Adhyaya 31

Verse 1

शोनक उवाच । हत्वा तं तारकं संख्ये कुमारेण महात्मना । किं कृतं सुमहद्विप्र तत्सर्वं वक्तुमर्हसि

சௌனகர் கூறினார்—ஓ விப்ரரே! மகாத்மா குமாரன் போரில் அந்த தாரகனை வதைத்த பின் என்னென்ன மகத்தான நிகழ்வுகள் நடந்தன? அவை அனைத்தையும் நீங்கள் உரைக்கத் தகுதியுடையவர்।

Verse 2

कुमारो ह्यपरः शंभुर्येन सर्वमिदं ततम् । तपसा तोषितः शंभुर्ददाति परमं पदम्

குமாரன் சாம்புவின் மற்றொரு வடிவமே; அவரால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளது. தவத்தால் மகிழ்ந்த சாம்பு பக்தர்க்கு பரமபதம் அருள்கிறார்.

Verse 3

कुमारो दर्शनात्सद्यः सफलो हि नृणां सदा । ये पापिनो ह्यधर्म्मिष्ठाः श्वपचा अपि लोमश । दर्शनाद्धूतपापास्ते भवंत्येव न संशयः

குமாரனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதர்க்கு உடனே பலன் கிடைக்கும். பாவிகள், அதர்மத்தில் ஈடுபட்டோர்—நாய்சமைப்பவர்களாயினும், ஓ லோமச—அத்தரிசனத்தால் பாவம் நீங்குவர்; ஐயமில்லை.

Verse 4

शौनकस्य वचः श्रुत्वा उवाच चरितं तदा । व्यास शिष्यो महाप्रज्ञः कुमारस्य महात्मनः

சௌனகனின் சொற்களை கேட்டபின், வியாசரின் மிகுந்த ஞானமுடைய சீடன் மகாத்மா குமாரனின் புனிதச் சரிதத்தை உரைக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 5

लोमश उवाच । ह्ताव तं तारकं संख्ये देवानामजयं ततः । अवध्यं च द्विजश्रेष्ठाः कुमारो जयमाप्तवान्

லோமசர் கூறினார்—தேவர்களால் வெல்ல முடியாததும் கொல்ல இயலாததும் ஆன தாரகனைப் போரில் வதைத்து, ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோரே, குமாரன் வெற்றியை அடைந்தான்.

Verse 6

महिमा हि कुमारस्य सर्वशास्त्रेषु कथ्यते । वेदैश्च स्वागमैश्चापि पुराणैश्च तथैव च

குமாரனின் மகிமை எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் கூறப்படுகிறது—வேதங்களிலும், (சைவ) ஆகமங்களிலும், புராணங்களிலும் அதுபோலவே.

Verse 7

तथोपनिषदैश्चैव मीमांसाद्वितयेन तु । एवंभूतः कुमारोयमशक्यो वर्णितुं द्विजाः

உபநிஷத்துகளிலும், இரு மீமாம்சைகளிலும் இதேபோலவே கூறப்பட்டுள்ளது. ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, இந்தக் குமாரனை முழுமையாக வர்ணிப்பது இயலாதது.

Verse 8

यो हि दर्शनमात्रेण पुनाति सकलं जगत् । त्रातारं भुवनस्यास्य निशम्य पितृराट्स्वयम्

வெறும் தரிசனமாத்திரத்தால் முழு உலகையும் தூய்மைப்படுத்துபவனை—இவ்வுலகின் காப்பாளன் எனக் கேட்டு பித்ரிராட் (யமன்) தானே உந்தப்பட்டான்.

Verse 9

ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य विष्णुं चैव सवासवम् । स ययौ त्वरितेनैव शंकरं लोकशंकरम् । तृष्टाव प्रयतो भूत्वा दक्षिणाशापतिः स्वयम्

பிரம்மாவை முன்னிலைப்படுத்தி, விஷ்ணுவையும் வாசவனையும் (இந்திரன்) உடன் அழைத்துக் கொண்டு, அவன் உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கரனை விரைந்து சென்றான். பின்னர் பணிவுடன் தக்ஷிணாசாபதி (யமன்) தானே அவரைத் துதித்தான்.

Verse 10

नमो भर्गाय देवाय देवानां पतये नमः । मृत्युंजयाय रुद्राय ईशानाय कपर्द्दिने

பர்கரூபமான தேவனுக்கு வணக்கம்; தேவர்களின் அதிபதிக்கு வணக்கம். மிருத்யுஞ்ஜயனான ருத்ரனுக்கு, ஈசானனுக்கு, கபர்தி (ஜடாதரன்)க்கு வணக்கம்.

Verse 11

नीलकंठाय शर्वाय व्योमावयवरूपिणे । कालाय कालनाथाय कालरूपाय वै नमः

நீலகண்டனான சர்வனுக்கு வணக்கம்; ஆகாயப் பரப்பே அவயவரூபமாக உள்ளவருக்கு வணக்கம். காலத்திற்கும், காலநாதனுக்கும், காலஸ்வரூபனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 12

यमेन स्तूयमानो हि उवाच प्रभुरीश्वरः । किमर्थमागतोऽसि त्वं तत्सर्वं कथयस्व नः

யமனால் போற்றப்பட்டபோது ஆண்டவனான ஈசுவரன் கூறினார்— “எதற்காக வந்தாய்? அனைத்தையும் எமக்கு உரை.”

