Adhyaya 28

Verse 1

लोमश उवाच । कुमारं स्वांकमारोप्य उवाच जगदीश्वरः । देवान्प्रति तदा रुद्रः सेंद्रान्भर्गः प्रतापवान्

லோமசர் கூறினார்—அப்போது ஜகதீஸ்வரன் குமாரனைத் தன் மடியில் அமர்த்தி, இந்திரன் உட்பட தேவர்களை நோக்கி அந்தப் பராக்கிரம ருத்ரன், ஒளிமிகு பர்கன் உரைத்தான்।

Verse 2

किं कार्यं कथ्यतां देवाः कुमारेणाधुना मम । तदोचुः सहिताः सर्वे देवं पशुपतिं प्रति

“தேவர்களே, என் குமாரனால் இப்போது செய்யவேண்டிய பணி என்ன? சொல்லுங்கள்.” அப்போது அனைவரும் ஒன்றுகூடி பசுபதி தேவனை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 3

तारकाद्भयमुत्पन्नं सर्वेषां जगतां विभो । त्राता त्वं जगतां स्वामी तस्मात्त्राणं विधीयताम्

“விபோ, தாரகனால் எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சம் எழுந்துள்ளது. நீரே உலகங்களின் காப்பாளரும் ஆண்டவரும்; ஆகவே அருள்காப்பை விதியுங்கள்।”

Verse 4

कुमारेण हतोऽद्यैव तारको भविता प्रभो । तस्मादद्यैव यास्यामस्तारकं हंतुमुद्यताः

“பிரபோ, இன்று தானே குமாரனால் தாரகன் வதைக்கப்படுவான். ஆகவே இன்று தானே நாங்கள் தாரகனை அழிக்கத் தயாராய் புறப்படுவோம்।”

Verse 5

तथेति मत्वा सहसा निर्जग्मुस्ते तदा सुराः । कार्त्तिकेयं पुरस्कृत्य शंकरातमजमेव हि

“அப்படியே ஆகுக” என எண்ணி தேவர்கள் உடனே புறப்பட்டனர்; சங்கரனின் புதல்வன் கார்த்திகேயனை முன்னணியில் நிறுத்தினர்।

Verse 6

सर्वे मिलित्वा सहसा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । देवानामुद्यमं श्रुत्वा तारकोऽपि महाबलः

பிரம்மா, விஷ்ணுவை முன்னிலைப்படுத்தி தேவர்கள் அனைவரும் உடனே ஒன்று கூடியனர். தேவர்களின் போர்முயற்சியைச் செய்தி கேட்டு மகாபலன் தாரகனும் எழுந்தான்.

Verse 7

सैन्येन महता चैव ययौ योद्धुं सुरान्प्रति । देवैर्दृष्टं समायातं तारकस्य महद्बलम्

அவன் பெரும் படையுடன் தேவர்களை எதிர்த்து போரிடச் சென்றான். தாரகனின் மாபெரும் வலிமை அணுகி வருவதை தேவர்கள் கண்டனர்.

Verse 8

तदा नभोगता वाणी ह्युवाच परिसांत्व्य तान् । शांकरिं च पुरस्कृत्य सर्वे यूय प्रतिष्ठिताः

அப்போது விண்ணிலிருந்து வந்த வாணி அவர்களை ஆறுதல் கூறி சொன்னது— “சாங்கரியை (பார்வதியை) முன்னிலைப்படுத்தினால், நீங்கள் அனைவரும் உறுதியாகவும் பாதுகாப்புடனும் நிலைத்திருக்கிறீர்கள்.”

Verse 9

दैत्यान्विजित्य संग्रामे जयिनो हि भविष्यथ

“போரில் தைத்யர்களை வென்று, நீங்கள் நிச்சயமாக வெற்றியாளர்களாவீர்கள்.”

Verse 10

वाचं तु खेचरीं श्रुत्वा देवाः सर्वे समुत्सुकाः । कुमारं च पुरस्कृत्य सर्वे ते गतसाध्वसाः

விண்ணோசையை கேட்டதும் தேவர்கள் அனைவரும் ஆர்வமடைந்தனர். குமாரனை முன்னிலைப்படுத்தி அவர்கள் அனைவரும் அச்சமின்றி ஆனார்கள்.

Verse 11

युद्धकामाः सुरा यावत्तावत्सर्वे समागताः । वरणार्थं कुमारस्य सुता मृत्योर्दुरत्यया

போர்க்காமம் கொண்ட தேவர்கள் அனைவரும் கூடினவுடன், குமாரனை வரிக்க எண்ணி, வெல்ல இயலாத யமனின் மகள் அங்கே வந்தாள்.

