Adhyaya 8

Verse 1

अगस्त्य उवाच । किं चकार हरः स्कंद मंदराद्रिगतस्तदा । विलंबमालंबयति तस्मिन्नपि गजानने

அகஸ்தியர் கூறினார்— ஓ ஸ்கந்தா! அப்போது மந்தர மலைக்குச் சென்ற ஹரன் (சிவன்) என்ன செய்தார், அந்தக் கஜானனன் (கணேசன்) இன்னும் தாமதித்துக் கொண்டிருக்கையில்?

Verse 2

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य कथां पुण्यां कथ्यमानां मयाधुना । वाराणस्येकविषयामशेषाघौघनाशिनीम्

ஸ்கந்தன் கூறினார்— அகஸ்தியரே! இப்போது நான் சொல்லும் இந்தப் புனிதக் கதையை கேளுங்கள்; இது வாராணசியை மட்டுமே பற்றியது, எல்லாப் பாவப் பெருக்கையும் அழிப்பது.

Verse 3

करींद्रवदने तत्र क्षेत्रवर्येऽविमुक्तके । विलंबभाजित्र्यक्षेण प्रैक्षिक्षिप्रमधोक्षजः

அங்கே அவிமுக்தம் எனும் சிறந்த திருத்தலத்தில், யானைமுகன் தாமதத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, அதோக்ஷஜன் (விஷ்ணு) விரைந்து திரிநேத்திர மகேஸ்வரனை நோக்கி பார்வை செலுத்தினான்।

Verse 4

प्रोक्तोथ बहुशश्चेति बहुमानपुरःसरम् । तथा त्वमपि माकार्षीर्यथा प्राक्प्रस्थितैः कृतम्

அவர் மரியாதை முன்வைத்து கூறினார்—“இது பலமுறை சொல்லப்பட்டதே. ஆகவே நீயும் வேறுபடச் செய்யாதே; முன்பே புறப்பட்டவர்கள் செய்ததுபோலவே செய்.”

Verse 5

श्रीविष्णुरुवाच । उद्यमः प्राणिभिः कार्यो यथाबुद्धि बलाबलम् । परं फलंति कर्माणि त्वदधीनानि शंकर

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறினார்—“உயிர்கள் தம் புத்திக்கேற்ப வலிமை–பலவீனத்தை அறிந்து முயற்சி செய்ய வேண்டும்; ஆனால் செயல்களின் இறுதிப் பலன், ஓ சங்கரா, உன் அதிகாரத்திலேயே உள்ளது.”

Verse 6

अचेतनानि कर्माणि स्वतंत्राः प्राणिनोपि न । त्वं च तत्कर्मणां साक्षी त्वं च प्राणिप्रवर्तकः

“செயல்கள் ஜடமானவை; உயிர்களும் உண்மையில் சுதந்திரமல்ல. அந்தச் செயல்களுக்கு சாட்சியும் நீயே; உயிர்களை இயக்குபவனும் நீயே.”

Verse 7

किंतु त्वत्पादभक्तानां तादृशी जायते मतिः । यया त्वमेव कथयेः साध्वनेनत्वनुष्ठितम्

“ஆனால் உன் திருவடிகளின் பக்தர்களுக்கு அத்தகைய அறிவு பிறக்கிறது; அதனால் நீயே—‘இவன் இதை நன்றாக, முறையாக நிறைவேற்றினான்’ என்று கூறுகிறாய்.”

Verse 8

यत्किंचिदिह वै कर्मस्तोकं वाऽस्तोकमेव वा । तत्सिद्ध्यत्येव गिरिश त्वत्पादस्मृत्यनुष्ठितम्

இங்கே செய்யப்படும் எந்தக் கருமமும்—சிறிதாயினும் பெரிதாயினும்—ஹே கிரீசா! உமது திருப்பாதங்களை நினைந்து ஆற்றினால் அது நிச்சயமாகச் சித்தியாகும்।

Verse 9

सुसिद्धमपि वै कार्यं सुबुद्ध्यापि स्वनुष्ठितम् । अत्वत्पदस्मृतिकृतं विनश्यत्येव तत्क्षणात्

நல்ல அறிவுடன் முறையாகச் செய்த, நன்கு நிலைபெற்ற காரியம்கூட—உமது திருப்பாத நினைவு இன்றி செய்தால்—அந்தக் கணமே அழிந்துபோகும்।

Verse 10

शंभुना प्रेषितेनाद्य सूद्यमः क्रियते मया । त्वद्भक्तिसंपत्तिमतां संपन्नप्राय एव नः

இன்று சம்புவின் ஆணையால் நான் மனமார்ந்த முயற்சி செய்கிறேன்; உமக்கு பக்திச் செல்வம் உடையோர்க்கு வெற்றி பெரும்பாலும் உறுதியானதே।

Verse 11

अतीव यदसाध्यं स्यात्स्वबुद्धिबलपौरुषैः । तत्कार्यं हि सुसिद्धं स्यात्त्वदनुध्यानतः शिव

தன் அறிவு, வலிமை, முயற்சியால் முற்றிலும் இயலாததாயினும்—ஹே சிவா!—உம்மைத் தியானிப்பதால் அந்தக் காரியம் முழுமையாகச் சித்தியாகும்।

Verse 12

यांति प्रदक्षिणीकृत्य ये भवंतं भवं विभो । भवंति तेषां कार्याणि पुरोभूतानि ते भयात्

பவனாகிய ஆண்டவனே—ஹே விபோ!—உம்மை வலம் வந்து செல்பவர்களின் காரியங்கள், உமது வல்லமைக்கு அஞ்சியதுபோல் முன்பே நிறைவேறி அவர்களுக்கு முன் தோன்றும்।

Verse 13

जातं विद्धि महादेव कार्यमेतत्सुनिश्चितम् । काशीप्रावेशिकश्चिंत्य शुभलग्नोदयः परम्

ஓ மகாதேவா, அறிந்துகொள்—இக்காரியம் உறுதியாக நிறைவேறியுள்ளது. காசியில் பிரவேசிக்கப் பரம சுப லக்னம் உதித்துள்ளது; இதில் ஐயமின்றி ஏற்றுக்கொள்.

Verse 14

अथवा काशिसंप्राप्तौ न चिंत्यं हि शुभाशुभम् । तदैव हि शुभः कालो यदैवाप्येत काशिका

அல்லது காசியை அடைந்தபோது சுபம்-அசுபம் என எண்ண வேண்டாம்; காசிகா கிடைக்கும் அந்தக் கணமே தானே சுபகாலம் ஆகும்.

