Adhyaya 20

Verse 1

ऋषय ऊचुः । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च सगुणाः कीर्तितास्त्वया । लिंगरूपी तथैवेशो निर्गुणोऽसौ कथं वद

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரரை சகுணர் என்று புகழ்ந்தீர்கள். ஆனால் அதே ஈசன் லிங்கரூபமாக இருந்தும் நிர்குணன் எனச் சொல்லப்படுவது எவ்வாறு? விளக்குக.

Verse 2

त्रिभिर्गुणैर्व्याप्तमिदं चराचरं जगन्महद्व्याप्यथ वाल्पकं वा । मायामयं सर्वमिदं विभाति लिंगं विना केन कुतोविभाति

இவ்வெல்லாம் அசையும்-அசையாத உலகம்—பெரிதாயினும் சிறிதாயினும்—மூன்று குணங்களால் நிறைந்துள்ளது. அனைத்தும் மாயாமயமாகத் தோன்றுகிறது; லிங்கம் இன்றி யாரால், எவ்வாறு இது வெளிப்பட முடியும்?

Verse 3

यद्दृश्यमानं महदल्पकं च तन्नश्वरं कृतकत्वाच्च सूत

ஏ சூதா! காணப்படுவது எதுவாயினும்—பெரிதாயினும் சிறிதாயினும்—அது கೃತகமும் நிபந்தனையுடனும் இருப்பதால் நாசமுடையதே.

Verse 4

तस्माद्विमृश्य भोः सूत संशयं छेत्तुमर्हसि । व्यासप्रसादात्सकलं जानासि त्वं न चापरः

ஆகையால் ஏ சூதா! நன்கு சிந்தித்து இந்த ஐயத்தைத் தீர்க்க வேண்டும். வ்யாசரின் அருளால் அனைத்தையும் முழுமையாக அறிந்தவர் நீயே; வேறு யாரும் அதற்கு உரியவர் அல்லர்.

Verse 5

सुत उवाच । व्यासेन कथितं सर्वमस्मिन्नर्थे शुकं प्रति । शुक उवाच । लिंगरूपी कथं शंभुर्निर्गुणः कथते त्वया । एतन्मे संशयं तात च्छेत्तुमर्हस्यशेषतः

சூதர் கூறினார்—இந்த பொருளில் வ்யாசர் சுகருக்குச் அனைத்தையும் உரைத்தார். சுகர் கூறினார்—லிங்கரூபனான சம்புவை நீங்கள் நிர்குணன் என்று எவ்வாறு சொல்கிறீர்? தந்தையே, என் ஐயத்தை முழுவதும் நீக்குக.

Verse 6

व्यास उवाच । श्रुणु वत्स ब्रवीम्येतत्पुरा प्रोक्तं च नंदिना । अगस्त्यं पृच्छमानं च येन सर्वं श्रुतं शुक

வ்யாசர் கூறினார்—குழந்தையே, கேள்; முன்பு அகஸ்தியர் கேட்டபோது நந்தி உரைத்ததை நான் சொல்கிறேன்; ஏ சுகா, அதனால் எல்லாம் கேட்கப்பட்டும் உணரப்பட்டும் உள்ளது.

Verse 7

निर्गुणं परमात्मानं विद्धि लिंगस्वरूपिणम् । परा शक्तिस्तथा ज्ञेया निर्गुणा शाश्वती सती

லிங்கஸ்வரூபனான பரமாத்மாவை நிர்குணன் என அறிக. அதுபோல பராசக்தியும் நிர்குணா, சாச்வதீ, சத்யஸ்வரூபிணி என உணரத்தக்கது.

Verse 8

यया कृतिमिदं सर्वं गुणत्रयविभावितम् । एतच्चराचरं विश्वं नश्वरं परमार्थतः

அவளுடைய சக்தியால் இம்முழு வெளிப்பட்ட படைப்பு முக்குணங்களால் இயக்கப்படுகிறது; ஆனால் இந்தச் சராசர உலகம் பரமார்த்தத்தில் நாசமுடையதே.