Verse 13

यम उवाच । श्रूयतां देवदेवेश वाक्य वाक्यविशारद । तपसा परमेणैव तुष्टिं प्राप्तोसि शंकर

யமன் கூறினான்— “தேவர்களின் தேவனே, சொல்வல்லவனே! பரம தவத்தால், சங்கரா, நீ முழு திருப்தியை அடைந்தாய்।”

Verse 14

कर्मणा परमेणैव ब्रह्मा लोकपितामहः । तुष्टिमेति न संदेहो वराणां हि सदा प्रभुः

பரம கர்மத்தால் (தர்ம அனுஷ்டானத்தால்) உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா திருப்தி அடைகிறான்—சந்தேகம் இல்லை; ஏனெனில் ஆண்டவன் எப்போதும் வரம் அளிப்பவன்।

Verse 15

तथा विष्णुर्हि भगवान्वेदवेद्यः सनातनः । यज्ञैरनेकैः संतुष्ट उपवासव्रतैस्तथा

அதேபோல், வேதங்களால் அறியப்படுகிற சனாதன பகவான் விஷ்ணு பல யாகங்களாலும், நோன்பு மற்றும் விரத நியமங்களாலும் மகிழ்வான்।

Verse 16

ददाति केवलं भावं येन कैवल्यमाप्नुयुः । नराः सर्वे मम मतं नान्यता हि वचो मम

அவன் அந்த ஒருமுக உள்ளநிலையையே அருள்கிறான்; அதனால் மக்கள் கைवल்யத்தை அடைகிறார்கள். எல்லோரும் என் கருத்தை ஏற்கட்டும்—என் சொற்களுக்கு வேறு பொருள் இல்லை।

Verse 17

ददाति तुष्टो वै भोगं तथा स्वर्गादिसंपदः । सूर्यो नमस्ययाऽरोग्यं ददातीह न चान्यथा

அவர் திருப்தியடைந்தால் இன்பங்களையும், ஸ்வர்கம் முதலான செல்வங்களையும் அருள்வார். சூரியனை வணங்கினால் இவ்வுலகில் ஆரோக்கியம் கிடைக்கும்—வேறல்ல.

Verse 18

गणेशो हि महादेव अर्घ्यपाद्यादिचंदनैः । मंत्रावृत्त्या तथा शंभो निर्विघ्नं च करिष्यति

ஓ மகாதேவா! கணேசனுக்கு அர்க்யம், பாத்யம், சந்தனம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து மந்திர ஜபம் செய்தால், ஓ ஷம்போ, அவர் காரியத்தைத் தடையின்றி நிறைவேற்றுவார்.

Verse 19

तथान्ये लोकपाः सर्वे यथाशक्त्या फलप्रदाः । यज्ञाध्ययनदानाद्यैः परितुष्टाश्च शंकर

அதேபோல் மற்ற எல்லா லோகபாலர்களும் தம் திறனுக்கேற்ப பலன் அளிப்பர்; ஓ சங்கரா, யாகம், வேதஅಧ್ಯயனம், தானம் முதலியவற்றால் அவர்கள் மகிழ்வர்.

Verse 20

महदाश्चर्य संभूतं सर्वेषां प्राणिनामिह । कृतं च तव पुत्रेण स्वर्गद्वारमपावृताम्

இங்கு எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரு பெரிய அதிசயம் நிகழ்ந்துள்ளது; ஓ தேவேசா! உமது புதல்வன் ஸ்வர்கத்தின் வாயிலைத் திறந்தான்.

Verse 21

दर्शनाच्च कुमारस्य सर्वे स्वर्गैकसो नराः । पापिनोऽपि महादेव जाता नास्त्यत्र संशयः

குமாரனை தரிசித்த मात्रத்தால் எல்லா மனிதரும் உடனே ஸ்வர்கம் அடைவர்; ஓ மகாதேவா, பாவிகளும் அப்படியே ஆவர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

मया किं क्रियतां देव कार्याकार्यव्यवस्थितौ । ये सत्यशीलाः शांताश्च वदान्या निरवग्रहाः

ஓ தேவா! செய்யவேண்டியது, செய்யக்கூடாதது எனத் தீர்மானிக்க நான் என்ன செய்வேன்? ஏனெனில் இங்கு சத்தியநிஷ்டர்கள், அமைதியுடையோர், தானசீலர்கள், வாதமற்றோர் உள்ளனர்.

Verse 23

जितेंद्रिया अलुब्धाश्च कामरागविवर्जिताः । याज्ञिका धर्मनिष्ठाश्च वेदवेदांगपारगाः

அவர்கள் இந்திரியஜயிகள், பேராசையற்றோர், காமமும் ராகமும் அற்றோர்; யாகம் செய்பவர்கள், தர்மநிஷ்டர்கள், வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தோர்.

Verse 24

यां गतिं यांति वै शंभो सर्वे सुकृतिनोपि हि । तां गतिं दर्शनात्सर्वे श्वपचा अधमा अपि

ஓ ஷம்போ! புண்ணியவான்கள் அனைவரும் அடையும் அந்த நிலையையே, உமது தரிசனமात्रத்தால் அனைவரும் அடைகின்றனர்—சுவபசரும் தாழ்ந்தவரும் கூட.

Verse 25

कुमारस्य च देवेश महदाश्चर्यकर्मणः । कार्त्तिक्यां कृत्तिकायोगसहितायां शिवस्य च

ஓ தேவேசா! குமாரனின் செயல்கள் மிகுந்த அதிசயமானவை—குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில், க்ருத்திகா-யோகம் எனும் புனிதச் சேர்க்கை நிகழும் போது, மேலும் சிவனுடன் தொடர்புடைய காரியங்களிலும்.

Verse 26

शिवस्य तनयं दृष्ट्वा ते यांति स्वकुलैः सह । कोटिभिर्बहुभिश्चैव मत्स्थानं परिमुच्य वै

சிவனின் புதல்வனைத் தரிசித்தவுடன், அவர்கள் தம் குலக் குடும்பங்களுடன்—பல கோடிகளாக—என் இடமான யமலோகத்தை முற்றிலும் விட்டு நீங்கிச் செல்கின்றனர்.

Verse 27

कुमारदर्शनात्सर्वे श्वपचा अपि यांति वै । सद्गतिं त्वरितेनैव किं क्रियेत मयाधुना

குமாரனின் தரிசனமட்டுமே போதுமானது; அனைவரும்—சுவபசர்களும் கூட—விரைவில் சத்கதியை அடைகின்றனர். அப்படியெனில் இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 28

यमस्य वचनं श्रुत्वा शंकरो वाक्यमब्रवीत्

யமனின் சொற்களை கேட்ட பின் சங்கரன் பதிலாக உரைத்தான்.