Verse 12

ब्रह्मणा नोदिता पूर्वं तपः परममाश्रिता । तपसा तेन महता कुमारं प्रति वै तदा । आगता दुहिता मृत्योः सेना नामैकसुंदरी

முன்பு பிரம்மாவின் ஊக்கத்தால் அவள் உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டாள். அந்த மகத்தான தவத்தின் பலனால் அப்போது குமாரனிடம் வந்தாள்—மரணத்தின் மகள், ‘சேனா’ எனப்படும் ஒப்பற்ற அழகி.

Verse 13

तां दृष्ट्वा तेऽब्रुवन्सर्वे देवं पशुपतिं प्रति । एनं कुमारमुद्दिश्य आगता ह्यतिसुंदरी

அவளைப் பார்த்த அனைவரும் பசுபதி தேவனிடம் கூறினர்—“இந்த மிக அழகியவள் இக்குமாரனையே நோக்கி வந்தாள்.”

Verse 14

ब्रह्मणो वचनाच्चैव कुमारेण तदा वृता । अथ सेनापतिर्जातः कुमारः शांकरिस्तदा

பிரம்மாவின் சொல்லின்படி அப்போது குமாரன் அவளை வரித்தான்; அதே வேளையில் சங்கரன் புதல்வன் குமாரன் தேவர்களின் சேனாதிபதியாக ஆனான்.

Verse 15

तदा शंखाश्च भेर्यश्च पटहानकगोमुखाः । तथा दुंदुभयो नेदुर्मृदंगाश्च महास्वनाः

அப்போது சங்குகள், பேரிகள், படஹங்கள், ஆனகங்கள், கோமுகங்கள் ஒலித்தன; மேலும் துந்துபிகள் முழங்கின, மிருதங்கங்கள் பேரொலியெழுப்பின.

Verse 16

तेन नादेन महता पूरितं च नभस्तलम् । तदा गौरी च गंगा च कृत्तिका मातरस्तथा । परस्परमथोचुस्ताः सुतो मम ममेति च

அந்த மகா நாதத்தால் ஆகாயமண்டலம் நிறைந்தது. அப்போது கௌரி, கங்கை மற்றும் க்ருத்திகா மாதர்கள் ஒருவருக்கொருவர், “இவன் என் மகன், நிச்சயமாக என்னுடையவன்” என்று கூறினர்.

Verse 17

एवं विवादमापन्नाः सर्वास्ता मातृकादयः । निवारिता नारदेन मौढ्यं मा कुरुतेति च

இவ்வாறு அந்த மாதர்கள் மற்றும் மாத்ருகைகள் அனைவரும் வாதத்தில் ஈடுபட்டனர். நாரதர் அவர்களைத் தடுத்து, “மூடத்தனம் செய்யாதீர்” என்று கூறினார்.

Verse 18

पार्वत्यां शंकराज्जातो देवकार्यार्थसिद्धये । तूष्णींभूतास्तदा सर्वाः कृत्तिका मातृभिः सह

தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக பார்வதியும் சங்கரனும் அவரை பெற்றனர். அப்போது க்ருத்திகைகள் மாதர்களுடன் அனைவரும் மௌனமாயினர்.

Verse 19

गुहेनोक्तास्तदा सर्वा ऋषिपत्न्यश्च कृत्तिकाः । नक्षत्राणि समाश्रित्य भवद्भिः स्थीयतां चिरम्

அப்போது குகன் (கார்த்திகேயன்) ரிஷிகளின் மனைவிகளையும் க்ருத்திகைகளையும் நோக்கி, “நட்சத்திரங்களைச் சார்ந்து அங்கே நீண்ட காலம் தங்குங்கள்” என்று கூறினார்.

Verse 20

तथा मातृगणस्तेन स्वामिना स्थापितो दिवि । मृत्योः कन्यां च संगृह्य कार्त्तिकेयस्त्वरान्वितः

அவ்வாறே அந்த ஸ்வாமி மாத்ருகணத்தை விண்ணுலகில் நிறுவினார். மேலும் மரணத்தின் மகளைக் கூட்டிக்கொண்டு, அவசரத்துடன் கார்த்திகேயன் முன்னே சென்றான்.