Verse 9

एक एव परो ह्यात्मा लिंगरूपी निरंजनः । प्रकृत्या सह ते सर्वे त्रिगुणा विलयं गताः

பரம ஆத்மா ஒருவனே—மாசற்றவன், லிங்கரூபன். பிரக்ருதியுடன் அந்த முக்குணங்களும் அவனில் லயமடைகின்றன.

Verse 10

यस्मिन्नेव ततो लिंगं लयनात्कथितं पुरा । तस्माल्लिंगे लयं प्राप्ता परा शक्तिः कुतोऽपरे

அதிலேயே அனைத்தும் லயமடைவதால் முன்பே அது ‘லிங்கம்’ எனக் கூறப்பட்டது. பராசக்தியே அந்த லிங்கத்தில் லயமடையும்போது, பிறவற்றைப் பற்றி என்ன சொல்ல?

Verse 11

लीना गुणाश्च रुद्रोक्त्या यैरिदं बद्धमेव च । चराचरं महाभाग तस्माल्लिंगं प्रपूजयेत्

ருத்ரனின் உரையால், இச்சராசர உலகை கட்டிய முக்குணங்கள் லயமடைகின்றன. ஆகவே, ஓ மகாபாகா, லிங்கத்தை மிகுந்த பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 12

लिंगं च निर्गुणं साक्षाज्जानीध्वं भो द्रिजोतमाः । लयाल्लिंगस्य माहात्म्यं गुणानां परिकीर्त्यते

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, லிங்கம் நிர்குணம் என்பதை நேரடியாக அறியுங்கள். லயத்தின் காரணமாகவே லிங்கத்தின் மகிமையும் குணத்தத்துவமும் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 13

शंकरः सुखदाता हि उच्यमानो मनीषिभिः । सर्वो हि कथ्यते विप्राः सर्वेषामाश्रयो हि स

முனிவர்கள் அவரை ‘சங்கரன்’ என அழைக்கின்றனர்; ஏனெனில் அவர் இன்பம் அருள்வார். ஓ பிராமணர்களே, அனைவருக்கும் அடைக்கலமாதலால் அவர் ‘சர்வன்’ என்றும் கூறப்படுகிறார்.

Verse 14

शंभुर्हि कथ्यते विप्रा यस्माच्च शुभसंभवः

ஓ பிராமணர்களே, அவரிடமிருந்து மங்களம் தோன்றுவதால் அவர் ‘சம்பு’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 15

एवं सर्वाणि नामानि सार्थकानि महात्मनः । तेनावृतं जगत्सर्वं शंभुना परमेष्ठिना

இவ்வாறு அந்த மகாத்மாவின் எல்லாப் பெயர்களும் பொருள்மிக்கவை. அந்த பரமேஸ்வரன் சம்புவால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபித்து சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । यदा दाक्षायणी चाग्नौ पतिता यज्ञकर्मणि । दक्षस्य च महाभागा तिरोधानगता सती

ரிஷிகள் கூறினர்—யாகக் கிரியையில் தாட்சாயணி அக்னியில் விழுந்தபோது, தக்ஷனின் அந்த மகாபாக்யவதி சதி மறைந்தாள்—

Verse 17

प्रादुर्भूता कदा सूत कथ्यतां तत्त्वयाऽधुना । परा शक्तिर्महेशस्य मिलिता च कथं पुनः

ஓ சூதா, அவள் மீண்டும் எப்போது வெளிப்பட்டாள்? இப்போது உண்மையாய் கூறுவாயாக. மேலும் மகேசனின் பராசக்தி மீண்டும் எவ்வாறு (அவருடன்) ஒன்றாயிற்று?

Verse 18

एतत्सर्वं महाभाग पूर्ववृत्तं च तत्त्वतः । कथनीयं च अस्माकं नान्यो वक्तास्ति कश्चन

ஓ மகாபாக்யவானே! முன்பு நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அதன் தத்துவச் சாரத்துடன் எங்களுக்குச் சொல்லும். எங்களுக்கு இதைச் சொல்லத் தகுதியான வேறு பேச்சாளர் யாருமில்லை.

