Adhyaya 8

Verse 1

। लोमश उवाच । तस्करोऽपि पुरा ब्रह्मन्सर्वधर्मबाहिष्कृतः । ब्रह्मघ्नोऽसौ सुरापश्च सुवर्णस्य च तस्करः

லோமசர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, முற்காலத்தில் ஒருவன் திருடன் இருந்தான்; அவன் எல்லா தர்மத்திலிருந்தும் விலக்கப்பட்டவன். அவன் பிராமணஹந்தகன், மதுபானி, பொன் திருடனும் ஆவான்।

Verse 2

लंपटोहि महापाप उत्तमस्त्रीषु सर्वदा । द्यूतकारी सदा मंदः कितवैः सह संगतः

அவன் காமலம்படனும் மகாபாபியும்; எப்போதும் பிறருடைய உயர்ந்த பெண்களை நாடுபவன். அவன் எந்நாளும் சூதாடி, மந்தபுத்தியுடன் ஏமாற்றுவோரின் கூட்டத்தில் இருந்தான்।

Verse 3

एकदा क्रीडता तेन हारितं द्यूतमद्भुतम् । कितवैर्मर्द्यमानो हि तदा नोवाच किञ्चन

ஒருமுறை அவன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில், அந்த அற்புத சூதாட்டத்தில் பெரிதும் தோற்றான். சூதர்களால் அடிக்கப்பட்டபோதும், அப்போது அவன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை।

Verse 4

पीडितोऽप्यभवत्तूष्णीं तैरुक्तः पापकृत्तमः । द्यूते त्वया च तद्द्रव्यं हारितं किं प्रयच्छसि

வேதனைப்பட்டும் அவன் மௌனமாக இருந்தான். அப்போது அவர்கள் அந்தப் பெரும் பாவியிடம்—“சூதாட்டத்தில் நீ அந்தச் செல்வத்தை இழந்தாய்; இப்போது என்ன கொடுப்பாய்?” என்றனர்.

Verse 5

नो वा तत्कथ्यतां शीघ्रं याथातथ्येन दुर्मते । यद्धारितं प्रयच्छामि रात्रावित्यब्रवीच्च सः

அவர்கள்—“அப்படியில்லையெனில், விரைவாக உண்மையையே சொல், துர்புத்தியே!” என்றனர். அவன்—“நான் இழந்ததை இரவில் திருப்பிச் செலுத்துவேன்” என்றான்.

Verse 6

तैर्मुक्तस्तेन वाक्येन गतास्ते कितवादयः । तदा निशीथसमये गतोऽसौ शिवमंदिरम्

அவன் சொன்ன வார்த்தையால் அவனை விடுவித்து சூதாடிகள் முதலியோர் சென்றனர். பின்னர் நள்ளிரவு நேரத்தில் அவன் சிவன் ஆலயத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 7

शिरोधिरुह्य शम्भोश्च घण्टामादातुमुद्यतः । तावत्कैलासशिखरे शंभुः प्रोवाच किंकरान्

சம்புவின் (லிங்கத்தின்) தலைமேல் ஏறி மணி எடுக்கத் துணிந்தான். அதே வேளையில் கைலாசச் சிகரத்தில் சம்பு தம் கிங்கரர்களிடம் கூறினார்.

Verse 8

अनेन यत्कृतं चाद्य सर्वेषामधिकं भुवि । सर्वेषामेव भक्तानां वरिष्ठोऽयं च मत्प्रियः

“இன்று இவன் செய்தது பூமியில் அனைவரையும் மிஞ்சியது. உண்மையாகவே, எல்லா பக்தர்களிலும் இவனே சிறந்தவன்; எனக்கு மிகப் பிரியமானவன்.”

Verse 9

इति प्रोक्त्वान यामास वीरभद्रादिभिर्गणैः । ते सर्वे त्वरिता जग्मुः कैलासाच्छिववल्लभात्

இவ்வாறு கூறி தேவாதிதேவன் சிவன் வீரபத்ரன் முதலிய கணங்களை அனுப்பினான். சிவனுக்குப் பிரியமான கைலாசத்திலிருந்து அவர்கள் அனைவரும் விரைந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 10

सर्वैर्डमरुनादेन नादितं भुवनत्रयम् । तान्दृष्ट्वा सहसोत्तीर्य तस्करोसौ दुरात्मवान् । लिंगस्य मस्तकात्सद्यः पलायनपरोऽभवत्

அவர்களுடைய டமரு நாதத்தால் மூவுலகமும் முழங்கியது. அவர்களைப் பார்த்ததும் அந்தத் துஷ்டத் திருடன் லிங்கத்தின் உச்சியிலிருந்து உடனே குதித்து இறங்கி, தப்பிச் செல்லவே முனைந்தான்.

Verse 11

पलायमानं तं दृष्ट्वा वीरभद्रः समाह्वयत्

அவன் தப்பிச் செல்லக் கண்ட வீரபத்ரன் அவனை அழைத்தான். கோபத்துடன் “நில், நில்!” என்று உரைத்தான்.

Verse 12

कस्माद्विभेपि रे मन्द देवदेवो महेस्वरः । प्रसन्नस्तव जातोद्य उदारचरितो ह्यसौ

“ஏ மூடனே! நீ ஏன் அஞ்சுகிறாய்? தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் இன்று உன்னிடம் प्रसன்னனானான்; அவர் உண்மையிலே உயர்ந்த நற்குணம் உடையவர்.”

Verse 13

इत्युक्त्वा तं विमाने च कृत्वा कैलासमाययौ । पार्षदो हि कृतस्तेन तस्करो हि महात्मना

இவ்வாறு கூறி அவனை விமானத்தில் ஏற்றி கைலாசத்திற்குத் திரும்பினான். அந்த மகாத்மா ஆண்டவன் அந்தத் திருடனைத் தன் பார்ஷதனாக ஆக்கினான்.

Verse 14

तस्माद्भाव्या शिवे भक्तिः सर्वेषामपि देहिनाम् । पशवोऽपि हि पूज्याः स्युः किं पुनर्मानवाभुवि

ஆகையால் உடலுடைய எல்லா உயிர்களும் சிவபக்தியை வளர்த்தல் வேண்டும். சிவசம்பந்தத்தால் மிருகங்கள்கூட வணக்கத்திற்குரியவையாகின், பூமியில் மனிதர் எவ்வளவு மேன்மையாகப் போற்றப்படுவர்!

Verse 15

ये तार्किकास्तर्कपरास्तथ मीमांसकाश्च ये । अन्योन्यवादिनश्चान्ये चान्ये वात्मवितर्ककाः

வாதத்தில் ஈடுபடும் தர்க்கிகரும், மீமாம்ஸகரும்; மேலும் ஒருவரோடு ஒருவர் வாதாடுவோரும், இன்னும் சிலர் ஆத்மவிசாரத்தில் தர்க்கம் செய்வோரும்—

Verse 16

एकवाक्यं न कुर्वंति शिवार्चनबहिष्कृताः । तर्को हि क्रियते यैश्च तेसर्वे किं शिवं विना

சிவார்ச்சனையை விலக்குவோர் ஒருமொழி, ஒருமுடிவுக்கு வரார். வெறும் தர்க்கவாதமே செய்வோர்—சிவன் இன்றித் தாங்கள் எல்லாம் என்ன?