Verse 29

शंकर उवाच । येषां त्वंतगतं पापं जनानां पुण्यकर्मणाम् । विशुद्धभावो भो धर्म्म तेषां मनसि वर्त्तते

சங்கரன் கூறினான்—ஓ தர்மா (யமா), புண்ணியச் செயல்கள் செய்தவர்களின் பாவம் முடிவுற்றால், அவர்களின் மனத்தில் தூய மனோபாவம் நிலைகொள்கிறது.

Verse 30

सत्तीर्थगमनायैव दर्शनार्थं सतामिह । वांछा च महती तेषां जायते पूर्वकारिता

அவர்களில், இவ்வுலகில் சத்புருஷர்களின் தரிசனத்திற்கும் சத்தீர்த்தங்களுக்கு செல்லவும், முன்செய்த கர்மங்களால் பிறந்த பெரும் ஏக்கம் எழுகிறது.

Verse 31

बहूनां जन्मनामंते मयि भावोऽनुवर्त्तते । प्राणिनां सर्वभावेन जन्माभ्यासेनभो यम

ஓ யமா, பல பிறவிகளின் முடிவில், உயிர்களுக்குள் பிறவி பிறவியாகிய பழக்கத்தின் வலிமையாலும் உள்ளார்ந்த மனோநிலைகளாலும் என்னிடத்தே பக்தி-பாவம் தொடர்ந்து எழுகிறது.

Verse 32

तस्मात्सुकृतिनः सर्वे येषां भावोऽनुवर्त्ते । जन्मजन्मानुवृत्तानां विस्मयं नैव कारयेत्

ஆகையால் புண்ணியவான்களாகிய சுகிருதிகள், யாருடைய பக்திப் பாவம் இடையறாது தொடர்கின்றதோ, அவர்களைப் பார்த்து வியப்புறுதல் வேண்டாம்; ஏனெனில் அந்தத் தொடர்ச்சி பிறவி பிறவியாக வந்ததே.

Verse 33

स्त्रीबालशूद्राः श्वपचाधमाश्च प्राग्जन्मसंस्कारवशाद्धि धर्म्म । योनिं पापिषु वर्त्तमानास्तथापि शुद्धा मनुजा भवंति

ஓ தர்மா! பெண்கள், குழந்தைகள், சூத்ரர்கள், மேலும் ச்வபசர்களில் மிகத் தாழ்ந்தவரெனக் கருதப்படுவோரும், முன்பிறவி வாசனைகளின் வலிமையால் தர்மத்தில் ஈடுபடுவர்; பாவமயமான நிலை அல்லது யோனியில் இருந்தாலும் அவர்கள் தூய மனிதர்களாக ஆகின்றனர்.

Verse 34

तथा सितेन मनसा च भवंति सर्वे सर्वेषु चैव विषयेषु भवंति तज्ज्ञाः । दैवेन पूर्वचरितेन भवंति सर्वे सुराश्चेंद्रादयो लोकपालाः प्राक्तनेन

அவ்வாறே அனைவருக்கும் மனம் ஒளிமிக்க (தூய)தாகிறது; எல்லா விஷயங்களிலும் அவர்கள் தேர்ந்த அறிவுடையவர்களாகிறார்கள். முன்செயலால் அமைந்த தெய்வவிதியின்படி இவை எல்லாம் நிகழ்கின்றன; இந்திரன் முதலிய தேவர்கள், லோகபாலர்கள் முன்கர்மத்தால் தம் பதவிகளை அடைந்ததுபோல்.

Verse 35

जाता ह्यमी भूतगणाश्च सर्वे ह्यमी ऋषयो ह्यमी देवताश्च

உண்மையாகவே இவ்வனைத்து பூதகணங்களும் பிறந்தவையே; அதுபோல இவ்விருஷிகளும் பிறந்தவர்கள், இத்தேவர்களும் பிறந்தவர்களே.

Verse 36

विस्मयो नैव कर्त्तव्यस्त्वया वापि कुमारके । कुमारदर्शने चैव धर्मराज निबोध मे

ஓ தர்மராஜா! இந்தக் குமாரனை காரணமாகக் கொண்டோ, அவனைப் பார்த்தோ நீ வியப்புற வேண்டாம். நான் கூறுவதை உணர்ந்து கொள்.

Verse 37

वचनं कर्मसंयुक्तं सर्वेषां फलदायकम् । सर्वतीर्थानि यज्ञाश्च दानानि विविधानि च । कार्याणि मनःशुद्ध्यर्थं नात्र कार्या विचारणा

நற்கருமத்துடன் இணைந்த வாக்கு அனைவருக்கும் பலனளிக்கும். எல்லாத் தீர்த்தங்களும், யாகங்களும், பலவகைத் தானங்களும் மனத் தூய்மைக்காகவே செய்யப்பட வேண்டியவை—இதில் ஐயமோ விவாதமோ வேண்டாம்.

Verse 38

मनसा भावितो ह्यात्मा आत्मनात्मानमेव च । आत्मा अहं च सर्वेषआं प्राणिनां हि व्यवस्थितः

மனத்தால் ஆத்மா வடிவமடைகிறது; ஆத்மா தன்னாலேயே தன்னை அமைத்துக்கொள்கிறது. நான்—ஆத்மஸ்வரூபம்—எல்லா உயிர்களிலும் நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 39

अहं सदा भावयुक्त आत्मसंस्थो निरंतरः । जंगमाजंगमानां च सत्यं प्रति वदामि ते

நான் எப்போதும் தூய பாவத்துடன் கூடி, இடையறாது ஆத்மாவில் நிலைத்திருக்கிறேன். அசையும் அசையாத அனைத்தையும் குறித்து உனக்கு நான் உண்மையையே சொல்கிறேன்.

Verse 40

द्वंद्वातीतो निर्विकल्पो हि साक्षात्स्वस्थो नित्यो नित्ययुक्तो निरीहः । कूटस्थो वै कल्पभेदप्रवादैर्बहिष्कृतो बोधबोध्यो ह्यनन्तः

அவர் இருமைகளைக் கடந்தவர், விகல்பமற்றவர், நேரடியாகத் தன்னிலையே நிலைத்தவர்—நித்தியர், எப்போதும் ஒன்றியவர், ஆசையற்றவர். யுக-கல்ப வேறுபாடு பற்றிய வாதங்களுக்குப் புறம்பாக அவர் கூடஸ்தர், அனந்தர்—தூய சைதன்யம்; விழிப்பினாலேயே அறியத்தக்கவர்.