Verse 19

सूत उवाच । जज्ञे दाक्षायणी ब्रह्मन्विदग्धावयवा यदा । विना शक्त्या महेशोऽपि तताप परमं तपः

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! தாட்சாயணியின் அங்கங்கள் எரிந்து அவள் அழிந்தபோது, சக்தி வियोगத்தால் மகேசனும் பரம தவம் மேற்கொண்டான்.

Verse 20

लीलागृहीतवपुषा पर्वते हिमवद्गिरौ । भृंगिणा सह विश्वेन नंदिना च तथैव च

தெய்வ லீலையால் உருவம் ஏற்று, ஹிமவத் மலையில் அவர் ப்ருங்கி, விஸ்வ, நந்தி ஆகியோருடன் இருந்தார்.

Verse 21

तथा चंडेन मुंडेन तथान्यैर्बहुभिर्वृतः । दशभिः कोटिगुणितैर्गणैश्च परिवारितः

அவர் சண்டன், முண்டன் மற்றும் பலரால் சூழப்பட்டார்; பத்துக் கோடி மடங்கான கணங்களின் கூட்டம் அவரைச் சுற்றி வளைத்திருந்தது.

Verse 22

गणानां चैव कोट्या च तथा षष्टिसहस्रकैः । एवं तत्र गणैर्देव आवृतो वृषभध्वजः

ஒரு கோடி கணங்களாலும், மேலும் அறுபதாயிரம் கணங்களாலும்—அவ்வாறு அங்கே வृषபத்வஜன் (சிவன்) தன் கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 23

तपो जुषाणः सहसा महात्मा हिमालयस्याग्रगतस्तथैव । गणैर्वृतो वीरभद्रप्रधानैः स केवलो मूलविद्याविहीनः

தவத்தில் மகிழும் அந்த மகாத்மா விரைவாகவே இமயத்தின் முன்னணிப் பகுதியை அடைந்தான். வீரபத்ரன் தலைமையிலான கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தும், மூலவித்யை (சக்தி) இன்றியவனெனத் தனித்தே நிலைத்தான்.

Verse 24

एतस्मिन्नंतरे दैत्याः प्रादुर्भूता ह्यविद्यया । विष्णुना हि बलिर्बद्धस्तथा ते वै महाबलाः

இந்நேரத்தில் அவித்யையின் காரணமாக தைத்தியர்கள் தோன்றினர். விஷ்ணு பலியைப் பந்தித்திருந்தார்; அதுபோல அவர்களும் மகாபலமுடையவர்களாக இருந்தனர்.

Verse 25

जाता दैत्यास्ततो विप्रा इंद्रोपद्रवकारकाः । कालखंजा महारौद्राः कालकायास्तथापरे

பின்னர், ஓ பிராமணர்களே, இந்திரனுக்கு துன்பம் விளைவிப்போர் ஆகிய தைத்தியர்கள் பிறந்தனர். சிலர் ‘காலகஞ்ஜா’ எனப் பெயர்பெற்று மிகக் கொடியவர்களாயினர்; மற்றோர் சிலர் ‘காலகாய’ என அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 26

निवातकवचाः सर्वे रवरावकसंज्ञकाः । अन्ये च बहवो दैत्याः प्रजासंहारकारकाः

‘நிவாதகவசர்’ எனப்பட்ட அனைவரும் ‘ரவாராவகர்’ என்ற பெயராலும் அறியப்பட்டனர். மேலும் பல தைத்தியர்கள் தோன்றி, உயிரினங்களின் அழிவுக்குக் காரணமானார்கள்.

Verse 27

तारको नमुचेः पुत्रस्तपसा परमेण हि । ब्रह्माणं तोषयामास ब्रह्मा तस्य तुतोष वै

நமுசியின் மகன் தாரகன் உன்னத தவத்தால் பிரம்மதேவரை மகிழ்வித்தான்; பிரம்மாவும் உண்மையிலேயே அவன்மேல் திருப்தியடைந்தார்.

Verse 28

वरान्ददौ यथेष्टांश्च तारकाय दुरात्मने । वरं वृणीष्व भद्रं ते सर्वान्कामान्ददामि ते

அப்போது அவர் துராத்மையான தாரகனுக்கு விரும்பிய வரங்களை அளித்து கூறினார்— “வரம் வேண்டுக; உனக்கு நன்மை உண்டாக. நீ நாடும் எல்லா ஆசைகளையும் நான் உனக்கு அருள்கிறேன்.”

