Adhyaya 50

Verse 1

सूत उवाच । इदं स्कांदमहं श्रुत्वा काशीखंडमनुत्तमम् । नितरां परितृप्तोस्मि हृदि चापि विधारितम्

சூதர் கூறினார்: ஸ்கந்தபுராணத்தின் இந்த ஒப்பற்ற காசீகண்டத்தை கேட்டுப் பெரிதும் திருப்தியடைந்தேன்; இதை என் இதயத்திலும் உறுதியாகத் தாங்கியுள்ளேன்।

Verse 2

अनुक्रमणिकाध्यायं तथा माहात्म्यमुत्तमम् । पाराशर्य समाचक्ष्व यथापूर्वमिदं भवेत्

ஏ பாராசர்யா! அநுக்ரமணிகா அத்தியாயத்தையும் இந்த உத்தம மாஹாத்மியத்தையும் முன்புபோலவே இங்கே யதார்த்தமாக விளக்குவாயாக।

Verse 3

व्यास उवाच । सूतावधेहि धर्मात्मञ्जातूकर्ण्य निशामय । शुकवैशंपायनाद्याः शृण्वंत्वपि च बालकाः

வ்யாசர் கூறினார்—ஏ சூதா, தர்மாத்மா! ஜாதூகರ್ಣ்யா, கேள்; சுகர், வைசம்பாயனர் முதலியோரும், இளம் மாணவர்களும் இதையும் கேட்கட்டும்।

Verse 4

अनुक्रमणिकाध्यायं माहात्म्यं चापि खंडजम् । प्रवक्ष्याम्यघनाशाय महापुण्यप्रवर्धनम्

நான் அநுக்ரமணிகா அத்தியாயத்தையும் இந்த காண்டத்தில் தோன்றிய மாஹாத்மியத்தையும் உரைப்பேன்—அது பாவநாசி, மகாபுண்யத்தை வளர்ப்பது।

Verse 5

विंध्यनारदसंवादः प्रथमे परिकीर्तितः । सत्यलोकप्रभावश्च द्वितीयः समुदाहृतः

முதலில் விந்த்ய-நாரத உரையாடல் கூறப்பட்டுள்ளது; இரண்டில் சத்யலோகத்தின் மகிமையும் பிரபாவமும் விளக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 6

अगस्तेराश्रमपदे देवानामागमस्ततः । पतिव्रता चरित्रं च प्रस्थानं कुंभसंभवः

பின்பு அகஸ்தியரின் ஆசிரமத்திற்குத் தேவர்கள் வருகை; பதி விரதையின் சரிதமும், கும்பசம்பவனான (அகஸ்தியரின்) புறப்பாடும் கூறப்படுகிறது।

Verse 7

तीर्थप्रशंसा च ततः सप्तपुर्यस्ततः स्मृताः । संयमिन्याः स्वरूपं च ब्रध्नलोकस्ततः परम्

அதன்பின் தீர்த்தங்களின் புகழ்ச்சி கூறப்படுகிறது; பின்னர் புகழ்பெற்ற ஏழு புனித நகரங்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றன; அதன் பின் ஸம்யமினியின் உண்மைச் சொரூபம்; அதன் பின் பிரத்்னலோகம் எனப்படும் பரம உலகம்।

Verse 8

इंद्राग्न्योर्लोकसंप्राप्तिस्ततश्च शिवशर्मणः । अग्नेः समुद्भवस्तस्मात् क्रव्याद्वरुणसंभवः

பின்னர் இந்திரன், அக்னியின் உலகங்களை அடைந்தமை கூறப்படுகிறது; அதன் பின் சிவசர்மனின் வரலாறு; அடுத்து அக்னியிலிருந்து வெளிப்பாடு, அதிலிருந்து கிரவ்யாதன் மற்றும் வருணன் தோற்றம்।

Verse 9

गंधवत्यलकापुर्योरीशयोस्तु समुद्भवः । चंद्रलोकपरिप्राप्तिः शिवशर्मद्विजन्मनः

பின்னர் கந்தவதி மற்றும் அலகாபுரியின் ஈசர்களின் தோற்றம் கூறப்படுகிறது; மேலும் இருபிறப்பாளன் சிவசர்மன் சந்திரலோகத்தை முழுமையாக அடைந்தமை கூறப்படுகிறது।

Verse 10

उडुलोक कथा तस्मात्ततः शुक्रसमुद्भवः । माहेय गुरुसौरीणां लोकानां वर्णनं ततः

அதன்பின் உடுலோகத்தின் கதை வருகிறது; பின்னர் சுக்ரனின் தோற்றம்; அதன் பின் மாஹேயன், குரு (பிரஹஸ்பதி), சௌரி (சனி) ஆகியோரின் உலகங்களின் வருணனை।

Verse 11

सप्तर्षीणां ततो लोका ध्रुवस्य च तपस्ततः । ततो ध्रुवपदप्राप्तिर्ध्रुवलोक स्थितिस्ततः

பின்னர் சப்தரிஷிகளின் உலகங்கள் வருணிக்கப்படுகின்றன; அதன் பின் துருவனின் தவம்; அதன் பின் துருவபதம் அடைதல்; பின்னர் துருவலோகத்தில் அவன் நிலைத்திருத்தல்।

Verse 12

दर्शनं सत्यलोकस्य तस्य वै शिवशर्मणः । चतुर्भुजाभिषेकश्च निर्वाणं शिवशर्मणः

சிவசர்மன் எனும் அந்த பக்தனுக்கு சத்தியலோக தரிசனம் உண்டாகும்; நான்கு கரங்களுடைய தெய்வத் திருவுருவின் அபிஷேகமும் கிடைக்கும்; இறுதியில் சிவசர்மனுக்கு நிர்வாணமோட்சம் பெறப்படும்।

Verse 13

स्कंदागस्त्योश्च संवादो मणिकर्ण्याः समुद्भवः । ततस्तु गंगामाहात्म्यं ततो दशहरास्तवः

