Adhyaya 45

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत महाबुद्धे यथा स्कंदेन भाषितम् । भविष्यं मम तस्याग्रे कुंभयोने महामते

வியாசர் கூறினார்—மகாபுத்தியுடைய சூதரே, ஸ்கந்தன் உரைத்ததுபோலக் கேளுங்கள். மேலும் அந்த மகாமதி கும்பயோனி (அகஸ்த்யர்) முன்னிலையில் எனைப்பற்றி சொல்லப்பட்ட வருங்காலத்தையும் கேளுங்கள்.

Verse 2

स्कंद उवाच । निशामय महाभाग त्वं मैत्रावरुणे मुने । पाराशर्यो मुनिवरो यथा मोहमुपैष्यति

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாபாக்ய மைத்ராவருண முனிவரே (அகஸ்த்யரே), கவனமாகக் கேளுங்கள். முனிவரரான பாராசர்யர் (வியாசர்) எவ்வாறு மோகத்தை அடைவார் என்பதை கேளுங்கள்.

Verse 3

व्यस्य वेदान्महाबुद्धिर्नाना शाखा प्रभेदतः । अष्टादशपुराणानि सूतादीन्परिपाठ्य च

மகாபுத்தியுடைய வியாசர் வேதங்களைப் பல சாகைகள், பிரிவுகள் என ஒழுங்குபடுத்தினார்; மேலும் சூதர் முதலியோரால் பதினெட்டு புராணங்களையும் முறையாகக் கற்பித்து பாராயணம் செய்யச் செய்தார்।

Verse 4

श्रुतिस्मृतिपुराणानां रहस्यं यस्त्वचीकरत् । महाभारतसंज्ञं च सर्वलोकमनोहरम्

ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி, புராணங்களின் உள்நிலை இரகசியத்தை வெளிப்படுத்தியவரே—அனைத்து உலகங்களின் மனங்களையும் கவரும் ‘மகாபாரதம்’ எனும் மகாகாவியத்தை இயற்றினார்।

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वशांतिकरं परम् । यस्य श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति

இது உத்தமமான வழி—அனைத்து பாவங்களையும் தணித்து, எல்லாவிதமான அமைதியையும் அளிக்கும்; இதைச் செவியுற்ற मात्रத்திலேயே பிரம்மஹத்தி பாவமும் அழிகிறது।

Verse 6

एकदा स मुनिः श्रीमान्पर्यटन्पृथिवीतले । संप्राप्तो नैमिषारण्यं यत्र संति मुनीश्वराः

ஒருமுறை அந்தப் புகழ்மிக்க முனிவர் பூமித்தளத்தில் சுற்றித் திரிந்து, முனிவராதிபதிகள் வாழும் நைமிஷாரண்யத்தை அடைந்தார்।

Verse 7

अष्टाशीतिसहस्राणि शौनकाद्यास्तपोधनाः । त्रिपुंड्रितमहाभाला लसद्रुद्राक्षमालिनः

சௌனகர் முதலிய தவத்தால் செல்வமுடையோர் எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் பேர் அங்கே இருந்தனர்; அவர்களின் அகன்ற நெற்றியில் திரிபுண்ட்ரம், கழுத்தில் ஒளிரும் ருத்ராட்ச மாலைகள் விளங்கின।

Verse 8

विभूतिधारिणो भक्त्या रुद्रसूक्तजपप्रियान् । लिंगाराधनसंसक्ताञ्छिवनामकृतादरान्

அவர்கள் பக்தியுடன் விபூதியைத் தரித்து, ருத்ரஸூக்த ஜபத்தில் மகிழ்ந்தனர்; லிங்க ஆராதனையில் மூழ்கி, சிவநாமத்திற்குப் பெருமதிப்புக் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 9

एक एव हि विश्वेशो मुक्तिदो नान्य एव हि । इति ब्रुवाणान्सततं परिनिश्चितमानसान्

“விஸ்வேசரே ஒரே முக்திதாதா; வேறு யாருமில்லை.” என்று அவர்கள் இடையறாது கூறினர்; அவர்களின் மனம் உறுதியான நிச்சயத்தில் நிலைத்தது.

Verse 10

विलोक्य स मुनिर्व्यासस्तासर्वान्गिरिशात्मनः । उत्क्षिप्य तर्जनीमुच्चैः प्रोवाचेदं वचः पुनः

கிரீசனுக்குப் பக்தியாய் அர்ப்பணித்த அவர்களையெல்லாம் கண்டு, முனி வியாசர் தமது சுட்டுவிரலை உயர்த்தி, உரத்த குரலில் மீண்டும் இவ்வசனங்களைச் சொன்னார்.