Verse 21

इंद्रं प्रोवाच भगवान्कुमारः शंकरात्मजः । दिवं याहि सुरैः सार्द्धं राज्यं कुरु निरन्तरम्

சங்கரனின் புதல்வனாகிய பகவான் குமாரன் இந்திரனிடம் கூறினான்—“தேவர்களுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கம் செல்; இடையறாது உன் ராஜ்யத்தை ஆளுக.”

Verse 22

इंद्रेणोक्तः कुमारो हि तारकेण प्रपीडिताः । स्वर्गाद्विद्राविताः सर्वे वयं याता दिशो दश

இந்திரன் குமாரனிடம் சொன்னான்—“தாரகன் எங்களை மிகக் கடுமையாகத் துன்புறுத்தினான்; ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து விரட்டப்பட்டு நாங்கள் அனைவரும் பத்து திசைகளிலும் ஓடினோம்.”

Verse 23

किं पृच्छसि महाभाग अस्मान्पदपरिच्युतान् । एवमुक्तस्तदा तेन वज्रिणाशंकरात्मजः । प्रहस्येंद्रं प्रति तदा मा भैषीत्यभयं ददौ

“மகாபாக! நாங்கள் பதவியிழந்தவர்கள்; எங்களை ஏன் கேட்கிறீர்?” என்று வஜ்ரதாரி இந்திரன் கூற, சங்கரபுதல்வன் சிரித்து இந்திரனிடம் “அஞ்சாதே” என்று அபயம் அளித்தான்.

Verse 24

यावत्कथयतस्तस्य शांकरेश्च महात्नः । कैलासं तु गते रुद्रे पार्वत्या प्रमथैः सह

அந்த மகாத்மா சங்கரபுதல்வன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், ருத்ரன் பார்வதியுடனும் பிரமதர்களுடனும் கைலாசத்திற்குச் சென்றிருந்தான்.

Verse 25

आजगाम महादैत्यो दैत्यसेनाभिरावृतः । रणदुंदुभयो नेदुस्तता प्रलयभीषणाः

தானவ சேனைகளால் சூழப்பட்ட ஒரு மகாதைத்யன் வந்தான்; போர் முரசுகள் முழங்கின, பிரளயத்தின் அச்சம்போல் கொடுமையாக.

Verse 26

रणकर्कशतूर्याणि डिंडिमान्यद्भुतानि च । गोमुखाः खरश्रृंगाणि काहलान्येव भूरिशः

போரின் கடுமையான தூரிய ஒலிகள் முழங்கின—அற்புதமான டிண்டிமங்கள், கோமுகக் கொம்புகள், கழுதைக் கொம்புகள், மேலும் பல காஹலங்கள் ஒலித்தன।

Verse 27

वाद्यभेदा आवाद्यंत तस्मिन्दैत्यसमागमे । गर्जमानास्तदा वीरस्तारकेण सहैव तु

அந்த தைத்யக் கூடுகையில் பலவகை வாத்தியங்கள் இசைக்கப்பட்டன; பின்னர் தாரகனுடன் சேர்ந்து அந்த வீரன் கர்ஜித்தான்।

Verse 28

उवाच नारदो वाक्यं तारकं देवकण्टकम्

தேவர்களுக்கு முள்ளாகிய தாரகனை நோக்கி நாரதர் சொற்கள் உரைத்தார்।

Verse 29

नारद उवाच । पुरा देवैः कृतो यत्नो वधार्थं नात्र संशयः । तवैव चासुरश्रेष्ठ मयोक्तं नान्यथा भवेत्

நாரதர் கூறினார்—முன்னே தேவர்கள் உன் வதத்திற்காக முயன்றனர்; இதில் ஐயமில்லை. அசுரர்களில் சிறந்தவனே, நான் உனக்குச் சொன்னது உன்னைப் பற்றிய உண்மையே; அது வேறாகாது।

Verse 30

कुमारोऽयं च शर्वस्य तवार्थं चोपपादितः । एवं ज्ञात्वा महाबाहो कुरु यत्नं समाहितः

இந்தக் குமாரன் சர்வன் (சிவன்) மகன்; உன் பொருட்டே குறிப்பாகப் பிறந்தவன். இதை அறிந்து, மகாபாகுவே, ஒருமுகமாக முயற்சி செய்।

Verse 31

नारदोक्तं निशम्याथ तारकः प्रहसन्निव । उवाच वाक्यं मेधावी गच्छ त्वं च पुरंदरम्

நாரதரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, புத்திசாலியான தாரகன் சிரிப்பது போல் கூறினான்: 'நீ சென்று அந்த புரந்தரனிடம் (இந்திரனிடம்) சொல்.'