Verse 17

तथा किं बहुनोक्तेन सर्वेऽपि स्थिरजंगमाः । प्राणिनोऽपि हि जायंते केवलं लिंगधारिणः

மேலும் அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? அசைவற்றதும் அசைவதும் ஆகிய எல்லா உயிர்களும் உண்மையில் லிங்கதாரிகளாகவே பிறக்கின்றன.

Verse 18

पिण्डीयुक्तं यता लिंगं स्थापितं च यथाऽभवत् । तथा नरा लिंगयुक्ताः पिण्डीभूतास्तता स्त्रियः

பிண்டி/பீடிகையுடன் லிங்கம் நிறுவப்பட்டதுபோல, ஆண்கள் லிங்கயுக்தர்; பெண்கள் அதற்கேற்ப பிண்டி-ஸ்வரூபம், ஆதாரரூபம் உடையவர்.

Verse 19

शिवशक्तियुतं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । तं शिवं मौढ्यतस्त्यक्त्वा मूढाश्चान्यं भजंति ये

இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் சிவ-சக்தியால் நிறைந்துள்ளது. மயக்கத்தால் அந்தச் சிவனை விட்டுவிட்டு வேறொருவரை வழிபடுவோர் உண்மையிலே மூடர்.

Verse 20

धर्ममात्यंतिकं तुच्छं नश्वरं क्षणभंगुरम् । यो विष्णुः स शिवो ज्ञेयो यः शिवो विष्णुरेव सः

பெயரளவில் ‘அத்தியந்திக’ எனப்படும் உலகிய தர்மம் அற்பம், நிலையற்றது, கணநேரத்தில் அழிவது. அறிக—விஷ்ணுவே சிவன்; சிவனே விஷ்ணு.

Verse 21

पीठिका विष्णुरूपं स्याल्लिंगरूपी महेश्वरः । तस्माल्लिंगार्चनं श्रेष्ठं सर्वेषामपि वै द्विजाः

பீடிகை விஷ்ணுரூபம்; மகேஸ்வரன் லிங்கரூபம். ஆகவே, ஓ இருமுறை பிறந்தோரே, லிங்கார்ச்சனை எல்லோருக்கும் மிகச் சிறந்தது.

Verse 22

ब्रह्मा मणिमयं लिंगं पूजयत्यनिशं शुभम् । इन्द्रो रत्नमयं लिंगं चन्द्रो मुक्तामयं तथा

பிரம்மா எப்போதும் மங்களமான மணிமய லிங்கத்தை வழிபடுகிறார்; இந்திரன் ரத்தினமய லிங்கத்தை, சந்திரனும் முத்துமய லிங்கத்தை வழிபடுகிறார்.

Verse 23

भानुस्ताम्रमयं लिंगं पूजयत्यनिशं शुभम् । रौक्मं लिंगं कुबेरश्च पाशी चारक्तमेव च

பானு (சூரியன்) எப்போதும் மங்களமான தாமிரமய லிங்கத்தை வழிபடுகிறார். குபேரன் பொன்மய லிங்கத்தை, பாசி (வருணன்) சிவப்புநிற லிங்கத்தையும் வழிபடுகிறார்.

Verse 24

यमो नीलमयं लिंगं राजतं नैरृतस्तथा । काश्मीरं पवनो लिंगमर्चयत्यनिशं विभोः

யமன் நீலமய லிங்கத்தை வழிபடுகிறான்; நைர்ருதனும் வெள்ளி லிங்கத்தை அர்ச்சிக்கிறான். மேலும் பவனன் (காற்றுத் தேவன்) ஆண்டவனின் காஷ்மீர நிற (குங்கும-கேசரி) லிங்கத்தை இடையறாது ஆராதிக்கிறான்.

Verse 25

एवं ते लिंगिताः सर्वे लोकपालाः सवासवाः । तथा सर्वेऽपि पाताले गंधर्वाः किंनरैः सह

இவ்வாறு வாசுக்களுடன் கூடிய எல்லா லோகபாலர்களும் லிங்கபக்தியால் குறியிடப்பட்டவர்கள். அதுபோல பாதாளத்திலும் கின்னரர்களுடன் கூடிய எல்லா கந்தர்வர்களும் அதே பக்தியில் நிலைத்துள்ளனர்.

Verse 26

दैत्यानां वैष्णवाः केचित्प्रह्लादप्रमुखा द्विजाः । तथाहि राक्षसानां च विभीषणपुरोगमाः

ஓ இருபிறப்பாளனே! தைத்யர்களில் சிலர் வைஷ்ணவர்கள்—அவர்களில் பிரஹ்லாதன் முதன்மை. அதுபோல ராக்ஷஸர்களிலும் விபீஷணன் தலைமையில் பக்தர்கள் உள்ளனர்.

Verse 27

बलिश्च नमुचिश्चैव हिरण्यकशिपुस्तथा । वृषपर्वा वृषश्चैव संह्रादो बाण एव च

பலியும் நமுசியும், மேலும் ஹிரண்யகசிபுவும்; வ்ருஷபர்வாவும் வ்ருஷனும்; ஸம்ஹ்ராதனும் பாணனும்—இவர்கள் இங்கு கூறப்படும் புகழ்பெற்றோர்.

Verse 28

एते चान्ये च बहवः शिष्याः शुक्रस्य धीमतः । एवं शिवार्चनरताः सर्वे ते दैत्यदानवाः

இவர்களும் இன்னும் பலரும் ஞானமிக்க சுக்ராசாரியரின் சீடர்கள். இவ்வாறு அந்தத் தைத்ய-தானவர்கள் அனைவரும் சிவார்ச்சனையில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

Verse 29

राक्षसा एव ते सर्वे शिवपूजान्विताः सदा । हेतिः प्रहेतिः संयातिर्विघसः प्रघसस्तथा

அவர்கள் அனைவரும் ராட்சசர்களே; எப்போதும் சிவபூஜையில் ஈடுபட்டிருந்தனர்—ஹேதி, பிரஹேதி, ஸம்யாதி, விகஸ, மேலும் பிரகஸ।

Verse 30

विद्युज्जिह्वस्तीक्ष्णदंष्ट्रो धूम्राक्षो भीमविक्रमः । माली चैव सुमाली च माल्यवानतिभीषमः

வித்யுஜ்ஜிஹ்வ, தீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ர, தூம்ராக்ஷ—பயங்கர வீரத்தினர்; மேலும் மாலி, சுமாலி, மிக அச்சமூட்டும் மால்யவான்।

Verse 31

विद्युत्कैशस्तडिज्जिह्वो रावणश्च महाबलः । कुंभकर्णो दुराधर्षो वेगदर्शी प्रतापवान्

வித்யுத்கைஷ, தடிஜ்ஜிஹ்வ, மஹாபலன் ராவணன்; மேலும் வெல்ல இயலாத கும்பகர்ணன், பிரகாசமும் வீரமும் உடைய வேகதர்ஶி।

Verse 32

एते हि राक्षसाः श्रेष्ठा शिवार्चनरताः सदा । लिंगमभ्यर्च्य च सदा सिद्धिं प्राप्ताः पुरा तु ते

