Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । लिंगे प्रतिष्ठा च कथं शिवं हित्वा प्रवर्तिता । तत्कथ्यतां महाभाग परं शुश्रुषतां हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்: சிவனின் நேரடி வடிவத்தை ஒதுக்கியதுபோல், லிங்கத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யும் வழக்கம் எவ்வாறு தோன்றியது? ஓ மகாபாகா, அதைச் சொல்லுங்கள்; முழுமையாகக் கேட்க நாம் ஆவலுடன் உள்ளோம்.

Verse 2

लोमश उवाच । यदा दारुवने शंभुर्भिक्षार्थं प्राचरत्प्रभुः

லோமசர் கூறினார்: தாருவனத்தில் ஆண்டவன் சம்பு பிச்சைக்காகச் சுற்றித் திரிந்தபோது—

Verse 3

दिगंबरो मुक्तजटाकलापो वेदांतवेद्यो भुवनैकभर्ता । स ईश्वरो ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च

ஆகாயமே ஆடையாய், அவிழ்ந்த சடையுடன், வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவன், உலகங்களின் ஒரே தாங்குபவன்—அந்த ஈசன் முழுப் பிரம்மவித்தையின் தாரகன்; யோகீஸ்வரர்களில் பரமன், பரமத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன்.

Verse 4

अणोरणीयान्महतो मही यान्महानुभावो भुवनाधिपो महान् । स ईश्वरो भिक्षुरूपी महात्मा भिक्षाटनं दारुवने चकार

அணுவினும் நுண்ணியவன், மகத்தினும் மாபெரியவன்; பேரருள் மகிமையுடைய உலகாதிபதி மகாதேவன்—அந்த ஈசன் மகாத்மா பிச்சைக்காரன் வடிவம் கொண்டு தாருவனத்தில் பிச்சைச் சுற்றல் செய்தான்।

Verse 5

मध्याह्न ऋषयो विप्रास्तीर्थं जग्मुः स्वकाश्रमात् । तदानीमेव सर्वास्ता ऋषीभार्याः समागताः

நண்பகலில் ரிஷி-பிராமணர்கள் தம் தம் ஆசிரமங்களிலிருந்து தீர்த்த ஸ்நானத்திற்குச் சென்றனர்; அதே நேரத்தில் எல்லா ரிஷிகளின் மனைவியரும் அங்கே கூடினர்।

Verse 6

विलोकयंत्यः शंभुं तमाचख्युश्च परस्परम् । कोऽसौ भिक्षुकरूपोयमागतोऽपूर्वदर्शनः

அந்த ஷம்புவை நோக்கி அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்—“இங்கு வந்த இந்த பிச்சைக்காரன் வடிவுடையவன் யார்? இப்படியொரு அபூர்வ தரிசனம் முன்பு இல்லை!”

Verse 7

अस्मै भिक्षां प्रयच्छामो वयं च सखिभिः सह । तथेति गत्वा सर्वास्ता गृहेभ्य आनयन्मुदा

“நாம் தோழிகளுடன் சேர்ந்து இவருக்கு பிச்சை அளிப்போம்.” என்று கூறி, “அப்படியே” எனச் சொல்லி அவர்கள் அனைவரும் வீட்டிற்குச் சென்று மகிழ்ச்சியுடன் பிச்சைத் தானங்களை கொண்டு வந்தனர்।

Verse 8

भिक्षान्नं विविधं श्लक्ष्णं सोपचारं च शक्तितः । प्रदत्तं भिक्षितं तेन देवदेवेन शूलिना

அவர்கள் தம் திறனுக்கேற்ப பலவகை நுண்மையான அன்னப் பிச்சையையும் உரிய உபசாரங்களுடனும் அர்ப்பணித்தனர்; தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரி ஆண்டவன் அதை ஏற்று உண்டான்।

Verse 9

काचित्प्रियतमं शंभुं बभाषे विस्मयान्विता । कोसि त्वं भिक्षुको भूत्वा आगतोत्र महामते

அப்போது ஒரு பெண் வியப்புடன் தன் பிரியமான ஶம்புவை நோக்கி கூறினாள்— “ஹே மகாமதே! பிச்சைக்காரன் வேடத்தில் இங்கு வந்தது நீ யார்?”