Verse 15

शंभुं प्रदक्षिणीकृत्य प्रणम्य च पुनःपुनः । प्रतस्थेऽथ सलक्ष्मीको मंदराद्गरुडध्वजः

சம்புவை பிரதட்சிணை செய்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, லக்ஷ்மியுடன் கூடிய கருடத்வஜன் விஷ்ணு அப்போது மந்தர மலையிலிருந்து புறப்பட்டான்.

Verse 16

दृशोरतिथितां नीत्वा विष्णुर्वाराणसीं ततः । पुंडरीकाक्ष इत्याख्यां सफलीकृतवान्मुदा

பின்னர் விஷ்ணு வாராணசியை தன் கண்களுக்கு விருந்தினியாக்கி (தரிசித்து) மகிழ்ச்சியுடன் ‘புண்டரீகாக்ஷ’ என்ற பெயரை உண்மையாக்கி நிறைவேற்றினான்.

Verse 17

गंगावरणयोर्विष्णुः संभेदे स्वच्छमानसः । प्रक्षाल्य पाणिचरणं सचैलः स्नातवानथ

கங்கை-வருணை சங்கமத்தில், தெளிந்த மனத்துடன் விஷ்ணு கை கால்களை கழுவி, பின்னர் ஆடையுடன் அங்கேயே நீராடினான்.

Verse 18

तदाप्रभृति तत्तीर्थं पादोदकमितीरितम् । पादौ यदादौ शुभदौ क्षालितौ पीतवाससा

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் “பாதோதகம்” எனப் புகழ்பெற்றது; ஏனெனில் தொடக்கத்திலேயே அங்கே பீதாம்பரதாரி விஷ்ணுவின் மங்களப் பாதங்கள் கழுவப்பட்டன।

Verse 19

तत्र पादोदके तीर्थे ये स्नास्यंतीह मानवाः । तेषां विनश्यति क्षिप्रं पापं सप्तभवार्जितम्

இங்கே பாதோதகத் தீர்த்தத்தில் நீராடும் மனிதர்களின் ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் விரைவில் அழிகிறது।

Verse 20

तत्र श्राद्धं नरः कृत्वा दत्त्वा चैव तिलोदकम् । सप्तसप्त तथा सप्त स्ववंश्यांस्तारयिष्यति

அங்கே சிராத்தம் செய்து எள்ளுநீர் (திலோதகம்) அளிப்பவன், தன் குலத்தில் ஏழு-ஏழு மேலும் இன்னொரு ஏழு எனப் பல தலைமுறைகளைத் தரிப்பான்।

Verse 21

गयायां यादृशी तृप्तिर्लभ्यते प्रपितामहैः । तीर्थे पादोदके काश्यां तादृशी लभ्यते ध्रुवम्

கயாவில் பித்ருக்கள் பெறும் திருப்தி எத்தகையதோ, காசியின் பாதோதகத் தீர்த்தத்திலும் அதே திருப்தி நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்।

Verse 22

कृतपादोदक स्नानं पीतपादोदकोदकम् । दत्तपादोदपानीयं नरं न निरयः स्पृशेत्

பாதோதகத்தில் நீராடி, அந்தப் பாதோதக நீரை அருந்தி, அதையே புனிதப் பானமாகத் தானமும் செய்தவனை நரகம் அணுகாது।

Verse 23

विष्णुपादोदके तीर्थे प्राश्य पादोदकं सकृत् । जातुचिज्जननीस्तन्यं न पिबेदिति निश्चितम्

விஷ்ணு-பாதோதக தீர்த்தத்தில் ஒருமுறை கூட பாதோதகத்தை ஆசமனம் செய்தால், இனி எந்நாளும் தாயின் ஸ்தன்யம் (பால்) அருந்தக் கூடாது என்பது உறுதி.

Verse 24

सचक्र शालग्रामस्य शंखेन स्नापितस्य च । अद्भिः पादोदकस्यांबु पिबन्नमृततां व्रजेत्

சக்கரச் சின்னமுடைய சாலகிராமத்தை சங்கால் அபிஷேகம் செய்த நீரே பாதோதகம்; அந்த பாதோதக நீரை அருந்துபவன் அமரத்துவம் அடைவான்.

Verse 25

विष्णुपादोदके तीर्थे विष्णुपादोदकं पिबेत् । यदि तत्सुधया किं नु बहुकालीनयातया

விஷ்ணு-பாதோதக தீர்த்தத்தில் விஷ்ணுவின் பாதோதகத்தை அருந்த வேண்டும்; அதுவே சுதை (அமிர்தம்) என்றால், நீண்ட காலம் வைத்த ‘அமிர்தம்’ எதற்கு?

Verse 26

काश्यां पादोदके तीर्थे यैः कृता नोदकक्रियाः । जन्मैव विफलं तेषां जलबुद्बुद सश्रियाम्

காசியின் பாதோதக தீர்த்தத்தில் நீர்க் கிரியைகளைச் செய்யாதவர்கள், நீர்க்குமிழிபோல் நிலையற்ற ஒளியுடன் இருந்தாலும், அவர்களின் பிறப்பே பயனற்றதாகும்.

Verse 27

कृतनित्यक्रियो विष्णुः सलक्ष्मीकः सकाश्यपिः । उपसंहृत्य तां मूर्तिं त्रैलोक्यव्यापिनीं तथा

விஷ்ணு தமது நித்திய கர்மங்களை நிறைவேற்றி, லக்ஷ்மியுடன் காச்யபருடனும் சேர்ந்து, மூன்று உலகங்களிலும் பரவியிருந்த அந்தத் திருவுருவை அப்போது ஒடுக்கிக் கொண்டார்.

Verse 28

विधाय दार्षदीं मूर्तिं स्वहस्तेनादिकेशवः । स्वयं संपूजयामास सर्वसिद्धिसमृद्धिदाम्

ஆதிகேசவன் தன் கைகளால் கல்லால் ஒரு திருவுருவை அமைத்து, தானே அதனைச் சிறப்பாகப் பூஜித்தான்—அது எல்லாச் சித்திகளும் மங்களச் செல்வமும் அருளும் மூர்த்தி.