இவர்கள் ராட்சசர்களில் சிறந்தவர்கள்; எப்போதும் சிவார்ச்சனையில் ஈடுபட்டவர்கள். லிங்கத்தை இடையறாது வழிபட்டு, முன்னாளில் அவர்கள் சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 33

रावणेन तपस्तप्तं सर्वेषामपि दुःखहम् । तपोधिपो महादेवस्तुतोष च तदा भृशम्

ராவணன் செய்த தவம் அனைவருக்கும் துயரத்தைத் தருவதாக இருந்தது; ஆயினும் தவத்தின் அதிபதியான மகாதேவன் அப்போது மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்।

Verse 34

वरान्प्रायच्छत तदा सर्वेषामपि दुर्लभान् । ज्ञानं विज्ञानसहितं लब्धं तेन सदाशिवात्

அப்போது மகாதேவர் அனைவருக்கும் அரிதாகக் கிடைக்கும் வரங்களை அருளினார். ராவணன் சதாசிவனிடமிருந்து ஞானமும் விஞ்ஞானமும் (அனுபவப் புலனறிவு) உடனே பெற்றான்.

Verse 35

अजेयत्वं च संग्रामे द्वैगुण्यं शिरसामपि । पंचवक्त्रो महा देवो दशवक्त्रोऽथ रावणः

மேலும் அவன் போரில் அஜேயத்தையும், தலைகள் இரட்டிப்பாகும் வரத்தையும் பெற்றான். மகாதேவர் பஞ்சவக்த்ரர்; அப்போது ராவணன் தசவக்த்ரனானான்.

Verse 36

देवानृषीन्पितॄंश्चैव निर्जित्य तपसा विभुः । महेशस्य प्रसादाच्च सर्वेषामधिकोऽभवत्

தவத்தின் வலிமையால் தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள் ஆகியோரையும் வென்று, அந்த வல்லவன் மகேசனின் அருளால் அனைவரிலும் மேலானவனானான்.

Verse 37

राजा त्रिकूटाधिपतिर्महेशेन कृतो महान् । सर्वेषां राक्षसानां च परमासनमास्तितः

அந்த அரசன்—திரிகூடத்தின் அதிபதி—மகேசனால் மிகுந்த மகிமை பெற்றான்; மேலும் எல்லா ராக்ஷசர்களிலும் பரமாசனத்தில் அமர்ந்தான்.

Verse 38

तपस्विनां परीक्षायै यदृषीणां विहिंसनम् । कृतं तेन तदा विप्रा रावणेन तपस्विना

ஓ விப்ரர்களே, தவசிகளின் தவத்தைச் சோதிக்கவே அந்த தவசி ராவணன் அப்போது ரிஷிகளுக்கு செய்த எந்தத் துன்புறுத்தலும் அதற்காகவே செய்தான்.

Verse 39

अजेयो हि महाञ्जातो रावणो लोकरावणः । सृष्ट्यंतरं कृतं येन प्रसादाच्छंकरस्य च

உண்மையிலே ராவணன்—‘உலகங்களை அச்சுறுத்துபவன்’—மகாபலனாய் அஜேயனாய் பிறந்தான்; சங்கரனின் அருளால் சிருஷ்டி ஒழுங்கிலேயே மாற்றம் செய்தான்.

Verse 40

लोकपाला जितास्तेन प्रतापेन तपस्विना । ब्रह्मापि विजितो येन तपसा परमेण हि

அந்த தவசியின் பிரதாபமும் தேஜஸும் காரணமாக லோகபாலர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; அவனது பரம தவத்தால் பிரம்மாவும் அடக்கப்பட்டார்.

Verse 41

अमृतांशुकरो भूत्वा जितो येन शशी द्विजाः । दाहकत्वाज्जितो वह्निरीशः कैलासतोलनात्

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அமுதமெனும் கதிர்களை வழங்கும் சந்திரனும் அவனால் அடக்கப்பட்டான்; எரிக்கும் வல்லமையில் அக்னியும் தோற்கடிக்கப்பட்டது; கைலாசத்தைத் தூக்கியதால் ஈசனுக்கும் சவால் எழுந்தது.

Verse 42

ऐश्वर्येण जितश्चेन्द्रो विष्णुः सर्वगतस्तथा । लिंगार्चनप्रसादेन त्रैलोक्यं च वशीकृतम्

ஐஸ்வர்யத்தின் வலிமையால் இந்திரனும் வெல்லப்பட்டான்; அதுபோல அனைத்திலும் நிறைந்த விஷ்ணுவும்; மேலும் லிங்கார்ச்சனையின் அருளால் மூவுலகமும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.

Verse 43

तदा सर्वे सुरगणा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । मेरुपृष्ठं समासाद्य सुमंत्रं चक्रिरे तदा

அப்போது பிரம்மா-விஷ்ணு முன்னிலையில் எல்லா தேவர்களும் மேரு மலையின் முதுகுப்பகுதி (சிகரப் பகுதி) அடைந்து, அங்கே மங்களமான மந்திரச் சடங்கை நிகழ்த்தினர்.

Verse 44

पीडिताः स्मो रावणेन तपसा दुष्करेण वै । गोकर्णाख्ये गिरौ देवाः श्रूयतां परमाद्भुतम्

தேவர்களே! கோகர்ணம் என்னும் மலையில் ராவணனின் மிகக் கடுமையான தவத்தினால் நாங்கள் துன்புறுகிறோம். மிகவும் அற்புதமான இதைக் கேளுங்கள்.

Verse 45

साक्षाल्लिंगार्चनं येन कृतमस्ति महात्मना । ज्ञानज्ञेयं ज्ञानगम्यं यद्यत्परममद्भुतम् । तत्कृतं रावणेनैव सर्वेषां दुरतिक्रमम्

அந்த மகாத்மா சிவலிங்கத்தை நேரடியாக வழிபட்டார். அறிவால் அறியத்தக்கதும், அறிவால் அடையக்கூடியதும், மிகவும் அற்புதமானதுமான அனைத்தையும் ராவணன் ஒருவனே செய்தான்.

Verse 46

वैराग्यं परमास्थाय औदार्यं च ततोऽधिकम् । तेनैव ममता त्यक्ता रावणेन महात्मना

சிறந்த வைராக்கியத்தையும், அதைவிட மேலான தாராள குணத்தையும் மேற்கொண்டு, அந்த மகாத்மாவான ராவணன் பற்றை (மமதை) துறந்தான்.

Verse 47

संवत्सरसहस्राच्च स्वशिरो हि महाभुजः । कृत्त्वा करेण लिंगस्य पूजनार्थं समर्पयत्

ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிந்த பிறகு, அந்த நீண்ட கைகளை உடையவன் தன் கைகளாலேயே தன் தலையை வெட்டி சிவலிங்க பூஜைக்கு அர்ப்பணித்தான்.

Verse 48

रावणस्य कबंधं च तदग्रे च समीपतः । योगधारणया युक्तं परमेण समाधिना

ராவணனின் தலையற்ற உடல் (கபந்தம்) அங்கேயே எதிரில், யோக நிலையில் நின்று உயர்ந்த சமாதியில் ஆழ்ந்திருந்தது.