Verse 29

तच्छत्वा वचनं तस्य ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । वरयामास च तदा वरं लोकभयावहम्

பரமேஷ்டியான பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், அவன் அப்போது உலகங்களுக்கு அச்சத்தை விளைவிக்கும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

Verse 30

यदि मे त्वं प्रसन्नऽसि अजरामरतां प्रभो । देहि मे यद्विजानासि अजेयत्वं तथैव च

“பிரபோ, நீங்கள் என்மேல் प्रसன்னமாக இருந்தால், முதுமையும் மரணமும் அற்ற நிலையை எனக்கு அருளுங்கள்; மேலும் நீங்கள் அளிக்க இயலும் என அறிந்த அஜேயத்தையும் எனக்கு தாருங்கள்.”

Verse 31

एवमुक्तस्तदा तेन तारकेण दुरात्मना । उवाच प्रहसन्वाक्यममरत्वं कुतस्तव

துராத்மையான தாரகன் இவ்வாறு கூற, பிரம்மா புன்னகையுடன் சொன்னார்— “உனக்கு அமரத்துவம் எங்கிருந்து?”

Verse 32

जातस्य हि ध्रुवो मृत्युरेतज्जानीहि तत्त्वतः । प्रहस्य तारकः प्राह अजेयत्वं च देहि मे

“பிறந்தவனுக்கு மரணம் நிச்சயம்— இதை உண்மையாக அறிந்துகொள்.” பின்னர் தாரகன் சிரித்து கூறினான்— “எனக்கு அஜேயத்தையும் அருளுங்கள்.”

Verse 33

ब्रह्मोवाच तदा दैत्यजेयत्वं तवानघ । विनार्भकेण दत्तं वै ह्यर्भकस्त्वां विजेष्यते

பிரம்மா கூறினார்—ஓ குற்றமற்ற தைத்தியனே! உனக்கு அஜெயத்துவம் வரமாக அளிக்கப்பட்டது; ஆனால் ஒரு விதிவிலக்குடன்—ஒரு சிறு குழந்தையே நிச்சயமாக உன்னை வெல்லும்।

Verse 34

तदा स तारकः प्राह ब्रह्माणं प्रणतः प्रभो । कृतार्थोऽहं हि देवेश प्रसादात्तव संप्रति

அப்போது தாரகன் வணங்கி பிரம்மாவிடம் கூறினான்—ஓ प्रभு, ஓ தேவேசா! உமது அருளால் இப்போது நான் கृतார்த்தன் ஆனேன்।

Verse 35

एवं लब्धवरो भूत्वा तारको हि महाबलः । देवान्युद्धार्थमाहूय युयुधे तैः सहासुरः

இவ்வாறு வரம் பெற்ற மகாபலன் தாரகன் தேவர்களைப் போருக்காக அழைத்து, அந்த அசுரன் அவர்களுடன் போரிட்டான்।

Verse 36

मुचुकुन्दं समाश्रित्य देवास्ते जयिनोऽभवन् । पुनः पुनर्विकुर्वाणा देवास्ते तारकेण हि

முசுகுந்த மன்னனைச் சரணடைந்ததால் தேவர்கள் வெற்றி பெற்றனர்; ஆனால் தாரகன் காரணமாக அதே தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கலங்கினர்।

Verse 37

मुचुकुन्दबलेनैव जयमापुःसुरास्तदा । किं कर्तव्यं हि चास्माकं युध्यमानैर्निरंतरम्

முசுகுந்தனின் வலத்தாலேயே அப்போது தேவர்கள் வெற்றி பெற்றனர்; ஆனால் இடைவிடாது போராடிக்கொண்டே இருந்தால் இப்போது எங்கள் கடமை என்ன?

Verse 38

भवितव्यमिति स्मृत्वा गतास्ते ब्रह्मणः पदम् । ब्रह्मणश्चाग्रतो भूत्वा ह्यब्रुवंस्ते सवासवाः

“நிகழ வேண்டியது நிகழும்” என நினைத்து அவர்கள் பிரம்மாவின் பதத்திற்குச் சென்றனர். பிரம்மாவின் முன்னிலையில் நின்று, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் உரைத்தனர்.