Verse 32

मम वाक्यं महर्षे त्वं वद शीघ्रं यथातथम् । कुमारं च पुरस्कृत्य मया योद्धुं त्वमिच्छसि

'ஓ மகரிஷியே! எனது இந்த வார்த்தைகளை உள்ளபடியே விரைவில் சொல். குமாரனை (கார்த்திகேயனை) முன்னிறுத்தி என்னுடன் போரிட விரும்புகிறீர்கள்.'

Verse 33

मूढभावं समाश्रित्य कर्तुमिच्छसि नान्यथा । मनुष्यमेकमाश्रित्य मुचुकुन्दाख्यमेव च

'முட்டாள்தனத்தை நம்பி நீங்கள் இவ்வாறு செய்ய விரும்புகிறீர்கள், வேறு வழியில்லை. முசுகுந்தன் என்ற ஒரு மனிதனைச் சார்ந்து.'

Verse 34

तत्प्रभावेऽमरावत्यां स्थितोऽसि त्वं न चान्यथा । कौमारं बलमाश्रित्य तिष्ठसे त्वं ममाग्रतः

'அவனது செல்வாக்கினால் தான் நீ அமராவதியில் இருக்கிறாய், வேறு காரணமில்லை. இப்போது குமாரனின் பலத்தை நம்பி என் முன் நிற்கிறாய்.'

Verse 35

त्वां हनिष्याम्यहं मन्दलोकपालैः सहैव हि । एवं कथय देवेन्द्रं देवर्षे नान्यथा वद

'அந்த அற்பமான லோகபாலர்களுடன் சேர்த்து உன்னைக் கொல்வேன். தேவரிஷியே! தேவேந்திரனிடம் இவ்வாறே சொல், மாற்றிக் கூறாதே.'

Verse 36

तथेति मत्वा भगवान्स नारदो ययौ सुराञ्छक्रपुरोगमांश्च । आचष्ट सर्वं ह्यसुरेन्द्रभाषितं सहोपहासं मतिमांस्तथैव

“அப்படியே ஆகட்டும்” என எண்ணி, பகவான் நாரதர் சக்கிரன் (இந்திரன்) முன்னணியில் உள்ள தேவர்களிடம் சென்றார். அசுரேந்திரன் பரிகாசத்துடன் கூறிய அனைத்தையும் ஞானி நாரதர் அப்படியே எடுத்துரைத்தார்.

Verse 37

नारद उवाच । भवद्भिः श्रूयतां देवा वचनं मम नान्यथा । तारकेण यदुक्तं च सानुगे नावधार्यताम्

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களே, என் சொற்களை அப்படியே கேளுங்கள். தாரகன் தன் अनुசரர்களுடன் கூறியதை முறையாக மனத்தில் கொள்ளுங்கள்.

Verse 38

तारक उवाच । त्वां हनिष्यामि रे मूढ नान्यथा मम भाषितम्

தாரகன் சொன்னான்—ஏ மூடா, நான் உன்னை கொன்றுவிடுவேன்; என் அறிவிப்பு வேறாகாது.

Verse 39

मुचुकुन्दं समासाद्य लोकपालैश्च पूजितः । न त्वया भीरुणा योत्स्ये देवो भूत्वा नराश्रितः

லோகபாலர்களாலும் போற்றப்படும் முசுகுந்த அரசனை அணுகி—நான் தேவராக இருந்தும் மனித நிலையைக் காத்திருப்பவன்—உன்னைப் போன்ற கோழையுடன் போரிடமாட்டேன்.

Verse 40

तस्य वाक्यं निशम्योचुः सर्वे देवाः सवासवाः । कुमारं च पुरस्कृत्य नारदं चर्षिसत्तमम्

அவன் சொற்களை கேட்டதும், இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் பதிலுரைத்தனர்—குமாரனை முன்னிலைப்படுத்தி, முனிவர்களில் சிறந்த நாரதரையும் உடனே வைத்துக் கொண்டு.

Verse 41

जानासि त्वं हि देवर्षे कुमारस्य बलाबलम् । अज्ञो भूत्वा कथं वाक्यमुक्तं तस्य ममाग्रतः

ஓ தேவर्षியே! குமாரனின் வலிமையும் அதன் எல்லையும் நீ நன்கு அறிவாய். அப்படியிருக்க, அறியாதவன் போல் நடித்து என் முன்னிலையில் அவனைப் பற்றி இவ்வாறு எவ்வாறு சொன்னாய்?