Verse 49

लिंगे लयं समाधाय कयापि कलया स्थितम् । अन्यच्छिरोविवृश्च्यैवं तेनापि शिवपूजनम् । कृतं नैवान्यमुनिना तथा चैवापरेणहि

லிங்கத்தில் தன் உணர்வை லயப்படுத்தி, ஓர் தெய்வீக சக்தியால் அங்கேயே நிலைத்திருந்தான். பின்னர் அதே முறையில் இன்னொரு தலையையும் வெட்டி, மீண்டும் சிவபூஜை செய்தான்—இத்தகைய செயல் வேறு எந்த முனிவராலும், யாராலும் செய்யப்படாதது.

Verse 50

एवं शिरांस्येव बहूनि तेन समर्पितान्येव शिवार्चनार्थे । भूत्वा कबंधो हि पुनः पुनश्च शिवोऽसौ वरदो बभूव

இவ்வாறு சிவாராதனைக்காக அவன் பல தலைகளை அர்ப்பணித்தான். அவன் மீண்டும் மீண்டும் தலைஇல்லாத உடலாக (கபந்தமாக) ஆனாலும், அந்தச் சிவனே அவனுக்கு வரம் அளிப்பவனானான்.

Verse 51

मया विनासुरस्तत्र पिंडीभूतेन वै पुरा । वरान्वरय पौलस्त्य यथेष्टं तान्ददाम्यहम्

முன்பு நான் அங்கே பிண்டீபூத வடிவில் வெளிப்பட்டிருந்தபோது, என்னைத் தவிர அங்கே எந்த அசுரனும் நிலைக்க முடியாது. ஓ பௌலஸ்த்யா, வரங்களைத் தேர்ந்தெடு; உன் விருப்பம்போல் அவற்றை நான் அளிப்பேன்.

Verse 52

रावणेन तदा चोक्तः शिवः परममंगलः । यदि प्रसन्नो भगवन्देयो मे वर उत्तमः

அப்போது ராவணன் பரம மங்களமான சிவனிடம் கூறினான்—“பகவானே, நீங்கள் प्रसன்னமாக இருந்தால், எனக்கு உயர்ந்த வரத்தை அருளுங்கள்.”

Verse 53

न कामयेऽन्यं च वरमाश्रये त्वत्पदांबुजम् । यथा तथा प्रदातव्यं यद्यस्ति च कृपा मयि

“வேறு எந்த வரமும் எனக்கு வேண்டாம்; உங்கள் திருவடித் தாமரைகளையே சரணாக அடைகிறேன். என்மேல் கருணை இருந்தால், உமக்கு ஏற்றபடி எவ்வாறு வேண்டுமோ அவ்வாறே அருளுங்கள்.”

Verse 54

तदा सदाशिवेनोक्तो रावणो लोकरावणः । मत्प्रसादाच्च सर्वं त्वं प्राप्स्यसे मनसेप्सितम्

அப்போது சதாக்ஷிவன் உலகங்களை அச்சுறுத்தும் ராவணனை நோக்கி கூறினான்—“என் அருளால் நீ மனம் விரும்பிய அனைத்தையும் நிச்சயமாகப் பெறுவாய்।”

Verse 55

एवं प्राप्तं शिवात्सर्वं रावणेन सुरेश्वराः । तस्मात्सर्वैर्भवद्भिश्च तपसा परमेण हि

தேவேந்திரர்களே! இவ்வாறு ராவணன் சிவனிடமிருந்து அனைத்தையும் பெற்றான்; ஆகவே நீங்கள் அனைவரும் பரம தவத்தை உறுதியாக மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 56

विजेतव्यो रावणोयमिति मे मनसि स्थितम् । ्च्युतस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्माद्या देवतागणाः

“இந்த ராவணனை வெல்லவே வேண்டும்”—என்று என் மனத்தில் உறுதி நிலைத்தது. ச்யுதனின் சொற்களை கேட்டதும் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் ஆலோசனையில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 57

चिंतामापेदिरे सर्वे चिरं ते विषयान्विताः । ब्रह्मापि चेंद्रियग्रस्तः सुता रमितुमुद्यतः

புலன்விஷயங்களில் நீண்ட காலம் கட்டுண்டிருந்த அவர்கள் அனைவரும் கவலையில் ஆழ்ந்தனர்; புலன்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பிரம்மாவும் தன் மகளுடன் காமவிளையாட்டில் ஈடுபட முனைந்தான்।

Verse 58

इंद्रो हि जारभावाच्च चंद्रो हि गुरुतल्पगः । यमः कदर्यभावाच्च चंचलत्वात्सदागतिः

இந்திரன் பரதாரவிருப்ப மனப்பான்மையால், சந்திரன் குருவின் படுக்கையை மீறிய குற்றத்தால், யமன் கஞ்சத்தனத்தால்—இவ்வாறு நிலையற்ற தன்மையால் அவர்கள் எப்போதும் வீழ்ச்சிக்கே ஆளாகின்றனர்।

Verse 59

पावकः सर्वभक्षित्वात्तथान्ये देवतागणाः । अशक्ता रावणं जेतुं तपसा च विजृंभितम्

எல்லாவற்றையும் விழுங்கும் பாவகன் (அக்னி) மற்றும் பிற தேவர்கணங்களும், தவத்தால் மிகுந்த வலிமை பெற்ற ராவணனை வெல்ல இயலாதவர்களாயினர்.

Verse 60

शैलादो हि महातेजा गणश्रेष्ठः पुरातनः । बुद्धि मान्नीतिनिपुणो महाबलपराक्रमी

சைலாதன் மகாதேஜஸ்வி, பழமையானவன், கணங்களில் முதன்மையானவன்; புத்திமான், நெறிநூலில் நிபுணன், மாபெரும் வலமும் வீரமும் உடையவன்.

Verse 61

शिवप्रियो रुद्ररूपी महात्मा ह्युवाच सर्वानथ चेंद्रमुख्यान् । कस्माद्यूयं संभ्रमादागताश्च एतत्सर्वं कथ्यतां विस्तरेण

சிவனுக்கு அன்பான, ருத்ரரூபம் தாங்கிய மகாத்மா, இந்திரன் முதலிய அனைவரையும் நோக்கி—“ஏன் இவ்வளவு அவசரமும் கலக்கமும் கொண்டு வந்தீர்கள்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்” என்றார்.

Verse 62

नंदिना च तदा सर्वे पृष्टाः प्रोचुस्त्वरान्विताः

அப்போது நந்தி கேட்டவுடன், அவர்கள் அனைவரும் அவசரத்துடன் ஒரே நேரத்தில் பதிலளித்தனர்.

Verse 63

देवा ऊचुः । रावणेन वयं सर्वे निर्जिता मुनिभिः सह । प्रसादयितुमायाताः शिवं लोकेश्वरेश्वरम्

தேவர்கள் கூறினர்—“முனிவர்களுடன் நாங்கள் அனைவரும் ராவணனால் தோற்கடிக்கப்பட்டோம். உலகங்களின் ஈசர்களுக்கும் ஈசரான சிவபெருமானை அருள்பெறச் செய்ய வந்தோம்.”