Verse 11

परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु । इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः

சொற்களின் வலையைச் சுழற்றி, பலமுறை பலவிதமாக ஆராய்ந்து, இந்த ஒரே முடிவு அறியப்பட்டது—அனைத்திற்கும் ஆண்டவனான ஹரியே சேவிக்கத் தக்கவர்.

Verse 12

वेदे रामायणे चैव पुराणेषु च भारते । आदिमध्यावसानेषु हरिरेकोऽत्र नापरः

வேதத்தில், ராமாயணத்தில், புராணங்களில், பாரதத்தில்—ஆதி, நடு, முடிவு அனைத்திலும்—இங்கே ஹரியே ஒருவனாகப் போதிக்கப்படுகிறார்; வேறு இல்லை.

Verse 13

सत्यं सत्यं त्रिसत्यं पुनः सत्यं न मृषा पुनः । न वेदादपरं शास्त्रं न देवोच्युततः परः

சத்தியம், சத்தியம், மும்முறை சத்தியம்; மீண்டும் அது சத்தியமே, பொய்யல்ல. வேதத்தை விட உயர்ந்த சாஸ்திரம் இல்லை; அச்யுதன் (விஷ்ணு) விட உயர்ந்த தெய்வம் இல்லை.

Verse 14

लक्ष्मीशः सर्वदो नान्यो लक्ष्मीशोप्यपवर्गदः । एक एव हि लक्ष्मीशस्ततो ध्येयो न चापरः

லக்ஷ்மீபதி அல்லாமல் அனைத்தையும் அருள்பவர் வேறு யாருமில்லை; லக்ஷ்மீபதியே மோட்சத்தையும் அளிப்பவர். உண்மையில் லக்ஷ்மீசன் ஒருவனே; ஆகவே அவரையே தியானிக்க வேண்டும், பிறரை அல்ல.

Verse 15

भुक्तेर्मुक्तेरिहान्यत्र नान्यो दाता जनार्दनात् । तस्माच्चतुर्भुजो नित्यं सेवनीयः सुखेप्सुभिः

போகம் மற்றும் மோட்சம்—இங்கேயும் அங்கேயும்—ஜனார்தனனைத் தவிர வேறு தானம் அளிப்பவர் இல்லை. ஆகவே உண்மையான நலத்தை நாடுவோர் நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவனை எப்போதும் சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 16

विहाय केशवादन्यं ये सेवंतेल्पमेधसः । संसारचक्रे गहने ते विशंति पुनःपुनः

கேசவனை விட்டு குறைந்த அறிவுடையோர் பிறரைச் சேவித்தால், அவர்கள் அடர்ந்த சம்சாரச் சக்கரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் சிக்குகின்றனர்.

Verse 17

एक एव हि सर्वेशो हृषीकेशः परात्परः । तं सेवमानः सततं सेव्यस्त्रिजगतां भवेत्

அனைத்து ஈசனும் ஒருவனே—பரமத்திற்கும் பரமமான ஹ்ருஷீகேசன். அவரை இடையறாது சேவிப்பவன் மூன்று உலகங்களிலும் சேவிக்கத் தக்கவனாகவும் மதிக்கத் தக்கவனாகவும் ஆகிறான்.

Verse 18

एको धर्मप्रदो विष्णुस्त्वेको बह्वर्थदो हरिः । एकः कामप्रदश्चक्री त्वेको मोक्षप्रदोच्युतः

தர்மத்தை அளிப்பவர் ஒரே விஷ்ணுவே; பெருஞ்செல்வத்தை அருள்பவர் ஒரே ஹரியே. சக்கரதாரி ஆண்டவனே விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவான்; அச்யுதனே மோட்சதாதா எனப் புகழப்படுகிறான்.

Verse 19

शार्ङ्गिणं ये परित्यज्य देवमन्यमुपासते । ते सद्भिश्च बहिष्कार्या वेदहीना यथा द्विजाः

சார்ங்கிணன் (விஷ்ணு) ஐ விட்டு வேறு தெய்வத்தை வழிபடுவோர், சத்புருஷர்களால் விலக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; வேதமற்ற இருபிறப்பர் போல.