Verse 10

ऋषीणामाश्रमं शुद्धं किमर्थं नो निषीदसि । तयोक्तोऽपि तदा शंभुर्बभाषे प्रहसन्निव

“இது முனிவர்களின் தூய ஆசிரமம்; ஏன் அமர்ந்து ஓய்வெடுக்கவில்லை?” என்று கூறினாலும், ஶம்பு அப்போது புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

Verse 11

ईश्वरोहं सुकेशांते पावनं प्राप्तवानिमम् । ईश्वरस्य वचः श्रुत्वा ऋषिभार्या उवाच तम्

ஶம்பு கூறினார்— “ஹே சுகேசாந்தே! நான் ஈசுவரன்; இந்தப் புனித இடத்துக்கு வந்தேன்.” ஈசுவரனின் சொற்களை கேட்ட முனிவரின் மனைவி அவரிடம் கூறினாள்.

Verse 12

ईश्वरोऽसि महाभाग कैलासपतिरेव च । एकाकिनः कथं देव भिक्षार्थमटनं तव

“நீங்கள் ஈசுவரன், ஹே மகாபாகா; கைலாசபதியும் நீங்களே. ஹே தேவா! பிச்சைக்காக நீங்கள் தனியாக எவ்வாறு அலைகிறீர்கள்?”

Verse 13

एवमुक्तस्तया शंभुः पुनस्तामब्रवीद्वचः । दाक्षायण्या विरहितो विचरामि दिगंबरः

அவள் இவ்வாறு கூற, ஶம்பு மீண்டும் சொன்னார்— “தாட்சாயணியிலிருந்து பிரிந்து, நான் திகம்பரனாய் அலைகிறேன்.”

Verse 14

भिक्षाटनार्थं सुश्रोणि संकल्परहितः सदा । तया सत्या विना किंचित्स्त्रीमात्रं मम भामिनि । न रोचते विशालाक्षि सत्यं प्रतिवदामि ते

ஏ சுஶ்ரோணி! பிச்சையாடும் பொருட்டு நான் எப்போதும் சங்கல்பமற்றவனாய் இருக்கிறேன். ஏ பாமினி! அந்த சதீயைத் தவிர எனக்கு எந்த சாதாரணப் பெண்ணும் இனிமையல்ல. ஏ விசாலாட்சி! உனக்கு நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்.

Verse 15

तस्योक्तं वचनं श्रुत्वा उवाच कमलेक्षणा । स्त्रियो हि सुखसंस्पर्शाः पुरुषस्य न संशयः

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டுக் கமலநேத்திரை கூறினாள்—“பெண்கள் ஆணுக்கு இனியத் தொடுதலாக இருப்பர்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 16

तास्स्त्रियो वर्जिताः शंभो त्वादृशेन विपश्चिता

“ஆகையால், ஏ சம்போ! உன்னைப் போன்ற விவேகி ஆண் பெண்களை விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.”

Verse 17

इति च प्रमदाः सर्वा मिलिता यत्र शंकरः । भिक्षापात्रं च तच्छंभोः पूरितं च महागुणैः

இவ்வாறு கூறி, சங்கரர் இருந்த இடத்தில் எல்லா நற்குலப் பெண்களும் கூடினர்; சம்புவின் பிச்சைப்பாத்திரம் சிறந்த நிவேதனங்களாலும் மகத்தான குணங்களாலும் நிரம்பியது.

Verse 18

अन्नैश्चतुर्विधैः षड्भी रसैश्च परिपूरितम् । यदा संभुर्गंतुकामः कैलासं पर्वतं प्रति । तदा सर्वा विप्रपत्न्यो ह्यन्गच्छन्मुदान्विताः

அது நான்கு வகை உணவுகளாலும் ஆறு சுவைகளாலும் நிறைந்திருந்தது. சம்பு கைலாச மலை நோக்கிப் புறப்பட விரும்பியபோது, எல்லா பிராமணப் பெண்களும் மகிழ்ச்சியுடன் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 19

गृहकार्यं परित्यज्य चेरुस्तद्गतमानसाः । गतासु तासु सर्वासु पत्नीषु ऋषिसत्तमाः

வீட்டு கடமைகளைத் துறந்து, அவனிடமே மனத்தை நிலைநிறுத்தி அவர்கள் சென்றனர். எல்லாப் பெண்களும் சென்றபின், உயர்ந்த முனிவர்கள் (அவர்கள் இல்லாமையை) கண்டனர்.