Verse 64

प्रहस्य भगवान्नंदी ब्रह्माणं वै ह्युवाच ह । क्व यूयं क्व शिवः शंभुस्तपसा परमेण हि । द्रष्टव्यो हृदि मध्यस्थः सोऽद्य द्रष्टुं न पार्यते

புன்னகையுடன் பகவான் நந்தி பிரம்மாவிடம் கூறினார்— “நீங்கள் எங்கே, சிவன் சம்பு எங்கே! அவர் பரம தவத்தால் இதயத்தின் நடுவில் நிலைத்து காணத்தக்கவர்; ஆனால் இன்று நீங்கள் அவரைக் காண இயலவில்லை।”

Verse 65

यावद्भावा ह्यनेकाश्च इंद्रियार्थास्तथैव च । यावच्च ममताभावस्तावदीशो हि दुर्लभः

மனம் பல திசைகளில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வரை, புலன்களின் பொருள்கள் நிலைத்திருக்கும் வரை, ‘என்னுடையது’ என்ற மமதை நீடிக்கும் வரை— இறைவன் பெறுதல் உண்மையிலே அரிது।

Verse 66

जितेंद्रियाणां शांतानां तन्निष्ठानां महात्मनाम् । सुलभो लिंगरूपी स्याद्भवतां हि सुदुर्लभः

புலன்களை வென்று, அமைதியுடன், அதிலே உறுதிநிலையுடைய மகாத்மர்களுக்கு லிங்கரூபமான ஈசன் எளிதில் கிடைப்பான்; ஆனால் உங்களுக்கு அவர் மிக அரிது।

Verse 67

तदा ब्रह्मादयो देवा ऋषयश्च विपश्चितः । प्रणम्य नंदिनं प्राहुः कस्मात्त्वं वानराननः । तत्सर्वं कथयान्यं च रावणस्य तपोबलम्

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள், ஞானமிக்க ரிஷிகள் நந்தியை வணங்கி கூறினர்— “உமக்கு வானரமுகம் ஏன்? அதையெல்லாம் எங்களுக்குச் சொல்லும்; மேலும் ராவணனின் தவவலத்தையும் விளக்குக।”

Verse 68

नंदीश्वर उवाच । कुबेरोऽधिकृतस्तेन शंकरेण महात्मना । धनानामादिपत्ये च तं द्रष्टुं रावणोऽत्र वै

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்— “மகாத்மா சங்கரர் குபேரனை செல்வத்தின் ஆதிபதியாக நியமித்தார். அவரைக் காணவே இங்கே ராவணனும் வந்தான்।”

Verse 69

आगच्छत्त्वरया युक्तः समारुह्य स्ववाहनम् । मां दृष्ट्वा चाब्रवीत्क्रुद्धः कुबेरो ह्यत्र आगतः

அவன் விரைந்து தன் வாகனத்தில் ஏறி வந்தான். என்னைக் கண்டதும் கோபத்துடன் கூறினான்— “குபேரன் இங்கே வந்தான்!”

Verse 70

त्वया दृष्टोऽथ वात्रासौ कथ्यतामविलंबितम् । किं कार्यं धनदेनाद्य इति पृष्टो मया हि सः

அவன் கூறினான்— “நீ அவனைப் பார்த்தாயா இல்லையா? தாமதமின்றி சொல்.” அப்போது நான் கேட்டேன்— “இன்று தனதன் (குபேரன்) உடன் உனக்கு என்ன வேலை?”

Verse 71

तदोवाच महातेजा रावणो लोकरावणः । मय्यश्रद्धान्वितो भूत्वा विषयात्मा सुदुर्मदः

அப்போது பேர்தேஜஸுடைய, உலகங்களை அச்சுறுத்தும் ராவணன், என்னிடத்தில் நம்பிக்கை இழந்து, இன்பவிஷயங்களில் மூழ்கி, கடும் அகந்தையுடன் பேசினான்।

Verse 72

शिक्षापयितुमारब्धो मैवं कार्यमिति प्रभो । यथाहं च श्रिया युक्त आढ्योऽहं बलवानहम् । तथा त्वं भव रे मूढ मा मूढत्वमुपार्जय

என்னை ‘போதிக்க’ தொடங்கி அவன் கூறினான்— “பிரபோ, இப்படிச் செய்யாதீர். நான் திருமகள் அருளுடன் செல்வமும் வலிமையும் உடையவன்; அதுபோல நீயும் ஆகு, ஏ மூடா! மூடத்தனத்தைச் சேர்த்துக்கொள்ளாதே.”

Verse 73

अहं मूढः कृतस्तेन कुबेरेण महात्मना । मया निराकृतो रोषात्तपस्तेपे स गुह्यकः

“அந்த மகாத்மா குபேரன் என்னை மூடனாக்கினான். கோபத்தில் நான் அவனைத் தள்ளிவிட்டேன்; அப்போது குஹ்யகர்களின் தலைவன் அவன் தவம் செய்யத் தொடங்கினான்.”

Verse 74

कुबेरः स हि नंदिन्किमागतस्तव मंदिरम् । दीयतां च कुबेरोद्य नात्र कार्या विचारणा

ஏ நந்தினே, அந்த குபேரன் உன் ஆலயத்துக்கு ஏன் வந்தான்? இன்றே குபேரனை ஒப்படை—இங்கே ஆலோசனை வேண்டாம்।

Verse 75

रावणस्य वचः श्रुत्वा ह्यवोचं त्वरितोऽप्यहम् । लिंगकोसि महाभाग त्वमहं च तथाविधः

ராவணனின் சொற்களை கேட்டவுடன் நான் உடனே சொன்னேன்—மகாபாகனே, நீ ‘லிங்ககன்’; நானும் அதே வகையினன்।

Verse 76

उभयोः समनां ज्ञात्वा वृथा जल्पसि दुर्मते । यथोक्तः स त्ववादीन्मां वदनार्थे बलोद्धतः

நாம் இருவரும் சமம் என்பதை அறிந்தும், தீயமனமே, நீ வீணாகப் பேசுகிறாய். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், வலிமை அகந்தையால் பெருமிதமுற்றவன் வெறும் வாதத்திற்காக என்னிடம் பேசினான்।

Verse 77

यथा भवद्भिः पृष्टोऽहं वदनार्थे महात्मभिः । पुरावृत्तं मया प्रोक्तं शिवार्चनविधेः फलम् । शिवेन दत्तं सालूप्यं न गृहीतं मया तदा

மகாத்மர்களே, நீங்கள் என்னைச் சொல்லுமாறு கேட்டபடியே, சிவார்ச்சன விதியின் பலனாகிய பழம்பெரும் நிகழ்வை நான் உரைத்தேன். சிவன் அளித்த சாலூப்யத்தை நான் அப்போது ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை।

Verse 78

याचितं च मया शंभोर्वदनं वानरस्य च । शिवेन कृपया दत्तं मम कारुण्यशालिना

மேலும் நான் சம்புவிடம் குரங்கு முகத்தை வேண்டினேன்; கருணை நிறைந்த சிவன் அருளால் அதை எனக்குத் தந்தான்।

Verse 79

निराभिमानिनो ये च निर्दभा निष्परिग्रहाः । शंभोः प्रियास्ते विज्ञेया ह्यन्ये शिववबहिष्कृताः

அகந்தையற்றோர், வஞ்சமற்றோர், பற்றற்றோர் ஆகியோர் சம்புவுக்கு அன்பானவர்கள் என அறிக; மற்றோர் சிவ அருளிலிருந்து விலக்கப்படுவர்.