Verse 20

श्रुत्वेति वाक्यं व्यासस्य नैमिषारण्यवासिनः । प्रवेपमानहृदयाः परिप्रोचुरिदं वचः

வ்யாசரின் இவ்வசனத்தை கேட்ட நைமிஷாரண்ய வாசிகள்—இதயம் நடுங்க—அவரிடம் இவ்வாறு கேள்வி உரைத்தனர்.

Verse 21

ऋषय ऊचुः । पाराशर्य मुने मान्यस्त्वमस्माकं महामते । यतो वेदास्त्वया व्यस्ताः पुराणान्यपि वेत्ति यत्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ பாராசர்ய முனிவரே, மகாமதியே! நீர் எங்களுக்கு வணக்கத்திற்குரியவர்; ஏனெனில் வேதங்களை நீர் வகுத்தீர், புராணங்களையும் நீர் அறிவீர்.

Verse 22

यतश्च कर्ता त्वमसि महतो भारतस्य वै । धर्मार्थकाममोक्षाणां विनिश्चयकृतो ध्रुवम्

மேலும் நீரே மகத்தான பாரதத்தின் கர்த்தா; ஆகவே தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம் ஆகியவற்றின் உண்மைத் தீர்மானத்தை உறுதியாக வகுத்தவர் நீரே.

Verse 23

तत्त्वज्ञः कोपरश्चात्र त्वत्तः सत्यवतीसुत । भवता यत्प्रतिज्ञातं निश्चित्योक्षिप्यतर्जनीम्

சத்தியவதியின் புதல்வனே (வ்யாசா)! நீ தத்துவஞானி; இங்கே உன்னை விட அதிகக் கோபமுடையவன் யார்? நீ செய்த பிரதிஞ்ஞையை உறுதியாகத் தீர்மானித்து, சுட்டுவிரலை உயர்த்தி கடுமையாகச் சுட்டினாய்।

Verse 24

अस्मिन्माणवकास्तत्र परिश्रद्दधते नहि । प्रतिज्ञा तस्य वचसस्तव श्रद्धा भवेत्तदा

இந்த விஷயத்தில் இங்குள்ள மாணவர்கள் முழு நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. உன் சொற்களில் அவர்களுக்கு அப்போதுதான் பக்திநம்பிக்கை உண்டாகும்—அந்த சொல் பிரதிஞ்ஞையாகி செயலில் நிறைவேறினால்।

Verse 25

यदाऽनंदवने शंभोः प्रतिजानासि वै वचः

சம்புவின் (சிவனின்) ஆனந்தவனத்தில் நீ உண்மையாகவே உன் வாக்கை பிரதிஞ்ஞையாக அறிவிக்கும் போது…

Verse 26

गच्छ वाराणसीं व्यास यत्र विश्वेश्वरः स्वयम् । न तत्र युगधर्मोस्ति न च लग्ना वसुंधरा

வ்யாசா! வாராணசிக்குச் செல்; அங்கே விஸ்வேஸ்வரன் தாமே உறைகிறார். அங்கே யுகதர்மத்தின் கட்டுப்பாடு இல்லை; பூமியும் சாதாரண வரம்புகளால் கட்டுண்டதல்ல।

Verse 27

इति श्रुत्वा मुनिर्व्यासः किंचित्कुपितवद्धृदि । जगाम तूर्णं सहितः स्वशिष्यैरयुतोन्मितैः

இதைக் கேட்ட மুনি வ்யாசரின் உள்ளம் சிறிது கோபமுற்றதுபோல் அசைந்தது. அவர் எண்ணற்ற சீடர்களுடன் விரைவாகப் புறப்பட்டார்।

Verse 28

प्राप्य वाराणसीं व्यासः स्नात्वा पंचनदे ह्रदे । श्रीमन्माधवमभ्यर्च्य ययौ पादोदकं ततः

வாரணாசியை அடைந்த வியாசர் பஞ்சநத ஹ்ரதத்தில் நீராடினார். பின்னர் ஸ்ரீமான் மாதவனை வழிபட்டு, அதன் பின் இறைவனின் பாதோதகத்தைப் பெறச் சென்றார்.

Verse 29

तत्र स्नानादिकं कृत्वा दृष्ट्वा चैवादिकेशवम् । पंचरात्रं ततः कृत्वा वैष्णवैरभिनंदितः

அங்கே நீராடுதல் முதலான நியமங்களைச் செய்து, ஆதிகேசவனின் தரிசனம் பெற்று, பின்னர் பஞ்சராத்திர விரதத்தை அனுஷ்டித்தார்; வைஷ்ணவர்களால் பாராட்டப்பட்டார்.