Verse 39

देवा ऊचूः । बलिना सह पातालमास्तेऽसौ मधुसूदनः । विष्णुं विना हि ते सर्वे वृषाद्याः पतिताः परैः

தேவர்கள் கூறினர்—“மதுசூதனன் விஷ்ணு பலியுடன் பாதாளத்தில் தங்கியுள்ளார். விஷ்ணு இல்லாமல் நாங்கள் அனைவரும்—விருஷன் முதலியோர்—பகைவரால் வீழ்த்தப்பட்டோம்.”

Verse 40

दैत्येंद्रैश्च महाभाग त्रातुमर्हसि नः प्रभो । तदा नभोगता वाणी ह्युवाच परिसांत्व्य वै

“மகாபாக்யமுள்ள प्रभுவே! தைத்யேந்திரர்களிடமிருந்து எங்களை காக்கத் தகுதியானவர் நீரே.” அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து ஒரு வாணி உண்மையாய் ஆறுதல் கூறி உரைத்தது.

Verse 41

हे देवाः क्रियतामाशु मम वाक्यं हि तत्त्वतः । शिवात्मजो यदा देवा भविष्यति महाबलः

“தேவர்களே! என் வாக்கை உண்மையாய் விரைவில் நிறைவேற்றுங்கள். தேவர்களே! சிவனின் புதல்வன் தோன்றும் போது அவன் மகாபலன் ஆவான்.”

Verse 42

युद्धे पुनस्तारकं च वधिष्यति न संशयः । येनोपायेन भगवाञ्छंभुः सर्वगुहाशयः

“மேலும் போரில் அவன் தாரகனை ஐயமின்றி வதம் செய்வான். எல்லா இதய-குகைகளிலும் உறையும் பகவான் சம்புவை (அணுக/ஆராதிக்க) எந்த வழியால்…”

Verse 43

दारापरिग्रही देवास्तथा नीतिर्विधीयताम् । क्रियतां च परो यत्नो भवद्भिर्नान्यथा वचः

ஓ தேவர்களே, சிவன் தாராபரிக்ரஹி (துணைவியை ஏற்றுக்கொள்ளும்) ஆகட்டும்—அவ்விதமே நெறி வகுக்கப்படுக. நீங்கள் உன்னத முயற்சி செய்யுங்கள்; என் வாக்கு வேறல்ல.

Verse 44

यूयं देवा विजानीध्वमित्युवाचाशरीरवाक् । परं विस्मयमापन्ना ऊचुर्देवाः परस्परम्

“தேவர்களே, நீங்கள் உணர்ந்து கொள்ளுங்கள் (அதன்படி செய்க),” என்று அசரீரி வாணி கூறியது. பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்த தேவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்.

Verse 45

श्रुत्वा नभोगतां वाणीमाजग्मुस्ते हिमालयम् । बृहस्पतिं पुरस्कृत्य सर्वे देवा वचोऽब्रुवन्

வானிலிருந்து வந்த தெய்வ வாணியை கேட்டதும் அவர்கள் இமயத்தை அணைந்தனர். ப்ருஹஸ்பதியை முன்னிறுத்தி எல்லாத் தேவர்களும் தங்கள் விண்ணப்பத்தை உரைத்தனர்.

Verse 46

हिमालयं महाभागाः सर्वे कार्यार्थगौरवात् । हिमालय महाभाग श्रूयतां नोऽधुना वचः

தெய்வப் பணியின் பெருமையால் எல்லா பாக்கியவான்களும் இமயத்தை அணைந்து கூறினர்—“மகாபாக்ய இமயமே, இப்போது எங்கள் சொற்களை கேளும்.”

Verse 47

तारकस्त्रासयत्यस्मान्साहाय्यं तद्वधे कुरु । त्वं शरण्यो भवास्माकं सर्वेषां च तपस्विनाम् । तस्मात्सर्वे वयं याता महेंद्रसहिता विभो

தாரகன் எங்களை அச்சுறுத்துகிறான்; அவனை வதைக்க உதவி செய். எங்களுக்கும் எல்லா தவஸ்விகளுக்கும் நீயே சரணமாக இரு. ஆகவே மகேந்திரன் (இந்திரன்) உடனே நாங்கள் அனைவரும் வந்தோம், ஓ விபோ.