Verse 80

तथावदन्मया सार्द्धं रावणस्तपसो बलात् । मया च याचितान्येव दश वक्त्राणि धीमता

நான் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், தவவலத்தால் ராவணன் (விளங்க/தோன்ற) அந்த ஞானி என்னிடம் பத்து முகங்களை வேண்டினான்.

Verse 81

उपहासकरं वाक्यं पौलस्त्यस्य तदा सुराः । मया तदा हि शप्तोऽसौ रावणो लोकरावणः

தேவர்களே! அப்போது பௌலஸ்த்யன் (ராவணன்) கூறிய கேலிச் சொற்களால், நான் அந்நேரமே அவனைச் சபித்தேன்—உலகங்களை அழவைக்கும் ராவணனை.

Verse 82

ईदृशान्येव वक्त्राणि येषां वै संभवंति हि । तैः समेतो यदा कोऽपि नरवर्यो महातपाः । मां पुरस्कृत्य सहसा हनिष्यति न संशयः

இத்தகைய முகங்கள் யாருக்கு உண்டாகுமோ, அவர்களுடன் சேர்ந்து ஒரு நரசிறந்த மகாதபஸ்வி என்னை முன்னிறுத்தி எதிர்கொண்டால், அவன் அவனை உடனே கொல்வான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 83

एवं शप्तो मया ब्रह्मन्रावणो लोकरावणः । अर्चितं केवलं लिंगं विना तेन महात्मना

பிராமணரே! இவ்வாறு என்னால் சபிக்கப்பட்ட ராவணன்—உலகங்களைத் துன்புறுத்துவன்—ஆனான்; ஆயினும் அந்த மகாத்மா (உகந்த பீடம்/ஆதாரம்) இன்றி லிங்கத்தையே மட்டும் வழிபட்டான்.

Verse 84

पीठिकारूपसंस्थेन विना तेन सुरोत्तमाः । विष्णुना हि महाभागास्तस्मात्सर्वं विधास्यति

தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! பீடிகா-ரூப நிறுவல் இன்றிச் செய்யப்பட்ட லிங்கப் பூஜையால், ஆகவே மகாபாக்யர்களே, விஷ்ணு அனைத்தையும் முறையாக ஒழுங்குபடுத்துவார்।

Verse 85

देवदेवो महादेवो विष्णुरूपी महेश्वरः । सर्वे यूयं प्रार्थयंतु विष्णुं सर्वगुहाशयम्

தேவர்களின் தேவனான மகாதேவன், விஷ்ணு-ரூபத்தில் தோன்றும் மகேஸ்வரன்—நீங்கள் அனைவரும் எல்லா மறைநிலைகளிலும் உறையும் விஷ்ணுவை வேண்டுங்கள்।

Verse 86

अहं हि सर्वदेवानां पुरोवर्ती भवाम्यतः । ते सर्वे नंदिनो वाक्यं श्रुत्वा मुदितमानसाः । वैकुंठमागता गीर्भिर्विष्णुं स्तोतुं प्रचक्रिरे

‘ஆகவே நான் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் முன்செல்வேன்.’ நந்தியின் சொற்களைக் கேட்ட அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் வைகுண்டம் சென்று, புனித வாக்குகளால் விஷ்ணுவைத் துதிக்கத் தொடங்கினர்।

Verse 87

देवा ऊचुः । नमो भगवते तुभ्यं देवदेव जगत्पते । त्वदाधारमिदं सर्वं जगदेतच्चराचरम्

தேவர்கள் கூறினர்—பகவானே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தேவர்களின் தேவனே, உலகநாதனே! அசையும் அசையாத இவ்வுலகம் முழுதும் உம்மையே ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளது।

Verse 88

एतल्लिंगं त्वया विष्णो धृतं वै पिण्डिरूपिणा । महाविष्णुस्वरूपेण घातितौ मधुकैटभौ

விஷ்ணுவே! இந்த லிங்கத்தை நீர் பிண்ட-ரூபமாகத் தாங்கினீர்; மேலும் மகாவிஷ்ணு-ஸ்வரூபத்தில் மது, கைடபரை வதைத்தீர்।

Verse 89

तथा कमठरूपेण धृतो वै मंदराचलः । वराहरूपमास्थाय हिरण्याक्षो हतस्त्वया

அதேபோல் கூர்மரூபம் கொண்டு நீ மந்தரமலையைத் தாங்கினாய்; வராஹரூபம் ஏற்று நீ ஹிரண்யாக்ஷனை வதைத்தாய்।

Verse 90

हिरण्यकशिपुर्दैत्यो हतो नृहरिरूपिणा । त्वया चैव बलिर्बद्धो दैत्यो वामनरूपिणा

தைத்தியன் ஹிரண்யகசிபுவை நீ நரசிம்மரூபத்தில் வதைத்தாய்; மேலும் வாமனரூபத்தில் தைத்தியராஜன் பலியை நீ கட்டுப்படுத்தினாய்।

Verse 91

भृगूणामन्वये भूत्वा कृतवीर्यात्मजो हतः । इतोप्यस्मान्महाविष्णो तथैव परिपालय

பிருகுவம்சத்தில் பிறந்து நீ க்ருதவீர்யனின் புதல்வன் (கார்த்தவீர்யார்ஜுனன்) ஐ வதைத்தாய். ஓ மகாவிஷ்ணுவே, இன்றும் அதுபோல எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக।

Verse 92

रावमस्य भयादस्मात्त्रातुं भूयोर्हसि त्वरम्

இந்த ராவணனின் அச்சத்திலிருந்து எங்களை மீட்க நீ மீண்டும் விரைவாக வந்து எங்களை ரட்சிப்பாயாக।

Verse 93

एवं संप्रार्थितो देवैर्भगवान्भूतभावनः । उवाच च सुरान्सर्वान्वासुदेवो जगन्मयः

தேவர்கள் இவ்வாறு வேண்டியபோது, எல்லா உயிர்களையும் போஷிப்பவர், உலகமெங்கும் நிறைந்த பகவான் வாசுதேவன் அனைத்து தேவர்களிடமும் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 94

हे देवाः श्रूयतां वाक्यं प्रस्तावसदृशं महत् । शैलादिं च पुरस्कृत्य सर्वे यूयं त्वरान्विताः । अवतारान्प्रकुर्वन्तु वानरीं तनुमाश्रिताः

ஹே தேவர்களே, நிகழ்வுக்கேற்ற இந்த மகத்தான வாக்கை கேளுங்கள். ஷைல முதலியவர்களை முன்னணியாகக் கொண்டு, நீங்கள் அனைவரும் விரைந்து வானர உடலை ஏற்று அவதாரங்களை வெளிப்படுத்துங்கள்।

Verse 95

अहं हि मानुषो भूत्वा ह्यज्ञानेन समावृतः । संभविष्याम्ययोध्यायं गृहे दशरथस्य च । ब्रह्मविद्यासहायोस्मि भवतां कार्यसिद्धये