Verse 30

अग्रतः पृष्ठतः शंखैर्वाद्यमानैः प्रमोदितः । जयविष्णो हृषीकेश गोविंद मधुसूदन

முன்னும் பின்னும் சங்குகள் முழங்க, அவர் மகிழ்ந்தார்; அவர்கள்—“ஜய விஷ்ணு! ஹ்ருஷீகேசா, கோவிந்தா, மதுசூதனா!” என்று முழங்கினர்.

Verse 31

अच्युतानंतवैकुंठ माधवोपेंद्रकेशव । त्रिविक्रम गदापाणे शार्ङ्गपाणे जनार्दन

“அச்யுதா, அனந்தா, வைகுண்டா; மாதவா, உபேந்திரா, கேசவா; திரிவிக்ரமா, கதாபாணி, சார்ங்கபாணி, ஜனார்தனா!”

Verse 32

श्रीवत्सवक्षः श्रीकांत पीतांबर मुरांतक । कैटभारे बलिध्वंसिन्कंसारे केशिसूदन

“ஸ்ரீவத்ஸம் தாங்கிய மார்புடையவனே, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)காந்தனே, பீதாம்பரதாரியே; முராந்தகனே; கைடபாரியே; பலியின் அகந்தையை அழிப்பவனே; கம்சாரியே; கேசி சூதனனே!”

Verse 33

नारायणासुररिपो कृष्ण शौरे चतुर्भुज । देवकीहृदयानंद यशोदानंदवर्धन

ஹே நாராயணா, அசுரரின் பகைவனே; ஹே கிருஷ்ணா, ஷௌரி, நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவனே! நீ தேவகியின் இதய ஆனந்தம்; யசோதையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவனே।

Verse 34

पुंडरीकाक्ष दैत्यारे दामोदर बलप्रिय । बलारातिस्तुत हरे वासुदेव वसुप्रद

ஹே புண்டரீகாக்ஷா, தைத்யரை அழிப்பவனே; ஹே தாமோதரா, பலராமனுக்கு பிரியமானவனே! ஹே ஹரி, இந்திரனால் போற்றப்படுபவனே; ஹே வாசுதேவா, செல்வமும் மங்கள ஆசீர்வாதமும் அளிப்பவனே।

Verse 35

विष्वक्चमूस्तार्क्ष्य रथवनमालिन्नरोत्तम । अधोक्षज क्षमाधार पद्मनाभ जलेशय

ஹே உலகமெங்கும் பரவிய சேனைகளுடையவனே, கருடரதம் ஏறியவனே; ஹே வனமாலையை அணிந்த நரோத்தமனே! ஹே அதோக்ஷஜா, பூமியின் ஆதாரமே; ஹே பத்மநாபா, ஜலசாயி ஆண்டவனே!

Verse 36

नृसिंह यज्ञवाराह गोपगोपालवल्लभ । गोपीपते गुणातीत गरुडध्वज गोत्रभृत्

ஹே நரசிம்ஹா, ஹே யஜ்ஞவராஹா! ஹே கோபர்-கோபாலர்க்கு பிரியமானவனே, பசுக்களை காக்கும் ஆண்டவனே! ஹே கோபீபதே, குணாதீதனே; ஹே கருடத்வஜா, கோவர்தனத்தைத் தூக்கியவனே!

Verse 37

जय चाणूरमथन जय त्रैलोक्यरक्षण । जयानाद्य जयानंद जय नीलोत्पलद्युते

ஜயம் உனக்கு, சாணூரனை மத்தன செய்தவனே! ஜயம் உனக்கு, மூவுலகைக் காக்கும் இறைவனே! ஜயம் உனக்கு, ஆதியற்றவனே! ஜயம் உனக்கு, ஆனந்தஸ்வரூபனே! ஜயம் உனக்கு, நீலத் தாமரைப் போன்ற ஒளியுடையவனே!

Verse 38

कौस्तुभोद्भूषितोरस्क पूतनाधातुशोषण । रक्षरक्ष जगद्रक्षामणे नरकहारक

கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மார்பினை உடையவரே, பூதனையின் உயிரைக் குடித்தவரே! காப்பீராக, காப்பீராக! உலகின் ரட்சகரே, நரகத்தை அழிப்பவரே!