Verse 20

यावदाश्रममभ्येत्य तावच्छून्यं व्यलोकयन् । परस्परमथोचुस्ते पत्न्यः सर्वाः कुतो गताः

அவர்கள் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பியபோது அது வெறுமையாக இருந்தது. அப்போது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“எங்கள் மனைவிகள் எல்லாம் எங்கே சென்றார்கள்?” என்று கூறினர்.

Verse 21

न विदामोऽथ वै सर्वाः केन नष्टेन चाहृताः । एवं विमृश्यमानास्ते विचिन्वंतस्ततस्ततः

அவர்கள் கூறினர்—“எங்களுக்கு எதுவும் தெரியாது; யார் அவர்களைப் பறித்து மறையச் செய்தார்?” இவ்வாறு சிந்தித்தபடி அவர்கள் எங்கும் தேடினர்.

Verse 22

समपश्यंस्ततः सर्वे शिवस्यानुगताश्च ताः । शिवं दृष्ट्वा तु संप्राप्ता ऋषयस्ते रुषान्विताः

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் அந்தப் பெண்கள் சிவனைத் தொடர்ந்து செல்கிறதை கண்டனர். சிவனை கண்டவுடன் அந்த முனிவர்கள் கோபம் நிறைந்து அருகே வந்தனர்.

Verse 23

शिवस्याथाग्रतो भूत्वा ऊचुः सर्वे त्वरान्विताः । किं कृतं हि त्वया शंभो विरक्तेन महात्मना । परदारापहर्त्तासि त्वमृषीणां न संशयः

சிவன் முன்னே நின்று அவர்கள் அனைவரும் அவசரமாகச் சொன்னார்கள்—“ஓ சம்போ! பற்றற்ற மகாத்மாவாக இருந்து நீ இதென்ன செய்தாய்? முனிவர்களின் பிறர் மனைவிகளைப் பறிப்பவன் நீ—இதில் ஐயமில்லை!”

Verse 24

एवं क्षिप्तः शिवो मौनी गच्छमानोऽपि पर्वतम् । तदा स ऋषिभिः प्राप्तो महादेवोऽव्ययस्तथा । यस्मात्कलत्रहर्ता त्वं तस्मात्षंढो भव त्वरम्

இவ்வாறு கண்டிக்கப்பட்டும் மௌனியான சிவன் மலைநோக்கி சென்றார். அப்போது அழிவிலா மகாதேவரை முனிவர்கள் எதிர்த்து—“நீ மனைவியைக் கவர்பவன்; ஆகவே உடனே நபுஞ்சகனாக ஆகுக” என்று கூறினர்.

Verse 25

एवं शप्तः स मुनिभिर्लिंगं तस्यापतद्भुवि । भूमिप्राप्तं च तल्लिंगं ववृधे तरसा महत्

முனிவர்களின் சாபத்தால் அவரது லிங்கம் பூமியில் விழுந்தது. நிலத்தைத் தொடுந்தவுடன் அந்த லிங்கம் வேகமாக மிகப் பெரிதாய் வளர்ந்தது.

Verse 26

आवृत्य सप्त पातालान्क्षणाल्लिंगमदोर्ध्वतः । व्याप्य पृथ्वीं समग्रां च अंतरिक्षं समावृणोत्

ஒரே கணத்தில் லிங்கம் மேலெழுந்து ஏழு பாதாளங்களையும் மூடியது; முழுப் பூமியையும் வியாபித்து அந்தரிக்ஷத்தையும் சூழ்ந்தது.

Verse 27

स्वर्गाः समावृताः सर्वे स्वर्गातीतमथाभवत् । न मही न च दिक्चक्रं न तोयं न च पावकः

எல்லா ஸ்வர்கங்களும் மறைக்கப்பட்டன; அது ஸ்வர்கத்திற்கும் அப்பாற்பட்டதாயிற்று. பூமியும் இல்லை, திசைச் சக்கரமும் இல்லை; நீரும் இல்லை, நெருப்பும் இல்லை.

Verse 28

न च वायुर्न वाकाशं नाहंकारो न वा महत् । न चाव्यक्तं न कालश्च न महाप्रकृतिस्तथा

காற்றும் இல்லை, ஆகாயமும் இல்லை; அகங்காரமும் இல்லை, மகத்தத்துவமும் இல்லை. அவ்யக்தமும் இல்லை, காலமும் இல்லை; அதுபோல மகாப்ரகிருதியும் இல்லை.