Verse 29

आदिकेशवनाम्नीं तां श्रीमूर्तिं पारमेश्वरीम् । संपूज्य मर्त्यो वैकुंठं मन्यते स्वगृहांगणम्

‘ஆதிகேசவன்’ எனும் நாமமுடைய அந்த பரமேஸ்வரித் திருமூர்த்தியை முறையாகப் பூஜித்தால், மனிதன் தன் இல்லத்தின் முற்றத்தையும் வைகுண்டமே எனக் கருதுவான்.

Verse 30

श्वेतद्वीप इति ख्यातं तत्स्थानं काशिसीमनि । श्वेतद्वीपे वसंत्येव नरास्तन्मूर्तिसेवकाः

காசியின் எல்லைக்குள் உள்ள அந்தத் தலம் ‘ச்வேதத்வீபம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அந்த மூர்த்தியைச் சேவிப்போர் ச்வேதத்வீபத்திலேயே வாசிப்பர்.

Verse 31

क्षीराब्धिसंज्ञं तत्रान्यत्तीर्थं केशवतोग्रतः । कृतोदकक्रियस्तत्र वसेत्क्षीराब्धिरोधसि

அங்கே கேசவனின் முன்னிலையில் ‘க்ஷீராப்தி’ எனப்படும் மற்றொரு தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கு நீர்க் கிரியைகளைச் செய்து க்ஷீராப்தியின் கரையில் தங்க வேண்டும்.

Verse 32

तत्र श्राद्धं नरः कृत्वा गां दत्त्वा च पयस्विनीम् । यथोक्तसर्वाभरणां क्षीरोदे वासयेत्पितॄन्

அங்கே மனிதன் சிராத்தம் செய்து, விதிப்படி எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பால் தரும் பசுவை தானம் செய்தால், பித்ருக்களை க்ஷீரோத லோகத்தில் திருப்தியுடன் வாசிக்கச் செய்கிறான்.

Verse 33

एकोत्तरशतं वंश्यान्नवेत्पायस कर्दमम् । क्षीरोदरोधः पुण्यात्मा भक्त्या तत्रैकधेनुदः

க்ஷீரோதத் துறையில் புண்ணியவான் ஒருவர் பக்தியுடன் அங்கே ஒரு பசுதானம் செய்தால், அவன் குலத்தின் நூற்று ஒன்று பித்ருக்கள் பாயசமும் இனிய ஹவியும் போலத் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 34

बह्वीश्च नैचिकीर्दत्त्वा श्रद्धयात्र सदक्षिणाः । शय्योत्तरांश्च प्रत्येकं पितॄंस्तत्र सुवासयेत्

அங்கே நம்பிக்கையுடன் உரிய தக்ஷிணையோடு பல நைசிகீ தானங்களை அளித்து, படுக்கை முதலிய கூடுதல் தானங்களையும் அர்ப்பணித்தால், அந்தப் புண்ணிய உலகில் ஒவ்வொரு பித்ருவையும் சுகமாக அமர்த்துவான்.

Verse 35

क्षीरोदाद्दक्षिणे तत्र शंखतीर्थमनुत्तमम् । तत्रापि संतर्प्यपितॄन्विष्णुलोकेमहीयते

க்ஷீரோதத்தின் தெற்கில் அங்கே ஒப்பற்ற சங்கதீர்த்தம் உள்ளது. அங்கேயும் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தினால் மனிதன் விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 36

तद्याम्यां चक्रतीर्थं च पितॄणामपि दुर्लभम् । तत्रापि विहितश्राद्धो मुच्यते पैतृकादृणात्

அதன் தெற்கில் பித்ருக்களுக்கும் அரிதான சக்கரதீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்தவன் பித்ருக் கடனிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 37

तत्संन्निधौ गदातीर्थं विष्वगाधिनिबर्हणम् । तारणं च पितॄणां वै कारणं चैनसां क्षये

அதன் அருகில் கதைதீர்த்தம் உள்ளது; அது ஆழமாகப் பதிந்த துன்பங்களை அழிக்கும். அது உண்மையிலே பித்ருக்களின் தாரணத்திற்கும் பாவநாசத்திற்கும் காரணமாகும்.

Verse 38

पद्मतीर्थं तदग्रे तु तत्र स्नात्वा नरोत्तमः । पितॄन्संतर्प्य विधिना पद्मयानेव हीयते

அதன் முன்னே பத்மதீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே நீராடி, நரோத்தமன் விதிப்படி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, பத்மவிமானத்தில் ஏறிச் சென்றதுபோல் புறப்படுவான்.

Verse 39

तत्रैव च महालक्ष्म्यास्तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । स्वयं यत्र महालक्ष्मीः स्नाता त्रैलोक्यहर्षदा

அங்கேயே மஹாலக்ஷ்மியின் தீர்த்தம் உள்ளது; அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது—அங்கே மஹாலக்ஷ்மி தாமே நீராடி, திரிலோகத்திற்கும் ஆனந்தம் அளித்தாள்.

Verse 40

तत्र तीर्थे कृतस्नानो दत्त्वा रत्नानि कांचनम् । पट्टांबराणि विप्रेभ्यो न लक्ष्म्या परिहीयते

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, ரத்தினங்கள், பொன், நுண்ணிய பட்டாடைகள் ஆகியவற்றை பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்தால், அவனுடைய லக்ஷ்மி ஒருபோதும் குறையாது.

Verse 41

यत्रयत्र हि जायेत तत्रतत्र समृद्धिमान् । पितरोपि हि सुश्रीकास्तस्य स्युस्तीर्थगौरवात्

அவன் எங்கே எங்கே பிறந்தாலும் அங்கே அங்கே செல்வச் செழிப்புடன் இருப்பான்; அந்த தீர்த்தத்தின் மாட்சியால் அவன் பித்ருக்களும் திருச்செல்வம் பெறுவர்.

Verse 42

तत्रास्ति हि महालक्ष्म्या मूर्तिस्त्रैलोक्यवंदिता । तां प्रणम्य नरो भक्त्या न रोगी जायते क्वचित्

அங்கே திரிலோகமும் வணங்கும் மஹாலக்ஷ்மியின் திருவுருவம் உள்ளது. பக்தியுடன் அவளை வணங்கும் மனிதன் ஒருபோதும் நோயுற்றவனாகப் பிறக்கமாட்டான்.