Verse 48

लोमश उवाच । एवमभ्यर्थितो देवैर्हिमवान्गिरिसत्तमः । उवाच देवान्प्रहसन्वाक्यं वाक्यविदां वरः

லோமசர் கூறினார்—தேவர்களால் இவ்வாறு வேண்டப்பட்ட கிரிசிறந்த ஹிமவான், புன்னகையுடன் தேவர்களை நோக்கி உரை சொன்னான்; வாக்குத் திறனில் அவன் முதன்மை உடையவன்.

Verse 49

महेन्द्र मुद्दिश्य तदा ह्युपहाससमन्वितः । अक्षमाश्च वयं सर्वे महेन्द्रेण कृताः सुराः

அப்போது மகேந்திரன் (இந்திரன்) பக்கம் நோக்கி மென்மையான பரிகாசத்துடன் அவர் கூறினார்—“நாம் எல்லாத் தேவரும் இயலாமையடைந்தோம்; மகேந்திரனாலே இந்நிலை ஏற்பட்டது.”

Verse 50

किं कुर्मः सुरकार्यं च तारकस्य वधं प्रति । पक्षयुक्ता वयं सर्वे यदि स्याम सुरोत्तमाः

“தேவர்களின் பணி—அதாவது தாரகனை வதம் செய்வது—இதில் நாம் என்ன செய்ய முடியும்? நாம் தேவர்களில் சிறந்தவர்களெனினும் ஆதரவும் கூட்டணியும் இல்லையெனில்?”

Verse 51

तदा वयं घातयामस्तारकं सह बांधवैः । अचलोहं विपक्षश्च किं कार्यं करवाणि व

“தேவையான ஆதரவு இருந்தால் தாரகனை அவன் உறவினருடன் சேர்த்து நாம் வீழ்த்தியிருப்போம். ஆனால் நான் அசையாத மலை; (இவ்விஷயத்தில்) எதிர்ப்புறத்தில் நிற்கிறேன்; நான் என்ன செயல் செய்ய முடியும்?”

Verse 52

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे देवास्तमब्रुवन् । सर्वे यूयं वयं चैव असमर्था वधं प्रति । तारकस्य महाभाग एतत्कार्यं विचंत्यताम्

அவன் சொற்களை கேட்ட தேவர்கள் அனைவரும் கூறினர்—“மகாபாகா! தாரக வதத்தில் நீயும் நாங்களும் இயலாதவர்கள். ஆகவே இக்காரியத்தின் வழி நன்கு சிந்திக்கப்படுக.”

Verse 53

येन साध्यो भवेच्छत्रुस्तारको हि महाबलः । तदोवाच महातेजा हिमवान्स सुरान्प्रति

“மிகுந்த வலமுடைய பகைவர் தாரகனை எந்த வழியால் வெல்லலாம்?” என்று கேட்டு, ஒளிமிகு ஹிமவான் தேவர்களை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 54

केनोपायेन भो देवास्तारकं हंतुमिच्छथ । कथयंतुत्वरेणैव कार्यं वेत्तुं ममैव हि

“ஓ தேவர்களே, எந்த உபாயத்தால் நீங்கள் தாரகனை வதம் செய்ய விரும்புகிறீர்கள்? விரைவாகச் சொல்லுங்கள்; இந்தக் காரியத்தை நான் உடனே அறிய வேண்டும்.”