Verse 29

नासीद्द्ववैतविभागं च सर्वं लीनं च तत्क्षणात् । यस्माल्लीनं जगत्सर्वं तस्मिंल्लिगे महात्मनः

இருமை வேறுபாடு எதுவும் இல்லை; அந்தக் கணமே அனைத்தும் லயமாயிற்று. முழு உலகமும் அதிலேயே லயமானதால்—அந்த மகாத்மாவின் லிங்கத்தில்.

Verse 30

लयनाल्लिंगमित्येवं प्रवदंति मनीषिणः । तथाभूतं वर्द्धमानं दृष्ट्वा तेऽपि सुरर्षयः

‘லயத்தின் ஆதாரம் என்பதால் இதை லிங்கம் என அழைப்பர்’ என்று ஞானிகள் கூறுவர். அவ்வாறே அது இடையறாது பெருகுவதைக் கண்டு, தேவரிஷிகளும்—

Verse 31

ब्रह्मेंद्रविष्णुवाय्यग्निलोकपालाः सपन्नगाः । विस्मयाविष्टमनसः परस्परमथाब्रुवन्

பிரம்மா, இந்திரன், விஷ்ணு, வாயு, அக்னி, லோகபாலர்கள்—நாகர்களுடன்—வியப்பில் ஆழ்ந்த மனத்துடன், பின்னர் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்.

Verse 32

किमायामं च विस्तारं क्व चांतः क्व च पीठिका । इति चिंतान्विता विष्णुमूचुः सर्वे सुरास्तदा

“இதன் நீளம், அகலம் எவ்வளவு? இதன் முடிவு எங்கே, இதன் அடிப்பீடம் எங்கே?”—என்று கவலையுடன், அப்போது எல்லாத் தேவரும் விஷ்ணுவிடம் கூறினர்.

Verse 33

देवा ऊचुः । अस्य मूलं त्वया विष्णो पद्मोद्भव च मस्तकम् । युवाभ्यां च विलोक्यं स्यात्स्थाने स्यात्परिपालकौ

தேவர்கள் கூறினர்: “ஓ விஷ்ணுவே, நீ இதன் மூலத்தைத் தேடு; ஓ தாமரையில் பிறந்தவனே (பிரம்மா), நீ இதன் உச்சியை நாடு. நீங்கள் இருவரும் இதை ஆராய்ந்து காண்க; தத்தம் இடங்களில் காவலர்களாய் நில்லுங்கள்.”

Verse 34

श्रुत्वा तु तौ महाभागौ वैकुंठकमलोद्भवौ । विष्णुर्गतो हि पातालं ब्रह्मा सर्वर्गं जगाम ह

இதைக் கேட்ட அந்த இரு மகாபாக்யவான்கள்—வைகுண்டநாதன் விஷ்ணுவும், தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவும்—புறப்பட்டனர். விஷ்ணு பாதாளத்திற்குச் சென்றார்; பிரம்மா ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 35

स्वर्गं गतस्तदा ब्रह्मा अवलोकनतत्परः । नापस्यत्तत्र लिंगस्य मस्तकं च विचक्षमः

அப்போது பிரம்மா ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்று தேடலில் முழுமையாக ஈடுபட்டார். ஆயினும் கூர்மையான அறிவுடையவராக இருந்தும் அங்கே அந்த லிங்கத்தின் உச்சியை அவர் காணவில்லை.

Verse 36

तथा गतेन मार्गेण प्रत्यावृत्त्याब्जसंभवः । मेरुपृष्ठमनुप्राप्तः सुरभ्या लक्षितस्ततः

தான் சென்ற அதே வழியிலேயே திரும்பி வந்து தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா மேருவின் முதுகுப்பகுதியை அடைந்தார்; அங்கே சுரபி அவரைக் கவனித்தாள்.

Verse 37

स्थिता या केतकीच्छायामुवाच मधुरं वचः । तस्या वचनमाकर्ण्य सर्वलोकपितामहः । उवाच प्रहसन्वाक्यं छलोक्त्या सुरभिं प्रति

கேதகி நிழலில் நின்று அவள் இனிய சொற்களை உரைத்தாள். அவள் சொற்களை கேட்ட உலகங்களின் பிதாமகன் பிரம்மா சிரித்து, வஞ்சக நோக்கமுள்ள வார்த்தைகளால் சுரபியிடம் பேசினார்.