Verse 39

सहस्रशीर्षपुरुष पुरुहूत सुखप्रद । यद्भूतं यच्च भाव्यं वै तत्रैकः पुरुषो भवान्

ஆயிரம் தலைகளைக் கொண்ட புருஷனே, பலரால் அழைக்கப்படுபவரே, இன்பத்தை அளிப்பவரே! எது இருந்ததோ, எது இருக்கப் போகிறதோ, அவை அனைத்திலும் நீரே ஒரே புருஷனாவீர்.

Verse 40

इत्यादि नाममालाभिः संस्तुवन्वनमालिनम् । स्वच्छंदलीलया गायन्नृत्यंश्च परया मुदा

இவ்வாறாகப் பல திருநாமங்களைக் கொண்டு வனமாலியைத் துதித்து, பரமானந்தத்துடன் தன்னிச்சையாகப் பாடியும் ஆடியும் மகிழ்ந்தார்.

Verse 41

व्यासो विश्वेशभवनं समायातः सुहृष्टवत् । ज्ञानवापी पुरोभागे महाभागवतैः सह

வியாசர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் விஸ்வேஸ்வரரின் இல்லத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்; பெரும் பக்தர்களுடன் ஞானவாபிக்கு முன்பாக அவர் வந்தார்.

Verse 42

विराजमानसत्कंठस्तुलसीवरदामभिः । स्वयं तालधरो जातः स्वयं जातः सुनर्तकः

துளசி மாலைகளால் அவரது திருக்கழுத்து பிரகாசித்தது; அவரே தாளங்களைக் கையில் ஏந்தி, அவரே சிறந்த நடனக் கலைஞராக மாறினார்.

Verse 43

वेणुवादनतत्त्वज्ञः स्वयं श्रुतिधरोभवत् । नृत्यं परिसमाप्येत्थं व्यासः सत्यवतीसुतः

இவ்வாறு வேணுவாதனத் தத்துவத்தை அறிந்தும், தாமே ஸ்ருதிதரருமான சத்தியவதியின் புதல்வன் வ்யாசர் தமது நடனத்தை நிறைவு செய்தார்।

Verse 44

पुनरूर्ध्वभुजं कृत्वा दक्षिणं शिष्यमध्यगः । पुनः पपाठ तानेव श्लोकान्गायन्निवोच्चकैः

மீண்டும் கைையை உயர்த்தி வலப்புறச் சீடரிடம் சென்று, அதே ஸ்லோகங்களைப் பாடுவது போல உரத்த குரலில் மறுபடியும் ஓதினார்।

Verse 45

परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु । इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः

வாக்குகளின் வலையை நன்கு மத்தித்து, பலமுறை உறுதிப்படுத்திப் பார்த்தபின் ஒரே முடிவு தெளிந்தது—அனைத்திற்கும் ஈசனான ஹரியே ஆராதிக்கத் தக்கவர்।

Verse 46

इत्यादि श्लोकसंघातं स्वप्रतिज्ञा प्रबोधकम् । यावत्पठति स व्यासः सव्यमुत्क्षिप्य वै भुजम्

தமது உறுதியை விழிப்பூட்டும் இத்தகைய ஸ்லோகக் கூட்டங்களை ஓதிக்கொண்டே, வ்யாசர் இடக்கையை உயர்த்தி தொடர்ந்து வாசித்தார்।

Verse 47

तस्तंभ तावत्तद्बाहुं स शैलादिः स्वलीलया । वाक्स्तंभश्चापि तस्यासीन्मुनेर्व्यासस्य सन्मुनेः

அப்போது ஷைலாதி பகவான் (சிவன்) தமது லீலையால் அந்தக் கையை உறையச் செய்தார்; அந்தச் சன்முனி வ்யாசரின் வாக்கும் அதே கணத்தில் நின்றது।

Verse 48

ततो गुप्तं समागम्य विष्णुर्व्यासमभाषत । अपराद्धं महच्चात्र भवता व्यास निश्चितम्

அப்போது விஷ்ணு மறைவு உருவில் வந்து வ்யாசரிடம் கூறினார்— “ஓ வ்யாசா, இங்கே நீ நிச்சயமாகப் பெரும் அபராதம் செய்துள்ளாய்.”

Verse 49

तवैतदपराधेन भीतिर्मेपि महत्तरा । एक एव हि विश्वेशो द्वितीयो नास्ति कश्चन

“உன் இந்த அபராதத்தால் எனக்கே மேலும் பெரும் அச்சம் உண்டாகிறது. ஏனெனில் உலகநாதன் ஒருவனே; இரண்டாவன் எவரும் இல்லை.”