Verse 43

नभस्य बहुलाष्टम्यां कृत्वा जागरणं निशि । समभ्यर्च्य महालक्ष्मीं व्रती व्रतफलं लभेत्

நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தின் பஹுலாஷ்டமி அன்று இரவில் ஜாகரணம் செய்து, மகாலக்ஷ்மியை முறையாக வழிபட்டால், விரதம் கொண்ட பக்தன் விரதத்தின் முழுப் பலனை அடைவான்।

Verse 44

तार्क्ष्य तीर्थं हि तत्रास्ति तार्क्ष्यकेशवसन्निधौ । तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या संसाराहिं न पश्यति

அங்கே தார்க்ஷ்ய-கேசவனின் சன்னிதியில் தார்க்ஷ்ய தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே பக்தியுடன் நீராடினால் மனிதன் சம்சாரமெனும் பாம்பை இனி காணான்।

Verse 45

तदग्रे नारदं तीर्थं महापातकनाशनम् । ब्रह्मविद्योपदेशं च प्राप्तवान्यत्र नारदः

அதற்கு அப்பால் நாரத தீர்த்தம் உள்ளது; அது மகாபாதகங்களை அழிப்பது—அங்கே நாரதர் பிரம்மவித்யா உபதேசத்தைப் பெற்றார்।

Verse 46

तत्र स्नातो नरः सम्यग्ब्रह्मविद्यामवाप्नुयात् । केशवात्तेन तत्रोक्तः काश्यां नारदकेशवः

அங்கே முறையாக நீராடினால் மனிதன் பிரம்மவித்யையை அடைவான். ஆகவே காசியில் அங்குள்ள கேசவன் ‘நாரத-கேசவ’ என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 47

अर्चयित्वा नरो भक्त्या देवं नारदकेशवम् । जनन्या जठरं पीठमध्यास्ते न कदाचन

பக்தியுடன் நாரத-கேசவனாகிய இறைவனை வழிபட்டால், மனிதன் இனி எப்போதும் தாயின் கருப்பையில் விழமாட்டான்; பிரசவப் பீடத்திலும் படுக்கமாட்டான்।

Verse 48

प्रह्लादतीर्थं तस्याग्रे यत्र प्रह्लादकेशवः । तत्र श्राद्धादिकं कृत्वा विप्णुलोके महीयते

அந்த (திருத்தலத்தின்) முன்புறம் பிரஹ்லாத தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே பிரஹ்லாத-கேசவன் அருளுடன் வீற்றிருக்கிறான். அங்கே ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்தால் விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 49

आंबरीषमहातीर्थमघघ्नं तस्य सन्निधौ । तत्रौदकीं क्रियां कुर्वन्निष्कालुष्यं लभेन्नरः

அதன் அருகில் பாவநாசகமான ‘அம்பரீஷ மஹாதீர்த்தம்’ உள்ளது. அங்கே நீர்ச் சடங்குகளைச் செய்தால் மனிதன் களங்கமற்ற தூய்மையை அடைவான்.

Verse 50

आदित्यकेशवः पूज्य आदिकेशव पूर्वतः । तस्य संदर्शनादेव मुच्यते चोच्चपातकैः

ஆதி-கேசவனின் கிழக்கில் உள்ள ஆதித்ய-கேசவன் வணக்கத்திற்குரியவன். அவனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தாலே மனிதன் கடும் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 51

दत्तात्रेयेश्वरं तीर्थं तत्रैवादिगदाधरः । पितॄन्संतर्प्य तत्रैव ज्ञानयोगमवाप्नुयात्

அங்கே தத்தாத்ரேயேஸ்வர தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கேயே ஆதி-கதாதரனும் அருளுடன் இருக்கிறான். அங்கே பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து ஒருவர் ஞானயோகத்தை அடைவார்.

Verse 52

भृगुकेशवपूर्वेण तीर्थं वै भार्गवं परम् । तत्र स्नातो नरः प्राज्ञो भवेद्भार्गववत्सुधीः

பிருகு-கேசவனின் கிழக்கில் உயர்ந்த பார்கவ தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே நீராடினால் அறிவுடையவன் பார்கவனைப் போல கல்வியும் விவேகமும் உடையவனாவான்.

Verse 53

तत्र वामनतीर्थं च प्राच्यां वामनकेशवात् । पूजयित्वा च तं विष्णुं वसेद्वामनसन्निधौ

அங்கே வாமனகேசவனின் கிழக்கில் வாமன தீர்த்தம் உள்ளது. அந்த விஷ்ணுவை முறையாகப் பூஜித்து, வாமன சன்னிதியில் பக்தியுடன் தங்க வேண்டும்.

Verse 54

नरनारायणं तीर्थं नरनारायणात्पुरः । तत्र तीर्थे कृतस्नानो नरो नारायणो भवेत्

நர-நாராயணரின் முன்னிலையில் நர-நாராயண தீர்த்தம் உள்ளது. அத்தீர்த்தத்தில் நீராடினவன் நாராயணனுக்கு ஒப்பானவனாக (தெய்வ மங்கள குணங்களுடன்) ஆகிறான்.

Verse 55

यज्ञवाराह तीर्थं च तदग्रे पापनाशनम् । प्रतिमज्जनतस्तत्र राजसूय क्रतोः फलम्

அதன் முன்னே பாபநாசகமான யஜ்ஞ-வராஹ தீர்த்தமும் உள்ளது. அங்கே மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கினால் ராஜசூய யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 56

विदारनारसिंहाख्यं तत्र तीर्थं सुनिर्मलम् । स्नातो विदारयेत्तत्र पापं जन्मशतार्जितम्

அங்கே ‘விதார-நரசிம்ஹ’ எனப்படும் மிகத் தூய தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கே நீராடினவன் நூறு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களைப் பிளந்து அழிக்கிறான்.

Verse 57

गोपिगोविंद तीर्थं च गोपिगोविंदपूर्वतः । स्नात्वा तत्र समभ्यर्च्य विष्णुं विष्णुप्रियो भवेत्

கோபி-கோவிந்தரின் கிழக்கில் கோபி-கோவிந்த தீர்த்தமும் உள்ளது. அங்கே நீராடி, விஷ்ணுவை श्रद्धையுடன் அர்ச்சித்து, விஷ்ணுவின் பிரியனாகிறான்.