Verse 38

लिंगं महाद्भुतं दृष्टं येनव्याप्तं जगत्त्रयम् । दर्शनार्थं च तस्यांतं देवैः संप्रेषितोस्मयहम्

மூன்று உலகங்களையும் வியாபித்திருக்கும் அந்த மகா-அற்புத லிங்கத்தை நான் கண்டேன். அதன் முடிவை தரிசிக்கவே தேவர்கள் என்னை அனுப்பினர்.

Verse 39

न दृष्टं मस्तकं तस्य व्यापकस्य महात्मनः । किं वक्ष्येऽहं च देवाग्रे चिंता मे चाति वर्तते

அந்த எல்லாவற்றிலும் பரவி நிற்கும் மகாத்மாவின் தலை எனக்குக் காணப்படவில்லை. தேவர்முன் நான் என்ன சொல்வேன்? பெரும் கவலை என்னை ஆட்கொள்கிறது.

Verse 40

लिंगस्य मस्तकं दृष्टं देवानां च मृषा वदेः । ते सर्वे यदि वक्ष्यंति इंद्राद्या देवतागणाः

‘லிங்கத்தின் தலை நான் கண்டேன்’ என்று தேவர்களிடம் பொய் சொல்வேன்—இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்கணங்களும் அதையே சொல்லி ஆதரித்தால்.

Verse 41

ते संति साक्षिमो देवा अस्मिन्नर्थे वदत्वरम् । अर्थेऽस्मिन्भव साक्षी त्वं केतक्या सह सुव्रते

இந்த விஷயத்தில் அந்த தேவர்கள் சாட்சிகள்—விரைவாகச் சொல்லி ஆதரியுங்கள். ஓ நல்விரதையாள்! நீயும் கேதகியுடன் சேர்ந்து இக்காரியத்தில் சாட்சியாக இரு.

Verse 42

तद्वचः शिरसा गृह्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । केतकीसहिता तत्र सुरभी तदमानयत्

பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளைத் தலைவணங்கி ஏற்று, சுரபி அங்கே கேதகியையும் உடன் அழைத்து (ஆணைப்படி) கொண்டு வந்தாள்.

Verse 43

एवं समागतो ब्रह्म देवाग्रे समुवाच ह

இவ்வாறு வந்து சேர்ந்த பிரம்மா தேவர்களின் முன்னிலையில் உரைத்தார்.

Verse 44

ब्रह्मोवाच । लिंगस्य मस्तकं देवा दृष्टवानहमद्भुतम् । समीचीनं चार्तितं च केतकीदल संयुतम्

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களே, நான் லிங்கத்தின் அதிசயமான மஸ்தகத்தை கண்டேன்; அது நன்கு அமைந்ததும், அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டதும், கேதகி இதழ்களால் சூழப்பட்டதும் ஆக இருந்தது.

Verse 45

विशालं विमलं श्लक्ष्णं प्रसन्नतरमद्भुतम् । रम्यं च रमणीयं च दर्शनीयं महाप्रभम्

அது பரந்ததும், தூய்மையானதும், மென்மையானதும், மிகுந்த பிரசன்ன ஒளியுடன் அதிசயமானதும்; இனிமையானதும், மிக இனியதும், காணத் தகுந்ததும், மாபெரும் பிரபையுடன் விளங்கியதும் ஆக இருந்தது.

Verse 46

एतादृशं मया दृष्टं न दृष्टं तद्विनाक्वचित् । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सुरा विस्मयमाययुः

இத்தகைய காட்சியை நான் கண்டேன்; இதுபோன்றதை நான் வேறு எங்கும் எப்போதும் கண்டதில்லை. பிரம்மாவின் சொற்களை கேட்ட தேவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 47

एवं विस्मयपूर्णास्ते इंद्राद्या देवतागणाः । तिष्ठंति तावत्सर्वेशो विष्णुरध्यात्मदीपकः

இவ்வாறு வியப்பால் நிறைந்த இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அங்கே நின்றனர். அச்சமயம் அனைத்திற்கும் ஆண்டவனாகிய, ஆத்ம ஞானத்தின் தீபமாகிய விஷ்ணுவும் அங்கேயே இருந்தான்.

Verse 48

पातालादागतः सद्यः सर्वेषामवदत्त्वरम् । तस्याप्यंतो न दृष्टो मे ह्यवलोकनतत्परः

பாதாளத்திலிருந்து உடனே திரும்பி வந்து அவர் அனைவரிடமும் அவசரமாக கூறினார்—“தேடி நோக்குவதில் நான் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தாலும், அதன் முடிவை நான் காணவில்லை.”