Verse 50

तत्प्रसादादहं चक्री लक्ष्मीशस्तत्प्रभावतः । त्रैलोक्यरक्षासामर्थ्यं दत्तं तेनैव शंभुना

“அவருடைய அருளால் நான் சக்கரதாரி, லக்ஷ்மீபதி ஆனேன்; அவருடைய சக்தியாலேயே மூவுலகைக் காக்கும் வல்லமை—அதே ஷம்புவால் அளிக்கப்பட்டது.”

Verse 51

तद्भक्त्या परमैश्वर्यं मया लब्धं वरात्ततः । इदानीं स्तुहि तं शंभुं यदि मे शुभमिच्छसि

“அவரின் பக்தியால், அவருடைய வரத்தால் நான் பரம ஐஸ்வர்யம் பெற்றேன். இப்போது அந்த ஷம்புவைத் துதி செய்; எனக்கும் உனக்கும் நன்மை வேண்டினால்.”

Verse 52

अन्यदापि न वै कार्या भवता शेमुषीदृशी । पाराशर्य इति श्रुत्वा संज्ञया व्याजहार ह

“இனி உனக்குள் இப்படியான எண்ணம் ஒருபோதும் எழாதிருக்கட்டும். ‘பாராசர்யா!’ என்று கேட்டவுடன் அவர் சைகையால் பதிலளித்தார்.”

Verse 53

भुजस्तंभः कृतस्तेन नंदिना दृष्टिमात्रतः । वाक्स्तंभस्तद्भयाज्जातः स्पृश मे कंठकंदलीम्

நந்தியின் ஒரே பார்வையாலே என் புஜங்கள் உறைந்து நின்றன; அவன் அச்சத்தால் என் வாக்கும் அடங்கியது. ஆகவே, ஆண்டவனே, என் கழுத்திலுள்ள இந்தக் கந்தளியைத் தொட்டு என்னை விடுவிப்பாயாக.

Verse 54

यथा स्तोतुं भवानीश प्रभवाभि भवांतकम । संस्पृश्य विष्णुस्तत्कंठं गुप्तमेव जगाम ह

ஓ பவானீசா, பவாந்தகனே! அவன் உம்மைத் துதிக்க இயலுமாறு விஷ்ணு அவன் கழுத்தைத் தொட்டு, பின்னர் மறைவாகப் புறப்பட்டுச் சென்றான்.

Verse 55

ततः सत्यवतीसूनुस्तथा स्तंभितदोर्लतः । प्रारब्धवान्महेशानं परितुष्टोतुमुदारधीः

பின்னர் சத்தியவதியின் புதல்வன்—புஜங்கள் இன்னும் உறைந்திருந்தபோதிலும்—உயர்ந்த உள்ளத்துடன் மகேசனை மகிழ்விக்கத் துதிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 57

यः क्षीराब्धेर्मंदराघातजातो ज्वालामाली कालकूटोति भीमः । तं सोढुं वा को परोऽभून्महेशाद्यत्कीलाभिः कृष्णतामाप विष्णुः

பாற்கடலில் மந்தரமலை மோதியதனால் ஜ்வாலைகளால் சூழ்ந்த பயங்கரமான காலகூட விஷம் எழுந்தது. அதை மகேசனைத் தவிர வேறு யார் தாங்க முடியும்? அதன் எரியும் முனைகளால் விஷ்ணுவும் கருநிறம் அடைந்தார்.

Verse 58

यद्वाणोभूच्छ्रीपतिर्यस्य यंता लोकेशो यत्स्यंदनं भूः समस्ता । वाहा वेदा यस्य येनेषुपाताद्दग्धा ग्रामास्त्रैपुरास्तत्समः कः

யாருடைய அம்பாக ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு) இருந்தார், யாருடைய தேரோட்டியாக லோகேசன் (பிரம்மா) இருந்தார், யாருடைய தேராக முழுப் பூமியும் இருந்தது, யாருடைய குதிரைகளாக வேதங்கள் இருந்தன—அவருடைய அம்புவீச்சால் திரிபுர நகரங்கள் எரிந்து சாம்பலானது—அவருக்கு நிகர் யார்?

Verse 59

यं कदर्पो वीक्षमाणः समानं देवैरन्यैर्भस्मजातः स्वयं हि । पौष्पैर्बाणैः सर्वविश्वैकजेता को वा स्तुत्यः कामजेतुस्ततोन्यः

மற்ற தேவர்களுக்கு சமன் எனக் கருதி மன்மதன் யாரை நோக்கினானோ, அவனே தானே சாம்பலானான். மலரம்புகளால் உலகமெங்கும் வெல்வோன்—அந்த காமஜயனே போற்றத்தக்கவன்; அவனைத் தவிர வேறு யார்?