நானே மனிதனாகி, தெய்வ லீலையால் அறியாமையால் மூடப்பட்டவனாய், அயோத்தியில் தசரதன் இல்லத்தில் பிறப்பேன். பிரம்மவித்யையை துணையாகக் கொண்டு உங்கள் காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 96

जनकस्य गृहे साक्षाद्ब्रह्मविद्या जनिष्यति । भक्तो हि रावणः साक्षाच्छिवध्यानपरायणः

ஜனகனின் இல்லத்தில் சாக்ஷாத் பிரம்மவித்யை பிறக்கும். ஏனெனில் ராவணன் உண்மையிலேயே பக்தன்—வெளிப்படையாக சிவத்யானத்தில் பராயணன்।

Verse 97

तपसा महता युक्तो ब्रह्मविद्यां यदेच्छति । तदा सुसाध्यो भवति पुरुषो धर्मनिर्जितः

மிகுந்த தவத்துடன் கூடிய ஒருவர் பிரம்மவித்யையை நாடும்போது, அவர் உண்மையிலேயே அடையத்தக்கவனாகிறார்—தர்மத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு வழிநடத்தப்படுபவன்।

Verse 98

एवं संभाष्य भगवान्विष्णुः परममङ्गलः । वाली चेन्द्रांशसंभूतः सुग्रीवों शुमतः सुतः

இவ்வாறு உரைத்த பரம மங்களமயமான பகவான் விஷ்ணு (நியமித்தார்): வாலி சந்திர அಂசத்திலிருந்து பிறந்தான்; சுக்ரீவன் ஷுமதனின் மகனானான்।

Verse 99

तथा ब्रह्मांशसंभूतो जाम्बवान्नृक्षकुञ्जरः । शिलादतनयो नंदी शिवस्यानुचरः प्रियः

அதேபோல் பிரம்மாவின் அங்கத்திலிருந்து பிறந்த கரடிகளின் அதிபதி ஜாம்பவான் வெளிப்பட்டான்; மேலும் ஶிலாதனின் புதல்வன் நந்தி, சிவனின் பிரியமான அனுசரனாகவும் தோன்றினான்।

Verse 100

यो वै चैकादशो रुद्रो हनूमान्स महाकपिः । अवतीर्णः सहायार्थं विष्णोरमिततेजसः

அந்த மஹாகபி ஹனுமான் உண்மையிலே ஏகாதச ருத்ரன்; அளவற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணுவுக்கு உதவுவதற்காக அவர் பூமியில் அவதரித்தார்।

Verse 101

मैंदादयोऽथ कपयस्ते सर्वे सुरसत्तमाः । एवं सर्वे सुरगणा अवतेरुर्यथा तथम्

மைந்த முதலிய அந்த வானரர்கள் அனைவரும் தேவர்களில் சிறந்தவர்கள்; இவ்வாறே எல்லா தேவகணங்களும் தத்தம் விதிப்படி அவதரித்தனர்।

Verse 102

तथैव विष्णुरुत्पन्नः कौशल्यानंदवर्द्धनः । विश्वस्य रमणाच्चैव राम इत्युच्यते बुधैः

அதேபோல் விஷ்ணு கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தை வளர்ப்பவனாகப் பிறந்தார்; உலகமெங்கும் மகிழ்விப்பதால் ஞானிகள் அவரை ‘ராமன்’ என அழைக்கின்றனர்।

Verse 103

शेषोपि भक्त्या विष्णोश्च तपसाऽवातरद्भुवि

சேஷனும் விஷ்ணுவின் பக்தியாலும் தவத்தாலும் பூமியில் அவதரித்தான்।

Verse 104

दोर्दण्डावपि विष्णोश्च अवतीर्णौ प्रतापिनौ । शत्रुघ्नभरताख्यौ च विख्यातौ भुवनत्रये

விஷ்ணுவின் இரு பராக்கிரமமிகு புயங்களும் அவதரித்தன—பரதன், சத்ருக்னன் எனும் பெயர்களால்—மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றனர்।

Verse 105

मिथिलाधिपतेः कन्या या उक्ता ब्रह्मवादिभिः । सा ब्रह्मविद्यावतरत्सुराणां कार्य्यसिद्धये । सीता जाता लांगलस्य इयं भूमिविकर्षणात्

மிதிலையின் அரசனின் மகள்—பிரம்மவாதிகள் உரைத்தபடி—தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற பிரம்மவித்தையின் அவதாரமாக இறங்கினாள். நிலம் உழுதபோது கலப்பையிலிருந்து சீதையாக வெளிப்பட்டாள்।

Verse 106

तस्मात्सीतेति विख्याता विद्या सान्वीक्षिकी तदा । मिथिलायां समुत्पन्ना मैथितीत्यभिधीयते

ஆகவே அந்த ஆன்வீக்ஷிகீ ஞானம் ‘சீதா’ எனப் புகழ்பெற்றது; மிதிலையில் தோன்றியதால் ‘மைதிதீ’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 107

जनकस्य कुले जाता विश्रुता जनकात्मजा । ख्याता वेदवती पूर्वं ब्रह्मविद्याघनाशिनी

ஜனகனின் குலத்தில் அவள் ஜனகாத்மஜையாகப் புகழ்பெற்றாள். முன்பு அவள் ‘வேதவதி’ எனப் பெயர்பெற்றவள்; பிரம்மவித்தையால் அறியாமையின் அடர்ந்த இருளை அழிப்பவள்।

Verse 108

सा दत्ता जनकेनैव विष्णवे परमात्मने

அவள் ஜனகனால் தானே பரமாத்மா விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டாள்।

Verse 109

तयाथ विद्यया सार्द्धं देवदेवो जगत्पतिः । उग्रे तपसि लीनोऽसौ विष्णुः परमदुष्करम्

அப்போது அவளுடனும் அந்தப் புனித வித்யையுடனும் சேர்ந்து தேவர்களின் தேவனும் உலகப் பதியுமான விஷ்ணு மிகக் கடினமான உக்கிரத் தவத்தில் லயித்தார்।

Verse 110

रावणं जेतुकामो वै रामो राजीवलोचनः । अरण्यवासमकरोद्देवानां कार्यसिद्धये

ராவணனை வெல்ல விரும்பிய தாமரைக் கண்களையுடைய ராமன், தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக வனவாசத்தை மேற்கொண்டான்।

Verse 111

शेषावतारोऽपि महांस्तपः परमदुष्करम् । तताप परया शक्त्या देवानां कार्यसिद्धये

சேஷனின் மகத்தான அவதாரமும் பரம சக்தியுடன் மிகக் கடினமான தவத்தைச் செய்து, தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறச் செய்தான்।

Verse 112

शत्रुघ्नो भरतश्चैव तेपतुः परमं तपः

சத்ருக்னனும் பரதனும் கூட உன்னதமான தவத்தை மேற்கொண்டனர்।

Verse 113

ततोऽसौ तपसा युक्तः सार्द्धं तैर्देवतागणैः । सगणं रावणं रामः षड्भिर्मासैरजीहनत् । विष्णुना घातितः शस्त्रैः शिवसारूप्यमाप्तवान्

