Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 3
दिगंबरो मुक्तजटाकलापो वेदांतवेद्यो भुवनैकभर्ता । स ईश्वरो ब्रह्मकलापधारो योगीश्वराणां परमः परश्च
digaṃbaro muktajaṭākalāpo vedāṃtavedyo bhuvanaikabhartā | sa īśvaro brahmakalāpadhāro yogīśvarāṇāṃ paramaḥ paraśca
ஆகாயமே ஆடையாய், அவிழ்ந்த சடையுடன், வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவன், உலகங்களின் ஒரே தாங்குபவன்—அந்த ஈசன் முழுப் பிரம்மவித்தையின் தாரகன்; யோகீஸ்வரர்களில் பரமன், பரமத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன்.
Lomaśa
Listener: Ṛṣayaḥ
Scene: Śiva as Digambara Bhikṣāṭana: sky-clad, matted locks loosened, radiant with Vedāntic majesty; the forest and worlds subtly orbit his presence, hinting he is ‘bhūvanaika-bhartā’.
FAQs
Śiva is portrayed as both transcendent (Vedānta-realizable) and immanent (world-sustainer), the supreme refuge of yogic attainment.
The verse functions as theological praise within the Dāruvana account rather than praising a named tirtha directly.
None; it is a descriptive eulogy establishing Śiva’s supreme status.