Verse 49

विस्मयो मे महाञ्जातः पातालात्परतश्चरन् । अतलं सुतलं चापि नितलं च रसातलम्

பாதாளத்திற்கும் அப்பால் சென்று கொண்டிருக்கையில் எனக்குள் பேர்வியப்பு எழுந்தது—அதலம், சுதலம், நிதலம், ரசாதலம் ஆகியவற்றைத் தாண்டி।

Verse 50

तथा गतस्तलं चैव पातालं च तथातलम् । तलातलानि तान्येनं शून्यवद्यद्विभाव्यते

அவ்வாறே அவர் ஸ்தலம், பாதாளம், அதலம் ஆகிய பகுதிகளைக் கடந்து சென்றார்; அந்தத் தலாதல உலகங்கள் அனைத்தும் அவருடன் ஒப்பிடுகையில் வெறுமையெனத் துச்சமெனத் தோன்றின.

Verse 51

शून्यादपि च शून्यं च तत्सर्वं सुनिरीक्षितम् । न मूलं च न मध्यं च न चांतो ह्यस्य विद्यते

அவன் அனைத்தையும் நன்கு ஆராய்ந்தான்—வெறுமையை விடவும் வெறுமையானதை; ஆயினும் அதற்கு மூலமும் இல்லை, நடுவும் இல்லை, முடிவும் இல்லை.

Verse 52

लिंगरूपी महादेवो येनेदं धार्यते जगत् । यस्य प्रसादादुत्पन्ना यूयं च ऋषयस्तथा

லிங்க வடிவான மகாதேவரே இந்த முழு உலகையும் தாங்கி நிறுத்துபவர்; அவருடைய அருளாலேயே நீங்கள் கூட—ஓ ரிஷிகளே—உருவானீர்கள்.

Verse 53

श्रुत्वा सुराश्च ऋषयस्तस्य वाक्यमपूजयन् । तदा विष्णुरुवाचेदं ब्रह्माणं प्रहसन्निव

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தேவர்களும் ரிஷிகளும் அவற்றை வணங்கி மதித்தனர். அப்போது விஷ்ணு, மென்மையான அர்த்தமுள்ள புன்னகையுடன், பிரம்மாவிடம் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 54

दृष्टं हि चेत्त्वया ब्रह्मन्मस्तकं परमार्थतः । साक्षिणः के त्वया तत्र अस्मिन्नर्थे प्रकल्पिताः

ஓ பிரம்மனே! நீ உண்மையாகப் பரமார்த்தமாக அந்தச் சிகரத்தை கண்டிருந்தால், இவ்வுரிமைக்காக அங்கே நீ யாரைச் சாட்சிகளாக நியமித்தாய்?

Verse 55

आकर्ण्य वचनं विष्णोर्ब्रह्मा लोकपितामहः । उवाच त्वरितेनैव केतकी सुरभीति च

விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்ட உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா உடனே கூறினான்—“கேதகி, சுரபி.”

Verse 56

ते देवा मम साक्षित्वे जानीहि परमार्थतः । ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा सर्वे देवास्त्वरान्विताः

“பரமார்த்தமாக அறிந்துகொள்—அந்த தேவர்கள் என் சார்பில் சாட்சிகள்.” பிரம்மாவின் சொல் கேட்டதும் எல்லாத் தேவரும் அவசரத்துடன் எழுந்தனர்.

Verse 57

आह्वानं चक्रिरे तस्याः सुरभ्याश्च तया सह । आगते तत्क्षमादेव कार्यार्थं ब्रह्मणस्तदा

அப்போது அவர்கள் கேதகியை அழைத்தனர்; அவளுடன் சுரபியையும் வரவழைத்தனர். அவர்கள் வந்தவுடனே, பிரம்மாவின் நோக்கத்திற்காக அந்தச் செயல் உடனே தொடங்கப்பட்டது.

Verse 58

इंद्राद्यैश्च तदा देवैरुक्ता च सुरभी ततः । उवाच केतकीसार्द्धं दृष्टो वै ब्रह्मणा सुराः

அப்போது இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் கேட்டபோது சுரபி கேதகியுடன் சேர்ந்து கூறினாள்—“ஓ தேவர்களே! பிரம்மா நிச்சயமாகச் சிகரத்தை கண்டார்.”