Verse 42

प्रहस्य नारदो वाक्यमुवाच तस्य सन्निधौ । अहमप्युपहासं च वाक्यं तारकमुक्तवान्

அவன் முன்னிலையில் நாரதர் புன்னகையுடன் கூறினார்—“நானும் தாரகனிடம் பரிகாசமான சொற்களைச் சொன்னேன்.”

Verse 43

जानीध्वममराः सर्वे कुमारं जयिनं सुराः । भविष्यत्यत्र मे वाक्यं नात्र कार्याविचारणा

ஓ அமர தேவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் அறிந்துகொள்ளுங்கள்—குமாரனே வெற்றியாளர். இங்கு என் வாக்கு நிச்சயம் நிறைவேறும்; இதில் தயக்கம் அல்லது மிகைச் சிந்தனை தேவையில்லை.

Verse 44

नारदस्य वचः श्रुत्वा सर्वे देवा मुदान्विताः । ऐकपद्येन चोत्तस्थुर्योद्धुकामाश्च तारकम्

நாரதரின் வாக்கைக் கேட்டதும் எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். அவர்கள் ஒரே கணத்தில் எழுந்து, தாரகனுடன் போரிட ஆவலுற்றனர்.

Verse 45

कुमारं गजमारोप्य देवेन्द्रो ह्यग्रगोऽभवत् । सुरसैन्येन महता लोकपालैः समावृतः

குமாரனை யானையின் மேல் ஏற்றி, தேவேந்திரன் இந்திரன் முன்னணியில் சென்றான். அவன் தேவர்களின் மாபெரும் சேனையாலும் உலகபாலர்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 46

तदा दुन्दुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकशः । वीणावेणुमृदंगानि तथा गन्धर्वनि स्वनाः

அப்போது துந்துபிகள் முழங்கின; பல்வேறு பேரிகள், தூரியங்கள் ஒலித்தன. வீணை, வேணு, மிருதங்க நாதங்களோடு கந்தர்வர்களின் இனிய கீதஒலியும் பரவியது।

Verse 47

गजं दत्त्वा महेंद्राय कुमारो यानमारुहत् । अनेकरत्नसंवीतं नानाश्चर्यसमन्वितम् । विचित्रचित्रं सुमहत्तथाश्चर्यसमन्वितम्

மகேந்திரனான இந்திரனுக்கு யானையைத் தானமாக அளித்து, குமாரன் ஒரு திவ்ய வாகனத்தில் ஏறினார்—பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பலவித அதிசயங்களால் நிறைந்து, பெரிதும், வண்ணமயமான ஓவிய அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்தது।

Verse 48

विमानमारुह्य तदा महायशाः स शांकरिः सर्वगणैरुपेतः । श्रिया समेतः परया बभौ महान्स वीज्यमानश्चमरैर्महाप्रभैः

அப்போது மகாயசஸ்வியான சாங்கரி (குமாரன்) விமானத்தில் ஏறி, எல்லா கணங்களுடனும் கூடி, பரம ஸ்ரீயால் நிறைந்து, மாபெரும் ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்; ஒளிமிகு சாமரங்களால் அவனுக்கு விசிறப்பட்டது।

Verse 49

प्राचे तसं छत्र महामणिप्रभं रत्नैरुपेतं बहुभिर्विराजितम् । धृतं तदा तेन कुमारमूर्द्धनि चन्द्रैः किरणैः सुशोभितम्

அப்போது கிழக்கு திசையில், மகாமணிகளின் ஒளியால் ஜொலித்து, பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரசச் சத்திரம் குமாரனின் தலைமேல் தாங்கப்பட்டது—நிலவுக் கதிர்களால் அழகுபெற்றதுபோல்।

Verse 50

संमीलितास्तदा सव देवा इन्द्रपुरोगमाः । बलैः स्वैः स्वैः परिक्रांता योद्धुकामा महाबलाः

அப்போது இந்திரன் முன்னணியில், எல்லா தேவர்களும் ஒன்றுகூடினர். தத்தம் படைகளால் சூழப்பட்டு, மாபெரும் வலிமையுடன், போருக்குத் துடித்தவர்களாய் இருந்தனர்।

Verse 51

यमेऽपि स्वगणैः सार्द्धं मरुद्भिश्च सदागतिः । पाथोभिर्वरुणस्तत्र कुबेरो गुह्यकैः सह । ईशोऽपि प्रमथैः सार्द्धं नैरृतो व्याधिभिः सह

யமனும் தன் கணங்களுடன் வந்தான்; எப்போதும் இயங்கும் மருதர்களும் அங்கே இருந்தனர். வருணன் நீர்தொகுதிகளுடன், குபேரன் குஹ்யகர்களுடன், ஈசன் (சிவன்) பிரமதர்களுடன் வந்தான்; நைர்ருதனும் நோய்துன்பக் கூட்டங்களுடன் வந்தான்.