Verse 41

विस्मृत्य चैनं स्वात्मानं केवलं बोधलक्षणम् । संसारिणो हि दृश्यंते समस्ता जीवराशयः

தூய போதமே இலக்கணமாகிய இந்தத் தன் ஆத்மாவை மறந்து, எல்லா உயிர்க் கூட்டங்களும் சம்சாரத்தில் அலைவோராகக் காணப்படுகின்றன.

Verse 42

अहं ब्रह्मा च विष्णुश्च त्रयोऽमी गुणकारिणः । सृष्टिपालनसंहारकारका नान्यथा भवेत्

நான், பிரம்மா, விஷ்ணு—நாம் மூவரும் குணங்களால் இயக்கப்படுவோர். படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகியவற்றின் கர்த்தர்கள் நாமே; இதற்கு வேறு விதமில்லை.

Verse 43

अहंकारवृतेनैव कर्मणा कारितावयम् । यूयं च सर्वे विबुधा मनुष्याश्च खगादयः

அகங்காரத்தால் மூடப்பட்ட கர்மத்தின் வழியே நம்மைச் செயலில் ஈடுபடுத்துகின்றனர். நீங்களும் அனைவரும்—தேவர்கள், மனிதர்கள், பறவைகள் முதலியோர்—அவ்வாறே இயக்கப்படுகிறீர்கள்.

Verse 44

पश्वादयः पृथग्भूतास्तथान्ये बहवो ह्यमी । पृथक्पृथक्समीचीना गुणवतश्च संसृतौ

விலங்குகள் முதலியவை தனித்தனிக் குலங்களாக உள்ளன; மேலும் பல வகைகளும் உள்ளன. சம்சாரத்தில் குணங்களின்படி ஒவ்வொருவரும் தத்தம் தனி நிலையிற்கே பொருந்துவர்.

Verse 45

पतिता मृगतृष्णायां मायया च वशीकृताः । वयं सर्वे च विबुधाः प्राज्ञाः पंडितमानिनः

மிருகத்ருஷ்ணையில் விழுந்து, மாயையின் வசப்பட்டு, நாம் அனைவரும்—தேவர்களும் கூட—அறிவாளிகளாயினும் நம்மையே பண்டிதர் என எண்ணிக் கொள்கிறோம்.

Verse 46

परस्परं दूषयंतो मिथ्यावादरताः खलाः

அந்த கீழ்மக்கள் ஒருவரையொருவர் பழித்துரைத்து, பொய்வாக்கில் இன்புறுகின்றனர்.

Verse 47

त्रैगुणा भवसंपन्ना अतत्तवज्ञाश्च रागिणः । कामक्रोधभयद्वेषमदमात्सर्यसंयुताः

அவர்கள் மும்முகுணங்களால் கட்டுண்டு, உலகப் பவத்தில் நிறைந்தவர்; தத்துவம் அறியாத ராகிகள்; காமம், கோபம், பயம், வெறுப்பு, அகந்தை, பொறாமை உடையவர்.

Verse 48

परस्परं दूषयंतो ह्यतत्त्वज्ञा बहिर्मुखाः । तस्मादेवं विदित्वाथ असत्यं गुणभेदतः

தத்துவம் அறியாத, வெளிமுகமானோர் ஒருவரையொருவர் குற்றம் சாட்டி நிந்திக்கின்றனர். ஆகவே இவ்வாறு அறிந்து கொள்: குணப் பேதத்தால் ‘சத்தியம்’ எனத் தோன்றுவது பரமசத்தியமல்ல.

Verse 49

गुणातीते च वस्त्वर्थे परमार्थैकदर्शनम्

குணங்களைத் தாண்டிய அந்த உண்மைத் தத்துவத்தில் பரமார்த்தத்தின் ஒரே தரிசனமே உள்ளது.

Verse 50

यस्मिन्भेदो ह्यभेदं च यस्मिन्रागो विरागताम् । क्रोधो ह्यक्रोधतां याति तद्वाम परमं श्रृणु

எதில் வேறுபாடும் வேறுபாடின்மையாக அறியப்படுகிறதோ; எதில் பற்றுதல் பற்றின்மையாக மாறுகிறதோ; எதில் கோபம் கோபமின்மையாய் ஆகிறதோ—அன்பே, அந்த பரமத்தைச் செவி கொள்.

Verse 51

न तद्भासयते शब्दः कृतकत्वाद्यथा घटः । शब्दो हि जायते धर्म्मः प्रवृत्तिपरमो यतः

சொல் அந்த பரமத்தை ஒளிரச் செய்யாது; அது செயற்கை—குடம்போல். ஏனெனில் சொல், தர்மத்தின் எல்லைக்குள், உலகச் செயல்பாட்டை நோக்கும் நியமமாகவே தோன்றுகிறது.

Verse 52

प्रवृत्तिश्च निवृत्तिश्च तथा द्वंद्वानि सर्वशः । विलयं यांति यत्रैव तत्स्थानं शाश्वतं मतम्

எங்கு செயல்பாடு (பிரவிருத்தி), விலகல் (நிவிருத்தி) மற்றும் எல்லா இருமைகளும் முற்றிலும் லயமடைகின்றனவோ, அதுவே நித்தியமான பரம தாமம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 53

निरंतरं निर्गुणं ज्ञप्तिमात्रं निरंजनं निर्विकाशं निरीहम् । सत्तामात्रं ज्ञानगम्यं स्वसिद्धं स्वयंप्रभं सुप्रभं बोधगम्यम्

அது இடையறாதது, நிர்குணம், அறிவுணர்வு மட்டுமே; களங்கமற்றது, மாற்றமற்றது, செயற்பாடற்றது. அது சத்தா மட்டுமே; ஞானத்தால் அடையப்படும், தன்னிறைவு பெற்றது, தன்னொளி, மிகஒளிமிக்கது, போதத்தால் எட்டப்படுவது.