Verse 58

तीर्थं लक्ष्मीनृसिंहाख्यं गोपिगोविंद दक्षिणे । न लक्ष्म्या त्यज्यते क्वापि तत्तीर्थं परिमज्जनात्

கோபிகோவிந்தரின் தெற்கில் ‘லக்ஷ்மீ-நரசிம்ஹ’ எனப்படும் தீர்த்தம் உள்ளது. அந்தத் தீர்த்தத்தில் பரிமஜ்ஜன ஸ்நானம் செய்தால், லக்ஷ்மி (அருள், செல்வம்) எந்நேரமும் எங்கும் விட்டு விலகமாட்டாள்.

Verse 59

तदग्रे शेषतीर्थं च शेषमाधवसन्निधौ । तर्पितानां पितॄणां च यत्र तृप्तिर्न शिष्यते

அதன் முன்னே சேஷமாதவரின் சந்நிதியில் ‘சேஷ தீர்த்தம்’ உள்ளது. அங்கே பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தால், அவர்களின் திருப்தி ஒருபோதும் குறையாது; நிலைத்தும் நிறைவாகவும் இருக்கும்.

Verse 60

शंखमाधवतीर्थं च तदवाच्यां सुनिर्मलम् । कृतोदको नरस्तत्र भवेत्पापोपि निर्मलः

அங்கே ‘சங்கு-மாதவ தீர்த்தம்’ என்றும் உள்ளது; அது மிகத் தூயது என்று போற்றப்படுகிறது. அங்கே நீர்க் கிரியை/ஸ்நானம் செய்தால், பாவம் உடையவரும் தூய்மையடைவார்.

Verse 61

तदग्रे च हयग्रीवं तीर्थं परमपावनम् । तत्र स्नात्वा हयग्रीवं केशवं परिपूज्य च

அதற்கு அப்பால் மிகப் பரிசுத்தமான ‘ஹயக்ரீவ தீர்த்தம்’ உள்ளது. அங்கே ஸ்நானம் செய்து, ஹயக்ரீவ ரூபமான கேசவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 62

पिंडं च तत्र निर्वाप्य हयग्रीवस्य सन्निधौ । हायग्रीवीं श्रियं प्राप्य समुच्येत सपूर्वजः

அங்கே ஹயக்ரீவரின் சந்நிதியில் பிண்டம் அர்ப்பணித்து, ஹயக்ரீவன் அருளும் ‘ஸ்ரீ’ (செல்வம், அருள்) பெறுவதால், மனிதன் தன் முன்னோர்களுடன் சேர்ந்து உயர்வடைகிறான்/உத்தரிக்கப்படுகிறான்.

Verse 63

स्कंद उवाच । प्रसंगतो मयैतानि तीर्थानि कथितानि ते । भूमौ तिलांतरायां यत्तत्र तीर्थान्यनेशः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—சம்பந்தமாக நான் உமக்கு இத்தீர்த்தங்களைச் சொன்னேன். ஐயா, பூமியில் ‘திலாந்தராயா’ எனப்படும் அந்தப் பகுதியில் எண்ணற்ற தீர்த்தங்கள் உள்ளன.

Verse 64

पातालं गमितः पूर्वं हरिणा विक्रमैस्त्रिभिः । वृत्तवानपि वै वृत्रः सुत्राम्णा विनिसूदितः

முன்னொரு காலத்தில் ஹரி தன் திரிவிக்ரமமான மூன்று அடிகளால் பாதாளத்தையும் அடைந்தான்; மேலும் வலிமைமிகு வ்ருத்ரனும் சுத்ராமன் (இந்திரன்) ஆல் கொல்லப்பட்டான்.

Verse 65

उद्दिष्टानां तु तीर्थानामेतेषां कलशोद्भव । नाममात्रमपि श्रुत्वा निष्पापो जायते नरः । इदानीं प्रस्तुतं विप्र शृणु वक्ष्यामि तेग्रतः । वैकुंठनाथो यच्चक्रे शंखचक्रगदाधरः

ஓ கலசோத்பவா (அகஸ்த்யா), இவ்வாறு சுட்டிக்காட்டப்பட்ட தீர்த்தங்களின் பெயரை மட்டும் கேட்டாலும் மனிதன் பாவமற்றவனாகிறான். இப்போது, ஓ விப்ரா, நிகழ்கின்ற செய்தியை கேள்; சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கும் வைகுண்டநாதன் செய்ததை உன் முன்னே நான் உரைப்பேன்.

Verse 66

तस्यां मूर्तौ समावेश्य कैशव्यामथ केशवः । शंभोः कार्ये कृतमना अंशांशांशेन निर्गतः

அப்போது கேசவன் அந்த கைசவீ வடிவில் புகுந்து, சம்புவின் காரியத்தை நிறைவேற்றும் நோக்குடன், தன் சக்தியின் அம்‌சத்தின் அம்‌சத்தின் அம்‌சமளவாக வெளிப்பட்டான்.

Verse 67

अगस्त्य उवाच । अंशांशांशेन निश्चक्रे कुतो भोश्चक्रपाणिना । क्व निर्गतं च हरिणा प्राप्य काशीं षडानन

அகஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ ஷடானனனே, சக்கரபாணி (விஷ்ணு) அந்த அம்‌சத்தின் அம்‌சத்தின் அம்‌சமளவாக எங்கிருந்து வெளிப்பட்டார்? மேலும் காசியை அடைந்தபின் ஹரி எங்கு வெளிப்பட்டார்?

Verse 68

स्कंद उवाच । सामस्त्येन यदर्थं न निर्गतं विष्णुना मुने । ब्रुवे तत्कारणमिति क्षणमात्रं निशामय

ஸ்கந்தன் கூறினான்— முனிவரே! விஷ்ணு முழுமையாக ஏன் இவ்விடத்திலிருந்து புறப்படவில்லை என்பதன் காரணத்தைச் சொல்கிறேன்; ஒரு கணம் கவனமாகக் கேளுங்கள்।

Verse 69

संप्राप्य पुण्यसंभारैः प्राज्ञो वाराणसीं पुरीम् । न त्यजेत्सर्वभावेन महालाभैरपीरितः

புண்ணியச் சேமிப்பால் வாராணசி நகரை அடைந்த ஞானி, அதை முழு மனத்தோடு ஒருபோதும் விட்டு விடக்கூடாது; பெரும் லாபங்களாலும் கவரப்பட்டு விலகக் கூடாது।

Verse 70

अतः प्रतिकृतिः स्वीया तत्र काश्यां मुरारिणा । प्रतितस्थे कलशजस्तोकांशेन च निर्गतम्