Verse 55

तदा सुरैः कथितं सर्वमेतद्वाण्या चोक्तं यत्पुरा कार्यहेतोः । श्रुतं तदा गिरिणा वाक्यमेत हिमवान्पर्वतो हि

அப்போது தேவர்கள் இவை அனைத்தையும் கூறினர்; தெய்வப் பணிக்காக முன்பு வாணி (சரஸ்வதி) உரைத்ததையும் எடுத்துரைத்தனர். அதனைப் पर्वதராஜன் ஹிமவான் கேட்டான்।

Verse 56

शिवस्य पुत्रेण च धीमता यदा वध्यो दैत्यस्तारको वै महात्मा । तदा सर्वं सुरगकार्यं शुभंस्याद्वाण्या चोक्तं सत्यमेतद्भवेच्च

ஞானமிகு சிவபுத்திரன் மகாத்மா அசுரன் தாரகனை வதம் செய்தபோது, தேவர்களின் எல்லாப் பணிகளும் மங்களமாகும். வாணி உரைத்தது உண்மை—அது நிச்சயம் நிகழும்।

Verse 57

तस्मात्तदेनत्क्रियतां भवद्भिर्यथा महेशः कुरुते परिग्रहम् । कन्या यथा तस्य शिवस्य योग्या निरीक्ष्यतामाशु सुरैरिदानीम्

ஆகையால் நீங்கள் இதைச் செய்யுங்கள்: மகேசன் மணப்பரிக்ரஹம் செய்யுமாறு ஏற்பாடு செய்யுங்கள். தேவர்கள் இப்போதே விரைவாக சிவனுக்குத் தகுந்த கன்னியைத் தேடுங்கள்।

Verse 58

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्योचुः सुरास्तदा । जनितव्या त्वया कन्या शिवार्थं कार्यसिद्धये

அவன் சொற்களை கேட்ட தேவர்கள் அப்போது புன்னகைத்து கூறினர்—“சிவனுக்காகவும் காரியம் நிறைவேறவும் உமக்கு ஒரு கன்னி பிறக்க வேண்டும்.”

Verse 59

सुराणां च गिरे वाक्यं कुरु शीघ्रं महामते । आधारस्त्वं तु देवानां भविष्यसि न संशयः

மகாமதியுடைய மலைராஜனே! தேவர்களின் சொல்லை விரைவில் நிறைவேற்று. நீ தேவர்களுக்கு ஆதாரமாக இருப்பாய்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 60

इत्युक्तो गिरिराजोऽथ देवैः स्वगृहमामाविशत् । पत्नीं मेनां च पप्रच्छ सुकार्यं समागतम्

தேவர்கள் இவ்வாறு கூறியபின் மலைராஜன் தன் இல்லத்தில் நுழைந்து, மனைவி மேனாவிடம் கேட்டான்—“இந்த நற்காரியம் எவ்வாறு வந்தடைந்தது?”

Verse 61

जनितव्या सुकन्यैका सुरकार्यार्थसिद्धये । देवानां च ऋषीणां च तथैव च तपस्विनाम्

தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற ஒரு நல்லொழுக்கமுள்ள ஒரே கன்னி பிறக்க வேண்டும்; தேவர்கள், ரிஷிகள், தவசிகள் நலனுக்காகவும் அதுவே.

Verse 62

प्रियं न भवति स्त्रीणां कन्याजननसेव च । तथापि जनितव्या च कन्यैका च वरानने

பெண்களுக்கு பொதுவாக கன்னியைப் பெறுதலும் வளர்ப்பதும் இனிதாகத் தோன்றாது; ஆயினும், அழகிய முகத்தையுடையவளே, ஒரு கன்னி நிச்சயம் பிறக்க வேண்டும்.

Verse 63

प्रहस्य मेना प्रोवाच स्वपतिं च हिमालयम् । यदुक्तं भवता वाक्यं श्रूयतां मे त्वयाऽधुना

புன்னகையுடன் மேனா தன் கணவர் இமாலயனை நோக்கி கூறினாள்—“நீங்கள் சொன்ன வாக்கியத்தைப் பற்றி இப்போது என் சொல்லைக் கேளுங்கள்।”

Verse 64

कन्या सदा दुःखकरी नृणां पते स्त्रीणां तथा शोककरी महामते । तस्माद्विमृश्य सुचिरं स्वयमेव बुद्ध्या यथा हितं शैलपते तदुच्यताम्

“மனிதர்களின் தலைவனே, மகள் எப்போதும் துன்பம் தருபவள்; மகாமதியே, பெண்களுக்கும் அவள் சோகக் காரணமாகிறாள். ஆகவே மலைநாதனே, நீயே உன் புத்தியால் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, நன்மையானதைச் சொல்லு।”