அதன்பின் ஸ்கந்தன்–அகஸ்தியர் உரையாடல், மணிகர்ணியின் தோற்றக் கதை; பின்னர் கங்கையின் மஹாத்மியம், அதன் பின் தசஹரா ஸ்தோத்திரங்கள் வருகின்றன।

Verse 14

प्रभावश्चापि गंगाया गंगानामसहस्रकम् । वाराणस्याः प्रशंसाथ भैरवाविर्भवस्ततः

மேலும் கங்கையின் பிரபாவம் (மகிமை) பற்றிய விளக்கம், கங்கையின் ஆயிரம் நாமங்கள்; பின்னர் வாராணசியின் புகழ்ச்சி, அதன் பின் பைரவனின் அவதாரம்/அவிர்பாவம் நிகழ்கிறது।

Verse 15

दंडपाणेः समुद्भूतिर्ज्ञानवाप्युद्भवस्ततः । आख्यानं च कलावत्याः सदाचारस्ततः परम्

அதன்பின் தண்டபாணியின் தோற்ற வரலாறு, பின்னர் ஞானவாபியின் உற்பத்திக் கதை; கலாவதியின் ஆக்யானம், அதன் பின் சதாசார (நல்லொழுக்க) உபதேசம் வருகிறது।

Verse 16

ब्रह्मचारि प्रकरणं ततः स्त्रीलक्षणानि च । कृत्याकृत्यप्रकरणमविमुक्तेशवर्णनम्

அதன்பின் பிரம்மச்சரியப் பிரகரணம், மேலும் பெண்களின் இலக்கணங்கள்; செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது பற்றிய பிரகரணம், மற்றும் அவிமுக்தேசரின் வர்ணனை।

Verse 17

ततो गृहस्थधर्माश्च ततो योगनिरूपणम् । कालज्ञानं ततः प्रोक्तं दिवोदासस्य वर्णनम्

அதன்பின் இல்லற தர்மங்கள் கூறப்படுகின்றன; பின்னர் யோகத்தின் விளக்கம். அதன் பின் காலஞானம் (சுப முகூர்த்த அறிவு) போதிக்கப்படுகிறது; அதன் பின் திவோதாசனின் வரலாறு வர்ணிக்கப்படுகிறது.

Verse 18

काश्याश्च वर्णनं तस्माद्योगिनीवर्णनं ततः । लोलार्कस्य समाख्यानमुत्तरार्ककथा ततः

அதன்பின் காசியின் வர்ணனை; பின்னர் யோகினிகளின் வர்ணனை. அதன் பின் லோலார்க்கனின் விரிவான ஆக்யானம், பின்னர் உத்தரார்க்கக் கதை.

Verse 19

सांबादित्यस्य महिमा द्रुपदादित्य शंसनम् । ततस्तु गरुडाख्यानमरुणार्कादयस्ततः

பின்னர் சாம்பாதித்யனின் மகிமை, த்ருபதாதித்யனின் புகழ்ச்சி. அதன் பின் கருடனின் ஆக்யானம், பின்னர் அருணார்க்கம் முதலிய (சூரிய வடிவங்கள்) கூறப்படுகின்றன.

Verse 20

दशाश्वमेधिकं तीर्थं मंदराच्च गणागमः । पिशाचमोचनाख्यानं गणेशप्रेषणं ततः

பின்னர் தசாஷ்வமேதிகம் எனும் தீர்த்தம், மேலும் மந்தரத்திலிருந்து சிவகணங்களின் வருகை. அதன் பின் பிசாசமோசன ஆக்யானம், பின்னர் கணேசனின் பிரேஷணம் (அனுப்புதல்).

Verse 21

मायागणपतेश्चाथ ढुंढिप्रादुर्भवस्ततः । विष्णुमायाप्रपंचोथ दिवोदासविसर्जनम्

பின்னர் மாயாகணபதியின் ஆக்யானம்; அதன் பின் டுண்டியின் பிராதுர்பாவம். அதன் பின் விஷ்ணுமாயையின் விரிவு, பின்னர் திவோதாசனின் விசர்ஜனம் (பிரயாணம்).

Verse 22

ततः पंचनदोत्पत्तिर्बिंदुमाधवसंभवः । ततो वैष्णवतीर्थानां माहात्म्यपरिवर्णनम्

அதன்பின் பஞ்சநதத்தின் தோற்றமும் பிந்துமாதவனின் பிராதுர்பாவமும் கூறப்படுகின்றன; பின்னர் காசியின் வைஷ்ணவ தீர்த்தங்களின் மஹிமை விரிவாகப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 23

प्रयाणं मंदरात्काशीं वृषभध्वजशूलिनः । जैगीषव्येन संवादो ज्येष्ठस्थाने महेशितुः

பின்னர் காளையின் கொடியைத் தாங்கி திரிசூலமுடைய மகேஸ்வரன் மந்தரத்திலிருந்து காசிக்குச் சென்ற பயணவிவரமும், மகேஸனின் புனித ஜ்யேஷ்டஸ்தானத்தில் ஜைகீஷவ்யருடன் நிகழ்ந்த உரையாடலும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 24

ततः क्षेत्ररहस्यस्य कथनं पापनाशनम् । अथातः कंदुकेशस्य व्याघ्रेशस्य समुद्भवः

அதன்பின் க்ஷேத்ரரகசியத்தின் பாவநாசக விளக்கம் அளிக்கப்படுகிறது; அடுத்ததாக கண்டு கேசன் மற்றும் வ்யாக்ரேசன் ஆகியோரின் தோற்ற வரலாறு கூறப்படுகிறது।

Verse 25

ततः शैलेश्वरकथा रत्नेशस्य च दर्शनम् । कृत्तिवासः समुत्पत्तिस्ततश्चायतनागमः

பின்னர் சைலேஸ்வரரின் கதையும் ரத்னேசனின் தரிசனமும் கூறப்படுகின்றன; அதன் பின் க்ருத்திவாசனின் தோற்றமும், தொடர்ந்து ஆயதனம் (கோவில் மரபு) பற்றிய ஆகமச் செய்தியும் விளக்கப்படுகிறது।