Verse 60

यं वै वेदो वेद नो नैव विष्णुर्नोवा वेधा नो मनो नैव वाणी । तं देवेशं मादृशः कोल्पमेधा याथात्म्याद्वै वेत्त्यहो विश्वनाथम्

வேதமும் யாரை ஓரளவே அறிகிறதோ, விஷ்ணுவும் பிரமனும், மனமும் மொழியும் முழுதாய் அணுக இயலாத அந்த தேவேசன் விஸ்வநாதனை, என்னைப் போன்ற குறைமதியான் எவ்வாறு உண்மையாய் அறிய முடியும்?

Verse 61

यस्मिन्सर्वं यस्तु सर्वत्र सर्वो यो वै कर्ता योऽविता योऽपहर्ता । नो यस्यादिर्यः समस्तादिरेको नो यस्यांतो योंतकृत्तं नतोस्मि

யாரில் அனைத்தும் நிலைத்துள்ளதோ, யார் எங்கும் எல்லாமாய் உள்ளாரோ; யார் செய்பவர், காப்பவர், ஒழிப்பவர்; யாருக்கு ஆதியில்லை, ஆயினும் அனைத்தின் ஒரே ஆதியாவார்; யாருக்கு முடிவில்லை, ஆயினும் முடிவுகளை அமைப்பவர்—அவருக்கே நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 62

यस्यैकाख्या वाजिमेधेन तुल्या यस्या न त्या चैकयाल्पेंद्रलक्ष्मीः । यस्य स्तुत्या लभ्यते सत्यलोको यस्यार्चातो मोक्षलक्ष्मीरदूरा

யாரின் ஒரே நாம உச்சாரணமும் அச்வமேத யாகத்துக்கு ஒப்பானதோ; யாரின் முன் இந்திரனின் சிறு செல்வமும் ஒன்றுமல்ல; யாரைத் துதிப்பதால் சத்தியலோகம் கிடைக்கிறதோ; யாரை அர்ச்சிப்பதால் மோட்சலட்சுமி தொலைவில் இல்லை.

Verse 63

नान्यं देवं वेद्म्यहं श्रीमहेशान्नान्यं देवं स्तौमि शंभोरृतेऽहम् । नान्यं देवं वा नमामि त्रिनेत्रात्सत्यं सत्यं सत्यमेतन्मृषा न

திருமகேசனைத் தவிர வேறு தெய்வத்தை நான் அறியேன்; சம்புவைத் தவிர வேறு தெய்வத்தை நான் போற்றேன்; மும்முகக் கண் உடைய திரிநேத்திரனைத் தவிர வேறு தெய்வத்தை நான் வணங்கேன். உண்மை, உண்மை—இதுவே உண்மை; பொய் அல்ல.

Verse 64

इत्थं यावत्स्तौति शंभुं महर्षिस्तावन्नंदी शांभवाद्दृक्प्रसादात् । तद्दोः स्तंभं त्यक्तवांश्चाबभाषे स्मायंस्मायं ब्राह्मणेभ्यो नमो वः

இவ்வாறு மகரிஷி சம்புவைத் துதித்துக் கொண்டிருக்க, சம்புவின் அருள்நோக்கால் நந்தி தன் கரங்களின் உறைதன்மையிலிருந்து விடுபட்டான். அவன் மீண்டும் மீண்டும் புன்னகைத்து பிராமணர்களிடம்—“உங்களுக்கு நமஸ்காரம்” என்று கூறினான்.

Verse 65

नंदिकेश्वर उवाच । इदं स्तवं महापुण्यं व्यास ते परिकीर्तितम् । यः पठिष्यति मेधावी तस्य तुष्यति शंकरः

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—ஓ வியாசா, நீ அறிவித்த இந்த ஸ்தவம் மிகப் பெரும் புண்ணியமுடையது. இதை அறிவுடையவன் பாராயணம் செய்தால், சங்கரன் அவன்மேல் பிரசன்னனாவான்.

Verse 66

व्यासाष्टकमिदं प्रातः पठितव्यं प्रयत्नतः । दुःस्वप्नपापशमनं शिवसान्निध्यकारकम्

இந்த ‘வியாசாஷ்டகம்’ காலைவேளையில் முயற்சியுடன் பாராயணம் செய்யப்பட வேண்டும். இது தீய கனவுகளையும் பாவங்களையும் தணித்து, சிவசான்னித்யத்தை அளிக்கும்.