Verse 59

लिंगस्य मस्तको देवाः केतकीदलपूजितः । तदा नभोगता वाणी सर्वेषां श्रृण्वतामभूत्

ஓ தேவர்களே, லிங்கத்தின் உச்சி கேதகீ இதழ்களால் பூஜிக்கப்பட்டது. அப்போது அனைவரும் கேட்கும் வேளையில் ஆகாயத்தில் உலாவும் வாணி எழுந்தது.

Verse 60

सुरभ्या चैव यत्प्रोक्तं केतक्या च तथा सुराः । तन्मृषोक्तं च जानीध्वं न दृष्टो ह्यस्य मस्तकः

ஓ தேவர்களே, சுரபியும் கேதகியும் கூறியது பொய் என்று அறியுங்கள்; ஏனெனில் இந்த லிங்கத்தின் உச்சி காணப்படவில்லை.

Verse 61

तदा सर्वेऽथ विबुधाः सेंद्रा वै विष्णुना सह । शेपुश्च सुरभीं रोषान्मृषावादनतत्पराम्

அப்போது இந்திரனுடன் விஷ்ணுவும் சேர்ந்து எல்லாத் தேவர்களும் கோபித்து, பொய் பேசுவதில் ஈடுபட்ட சுரபியைச் சபித்தனர்.

Verse 62

मुखेनोक्तं त्वयाद्यैवमनृतं च तथा शुभे । अपवित्रं मुखं तेऽस्तु सर्वधर्मबहिष्कृतम्

ஓ சுபமே, நீ வாயால் இவ்வாறு பொய்யைச் சொன்னாய்; ஆகவே உன் வாய் அசுத்தமாகி, எல்லா தர்மத்திலிருந்தும் விலக்கப்படுக.

Verse 63

सुगंधकेतकी चापि अयोग्या त्वं शिवार्चने । भविष्यसि न संदेहो अनृता चैव भामिनि

ஓ பாமினி, மணமிகு கேதகீ, நீயும் பொய் கூறினாய்; ஆகவே ஐயமின்றி சிவார்ச்சனைக்கு தகுதியற்றவளாகுவாய்.

Verse 64

तदा नभो गता वाणी ब्रह्मणं च शशाप वै । मृषोक्तं च त्वया मंद किमर्थं बालिशेन हि

அப்போது ஆகாசவாணி பிரம்மாவைச் சபித்தது—“ஓ மந்தபுத்தியே! குழந்தைத்தனத்தில் நீ ஏன் பொய் உரைத்தாய்?”

Verse 65

भृगुणा ऋषिभिः साकं तथैव च पुरोधसा । तस्माद्युयं न पूज्याश्च भवेयुः क्लेशभागिनः

“பிருகு, முனிவர்கள், மேலும் உன் புரோகிதனுடன்—ஆகையால் நீங்கள் வழிபடத்தக்கோர் அல்ல; துன்பத்தின் பங்காளிகளாவீர்கள்।”

Verse 66

ऋषयोऽपि च धर्मिष्ठास्तत्त्ववाक्यबहिष्कृताः । विवादनिरता मूढा अतत्त्वज्ञाः समत्सराः

“தர்மிஷ்டர்கள் எனப் புகழப்பட்ட முனிவர்களும் தத்துவவாக்குகளிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் வாதத்தில் மூழ்கி, மயங்கி, உண்மையறியாதவராய், பொறாமையால் நிறைந்தனர்।”

Verse 67

याचकाश्चावदान्याश्च नित्यं स्वज्ञानघातकाः । आत्मसंभाविताः स्तब्धाः परस्परविनिंदकाः

“அவர்கள் யாசகராகவும், தானம் செய்பவரெனவும் ஆனார்கள்—ஆனால் எப்போதும் தம் அறிவுணர்வை அழிப்போர்; தம்மை உயர்த்திக் கொள்ளும் அகந்தையர், பெருமிதத்தில் உறைந்தோர், ஒருவரை ஒருவர் பழிப்போர்।”

Verse 68

एवं शप्ताश्च मुनयो ब्रह्माद्या देवतास्तथा । शिवेन शप्तास्ते सर्वे लिंगं शरणमाययुः

இவ்வாறு சபிக்கப்பட்ட முனிவர்களும், பிரம்மா முதலிய தேவர்களும்—சிவன் சாபத்தால் துன்புற்று அனைவரும் லிங்கத்தையே சரணடைந்தனர்।