Verse 26

देवतानामधिष्ठानं दुर्गासुरपराक्रमः । दुर्गाया विजयश्चाथ तत ओंकारवर्णनम्

அதன்பின் தேவர்களின் அதிஷ்டானம், துர்காசுரனின் கடும் பராக்கிரமம், துர்கையின் வெற்றி ஆகியவை கூறப்படுகின்றன; பின்னர் ஓங்காரத்தின் விளக்கம் வழங்கப்படுகிறது।

Verse 27

पुनरोंकारमाहात्म्यं त्रिलोचनसमुद्भवः । त्रिलोचनप्रभावोथ केदाराख्यानमेव च

மீண்டும் ஓங்காரத்தின் மஹிமை உரைக்கப்படுகிறது; திரிலோசனனின் தோற்றமும் திரிலோசனனின் பேராற்றலும்; மேலும் கேதாரத்தின் புனிதக் கதையும்।

Verse 28

ततो धर्मेशमहिमा ततः पक्षिकथा शुभा । ततो विश्वभुजाख्यानं दुर्दमस्य कथा ततः

அதன்பின் தர்மேசரின் மஹிமை; பின்னர் ஒரு புனிதப் பறவைக் கதை; அதன் பின் விஸ்வபுஜன் வரலாறு; பின்னர் துர்தமன் கதை।

Verse 29

ततो वीरेश्वराख्यानं वीरेश महिमा पुनः । गंगातीर्थैश्च संयुक्ता कामेश महिमा ततः

பின்னர் வீரேஸ்வரத்தின் வரலாறு, மீண்டும் வீரேசரின் மஹிமை; அதன் பின் கங்கையின் தீர்த்தங்களுடன் இணைந்த காமேசரின் பெருமை।

Verse 30

विश्वकर्मेश महिमा दक्षयज्ञसमुद्भवः । सत्या देहविसर्गश्च ततो दक्षेश्वरोद्भवः

அதன்பின் விஸ்வகர்மேசரின் மஹிமை, தக்ஷ யாகத்துடன் தொடர்புடைய தோற்றம்; சதியின் தேகத் தியாகம், அதன் பின் தக்ஷேஸ்வரரின் வெளிப்பாடு।

Verse 31

ततो वै पार्वतीशस्य महिम्नः परिकीर्तनम् । गंगेशस्याथ महिमा नर्मदेशसमुद्भवः

அதன்பின் பார்வதீசரின் மஹிமை நிச்சயமாகப் பாடப்படுகிறது; பின்னர் கங்கேசரின் பெருமை, நர்மதா தேசத்துடன் தொடர்புடைய தோற்றக் கதை।

Verse 32

सतीश्वरसमुत्पत्तिरमृतेशादि वणर्नम् । व्यासस्य हि भुजस्तंभो व्यासशापविमोक्षणम्

இங்கே வரிசையாக சதீஸ்வரரின் தோற்றம், அம்ருதேச முதலிய புனித வெளிப்பாடுகளின் வர்ணனை, வியாசரின் கை உறைதல், மேலும் வியாசசாபத்திலிருந்து விடுதலை—இவை காசித் தலத் தீர்த்தங்களின் மகிமையைப் புகழ்கின்றன।

Verse 33

क्षेत्रतीर्थकदंबं च मुक्तिमंडप संकथा । विश्वेशाविर्भवश्चाथ ततो यात्रापरिक्रमः

காசீக்ஷேத்திரத்தின் க்ஷேத்ர-தீர்த்தங்களின் தொகுதி, முக்தி-மண்டபத்தின் வரலாறு, பின்னர் விஸ்வேஸ்வரரின் அவிர்பாவம்—அதன்பின் யாத்திரா-பரிக்ரம விதியும் கூறப்படுகிறது।

Verse 34

एतदाख्यानशतकं क्रमेण परिकीर्तितम् । यस्य श्रवणमात्रेण सर्वखंड श्रुतेः फलम् । अनुक्रमणिकाध्यायेप्यस्ति यात्रापरिक्रमः

இவ்வாறு இந்த ‘ஆக்யான-சதகம்’ வரிசையாக உரைக்கப்பட்டது; இதைச் செவிமடுத்தாலே எல்லா காண்டங்களையும் கேட்ட பலன் கிடைக்கும். மேலும் இந்த அனுக்ரமணிகா அத்தியாயத்திலும் யாத்திரா-பரிக்ரமம் இடம்பெற்றுள்ளது।

Verse 35

सूत उवाच । यात्रा परिक्रमं ब्रूहि जनानां हितकाम्यया । यथावत्सिद्धिकामानां सत्यवत्याः सुतोत्तम

சூதர் கூறினார்—சத்யவதியின் சிறந்த புதல்வனே! மக்களின் நலன் கருதி யாத்திரா-பரிக்ரமத்தை முறையாக உரைப்பாயாக; நிறைவேற்றம் நாடுவோர் அதைச் சரியாக மேற்கொள்ளட்டும்।

Verse 36

व्यास उवाच । निशामय महाप्राज्ञ लोमहर्षण वच्मि ते । यथा प्रथमतो यात्रा कर्तव्या यात्रिकैर्मुदा

வியாசர் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுடைய லோமஹர்ஷணனே! கேள்; தொடக்கத்திலிருந்தே யாத்திரிகர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் யாத்திரையை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்பதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 37

सचैलमादौ संस्नाय चक्रपुष्करिणीजले । संतर्प्यदेवासपितॄन्ब्राह्मणांश्च तथार्थिनः

முதலில் சக்ரபுஷ்கரிணி நீரில் ஆடையுடன் நீராடி, தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, பிராமணர்களையும் தேவையுடைய யாசகர்களையும் இயன்றளவு தானம் செய்து திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 38

आदित्यं द्रौपदीं विष्णुं दंडपाणिं महेश्वरम् । नमस्कृत्य ततो गच्छेद्द्रष्टुं ढुंढिविनायकम्