Verse 54

एतज्ज्ञानं ज्ञानविदो वदंति सर्वात्मभावेन निरीक्षयंति । सर्वातीतं ज्ञानगम्यं विदित्वा येन स्वस्थाः समबुद्ध्या चरंति

இதுவே ஞானம் என்று ஞானிகள் கூறுவர்; அவர்கள் தத்துவத்தை ‘அது எல்லோரின் ஆத்மா’ என்ற உணர்வுடன் காண்பர். அனைத்தையும் கடந்த, ஞானத்தால் எட்டப்படும் அதனை அறிந்து, அவர்கள் உள்ளார்ந்த நிலைத்தன்மையுடன் சமபுத்தியாய் வாழ்வில் நடப்பர்.

Verse 55

अतीत्य संसारमनादिमूलं मायामयं मायया दुर्विचार्यम् । मायां त्यक्त्वा निर्ममा वीतरागा गच्छंति ते प्रेतराणिनर्विकल्पम्

ஆதியற்ற மூலமுடைய, மாயாமயமானதும் மாயையாலேயே அறிதற்கு அரிதானதும் ஆன சம்சாரத்தைத் தாண்டி—மாயையைத் துறந்து, மமதை அற்றவராய், வைராக்யம் கொண்டவராய் இருப்போர்—பிரேத மார்க்கத்தையும் கடந்து நிர்விகல்ப நிலையை அடைவர்.

Verse 56

संसृतिः कल्पनामूलं कल्पना ह्यमृतोपमा । यैः कल्पना परित्यक्ता ते यांति परमां गतिम्

சம்சாரம் கற்பனைமூலம்; கற்பனை உண்மையில் அமிர்தம் போன்றது (இனிமையும் மயக்கமும்). ஆனால் யார் இந்தக் கற்பனையைத் துறந்தாரோ, அவர்கள் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 57

शुक्त्यां रजतबुद्धिश्च रज्जुबुद्धिर्यर्थोरणे । मरीचौ जलबुद्धिश्च मिथ्या मिथ्यैव नान्यथा

சிப்பியில் வெள்ளி எனும் மாயை, கயிற்றில் பாம்பு எனும் மாயை, மிராஜில் நீர் எனும் மாயை—இவை அனைத்தும் பொய்; பொய்யே, வேறல்ல।

Verse 58

सिद्धिः स्वच्छंदवर्त्तित्वं पारतंत्र्यं हि वै मृषा । बद्धो हि परतंत्राख्यो मुक्तः स्वातंत्र्यभावनः

உண்மையான சித்தி என்பது தன் சுதந்திரத்தில் நிலைபெறுதல்; சார்புநிலை நிச்சயமாக மாயை. கட்டுண்டவன் ‘பரதந்திரன்’ எனப்படுவான்; முக்தன் சுவாதீனப் பாவத்தில் உறுதியாக இருப்பான்।

Verse 59

एको ह्यात्मा विदित्वाथ निर्ममो निरवग्रहः । कुतस्तेषां बंधनं च यथाखे पुष्पमेव च

ஆத்மா ஒன்றே என அறிந்து, ‘எனது’ என்ற மமதை நீங்கி, பற்றுகொள்ளாமையுடன் இருப்பான். அத்தகையோர்க்கு பந்தம் எங்கே—வான்பூவைப் போல.

Verse 60

शशविषाणमेवैतज्त्रानं संसार एव च । किं कार्यं बहुनोक्तेन वचसा निष्फलेन हि

இந்த ‘ஞானம்’ முயலின் கொம்பைப் போன்றது; அதுபோலவே (பரமார்த்தத்தில்) சம்சாரமும். உண்மையில் பயனற்ற சொற்களால் அதிகம் பேசுவதால் என்ன பயன்?

Verse 61

ममतां च निराकृत्य प्राप्तुकामाः परं पदम् । ज्ञानिनस्ते हि विद्वांसो वीतरागा जितेंद्रियाः

மமதையை நீக்கி பரமபதத்தை அடைய விரும்புவோரே ஞானிகள்; அவர்கள் பண்டிதர், பற்றற்றவர், இந்திரியங்களை வென்றவர்.

Verse 62

यैस्त्यक्तो ममताभावो लोभकोपौ निराकृतौ । ते यांति परमं स्थानं कामक्रोधविवर्जिताः

மமகாரப் பாவத்தைத் துறந்து, லோபமும் கோபமும் அகற்றியோர், காமம்-க்ரோதம் அற்றவர்களாய் பரமப் பதத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 63

यावत्कामश्च लोभश्च रागद्वेषौ व्यवस्थितौ । नाप्नुवंति च तां सिद्धिं शब्दमात्रैकबोधकाः

காமமும் லோபமும், ராகமும் த்வேஷமும் நிலைத்திருக்கும் வரை, சொற்களின் அறிவே கொண்டோர் அந்தச் சித்தியை அடையார்।

Verse 64

यम उवाच । शब्दाच्छब्दः प्रवर्त्तेत निःशब्दं ज्ञानमेव च । अनित्यत्वं हि शब्दस्य कथं प्रोक्तं त्वया प्रभो

யமன் கூறினான்— சொல்லிலிருந்து சொல்லே பிறக்கிறது; ஆனால் ஞானம் நிச்-சப்தமானது. சொல் நிலையற்றதாயின், பிரபோ, இதை நீங்கள் வாக்கால் எவ்வாறு போதித்தீர்?