ஆகவே காசியில் முராரி (விஷ்ணு) தன் சொந்த பிரதிநிதி வடிவத்தை நிறுவினார்; கலசஜன் (அகஸ்தியர்) கூட சிறிதளவே புறப்பட்டார், முழுவதுமல்ல।

Verse 71

किंचित्काश्या उदीच्यां च गत्वा देवेन चक्रिणा । स्वस्थित्यै कल्पितं स्थानं धर्मक्षेत्रमितीरितम्

காசியின் வடக்கே சிறிது தூரம் சென்று, சக்கரதாரி இறைவன் தன் தங்குதலுக்காக ஒரு தலத்தை அமைத்தான்; அது ‘தர்மக்ஷேத்ரம்’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 72

ततस्तु सौगतं रूपं शिश्राय श्रीपतिः स्वयम् । अतीव सुंदरतरं त्रैलोक्यस्यापिमोहनम्

அப்போது ஸ்ரீபதி தாமே ‘சௌகத’ வடிவத்தை ஏற்றார்—மிகவும் அழகியதும், மூவுலகையும் மயக்கும் தன்மையுடையதும்।

Verse 73

श्रीः परिव्राजिका जाता नितरां सुभगाकृतिः । यामालोक्य जगत्सर्वं चित्रन्यस्तमिवास्थितम्

ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) மிகுந்த மங்கள அழகுடன் பரிவ்ராஜிகையாக ஆனாள். அவளை கண்டதும் உலகமெல்லாம் ஓவியத்தில் வரையப்பட்டதுபோல் வியப்பில் அசையாது நின்றது.

Verse 74

विश्वयोनिं जगद्धात्रीं न्यस्तहस्ताग्रपुस्तकाम् । गरुत्मानपि तच्छिष्यो जातो लोकोत्तराकृतिः

அந்த விஸ்வயோனி, ஜகத்தாத்ரி—தாழ்த்திய கையின் முனையில் நூலைத் தாங்கியவளுக்கு—கருடனும் சீடனாகி, உலகத்தைக் கடந்த வடிவம் பெற்றான்.

Verse 75

अत्यद्भुत महाप्राज्ञो निःस्पृहः सर्ववस्तुषु । गुरुशुश्रूषणपरो न्यस्तहस्ताग्रपुस्तकः

அவன் மிக அதிசயமானவன், மஹாப்ராஜ்ஞன், எல்லாப் பொருள்களிலும் ஆசையற்றவன். குருசேவையில் ஈடுபட்டு, தாழ்த்திய கையின் முனையில் நூலைத் தாங்கியிருந்தான்.

Verse 76

अपृच्छत्परमं धर्मं संसारविनिमोचकम् । आचार्यवर्यं सौम्यास्यं प्रसन्नात्मानमुत्तमम्

சம்சாரத்திலிருந்து விடுவிக்கும் பரம தர்மத்தைப் பற்றி, சாந்த முகமும் பிரசன்ன உள்ளமும் கொண்ட ஆசார்யர்களில் சிறந்த அந்த உத்தம குருவை அவன் கேட்டான்.

Verse 77

धर्मार्थशास्त्रकुशलं ज्ञानविज्ञानशालिनम् । सुस्वरं सुपदव्यक्ति सुस्निग्धमृदुभाषिणम्

அந்த குரு தர்ம-அர்த்த சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவர், ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைந்தவர்; இனிய குரலுடன், சொற்களைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்தி, அன்போடு மென்மையாகப் பேசுபவர்.

Verse 78

स्तंभनोच्चाटनाकृष्टि वशीकर्मादिकोविदम् । व्याख्यानसमयाकृष्ट पक्षिरोमांचकारिणम्

அவர் ஸ்தம்பனம், உச்சாடனம், ஆகர்ஷணம், வசீகரணம் முதலிய செயல்களில் தேர்ந்தவர்; உரை தொடங்கியவுடன் பறவைகளும் ஈர்க்கப்பட்டு பரவச ரோமாஞ்சம் அடைந்தன.

Verse 79

पीततद्गीतपीयूष मृगपूगैरुपासितम् । महामोदभराक्रांत वातचांचल्यहारिणम्

அவரது பாடலின் அமுதத்தை அருந்திய மானக் கூட்டங்கள் அவரைச் சூழ்ந்து பணிந்தன; பேரானந்தத்தில் மூழ்கி, காற்றுபோல் அலைந்த மனச் சஞ்சலம் நீங்கியது.

Verse 80

वृक्षैरपि पतत्पुष्पच्छलैःकृतसमर्चनम् । ततःप्रोवाच पुण्यात्मा पुण्यकीर्तिः स सौगतः

மரங்களும் விழும் மலர்களின் போர்வையில் தக்க ஆராதனை செய்ததுபோல் தோன்றின. பின்னர் அந்தப் புண்ணியாத்மா—புண்யகீர்த்தி எனும் சௌகதர்—பேசத் தொடங்கினார்.

Verse 81

शिष्यं विनयकीर्तिं तं महाविनयभूषणम्

அந்த சீடன் வினயகீர்த்தி, பேர்வினயம் மற்றும் ஒழுக்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 82

रत्नाकरे रत्नसंख्या संख्याविद्भिरपीष्यते । लिंगप्रतिष्ठा पुण्यस्य न तु संख्येति लिख्यते

ரத்தினக் கடலில் ரத்தினங்களின் எண்ணிக்கையை எண்ணறிந்தோரும் ஒப்புக்கொள்வர்; ஆனால் சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டையின் புண்ணியம் எண்ணாக எழுத இயலாது.

Verse 83

अनादिसिद्धः संसारः कर्तृकर्मविवर्जितः । स्वयं प्रादुर्भवेदेष स्वयमेव विलीयते

சம்சாரம் ஆதியற்றதாக நிலைபெற்றது; கர்த்தாவும் கர்மமும் அற்றது. அது தானே தோன்றி தானே லயமடைகிறது.

Verse 84

ब्रह्मादिस्तंबपर्यंतं यावद्देहनिबंधनम् । आत्मैवैकेश्वरस्तत्र न द्वितीयस्तदीशिता

பிரம்மா முதல் புல்தழை வரை, உடல்-பந்தம் உள்ளவரை—அங்கே ஆத்மாவே ஒரே ஈசன்; அதற்கு அப்பால் இரண்டாம் ஆள்பவன் இல்லை.