ஆதித்யன், த்ரௌபதி, விஷ்ணு, தண்டபாணி, மகேஸ்வரன் ஆகியோருக்கு வணங்கி, பின்னர் டுண்டிவிநாயகனை தரிசிக்கச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 39

ज्ञानवापीमुपस्पृश्य नंदिकेशं ततोर्चयेत् । तारकेशं ततोभ्यर्च्य महाकालेश्वरं ततः

ஞானவாபியின் நீரைத் தொட்டு/ஆசமனம் செய்து, பின்னர் நந்திகேசனை வழிபட வேண்டும்; அதன் பின் தாரகேசனை அர்ச்சித்து, அதற்குப் பிறகு மகாகாலேஸ்வரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 40

ततः पुनर्दंडपाणिमित्येषा पंचतीर्थिका

பின்னர் மீண்டும் தண்டபாணியிடம் (திரும்ப வேண்டும்)—இதுவே ‘பஞ்சதீர்த்திகா’ என அழைக்கப்படுகிறது।

Verse 41

दैनंदिनी विधातव्या महाफलमभीप्सुभिः । ततो वैश्वेश्वरी यात्रा कार्या सर्वार्थ सिद्धिदा

மிகுந்த பலனை விரும்புவோர் இதை தினநியமமாகச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் வைஶ்வேஶ்வரீ யாத்திரையை மேற்கொள்ள வேண்டும்; அது எல்லா நோக்கங்களுக்கும் சித்தியை அளிக்கும்।

Verse 42

द्विसप्तायतनानां च कार्या यात्रा प्रयत्नतः । कृष्णां प्रतिपदं प्राप्य भूतावधि यथाविधि

பதினான்கு ஆலயங்களின் யாத்திரையை முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும். கிருஷ்ணபக்ஷ பிரதிபதியை அடைந்து, விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலவரை தொடர்ந்து அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 43

अथवा प्रतिभूतं च क्षेत्रसिद्धिमभीप्सुभिः । तत्तत्तीर्थकृतस्नानस्तत्तल्लिंगकृतार्चनः

அல்லது, க்ஷேத்ரசித்தியை விரும்புவோர்க்கு இது பயனுள்ள வழி—ஒவ்வொரு தீர்த்தத்திலும் ஸ்நானம் செய்து, ஒவ்வொரு லிங்கத்திலும் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

मौनेन यात्रां कुर्वाणः फलं प्राप्नोति यात्रिकः । ओंकारं प्रथमं पश्येन्मत्स्योदर्यां कृतोदकः

மௌனமாக யாத்திரை செய்பவன் அதன் பலனை அடைகிறான். முதலில் மத்ஸ்யோதரியில் உதககர்மம் செய்து ஓங்காரத்தை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 45

त्रिविष्टपं महादेवं ततो वै कृत्तिवाससम् । रत्नेशं चाथ चंद्रेशं केदारं च ततो व्रजेत्

பின்னர் திரிவிஷ்டப மகாதேவரிடம் செல்ல வேண்டும்; அதன் பின் கிருத்திவாசர். அடுத்து ரத்னேசர், பின்னர் சந்திரேசர், அதன் பின் கேதாரரிடம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 46

धर्मेश्वरं च वीरेशं गच्छेत्कामेश्वरं ततः । विश्वकर्मेश्वरं चाथ मणिकर्णीश्वरं ततः

தர்மேசர் மற்றும் வீரேசரை தரிசிக்க வேண்டும்; பின்னர் காமேசர். அதன் பின் விஸ்வகர்மேசர், பின்னர் மணிகர்ணீசரை அடைய வேண்டும்.

Verse 47

अविमुक्तेश्वरं दृष्ट्वा ततो विश्वेशमर्चयेत् । एषा यात्रा प्रयत्नेन कर्तव्या क्षेत्रवासिना

அவிமுக்தேஸ்வரரைத் தரிசித்த பிறகு விஸ்வேஸ்வரரை வழிபட வேண்டும். இத்தல யாத்திரையைத் தலத்தில் வசிப்பவர்கள் முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

यस्तु क्षेत्रमुषित्वा तु नैतां यात्रां समाचरेत् । विघ्नास्तस्योपतिष्ठंते क्षेत्रोच्चाटनसूचकाः

தலத்தில் வசித்தாலும் யார் இந்த யாத்திரையைச் செய்யவில்லையோ, அவருக்குத் தலத்தை விட்டு வெளியேறுவதைக் குறிக்கும் தடைகள் ஏற்படுகின்றன.

Verse 49

अष्टायतन यात्रान्या कर्तव्या विघ्रशांतये । दक्षेशः पार्वतीशश्च तथा पशुपतीश्वरः

தடைகளைத் தணிக்க எட்டுத் தலங்களைக் கொண்ட மற்றொரு யாத்திரையைச் செய்ய வேண்டும். அவை தக்ஷேசர், பார்வதீசர் மற்றும் பசுபதீஸ்வரர்.

Verse 50

गंगेशो नर्मदेशश्च गभस्तीशः सतीश्वरः । अष्टमस्तारकेशश्च प्रत्यष्टमि विशेषतः

கங்கேசர், நர்மதேசர், கபஸ்தீசர், சதீஸ்வரர் மற்றும் எட்டாவதாக தாரகேசர். குறிப்பாக ஒவ்வொரு அஷ்டமியிலும் இவர்களைத் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 51

दृश्यान्येतानि लिंगानि महापापोपशांतये । अपरापि शुभा यात्रा योगक्षेमकरी सदा

மகாபாவங்களைப் போக்க இந்த லிங்கங்களைத் தரிசிக்க வேண்டும். யோகக்ஷேமத்தை (நலத்தையும் பாதுகாப்பையும்) எப்போதும் அருளும் மற்றொரு மங்களகரமான யாத்திரையும் உள்ளது.