Verse 65

अक्षरं ब्रह्मपरमं शब्दो वै ह्यरात्मकः । तस्माच्छब्दस्त्वया प्रोक्तो निरीक्षक इति श्रुतम्

அக்ஷரமே பரமப் பிரம்மம்; சப்தமும் அதே தத்துவத்தின் சாரமே. ஆகவே, நீங்கள் சப்தத்தை ‘நிரீக்ஷகன்’—உண்மையை வெளிப்படுத்தி சோதிப்பவன்—என்று உரைத்ததாகச் ச்ருதி கூறுகிறது।

Verse 66

प्रतिपाद्यं हि यत्किंचिच्छब्देनैव विना कथम् । तत्सर्वं कथ्यतां शंभो कार्याकार्यव्यवस्थितौ

விளக்க வேண்டிய எதையும் சொற்கள் இன்றி எவ்வாறு கூற இயலும்? ஆகவே, சம்போ, செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என்ற நியமத்துடன் அனைத்தையும் விளக்குவீராக।

Verse 67

शंकर उवाच । श्रृणुष्वावहितो भूत्वा परमार्धयुतं वचः । यस्य श्रवणमात्रेण ज्ञातव्यं नावशिष्यते

சங்கரர் கூறினார்—முழு கவனத்துடன் பரமார்த்தம் நிறைந்த இவ்வசனத்தை கேள்; இதைச் செவிமடுத்தாலே அறிய வேண்டியது எதுவும் அறியாமையாக மீதமிருக்காது.

Verse 68

ज्ञानप्रवादिनः सर्व ऋषयो वीतकल्मषाः । ज्ञानाभ्यासेन वर्त्तंते ज्ञानं ज्ञानविदो विदुः

ஞானத்தைப் பிரசங்கிக்கும், மாசற்ற எல்லா ரிஷிகளும் ஞானப் பயிற்சியிலேயே நிலைத்திருப்பர்; ஞானத்தை அறிந்தவர்களே உண்மையான ஞானத்தை அறிவர்.

Verse 69

ज्ञानं ज्ञेयं ज्ञानगम्यं ज्ञात्वा च परिगीयते । कथं केन च ज्ञातव्यं किं तद्वक्तुं विवक्षितम्

ஞானம், அறியத்தக்கது, ஞானத்தால் அடையப்படுவது—இவை உணரப்பட்ட பின்பே போற்றப்படுகின்றன; ஆனால் அது எவ்வாறு, எந்த வழியால் அறியப்பட வேண்டும்—அதையே என்ன சொல்ல விரும்பப்படுகிறது?

Verse 70

एतत्सर्वं समासेन कथयामि निबोध मे । एको ह्यनेकधा चैव दृश्यते भेदभावनः

இவை அனைத்தையும் நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—என் சொல் உணர்க; வேறுபாடு என்ற எண்ணத்தால் அந்த ஒன்றே பலவாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 71

यथा भ्रमरिकादृष्टा भ्रम्यते च मही यम । तथात्मा भेदबुद्ध्या च प्रतिभाति ह्यनेकधा

மயக்கம் காரணமாக பார்வை குழம்பினால் பூமி சுழல்வதுபோல் தோன்றுவது போல, வேறுபாடு என்ற புத்தியால் ஆத்மா பலவாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 72

तस्माद्विमृश्य तेनैव ज्ञातव्यः श्रवणेन च । मंतव्यः सुप्रयोगेण मननेन विशेषतः

ஆகையால் நன்கு ஆராய்ந்து, அதே தத்துவத்தைச் செவியால் (ஶ்ரவணத்தால்) அறிய வேண்டும். சீரிய பயிற்சியால், குறிப்பாக ஆழ்ந்த மனனத்தால், அதை உறுதியாகத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 73

निर्द्धार्य चात्मनात्मानं सुखं बंधात्प्रमुच्यते । मायाजालमिदं सर्वं जगदेतच्चाराचरम्

ஆத்மாவால் ஆத்மாவைத் தீர்மானித்து, மனிதன் இன்பமுடன் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுகிறான். இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் மாயையின் வலை.

Verse 74

मायामयोऽयं संसारो ममतालक्षणो महान् । ममतां च बहिः कृत्वा सुखं बंधात्प्रमुच्यते

இந்தப் பெரும் சம்சாரம் மாயாமயம்; ‘எனது’ எனும் மமகாரத்தால் குறியிடப்பட்டது. அந்த மமதையைத் துறந்தால் இன்பமுடன் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 75

कोऽहं कस्त्वं कुतश्चान्ये महामायावलंबिनः । अजागलस्तनस्येव प्रपंचोऽयं निरर्थकः

‘நான் யார்? நீ யார்? மேலும் இவ்வோர் அனைவரும் எங்கிருந்து—மகாமாயையைச் சார்ந்தவர்கள்?’ இந்தப் பிரபஞ்சம் ஆட்டின் பால் இல்லாத துதிபோல் அர்த்தமற்றது।

Verse 76

निष्फलोऽयं निराभासो निःसारो धूमडंबरः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन आत्मानं स्मर वै यम

இது பயனற்றது, உண்மையான ஒளியற்றது, சாரமற்றது—புகைமயமான ஆடம்பரமே. ஆகையால், யமனே! எல்லா முயற்சியாலும் ஆத்மாவை நினை.

Verse 77

लोमश उवाच । एवं प्रचोदितस्तेन शंभुना प्रेतराट्स्वयम् । बुद्धो भूत्वा यमः साक्षादात्मभूतोऽभवत्तदा

லோமசர் கூறினார்—இவ்வாறு சம்புவால் தூண்டப்பட்ட பிரேதராஜன் யமன் தானே விழிப்படைந்து, அப்போது உண்மையிலே ஆத்மஸ்வரூபமாக நிலைபெற்றான்।

Verse 78

कर्म्मणां हि च सर्वेषां शास्ता कर्मानुसारतः । बभूव डंबरो नॄणां भूतानां च समाहितः

கர்மத்திற்கேற்ப எல்லாக் கர்மங்களுக்கும் அவர் நீதிநியமகரனானார்; மனிதருக்கும் உயிர்களுக்கும் அமைதியுடனான நிலையான கட்டுப்படுத்துநராக ஆனார்।

Verse 79

ऋषय ऊचुः । हत्वा तु तारकं युद्धे कुमारेण महात्मना । अत ऊर्ध्वं कथ्यतां भोः किं कृतं महदद्भुतम्

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாத்மா குமாரன் போரில் தாரகனை வதைத்த பின், ஐயா, அதன் பின் என்ன பெரிய அதிசயம் நிகழ்ந்தது? கூறுவீராக।