பின்னர் தவவலத்தால் வலிமை பெற்றுத் தேவர்கணங்களுடன் கூடிய ராமன் ஆறு மாதங்களில் ராவணனை அவன் படையுடன் சேர்த்து வதைத்தான். விஷ்ணுவின் ஆயுதங்களால் வீழ்த்தப்பட்ட அவன் சிவ-சாரூப்யத்தை அடைந்தான்।

Verse 114

सगमः स पुनः सद्यो बंधुभिः सह सुव्रताः

அவன் மீண்டும் உடனே நல்ல விரதமுடைய உறவினர்களுடன் சேர்ந்து சென்றான்।

Verse 115

शिवप्रसादात्सकलं द्वैताद्वैतमवाप ह । द्वैताद्वैतविवेकार्थमृपयोप्यत्र मोहिताः । तत्सर्वं प्राप्नुवंतीह शिवार्चनरता नराः

சிவன் அருளால் இருமை-அஇருமை எனும் முழு தரிசனம் பெறப்படுகிறது. இருமை-அஇருமை விவேகத்திற்காக இங்கே முனிவர்களும் மயங்குவர்; ஆயினும் சிவார்ச்சனையில் ஈடுபடும் மக்கள் இங்கே அதையெல்லாம் அடைவர்।

Verse 116

येऽर्चयंति शिवं नित्यं लिंगरूपिणमेव च । स्त्रियो वाप्यथ वा शूद्राः श्वपचा ह्यंत्यवासिनः । तं शिवं प्राप्नुवंत्येव सर्वदुःखोपनाशनम्

நாள்தோறும் லிங்கரூபமாக உள்ள சிவனை அர்ச்சிப்போர்—பெண்களாயினும், சூத்ரர்களாயினும், சுவபசர் மற்றும் எல்லையோர வாசிகளாயினும்—அவர்கள் எல்லாத் துயரையும் அழிக்கும் அந்தச் சிவனையே நிச்சயமாக அடைவர்।

Verse 117

पशवोऽपि परं याताः किं पुनर्मानुषादयः

விலங்குகளும் பரம பதத்தை அடைந்தன; அப்படியிருக்க மனிதர் முதலியோர் எவ்வளவோ அதிகம் அல்லவா।

Verse 118

ये द्विजा ब्रह्मचर्येण तपः परममास्थिताः । वर्षैरनेकैर्यज्ञानां तेऽपि स्वर्गपरा भवन्

பிரம்மச்சரியத்தால் உன்னத தவத்தில் நிலைத்து பல ஆண்டுகள் யாகங்கள் செய்த இருபிறப்பினரும், பலனாக வெறும் ஸ்வர்கத்தையே அடைந்தனர்।

Verse 119

ज्योतिष्टोमो वाजपेयो ह्यतिरात्रादयो ह्यमी । यज्ञाः स्वर्गं प्रयच्छंति सत्त्रीणां नात्र संशयः

ஜ்யோதிஷ்டோமம், வாஜபேயம், அதிராத்திரம் முதலிய யாகங்கள் யஜமானர்க்கு நிச்சயமாக ஸ்வர்கத்தை அளிக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 120

तत्र स्वर्गसुखं भुक्त्वा पुण्यक्षयकरं महत् । पुण्यक्षयेऽपि यज्वानो मर्त्यलोकं पतंति वै

அங்கே ஸ்வர்க சுகங்களை அனுபவித்து—அவை பெரிதும் புண்யத்தைச் சிதைக்கும்—புண்யம் தீர்ந்தபோது யஜமானரும் நிச்சயமாக மর্ত்யலோகத்திற்குத் தாழ்வர்।

Verse 121

पतितानां च संसारे दैवाद्बुद्धिः प्रजायते । गुणत्रयमयी विप्रास्तासुतास्त्विह योनिषु

சம்ஸாரத்தில் வீழ்ந்தவர்களுக்கு தெய்வவிதியால் (புதிய) அறிவு எழுகிறது; ஓ விப்ரர்களே, இங்கே அவர்களின் சந்ததி பல யோனிகளில் முக்குணமயமாக உருவாகிறது।

Verse 122

यथा सत्त्वं संभवति सत्त्वयुक्तभवं नराः । राजसाश्च तथा ज्ञेयास्ता मसाश्चैव ते द्विजाः

சத்த்வம் எவ்வாறு தோன்றுகிறதோ அதன்படி உயிர்கள் சத்த்வயுக்தராகப் பிறக்கின்றனர்; அதுபோலவே அவர்கள் ராஜஸம் அல்லது தாமஸம் எனவும் அறியப்படுவர்—ஓ த்விஜர்களே।

Verse 123

एवं संसारचक्रेऽस्मिन्भ्रमिता बहवो जनाः । यदृच्छया दैवगत्या शिवं संसेवते नरः

இவ்வாறு இந்த சம்ஸாரச் சக்கரத்தில் பலர் அலைந்து திரிகின்றனர்; ஆனால் நல்வாய்ப்பால்—தெய்வநடையால்—ஒருவன் சிவனைச் சேவித்து வழிபடத் தொடங்குகிறான்।

Verse 124

शिवध्यानपराणां च नराणां यतचेतसाम् । मायानिरसनं सद्यो भविष्यति न चान्यथा

சிவத்யானத்தில் ஈடுபட்டு கட்டுப்பட்ட மனத்தையுடையோர்க்கு மாயை நீக்கம் உடனே நிகழும்—வேறுவிதமல்ல।

Verse 125

मायानिरसनात्सद्यो नश्यत्येव गुणत्रयम् । यदा गुणत्रयातीतो भवतीति स मुक्तिभाक्

மாயை நீங்கினால் முக்குணங்கள் உடனே அழியும். ஒருவர் முக்குணாதீதனாக ஆனபோது, அவனே முக்தியின் பங்காளி.

Verse 126

तस्माल्लिङ्गार्चनं भाव्यं सर्वेषामपि देहिनाम् । लिङ्गरूपी शिवो भूत्वा त्रायते संचराचरम्

ஆகையால் எல்லா உடலுடைய உயிர்களும் லிங்கார்ச்சனை செய்ய வேண்டும். சிவன் லிங்கரூபமாக இருந்து அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் காத்து கரை சேர்க்கிறான்.

Verse 127

पुरा भवद्भिः पृष्टोऽहं लिङ्गरूपी कथं शिवः । तत्सर्वं कथितं विप्रा याथातथ्येन संप्रति

முன்பு நீங்கள் என்னிடம் “லிங்கரூபமாக சிவன் எவ்வாறு இருக்கிறான்?” என்று கேட்டீர்கள். ஓ விப்ரர்களே, அதனை இப்போது உண்மையின்படி முழுதும் கூறினேன்.

Verse 128

कथं गरं भक्षितवाञ्छिवो लोकमहेश्वरः । तत्सर्वं श्रूयतां विप्रा यतावत्कथयामि वः

உலகமகேஸ்வரன் சிவன் கொடிய விஷத்தை எவ்வாறு அருந்தினான்? ஓ விப்ரர்களே, கேளுங்கள்—அதனை முறையாக முழுவதும் நான் கூறுகிறேன்.