Verse 52

सर्वविघ्रोपहंत्री च कर्तव्या क्षेत्रवासिभिः । शैलेशं प्रथमं वीक्ष्य वरणास्नानपूर्वकम्

காசிக் க்ஷேத்ரவாசிகள் இந்த எல்லா தடைகளையும் அழிக்கும் விதியைச் செய்ய வேண்டும்—முதலில் வரணா நதியில் நீராடி, பின்னர் ஷைலேசரை தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 53

स्नानं तु संगमे कृत्वा द्रष्टव्यः संगमेश्वरः । स्वलीन तीर्थे सुस्नातः पश्येत्स्वलीनमीश्वरम्

சங்கமத்தில் நீராடி சங்கமேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும். ஸ்வலீன தீர்த்தத்தில் நன்றாக நீராடி ஸ்வலீன ஈஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 54

स्नात्वा मंदाकिनी तीर्थे द्रष्टव्यो मध्यमेश्वरः । पश्येद्धिरण्यगर्भेशं तत्र तीर्थे कृतोदकः

மந்தாகினி தீர்த்தத்தில் நீராடி மத்தியமேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும். அத்தீர்த்தத்தில் உதகக் கிரியை செய்து ஹிரண்யகர்பேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 55

मणिकर्ण्यां ततः स्नात्वा पश्येदीशानमीश्वरम् । ततः कूपमुपस्पृश्य गोप्रेक्षमवलोकयेत्

பின்னர் மணிகர்ணியில் நீராடி ஈசான ஈஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும். அதன் பின் கிணற்றுநீரைத் தொட்டு கோப்ரேக்ஷத்தைப் பார்வையிட வேண்டும்.

Verse 56

कापिलेय ह्रदे स्नात्वा वीक्षेत वृषभध्वजम् । उपशांतशिवं पश्येत्तत्कूपविहितोदकः

காபிலேய ஹ்ரதத்தில் நீராடி வृषபத்வஜரை தரிசிக்க வேண்டும். பின்னர் அந்தக் கிணற்றுநீரால் உதகக் கிரியை செய்து உபசாந்த சிவனை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 57

पंचचूडाह्रदे स्नात्वा ज्येष्ठस्थानं ततोर्चयेत् । चतुःसमुद्रकूपे तु स्नात्वा देवं समर्चयेत्

பஞ்சசூடா ஏரியில் நீராடி, பின்னர் ஜ்யேஷ்டஸ்தானத்தை வழிபட வேண்டும். சதுஃசமுத்ரக் கிணற்றில் நீராடி, விதிப்படி தேவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 58

देवस्याग्रे तु या वापी तत्रोपस्पर्शने कृते । शुक्रेश्वरं ततः पश्येत्तत्कूपविहितोदकः

தேவனின் முன்னிலையிலுள்ள வாபியில் நீர்-ஸ்பரிச விதியைச் செய்து, அந்தக் கிணற்றின் நியமித்த நீர்விதியை நிறைவேற்றியவன் பின்னர் சுக்ரேஸ்வரனை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 59

दंडखाते ततः स्नात्वा व्याघ्रेशं पूजयेत्ततः । शौनकेश्वरकुंडे तु स्नानं कृत्वा ततोर्चयेत्

பின்னர் தண்டகாதத்தில் நீராடி வ்யாக்ரேசனைப் பூஜிக்க வேண்டும். சௌனகேஸ்வர குண்டத்தில் நீராடி, அதன் பின் அங்கேயே அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 60

जंबुकेशं महालिंगं कृत्वा यात्रामिमां नरः । क्वचिन्न जायते भूयः संसारे दुःखसागरे

ஜம்புகேச மகாலிங்கத்திற்கான இந்த யாத்திரையை நிறைவு செய்தவன், துயரக் கடலான இந்தச் சம்சாரத்தில் இனி எங்கும் மறுபிறவி எடுக்கான்.

Verse 61

समारभ्य प्रतिपदं यावत्कृष्णा चतुर्दशी । एतत्क्रमेण कर्तव्यान्ये तदायतनानि वै

பிரதிபதம் முதல் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசி வரை, இந்த அனுஷ்டானத்திற்குரிய எல்லா ஆலய-ஸ்தலங்களையும் இதே வரிசையில் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 62

इमां यात्रां नरः कृत्वा न भूयोप्यभिजायते । अन्या यात्रा प्रकर्तव्यैका दशायतनोद्भवा

இந்தப் புனித யாத்திரையைச் செய்த மனிதன் மீண்டும் பிறவியடையான். மேலும் பத்து ஆயதனங்களிலிருந்து எழும் இன்னொரு யாத்திரையும் செய்யத்தக்கது.

Verse 63

आग्नीध्र कुंडे सुस्नातः पश्येदाग्नीध्रमीश्वरम् । उर्वशीशं ततो गच्छेत्ततस्तु नकुलीश्वरम्

ஆக்நீத்ர குண்டத்தில் நன்கு நீராடி ஆக்நீத்ரமீஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும். பின்னர் உர்வசீஸ்வரரிடம் சென்று, அதன் பின் நகுலீஸ்வரரிடம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 64

आषाढीशं ततो दृष्ट्वा भारभूतेश्वरं ततः । लांगलीशमथालोक्य ततस्तु त्रिपुरांतकम्

பின்பு ஆஷாடீஸ்வரரை தரிசித்து, அதன் பின் பாரபூதேஸ்வரரை காண வேண்டும். லாங்கலீஸ்வரரை நோக்கி, பின்னர் திரிபுராந்தகரிடம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 65

ततो मनःप्रकामेशं प्रीतिकेशमथो व्रजेत् । मदालसेश्वरं तस्मात्तिलपर्णेश्वरं ततः

பின்பு மனஃப்ரகாமேஸ்வரரிடமும் ப்ரீதிகேஸ்வரரிடமும் செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்து மதாலஸேஸ்வரரிடம், பின்னர் திலபர்ணேஸ்வரரிடம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 66

यात्रैकादशलिंगानामेषा कार्या प्रयत्नतः । इमां यात्रां प्रकुर्वाणो रुद्रत्वं प्राप्नुयान्नरः

இந்த பதினொன்று லிங்கங்களின் யாத்திரையை முயற்சியுடன் செய்ய வேண்டும். இவ்வியாத்திரையைச் செய்பவன் ருத்ரத்துவத்தை அடைவான்.