Verse 80

सूत उवाच । हते तु तारके दैत्ये हिमवन्प्रमुखाद्रयः । कार्त्तिकेयं समागत्य गीर्भी रम्याभिरैडयन्

சூதர் கூறினார்—தாரகன் என்னும் அசுரன் கொல்லப்பட்டபோது, ஹிமவான் முதலிய மலைகள் கார்த்திகேயனை அணுகி, இனிய சொற்களால் அவரைத் துதித்தன।

Verse 81

गिरय ऊचुः । नमः कल्याणरूपाय नमस्ते विश्वमंगल । विश्वबंधो नमस्तेऽस्तु नमस्ते विश्वभावन

மலைகள் கூறின—கல்யாணஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; உலகமங்கலனே, உமக்கு வணக்கம். உலகநண்பனே, உமக்கு வணக்கம் உண்டாக; உலகை வளர்ப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 82

वरीष्ठाः श्वपचा येन कृता वै दर्शनात्त्वया । त्वां नमामो जगद्बंधुं त्वां वयं शरणागताः

உமது ஒரே தரிசனத்தாலேயே ‘சுவபசர்’ எனக் கருதப்பட்டவர்களும் மிகச் சிறந்தவர்களாயினர். உலகின் உறவினனே, உமக்கு வணங்குகிறோம்; நாங்கள் உமது சரணடைந்தோம்.

Verse 83

नमस्ते पार्वतीपुत्र शंकरात्मज ते नमः । नमस्ते कृत्तिकासूनो अग्निभूत नमोस्तु ते

பார்வதீபுத்ரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சங்கராத்மஜனே, உமக்கு நமஸ்காரம். க்ருத்திகாசூனுவே, அக்னிபூதனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 84

नमोस्तु ते देववरैः सुपूज्य नमोऽस्तु ते ज्ञानविदां वरिष्ठ । नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद शरण्य सर्वार्तिविनाशदक्ष

தேவர்களிலே சிறந்தவர்களாலும் போற்றிப் பூஜிக்கப்படுபவனே, உமக்கு வணக்கம்; ஞானிகளைவிட முதன்மையானவனே, உமக்கு வணக்கம். தேவர்களிலே சிறந்தவனே, அருள்புரிவாயாக; சரணமளிப்பவனே, எல்லா துயரையும் அழிப்பதில் திறமையுடையவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 85

एवं स्तुतो गिरिभिः कार्त्तिकेयो ह्युमासुतः । तान्गिरीन्सुप्रसन्नात्मा वरं दातुं समुत्सुकः

இவ்வாறு மலைகளால் ஸ்துதிக்கப்பட, உமையின் புதல்வன் கார்த்திகேயன் உள்ளம் மிக மகிழ்ந்து, வரம் அளிக்க ஆவலுடன் அந்த மலைகளின் பக்கம் திரும்பினான்.

Verse 86

कार्त्तिकेय उवाच । भोभो गिरिवरा यूयं श्रृणुध्वं मद्वचोऽधुना । कर्मिभिर्ज्ञानिभिश्चैव सेव्यमाना भविष्यथ

கார்த்திகேயன் கூறினான்—மிகச் சிறந்த மலைகளே, இப்போது என் சொற்களை கேளுங்கள். நீங்கள் கர்மம் செய்பவர்களாலும் ஞானிகளாலும் சேவிக்கப்படும் புனிதத் தலங்களாக இருப்பீர்கள்.

Verse 87

भवत्स्वेव हि वर्त्तते दृषदो यत्नसेविताः । पुनंतु विश्चं वचनान्मम ता नात्र संशयः

உங்களிடமே யத்தனையுடன் சேவித்து வணங்கப்படும் அந்தப் புனிதக் கற்கள் உள்ளன. என் வாக்கினால் அவை உலகமெங்கும் தூய்மை அளிக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 88

पर्वतीयानि तीर्थानि भविष्यंति न चान्यथा । शिवालयानि दिव्यानि दिव्यान्यायतनानि च

மலைப்பகுதிகளில் தீர்த்தங்கள் நிச்சயமாக உருவாகும்—வேறுவிதமில்லை. மேலும் தெய்வீக சிவாலயங்களும், பிற தெய்வீக ஆலய-ஆயத்தனங்களும் தோன்றும்.

Verse 89

अयनानि विचित्राणि शोभनानि महांति च । भविष्यंति न संदेहः पर्वता वचनान्मम

வியப்பூட்டும், அழகிய, மகத்தான புனித ஆயத்தனங்கள் (தலங்கள்) தோன்றும். மலைகளே, இதில் ஐயமில்லை—என் வாக்கினாலே இது நிகழும்.

Verse 90

योऽयं मातामहो मेऽद्य हिमवान्पर्वतोत्तमः । तपस्विनां महाभागः फलदो हि भविष्यति

இன்றே என் மாதாமகனாகிய இந்த ஹிமவான்—மலைகளில் சிறந்தவன்—தபஸ்விகளுக்கு மகாபாக்கியமாக ஆன்மிகப் பலன் அளிப்பவனாக நிச்சயம் விளங்குவான்.

Verse 91

मेरुश्च गिरिराजोऽयमाश्रयो हि भविष्यति । लोकालोको गिरिवर उदयाद्रिर्महायशः

இந்த மேரு—மலைகளின் அரசன்—நிச்சயமாகப் பெரும் அடைக்கலமாகும். மலைச்சிறந்தவனே, லோகாலோகமும் புகழ்மிக்க உதயாத்ரியும் அதுபோலவே ஆகும்.