Verse 85

यद्ब्रह्मविष्णुरुद्राद्यास्तथाख्या देहिनामिमाः । आख्या यथास्मदादीनां पुण्यकीर्त्यादिरुच्यते

உடலுடையோருக்கு ‘பிரம்மா’, ‘விஷ்ணு’, ‘ருத்ரன்’ முதலான பெயர்கள் வழங்கப்படுவது போல, நம்மைப் போன்றோருக்கும் ‘புண்யகீர்த்தி’ முதலான பெயர்கள் வழக்கில் கூறப்படுகின்றன.

Verse 86

देहो यथा स्मदादीनां स्वकालेन विलीयते । ब्रह्मादि मशकांतानां स्वकालाल्लीयते तथा

நம்மைப் போன்றோரின் உடல் தன் காலத்தில் அழிவது போல, பிரம்மா முதல் கொசு வரை அனைவரின் உடலும் தத்தம் காலம் வந்தால் அழிகிறது.

Verse 87

विचार्यमाणे देहेस्मिन्नकिंचिदधिकं क्वचित् । आहारो मैथुनं निद्रा भयं सर्वत्र यत्समम्

இந்த உடலை ஆராய்ந்தால் எங்கும் எதுவும் மேலானது எனத் தெரியாது; உணவு, மைதுனம், உறக்கம், பயம்—இவை அனைத்திலும் சமமே.

Verse 88

निजाहारपरीमाणं प्राप्य सर्वोपि देहभृत् । सदृशीमेव संतृप्तिं प्राप्नुयान्नाधिकेतराम्

ஒவ்வொரு உடலுடையவனும் தன் உரிய உணவு அளவைப் பெற்றால், அதற்கேற்பத் திருப்தியையே அடைவான்; அதற்கு மேல் அல்ல, வேறுமல்ல।

Verse 89

यथा वितृषिताः स्याम पीत्वा पेयं मुदा वयम् । तृषितास्तु तथान्येपि न विशेषोल्पकोधिकः

நாம் மகிழ்ந்து பானம் அருந்தி தாகம் தீர்வதுபோல், பிற தாகமுற்றவர்களுக்கும் அதேபோல் தீரும்; இதில் சிறிது-பெரிது வேறுபாடு இல்லை।

Verse 90

संतु नार्यः सहस्राणि रूपलावण्यभूमयः । परं निधुवने काले ह्येकैवेहोपयुज्यते

அழகும் கவர்ச்சியும் நிறைந்த பெண்கள் ஆயிரமிருந்தாலும், இன்பச் சங்கமக் காலத்தில் இங்கு உண்மையில் ஒருத்தியே இணைவாள்।

Verse 91

अश्वाः परः शताः संतु संत्वनेकेप्यनेकषाः । अधिरोहे तथाप्येको न द्वितीयस्तथात्मनः

குதிரைகள் நூற்றுக்கும் மேல் பலவகையாக இருந்தாலும், ஏறிச் செல்லும் போது ஒரே குதிரையே பயன்படும்; அதே நேரத்தில் இரண்டாவது இல்லை।

Verse 92

पर्यंकशायिनां स्वापे सुखं यदुपपद्यते । तदेव सौख्यं निद्रायामिह भूशायिनामपि

படுக்கையில் உறங்குவோருக்கு நித்திரையில் உண்டாகும் இன்பமே, இங்கு தரையில் உறங்குவோருக்கும் நித்திரையில் அதே இன்பமாகும்।

Verse 93

यथैव मरणाद्भीतिरस्मदादि वपुष्मताम् । ब्रह्मादिकीटकांतानां तथा मरणतो भयम्

நம்மைப் போன்ற உடலுடைய உயிர்களுக்கு மரணப் பயம் இருப்பதுபோல, பிரம்மா முதல் மிகச் சிறிய பூச்சி வரை அனைவருக்கும் மரணப் பயம் உண்டு।

Verse 94

सर्वेतनुभृतस्तुल्या यदि बुद्ध्या विचार्यते । इदं निश्चित्य केनापि नो हिंस्यः कोपि कुत्रचित्

விவேகத்துடன் ஆராய்ந்தால் எல்லா உடலுடைய உயிர்களும் சமமே. இதை உறுதியாக அறிந்து, யாரும் எங்கும் எவரையும் காயப்படுத்தக் கூடாது।

Verse 95

धर्मो जीवदया तुल्यो न क्वापि जगतीतले । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्या जीवदया नृभिः

இந்த உலகில் உயிர்களுக்கான கருணைக்கு இணையான தர்மம் எதுவும் இல்லை. ஆகவே மனிதர்கள் எல்லா முயற்சியுடனும் உயிர்க்கருணையைப் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 96

एकस्मिन्रक्षिते जीवे त्रैलोक्यं रक्षितं भवेत् । घातिते घातितं तद्वत्तस्माद्रक्षेन्न घातयेत्

ஒரு உயிர் காக்கப்பட்டால் மூன்று உலகங்களும் காக்கப்பட்டதுபோல்; ஒரு உயிர் கொல்லப்பட்டால் மூன்று உலகங்களும் கொல்லப்பட்டதுபோல். ஆகவே காக்க வேண்டும்; கொலை செய்யச் செய்யக் கூடாது।

Verse 97

अहिंसा परमो धर्म इहोक्तः पूर्वसूरिभिः । तस्मान्न हिंसा कर्तव्या नरैर्नरकभीरुभिः

அஹிம்சையே பரம தர்மம் என்று பழைய முனிவர்கள் இங்கே உரைத்துள்ளனர். ஆகவே நரகப் பயமுள்ளோர் ஒருபோதும் வன்முறை செய்யக் கூடாது।

Verse 98

न हिंसा सदृशं पापं त्रैलोक्ये सचराचरे । हिंसको नरकं गच्छेत्स्वर्गं गच्छेदहिंसकः

மூன்று உலகங்களிலும், அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களிடையிலும், வன்முறைக்கு ஒப்பான பாவம் இல்லை. வன்முறையாளர் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; அஹிம்சையாளர் சுவர்க்கம் அடைகிறான்.

Verse 99

संति दानान्यनेकानि किं तैस्तुच्छ फलप्रदैः । अभीति दानसदृशं परमेकमपीह न

தானங்கள் பல உள்ளன; ஆனால் அற்ப பலன் தருவனவற்றால் என்ன பயன்? இங்கு அபயதானத்துக்கு ஒப்பான உயர்ந்த தானம் ஒன்றுமில்லை.