Verse 67

अतः परं प्रवक्ष्यामि गारी यात्रामनुत्तमाम् । शुक्लपक्षे तृतीयायां या यात्रा विष्वगृद्धिदा

இனி நான் ஒப்பற்ற கௌரீ-யாத்திரையை உரைக்கிறேன். சுக்லபக்ஷத்தின் திருதியைத் திதியில் நடைபெறும் இவ்வயாத்திரை எல்லாத் திசைகளிலும் செழிப்பு மற்றும் வளர்ச்சியை அருளும்.

Verse 68

गोप्रेक्षतीर्थे सुस्नाय मुखनिर्मालिकां व्रजेत् । ज्येष्ठावाप्यां नरः स्नात्वा ज्येष्ठागौरीं समर्चयेत्

கோப்ரேக்ஷ தீர்த்தத்தில் நன்றாக நீராடி முகநிர்மாலிகாவிற்குச் செல்ல வேண்டும். பின்னர் ஜ்யேஷ்டாவாபியில் நீராடி ஜ்யேஷ்டா-கௌரீயை முறையாக வழிபட வேண்டும்.

Verse 69

सौभाग्यगौरी संपूज्या ज्ञानवाप्यां कृतोदकैः । ततः शृंगारगौरीं च तत्रैव च कृतोदकः

ஞானவாபியில் புனித நீரை எடுத்துக் கொண்டு சௌபாக்ய-கௌரீயை முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் அங்கேயே நீர் எடுத்துக் கொண்டு ஸ்ருங்கார-கௌரீயையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 70

स्नात्वा विशालगंगायां विशालाक्षीं ततो व्रजेत् । सुस्नातो ललितातीर्थे ललितामर्चयेत्ततः

விசாலா-கங்கையில் நீராடி பின்னர் விசாலாக்ஷியை அணுக வேண்டும். அதன் பின் லலிதா தீர்த்தத்தில் நன்றாக நீராடி லலிதையைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 71

स्नात्वा भवानीतीर्थेथ भवानीं परिपूजयेत् । मंगला च ततोभ्यर्च्या बिंदुतीर्थकृतोदकैः

பவானீ தீர்த்தத்தில் நீராடி பவானீ தேவியை முழு பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும். பின்னர் பிந்து தீர்த்தத்தின் புனித நீரால் மங்களாவையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 72

ततो गच्छेन्महालक्ष्मीं स्थिरलक्ष्मीसमृद्धये । इमां यात्रां नरः कृत्वा क्षेत्रेस्मिन्मुक्तिजन्मनि

பின்பு நிலையான, நீடித்த லக்ஷ்மீ-செல்வம் பெருகுமாறு மகாலக்ஷ்மி திருத்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். மோக்ஷம் பிறக்கும் இக் க்ஷேத்திரத்தில் இவ்வியாத்திரை செய்தவன் மங்கள நிறைவை அடைவான்.

Verse 73

न दुःखैरभिभूयेत इहामुत्रापि कुत्रचित् । कुर्यात्प्रतिचतुर्थीह यात्रां विघ्नेशितुः सदा

அவன் இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் எங்கும் துயரங்களால் ஒருபோதும் அடக்கப்படமாட்டான். ஆகவே எப்போதும் ஒவ்வொரு சதுர்த்தியிலும் விக்னேசர் (விக்னஹரர்) யாத்திரை செய்ய வேண்டும்.

Verse 74

ब्राह्मणेभ्यस्तदुद्देशाद्देया वै मोदका मुदे । भौमे भैरवयात्रा च कार्या पातकहारिणी

அதே நோக்கத்திற்காக பிராமணர்களுக்கு மகிழ்ச்சியுடன் மோதகங்களை நிச்சயமாக வழங்க வேண்டும். மேலும் செவ்வாயன்று பாவநாசினி பைரவ யாத்திரை செய்ய வேண்டும்.

Verse 75

रविवारे रवेर्यात्रा षष्ठ्यां वारविसंयुजि । तथैव रविसप्तम्यां सर्वविघ्नोपशांतये

ஞாயிற்றுக்கிழமை ரவி (சூரியன்) யாத்திரை செய்ய வேண்டும். அதுபோல ஷஷ்டி திதி ஞாயிறுடன் சேர்ந்தபோதும், ரவி-சப்தமியன்றும்—இவை அனைத்தும் எல்லா தடைகளும் முற்றிலும் அமைதியடையவே.

Verse 76

नवम्यामथवाष्टम्यां चंडीयात्रा शुभा मता । अंतर्गृहस्य वै यात्रा कर्तव्या प्रतिवासरम्

நவமி அல்லது அஷ்டமி திதியில் சண்டீ யாத்திரை மங்களமானதாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும் அந்தர்க்ருஹ (உள் பிரகாரம்/உள் வலம்) யாத்திரை தினந்தோறும் நிச்சயமாக செய்ய வேண்டும்.

Verse 77

प्रातःस्नानं विधायादौ नत्वा पंचविनायकान् । नमस्कृत्वाथ विश्वेशं स्थित्वा निर्वाणमंडपे

காலை நீராடி முதலில் பஞ்சவிநாயகர்களை வணங்கி, பின்னர் விஸ்வேசுவரரை நமஸ்கரித்து நிர்வாண மண்டபத்தில் நில்ல வேண்டும்।

Verse 78

अंतर्गृहस्य यात्रा वै करिष्ये घौघशांतये । गृहीत्वा नियमं चेति गत्वाथ मणिकर्णिकाम्

‘பாவப் பெருக்கை அமைதிப்படுத்த நான் அந்தர்கிருஹ யாத்திரை செய்வேன்’ என்று சங்கல்பித்து, நியம விரதம் ஏற்று பின்னர் மணிகர்ணிகைக்கு செல்ல வேண்டும்।