Verse 65

हिमवांस्तदुपश्रुत्या प्रियाया वचनं तदा । उवाच वाक्यं मेधावी परोपकरणान्वितम्

அன்புடையவளின் சொல்லைக் கேட்ட இமவான் அப்போது—ஞானமிக்கவனாய், பிறர்நல எண்ணத்துடன்—வாக்கை உரைத்தான்।

Verse 66

येनयेन प्रकारेण परेषामुपजीवनम् । भविष्यति च तत्कार्यं धीमता पुरुषेण हि

எந்த எந்த முறையால் பிறரின் வாழ்வாதாரம் உறுதியாகுமோ, அந்தச் செயலை ஞானி நிச்சயமாக மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 67

स्त्रियापि चैव तत्कार्यं परोपकरणान्वितम् । एवं प्रवर्तिता तेन गिरिणा महिषी तदा । दधार जठरे कन्यां मेना भाग्यवती तदा

பிறர்நலத்துடன் கூடிய அந்தக் கடமை பெண்ணாலும் செய்யப்பட வேண்டும். இவ்வாறு மலைநாதன் (இமவான்) வழிநடத்தியதால், அவனுடைய அரசி, பாக்கியவதி மேனா அப்போது தன் கருவில் ஒரு மகளைக் கரந்தாள்।

Verse 68

महाविद्या महामाया महामेधास्वरूपिणी । रुद्रकाली च अंबा च सती दाक्षायणी परा

அவள் மகாவித்யை, மகாமாயை, பரம மேதையின் உருவமே; அவளே ருத்ரகாளி, அவளே அம்பா—பரமான சதி தாக்ஷாயணி.

Verse 69

तां विभूतिं विशालाक्षी जठरे परमां सती । बभार सा महाभागा मेना चारुविलोचना

அந்த பரம விபூதியை—பரம சதியை—விசாலநேத்திரம், அழகிய கண்களையுடைய மகாபாக்யவதி மேனா தன் கர்ப்பத்தில் தாங்கினாள்.

Verse 70

स्तुतिं चक्रुस्तदा देवा ऋषयो यक्षकिन्नराः । मेनाया भूरिभाग्यायास्तथा हिमवतो गिरेः

அப்போது தேவர்கள், ரிஷிகள், யக்ஷ-கின்னரர்கள் ஸ்துதி செய்தனர்—மேனையின் பேர்சௌபாக்கியத்தையும், ஹிமவான் மலைராஜனையும் போற்றி.

Verse 71

एतस्मिन्नंतरे जाता गिरिजा नाम नामतः । प्रादुर्भूता यदा देवी सर्वेषां च सुखप्रदा

அந்நேரத்தில் தேவி வெளிப்பட்டு பிறந்தாள்; பெயரால் அவள் ‘கிரிஜா’ என அழைக்கப்பட்டாள். தேவி தோன்றியபோது அவள் அனைவருக்கும் இன்பம் அளிப்பவளானாள்.

Verse 72

देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः । जगुर्गंधर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः

தேவ துந்துபிகள் முழங்கின; அப்சரைகள் கூட்டம் நடனம் ஆடியது. கந்தர்வத் தலைவர்கள் பாடினர்; மீண்டும் அப்சரைகள் நடனமாடினார்கள்.

Verse 73

पुष्पवर्षेण महता ववृषुर्विबुधास्तथा । तदा प्रसन्नमभवत्सर्वं त्रैलोक्यमेव च

தேவர்கள் பெரும் மலர்மழையைப் பொழிந்தனர். அப்போது மூவுலகமெங்கும் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்தது.

Verse 74

यदावतीर्णा गिरिजा महासती तदैव दैत्या भयमाविशंस्ते । प्राप्ता मुदं देवगणा महर्षयः सचारणाः सिद्धगणास्तथैव

மகாசதி கிரிஜை அவதரித்த அதே கணத்தில் தைத்யர்கள் அச்சத்தில் ஆழ்ந்தனர்; தேவர்கள், மகரிஷிகள், சாரணர்கள், சித்தகணங்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்.