Verse 52

एवं तेऽष्टौ लोकपा योद्धुकामाः सर्वे मिलित्वा तारकं हंतुमेव । पुरस्कृत्वा शांकरिं विश्ववंद्यं सेनापतिं चात्मविदां वरिष्ठम्

இவ்வாறு எட்டு லோகபாலர்களும் போர் விருப்பத்துடன் ஒன்றுகூடி, ஒரே நோக்கமாக—தாரகனை வதம் செய்ய—முனைந்தனர். உலகமெங்கும் வணங்கப்படும் சாங்கரீ சக்தியையும், ஆத்மஞானிகளில் தலைசிறந்த சேனாபதியையும் முன்னிறுத்தி அவர்கள் முன்னேறினர்.

Verse 53

एवं ते योद्धुकामा हि अवतेरुश्च भूतलम् । अंतर्वेद्यां स्थिताः सर्वे गंगा यमुनमध्यगाः

இவ்வாறு போர் விருப்பத்துடன் அவர்கள் பூமிக்கு இறங்கி, கங்கை–யமுனை நடுவிலுள்ள புனித அந்தர்வேதியில் அனைவரும் தத்தம் இடங்களில் நிலை கொண்டனர்.

Verse 54

पातालाच्च समायातास्तारकस्योपजीविनः । चेरुरंगबलोपेता हन्तुकामाः सुरान्रणे

பாதாளத்திலிருந்தும் தாரகனைச் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் வந்தனர். உடல்வலத்துடன் அவர்கள் அலைந்து திரிந்து, போரில் தேவர்களை கொல்ல விரும்பினர்.

Verse 55

तारको हि समायातो विमानेन विराजितः । छत्रेण च महातेजा ध्रियमाणेन मूर्द्धनि

தாரகனும் விமானத்தில் ஒளிவீசிக் கொண்டு வந்தான். அந்த மகாதேஜஸ்வியின் தலைமேல் அரசுக் குடை தாங்கப்பட்டு இருந்தது.

Verse 56

चामरैर्विज्यमानो हि शुशुभे दैत्यराट् स्वयम्

சாமரங்களால் விசிறப்பட்டபோது தைத்யராஜன் தானே மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினான்.

Verse 57

एवं देवाश्च दैत्याश्च अंतर्वेद्यां स्थितास्तदा । सैन्येन महता तत्र व्यूहान्कृत्वा पृथक्पृथक्

அவ்வாறு அந்நேரம் அந்தர்வேதியில் நின்ற தேவரும் தைத்யரும் அங்கு தங்கள் பெருஞ்சேனைகளைத் தனித்தனிப் போர்வியூகங்களாக அமைத்தனர்.

Verse 58

गजान्कृत्वा ह्येकतश्च हयांश्च विविधांस्तथा । स्यंदनानिविचित्राणि नानारत्नयुतानि च

ஒருபுறம் யானைகளையும், அதுபோல பலவகைக் குதிரைகளையும் நிறுத்தி, பல ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வியத்தகு தேர்களையும் அமைத்தனர்.

Verse 59

पदाता बहवस्तत्र शक्तिशूलपरश्वधैः । खड्गतोमरनाराचैः पाशमुद्गरशोभिताः

அங்கு பல காலாட்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் சக்தி, சூலம், பரசு ஏந்தி, வாள், தோமரம், நாராசம், பாசம், முத்கரம் ஆகியவற்றால் ஒளிவிட்டனர்.

Verse 60

ते सेने सुरदैत्यानां शुशुभाते परस्परम् । हंतुकामास्तदा ते वै स्तूयमानाश्च बन्धुभिः

தேவர்-தைத்யர் ஆகிய இரு சேனைகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரே ஒளிர்ந்தன; அப்போது அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த விரும்பி, உறவினரின் புகழ்ச்சியால் உற்சாகப்படுத்தப்பட்டனர்.