Verse 79

स्नात्वा मौनेन चागत्य मणिकर्णीशमर्चयेत् । कंबलाश्वतरौ नत्वा वासुकीशं प्रणम्य च

நீராடி மௌனமாகத் திரும்பி வந்து மணிகர்ணீசரை வழிபட வேண்டும். கம்பலன், அச்வதரன் ஆகியோருக்கு வணங்கி வாசுகீசரையும் வணங்க வேண்டும்।

Verse 80

पर्वतेशं ततो दृष्ट्वा गंगाकेशवमप्यथ । ततस्तु ललितां दृष्ट्वा जरासंधेश्वरं ततः

பின்னர் பர்வதேசுவரரின் தரிசனம் செய்து, கங்கா-கேசவரையும் தரிசிக்க வேண்டும். அதன் பின் லலிதையை தரிசித்து, அடுத்து ஜராசந்தேசுவரரிடம் செல்ல வேண்டும்।

Verse 81

ततो वै सोमनाथं च वाराहं च ततो व्रजेत् । ब्रह्मेश्वरं ततो नत्वा नत्वागस्तीश्वरं ततः

பின்னர் சோமநாதரிடம் சென்று, அதன் பின் வாராஹரிடம் செல்ல வேண்டும். அடுத்து பிரஹ்மேசுவரரை வணங்கி, பின்னர் அகஸ்தீசுவரரையும் வணங்க வேண்டும்।

Verse 82

कश्यपेशं नमस्कृत्य हरिकेशवनं ततः । वैद्यनाथं ततो दृष्ट्वा ध्रुवेशमथ वीक्ष्य च

கஷ்யபேசருக்கு வணங்கி, பின்னர் ஹரிகேசவனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதன் பின் வைத்தியநாதரைத் தரிசித்து துருவேசரையும் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 83

गोकर्णेश्वरमभ्यर्च्य हाटकेशमथो व्रजेत् । अस्थिक्षेप तडागे च दृष्ट्वा वै कीकसेश्वरम्

கோகರ್ಣேசுவரரை முறையாக வழிபட்டு, பின்னர் ஹாடகேசரிடம் செல்ல வேண்டும். மேலும் அஸ்திக்ஷேபத் தடாகத்தில் கீகசேசுவரரையும் நிச்சயமாகத் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 84

भारभूतं ततो नत्वा चित्रेगुप्तेश्वरं ततः । चित्रघंटां प्रणम्याथ ततः पशुपतीश्वरम्

பின்னர் பாரபூதருக்கு வணங்கி, சித்ரேகுப்தேசுவரரிடம் செல்ல வேண்டும். சித்ரகண்டாவை வணங்கி அதன் பின் பசுபதீசுவரரைத் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 85

पितामहेश्वरं गत्वा ततस्तु कलशेश्वरम् । चंद्रेशस्त्वथ वीरेशो विद्येशोग्नीश एव च

பிதாமஹேசுவரரைத் தரிசித்து, பின்னர் கலசேசுவரரிடம் செல்ல வேண்டும். அதன் பின் சந்திரேசர், பின்னர் வீரேசர், வித்யேசர் மற்றும் அக்னீசரையும் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 86

नागेश्वरो हरिश्चंद्रश्चिंतामणिविनायकः । सेनाविनायकश्चाथ द्रष्टव्यः सर्वविघ्नहृत्

நாகேசுவரர், ஹரிச்சந்திரர், மேலும் சிந்தாமணி விநாயகரையும் தரிசிக்க வேண்டும். பின்னர் சேனாவிநாயகரையும் அவசியம் தரிசிக்க வேண்டும்—அவர் எல்லா விக்னங்களையும் நீக்குபவர்.

Verse 87

वसिष्ठवामदेवौ च मूर्तिरूपधरावुभौ । द्रष्टव्यौ यत्नतः काश्यां महाविघ्नविनाशिनौ

வசிஷ்டரும் வாமதேவரும்—இருவரும் உருவமூர்த்தியாக—காசியில் முயற்சியுடன் தரிசிக்கத் தக்கவர்கள்; அவர்கள் பெரும் தடைகளை அழிப்பவர்கள்.

Verse 88

सीमाविनायकं चाथ करुणेशं ततो व्रजेत् । त्रिसंध्येशो विशालाक्षी धर्मेशो विश्वबाहुका । आशाविनायकश्चाथ वृद्धादित्यस्ततः पुनः

பின்னர் சீமாவிநாயகரைத் தரிசித்து, அதன் பின் கருணேசரிடம் செல்ல வேண்டும். மேலும் திரிசந்த்யேசர், விசாலாட்சி, தர்மேசர், விஸ்வபாஹுகா ஆகியோரையும் தரிசிக்க வேண்டும். பின்னர் ஆசாவிநாயகர், மீண்டும் அதன் பின் விருத்தாதித்யர்.

Verse 89

चतुर्वक्त्रेश्वरं लिंगं ब्राह्मीशस्तु ततः परः । ततो मनःप्रकामेश ईशानेशस्ततः परम्

சதுர்வக்த்ரேசுவர லிங்கத்தைத் தரிசிக்க வேண்டும்; அதன் பின் பிராஹ்மீசர். அதன் பின் மனஃப்ரகாமேசர், மேலும் அதன் பின் ஈசானேசர்.

Verse 90

चंडीचंडीश्वरौ दृश्यौ भवानीशंकरौ ततः । ढुंढिं प्रणम्य च ततो राजराजेशमर्चयेत्

சண்டி மற்றும் சண்டீசுவரரைத் தரிசிக்க வேண்டும்; அதன் பின் பவானி மற்றும் சங்கரரைத் தரிசிக்க வேண்டும். டுண்டியை வணங்கி, பின்னர் ராஜராஜேசரை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 91

लांगलीशस्ततोभ्यर्च्यस्ततस्तु नकुलीश्वरः । परान्नेशमथो नत्वा परद्रव्येश्वरं ततः

அதன் பின் லாங்கலீசரை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; பின்னர் நகுலீசுவரரைத் தரிசிக்க வேண்டும். பரான்னேசரை வணங்கி, அதன் பின் பரத்ரவ்யேசுவரரிடம் செல்ல வேண்டும்.

