming a caregiver multiplies suffering and karmic weight.
Not specified in this verse; it functions within a tīrtha-glorifying narrative arc.
None in this verse.