Verse 92

लिंगरूपो हि भगवान्भविष्यति न चान्यथा । श्रीशैलो हि महेंद्रश्च तथा सह्याचलोगिरिः

பகவான் நிச்சயமாக லிங்கரூபமாகவே வெளிப்படுவார்; வேறல்ல—ஸ்ரீசைலத்தில், மகேந்திரத்தில், மேலும் சஹ்யாசல மலைத்தொடரிலும்।

Verse 93

माल्यवान्मलयो विन्ध्यस्तथासौ गंधमादनः । श्वेतकूटस्त्रिकूटो हि तथा दर्दुरपर्वतः

அதேபோல் மால்யவான், மலய, விந்த்ய மற்றும் அந்த கந்தமாதன; மேலும் ஸ்வேதகூட, திரிகூட, தத்ருர மலைகளும்।

Verse 94

एते चान्ये च बहवः पर्वता लिंगरूपिणः । मम वाक्याद्भविष्यंति पापक्षयकरा ह्यमी

இவையும் மற்ற பல மலைகளும் என் வாக்கினால் லிங்கரூபம் பெறும்; நிச்சயமாக இவை பாவநாசகங்களாகும்।

Verse 95

एवं वरं ददौ तेभ्यः पर्वतेभ्यश्च शांकरिः । ततो नंदीह्युवाचाथ सर्वागमपुरस्कृतम्

இவ்வாறு சங்கரன் அவர்களுக்கும் மலைகளுக்கும் அந்த வரத்தை அளித்தான். பின்னர் நந்தி, எல்லா ஆகமங்களின் ஆதாரத்துடன் அமைந்த உபதேசத்தை உரைத்தான்।

Verse 96

नंद्युवाच । त्वया कृता हि गिरयो लिंगरूपिण एव ते । शिवालयाः कथं नाथ पूज्याः स्युःसर्वदैवतैः

நந்தி கூறினான்—நாதா! உம்மால் இம்மலைகள் நிச்சயமாக லிங்கரூபமாக ஆக்கப்பட்டன; அப்படியானால் இச்சிவாலயங்கள் எல்லா தேவர்களாலும் எவ்வாறு பூஜிக்கப்பட வேண்டும்?

Verse 97

कुमार उवाच । लिंगं शिवालयं ज्ञेयं देवदेवस्य शूलिनः । सर्वैर्नृभिर्दैवतैश्च ब्रह्मादिभिरतांद्रितैः

குமாரன் கூறினான்—லிங்கம் என்பது சூலதாரியான தேவர்களின் தேவன் சிவனின் ஆலயமே என்று அறிக. மனிதரும் தேவரும்—பிரம்மா முதலியோரும்—அலட்சியம் இன்றி இதனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 98

नीलं मुक्ता प्रवालं च वैडूर्यं चंद्रमेव च । गोमेदं पद्मरागं च मारतं कांचनं तथा

நீலமணி, முத்து, பவளம், வைடூரியம் (பூனைக்கண்), சந்திரகாந்தம்; மேலும் கோமேதகம், பத்மராகம் (ரூபி), மரகதம் (பச்சை) மற்றும் பொன்—

Verse 99

राजतं ताम्रमारं च तथा नागमयं परम् । रत्नधातुमयान्येव लिंगानि कथितानि ते

—வெள்ளி, செம்பு, இரும்பு, மேலும் சிறந்த நாகம் (சீசம்) ஆகியனவும். இவ்வாறு ரத்தினங்களாலும் உலோகங்களாலும் செய்யப்பட்ட லிங்கங்கள் உனக்குச் சொல்லப்பட்டன.

Verse 100

पवित्राण्येव पूज्यानि सर्वकामप्रदानि च । एतेषामपि सर्वेषां काश्मीरं हि विशिष्यते

இவை உண்மையிலேயே புனிதமும் வழிபடத்தக்கதும்; எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வனவும். ஆயினும் இவற்றில் அனைத்திலும் காஷ்மீரக் கல் சிறப்பாக உயர்ந்தது.

Verse 101

ऐहिकामुष्मिकं सर्वं पूजाकर्तुः प्रयच्छति

இது வழிபடுபவர்க்கு அனைத்தையும் அருளும்—இவ்வுலகச் செல்வமும் சுகமும், மறுவுலக நன்மையும் கூட.

Verse 102

नंद्युवाच । लिंगानामपि पूज्यं स्याद्बाणलिंगं त्वया कथम् । कथितं चोत्तमत्वेन तत्सर्वं वदसुव्रत

நந்தி கூறினார்—லிங்கங்களிலேயும் பாணலிங்கத்தை நீ எவ்வாறு பூஜைக்குரியதாகவும், மேலும் சிறந்ததாகவும் கூறினாய்? ஓ சிறந்த விரதமுடையவனே, அதனை முழுதும் சொல்வாயாக।

Verse 103

कुमार उवाच । रेवायां तोयमध्ये च दृश्यंते दृषदो हि याः । शिवप्रसादात्तास्तु स्युर्लिंगरूपा न चान्यथा

குமாரன் கூறினார்—ரேவா நதியின் நீர்மத்தியில் காணப்படும் கற்கள் சிவனின் அருளால் லிங்கரூபம் பெறுகின்றன; வேறுவிதமில்லை।

Verse 104

श्लक्ष्णमूलाश्च कर्तव्याः पिंडिकोपरि संस्थिताः । पूजनीयाः प्रयत्नेन शिवदीक्षायुतेन हि

அவற்றின் அடிப்பகுதியை மென்மையாக்கி, பிண்டிகையின் (யோனிபீடத்தின்) மீது நிறுவ வேண்டும். சிவதீட்சை பெற்றவன் அவற்றை முயற்சியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 105

पिंडीयुक्तं च शास्त्रेण विधिना च यजेच्छिवम् । वरदो हि जगन्नाथः पूजकस्य न चान्यथा

சாஸ்திர விதிப்படி, பிண்டியுடன் சிவனை வழிபட வேண்டும். ஜகந்நாதன் பூஜகனுக்கு வரம் அளிப்பவன்; வேறுவிதமில்லை।

Verse 106

पंचाक्षरी यस्य मुखे स्थिता सदा चेतोनिवृत्तिः शिवचिंतने च । भूतेषुः साम्यं परिवादमूकता षंढत्वमेव परयोषितासु

யாருடைய வாயில் பஞ்சாட்சரி மந்திரம் எப்போதும் நிலைத்து, மனம் சிவசிந்தனையில் விலகி லயித்திருக்கிறதோ—அவருக்கு எல்லா உயிர்களிடமும் சமநிலை, பழிச்சொல்லுக்கு மௌனம், பிறர் மனைவியரிடத்தில் பரம விரக்தி உண்டாகும்।