Verse 92

प्रतिग्रहेश्वरं वापि निष्कलंकेशमेव च । मार्कंडेयेशमभ्यर्च्य ततश्चाप्सरसेश्वरम्

பிரதிக்ரஹேஸ்வரனையும், நிஷ்கலங்கேஸனையும் வழிபட வேண்டும். பின்னர் மார்கண்டேயேஸனை முறையாக அர்ச்சித்து, அதன் பின் அப்ஸரசேஸ்வரனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 93

गंगेशोर्च्यस्ततो ज्ञानवाप्यां स्नानं समाचरेत् । नंदिकेशं तारकेशं महाकालेश्वरं ततः

கங்கேஸனை அர்ச்சித்து, பின்னர் ஞானவாபியில் நீராட வேண்டும். அதன் பின் நந்திகேசன், தாரகேசன், இறுதியில் மகாகாலேஸ்வரனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 94

दंडपाणिं महेशं च मोक्षेशं प्रणमेत्ततः । वीरभद्रेश्वरं नत्वा अविमुक्तेश्वरं ततः

பின்னர் தண்டபாணி, மகேசன், மோக்ஷேசன் ஆகியோருக்கு வணங்க வேண்டும். வீரபத்ரேஸ்வரனை வணங்கி, அதன் பின் அவிமுக்தேஸ்வரனை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 95

विनायकांस्ततः पंच विश्वनाथं ततो व्रजेत् । ततो मौनं विसृज्याथ मंत्रमेतमुदीरयेत्

பின்னர் ஐந்து விநாயகர்களை தரிசித்து, அதன் பின் விஸ்வநாதரிடம் செல்ல வேண்டும். அதன் பின் மௌனத்தை விடுத்து இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 96

अंतर्गृहस्य यात्रेयं यथावद्या मया कृता । न्यूनातिरिक्तया शंभुः प्रीयतामनया विभुः

அந்தர்கிருஹ யாத்திரையை நான் முறையாகச் செய்தேன்—குறைவும் இல்லை, அதிகமும் இல்லை. இச்செயலால் அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன் சம்பு திருப்தியடைவானாக.

Verse 97

इति मंत्रं समुच्चार्य क्षणं वै मुक्तिमंडपे । विश्रम्य यायाद्भवनं निष्पापः पुण्यवान्नरः

இவ்வாறு மந்திரத்தை உச்சரித்து முக்தி-மண்டபத்தில் சிறிதுநேரம் ஓய்வெடுத்து, பின்னர் மனநிறைவுடன் இல்லம் திரும்புவான்—பாவமற்றவன், புண்ணியமிக்கவன் ஆவான்.

Verse 98

संप्राप्य वासरं विष्णोर्विष्णुतीर्थेषु सर्वतः । कार्या यात्रा प्रयत्नेन महापुण्य समृद्धये

விஷ்ணுவின் புனித நாளை அடைந்தபோது, மஹாபுண்ணிய வளர்ச்சிக்காக, முயற்சியுடன் எங்கும் உள்ள விஷ்ணு-தீர்த்தங்களுக்கு யாத்திரை செய்ய வேண்டும்.

Verse 99

नभस्य पंचदश्यां च कुलस्तंभं समर्चयेत् । दुःखं रुद्रपिशाचत्वं न भवेद्यस्य पूजनात्

நபஸ்ய மாதத்தின் பதினைந்தாம் நாளில் குலஸ்தம்பனை முறையாக வழிபட வேண்டும்; அவன் பூஜையால் துயரும் ருத்ர-பிசாசப் பிடிப்பும் ஏற்படாது.

Verse 100

श्रद्धापूर्वमिमा यात्रा कर्तव्याः क्षेत्रवासिभिः । पर्वस्वपि विशेषेण कार्या यात्राश्च सर्वतः

இந்த யாத்திரைகளை க்ஷேத்ரவாசிகள் பக்தியுடன் செய்ய வேண்டும்; திருவிழா நாட்களில் குறிப்பாக எங்கும் யாத்திரைகள் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 110

अधीत्य चतुरो वेदान्सांगान्यत्फलमाप्यते । काशीखंडं समाकर्ण्य तत्फलं लभ्यते नरैः

நான்கு வேதங்களையும் அங்கங்களுடன் கற்றால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, காசீகண்டத்தைச் செவிமடுத்தாலே மனிதர்கள் அதே பலனை அடைவார்கள்.

Verse 120

य इदं श्रावयेद्विद्वान्समस्तं त्वर्धमेव वा । पादमात्रं तदर्धं वा त्वेकं व्याख्यानमुत्तमम्

இந்த (பாடத்தை) அறிஞன் கேட்கச் செய்வானாயின்—முழுவதுமாகவோ, அரைபகுதியாகவோ; ஒரு பாதமட்டுமோ, அதன் அரைமட்டுமோ; அல்லது ஒரு சிறந்த விளக்கமட்டும்கூட—கூறப்பட்ட புண்ணியப் பயனை நிச்சயமாக அடைவான்।

Verse 130

तस्य पुत्रो भवत्येव शंभोराज्ञा प्रभावतः । किं बहूक्तेन सूतेह यस्य यस्य मनोरथः

சம்புவின் ஆணையின் வல்லமையால் அவனுக்கு நிச்சயமாகப் புதல்வன் உண்டாகிறான். ஏ சூதா! மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்—இங்கே யாருக்கு எந்த எந்த மனோரதமோ, அது நிறைவேறும்।

Verse 134

सर्वेषां मंगलानां च महामंगलमुत्तमम् । गृहेपि लिखितं पूज्यं सर्वमंगलसिद्धये

அனைத்து மங்களங்களிலும் இதுவே உத்தமமான ‘மஹாமங்களம்’. வீட்டிலே எழுதிவைத்திருந்தாலும், எல்லா மங்களங்களின் சித்திக்காக இதை வழிபட வேண்டும்।