Verse 67

मातृहा पितृहा वापि गोघ्नो बालघ्र एव वा । सुरापी स्वर्णहृद्वापि निष्पापो स्याः स्तुतेर्जपात्

தாயைக் கொன்றவனாக இருந்தாலும், தந்தையைக் கொன்றவனாக இருந்தாலும், பசுவைக் கொன்றவனாகவோ குழந்தையைக் கொன்றவனாகவோ இருந்தாலும்; மதுவை அருந்துபவனாகவோ பொன்னைத் திருடுபவனாகவோ இருந்தாலும்—இந்த ஸ்துதியை ஜபித்தால் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 68

स्कंद उवाच । पाराशर्यस्तदारभ्य शंभुभक्तिपरोभवत् । लिंगं व्यासेश्वरं स्थाप्य घंटाकर्ण ह्रदाग्रतः

ஸ்கந்தன் கூறினார்—அதன் பின் பாராசர்யன் (வியாசன்) சம்புவின் பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டான். அவன் ஘ண்டாகர்ண ஹ்ரதத்தின் முன்பாக ‘வியாசேஸ்வர’ லிங்கத்தை நிறுவினான்.

Verse 69

विभूतिभूषणो नित्यं नित्यरुद्राक्षभूषणः । रुद्रसूक्तपरो नित्यं नित्यं लिंगार्चकोभवत्

அவன் எப்போதும் விபூதியை அணிகலனாக அணிந்து, எந்நாளும் ருத்ராட்ச மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான். ருத்ரஸூக்தங்களில் நிலைத்த பக்தியுடன் இருந்து, தினமும் லிங்காராதனை செய்பவனானான்.

Verse 70

स कृत्वा क्षेत्रसंन्यासं त्यजेन्नाद्यापि काशिकाम् । तत्त्वं क्षेत्रस्य विज्ञाय निर्वाणपददायिनः

அவன் க்ஷேத்ர-ஸந்ந்யாசம் மேற்கொண்டபின்பும், இன்றுவரை காசிகையை விட்டுவிடவில்லை; ஏனெனில் நிர்வாணப் பதம் அளிக்கும் அந்தத் தலத்தின் தத்துவத்தை அவன் அறிந்தான்.

Verse 71

घंटाकर्णह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं नरः । यत्रकुत्र मृतो वापि वाराणस्यां मृतो भवेत्

கண்டாகர்ண ஹ்ரதத்தில் நீராடி வ்யாசேஸ்வரனை தரிசித்த மனிதன், பின்னர் எங்கே இறந்தாலும், வாராணசியில் இறந்தவனாகவே கருதப்படுவான்.

Verse 72

काश्यां व्यासेश्वरं लिंगं पूजयित्वा नरोत्तमः । न ज्ञानाद्भ्रश्यते क्वापि पातकैर्नाभिभूयते

காசியில் வ்யாசேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபட்ட உத்தமன், எங்கும் உண்மை ஞானத்திலிருந்து வழுவான் அல்ல; பாவங்கள் அவனை வெல்ல இயலாது.

Verse 73

व्यासेश्वरस्य ये भक्ता न तेषां कलिकालतः । न पापतो भयं क्वापि न च क्षेत्रोपसर्गतः

வ்யாசேஸ்வரனின் பக்தர்களுக்கு கலியுகத்தால் அச்சமில்லை; எங்கும் பாவத்தால் அச்சமில்லை; தலத்துடன் தொடர்புடைய துன்பங்களாலும் அச்சமில்லை.

Verse 74

व्यासेश्वरः प्रयत्नेन द्रष्टव्यः काशिवासिभिः । घंटाकर्णकृतस्नानैः क्षेत्रपातकभीरुभिः

காசியில் வாழ்பவர்கள், க்ஷேத்திரப் பாவங்களுக்கு அஞ்சி, கந்தாகர்ணத் தீர்த்தத்தில் நீராடியவர்கள், முயற்சியுடன் வ்யாசேஸ்வர (லிங்க) தரிசனம் அவசியம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 95

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे व्यासभुजस्तंभोनाम पंचनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் நான்காம் பகுதியில், காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் ‘வ்யாசபுஜஸ்தம்ப’ எனப்படும் தொண்ணூற்றைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।