Verse 100

इह चत्वारि दानानि प्रोक्तानि परमर्षिभिः । विचार्य नानाशास्त्राणि शर्मणेत्र परत्र च

இங்கு பரமரிஷிகள் பல சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நலன் தரும் நான்கு தானங்களை உரைத்துள்ளனர்.

Verse 110

वृक्षांश्छित्त्वा पशून्हत्वा कृत्वा रुधिरकर्दमम । दग्ध्वा वह्नौ तिलाज्यादि चित्रं स्वर्गोऽभिलप्यते

மரங்களை வெட்டி, விலங்குகளை கொன்று, இரத்தக் களிமண் உருவாக்கி—பின் தீயில் எள்ளும் நெய்யும் முதலியவற்றை எரித்து—வியப்பாக ‘சுவர்க்கம்’ என்பதே இலக்கு எனப் பேசுகின்றனர்.

Verse 120

मुधा जातिविकल्पोयं लोकेषु परिकल्प्यते । मानुष्ये सति सामान्ये कोधमः कोथ चोत्तमः

உலகங்களில் ‘ஜாதி வேறுபாடு’ என்ற எண்ணம் வீணாகவே உருவாக்கப்பட்டது. மனிதத்தன்மை எல்லோரிடமும் பொதுவானபோது, இங்கு யார் தாழ்ந்தவர், யார் உயர்ந்தவர்?

Verse 130

वंध्यानां चापि वंध्यात्वं सा परिव्राजिकाहरत् । तैस्तैश्च कार्मणोपायैरसौ भाग्यवतीः स्त्रियः

அந்த பரிவ்ராஜிகை வന്ധியரான பெண்களின் வന്ധத்தையும் அகற்றினாள்; பலவகை கார்மண உபாயங்களால் பெண்களைப் பாக்கியவதிகளாக ஆக்கினாள்।

Verse 140

विलोक्य तं समायातं दूरादुत्कंठितो नृपः । मेने भवेद्गुरुरयं युक्तो मदुपदेशने

அவனைத் தொலைவில் இருந்து வருவதைக் கண்ட அரசன் ஆவலுடன்—‘இவர் எனக்கு உபதேசம் செய்யத் தகுந்த குரு’ என எண்ணினான்।

Verse 150

अधुना गुरुरेधित्वं मम भाग्योदयागतः । राज्यं तु प्रकरोम्येवं न्यक्कृतांतकसाध्वसम्

இப்போது என் பாக்கியோதயத்தால் குருமகிமை என் வாழ்வில் வந்தடைந்தது; ஆகவே யமபயத்தை அடக்கி நான் இவ்வாறு அரசாட்சியை நடத்துவேன்।

Verse 160

विरिंचिं सारथिं कृत्वा कृत्वा विष्णुं च पत्त्रिणम् । रथचक्रे पुष्पवंतौ प्रतोदं प्रणवात्मकम्

விரிஞ்சி (பிரம்மா) யை சாரதியாகவும், விஷ்ணுவை பத்திரிணம் (கொடி/வாகனச் சின்னம்) ஆகவும் அமைத்து; ரதச் சக்கரங்கள் மலர்களால் நிறைந்து, பிரத்தோதம் பிரணவம் (ஓம்) வடிவமாயிருந்தது।

Verse 170

इदानीं दिश मे तात कर्मनिर्मूलनक्षमम् । उपायं त्वमुपायज्ञ येन निर्वृतिमाप्नुयाम्

இப்போது, தாதா, கர்மத்தை வேரோடு அகற்ற வல்ல உபாயத்தை எனக்குக் காட்டுங்கள்; நீங்கள் உபாயஞானி, அதனால் நான் நிர்வ்ருதி மற்றும் மோக்ஷம் அடைவேன்।

Verse 180

संख्यास्ति यावती देहे देहिनो रोमसंभवा । तावतोप्यपराधा वै यांति लिंग प्रतिष्ठया

உயிருடையவன் உடலில் எத்தனை ரோமங்கள் தோன்றுகின்றனவோ, சிவலிங்கப் பிரதிஷ்டை செய்தால் அவ்வளவு பாவப்பிழைகளும் நிச்சயமாக அழிகின்றன।

Verse 190

अहो उदर्क एतस्य न कैश्चित्प्रतिपद्यते । अस्माकमपि यद्दूरमदवीयस्तदस्य यत्

அய்யோ, இதன் இறுதி விளைவை யாரும் உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. நமக்குத் தொலைவெனத் தோன்றுவது, அதற்கு இன்னும் தொலைவாகவே உள்ளது।

Verse 200

विलोक्य काशीं परितो मायाद्विजवपुर्हरिः । भूयोभूयो विचार्यापि किमत्रातीव पावनम्

ஹரி தன் மாயையால் பிராமண உடலை ஏற்று, காசியைச் சுற்றிலும் நோக்கினார். மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து—“இங்கே மிகுந்த புனிதம் தருவது எது?” என்று எண்ணினார்।

Verse 210

अभिषिच्य महाबुद्धिः पौराञ्जानपदानपि । प्रसादीकृत्य पुण्यात्मा पुनः काशीमगान्नृपः

மிகுந்த அறிவுடைய அரசன் அபிஷேகம் செய்து, நகரவாசிகளையும் நாட்டுப்புற மக்களையும் மகிழ்வித்தான்; அந்தப் புண்ணியாத்மா மீண்டும் காசிக்குச் சென்றான்।

Verse 220

दिव्यैर्दुकूलनेपथ्यैरलंचक्रे मुदान्वितैः । त्रिनेत्रीकृतसद्भाल श्यामीकृतशिरोधरम्

தெய்வீக ஆடைகளாலும் அலங்காரங்களாலும் மகிழ்ச்சியுடன் அவனை அலங்கரித்தான்—அழகிய நெற்றியில் திரிநேத்திரச் சின்னம் இட்டு, தலையிலுள்ள கூந்தலைக் கருமையாக்கினான்।

Verse 229

अस्याख्यानस्य पठनाद्विष्णोरिव मनोरथाः । संपूर्णतां गमिष्यंति शंभोश्चिंतितकारिणः

இந்தப் புனித ஆக்யானத்தைப் பாராயணம் செய்தால் விஷ்ணுவைப் போல மனோரதங்கள் நிறைவேறும்; ஏனெனில் ஶம்பு சிந்தித்ததை நிறைவேற்றுபவர்।