Adhyaya 43

Verse 1

अगस्त्य उवाच । नर्मदेशस्य माहात्म्यं श्रुतं कल्मषनाशनम् । इदानीं कथय स्कंद सतीश्वर समुद्भवम्

அகஸ்தியர் கூறினார்: மாசு நாசகமான நர்மதேசத்தின் மஹாத்மியத்தை கேட்டேன். இப்போது, ஓ ஸ்கந்தா, சதீஸ்வரனின் தோற்றத்தைச் சொல்லும்.

Verse 2

स्कंद उवाच । मित्रावरुणसंभूत कथयामि कथां शृणु यथा सतीश्वरं लिंगं काश्यामाविर्बभूव ह

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மித்ர-வருண-சம்பவனே (அகஸ்த்யா)! நான் கதையை உரைக்கிறேன், கேள்; காசியில் சதீஸ்வர லிங்கம் எவ்வாறு சாட்சாத் வெளிப்பட்டதோ.

Verse 3

पुरा तताप सुमहत्तपः शतधृतिर्मुने । तपसा तेन देवेशः संतुष्टो वरदोऽभवत्

முனிவரே, முற்காலத்தில் சதத்ருதி மிகப் பெரும் தவம் செய்தான். அந்தத் தவத்தால் மகிழ்ந்த தேவேசன் வரம் அளிப்பவனானான்.

Verse 4

उवाच चापि ब्रह्माणं नितरां ब्राह्मणप्रियः । सर्वज्ञनाथो लोकात्मा वरं वरय लोककृत्

பிராமணர்களுக்கு மிகப் பிரியமான, அனைத்தையும் அறியும் நாதன், உலகின் ஆத்மா, படைப்பாளன் ஆகிய அவர் பிரம்மாவிடம், ‘வரம் வேண்டுக’ என்று கூறினார்.

Verse 5

ब्रह्मोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश वरं दास्यसि वांछितम् । तदा त्वं मे भव सुतो देवी दक्षसुताऽस्तु च

பிரம்மா கூறினார்—தேவேசரே, நீங்கள் மகிழ்ந்து விரும்பிய வரத்தை அளிப்பீரானால், நீங்கள் என் மகனாக வேண்டும்; தேவியும் தக்ஷனின் மகளாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 6

इति श्रुत्वा महादेवः सर्वदो ब्रह्मणो वरम् । स्मित्वा देवीमुखं वीक्ष्य प्रोवाच चतुराननम्

பிரம்மாவின் அந்த வரத்தை கேட்ட அனைத்தையும் அளிக்கும் மகாதேவன் புன்னகைத்தான்; தேவியின் முகத்தை நோக்கி, நான்முகப் பிரம்மாவிடம் உரைத்தான்.

Verse 7

ब्रह्मंस्त्वद्वांछितं भूयात्किमदेयं पितामह । इत्युक्त्वा ब्रह्मणो भालादाविरासीच्छशांकभृत्

“ஓ பிரம்மனே! நீ விரும்பியது நிறைவேறுக; ஓ பிதாமஹா, உமக்கு அளிக்க இயலாதது என்ன?” என்று கூறி, சந்திரத்தைத் தாங்கியவன் (சந்திரசேகரன்) பிரம்மாவின் நெற்றியிலிருந்து வெளிப்பட்டான்।

Verse 8

रुदन्स उत्तानशयो ब्रह्मणो मुखमैक्षत । ततो ब्रह्मापि तं बालं रुदंतं प्रविलोक्य च

அழுதபடியே அந்தக் குழந்தை முதுகில் படுத்து பிரம்மாவின் முகத்தை நோக்கிப் பார்த்தது. அப்போது பிரம்மாவும் அந்த அழுதுகொண்டிருந்த பாலனைப் பார்த்து அவனை நோக்கி நோக்கினார்।

Verse 9

किं मां जनकमाप्यापि त्वं रोदिषि मुहुर्मुहुः । श्रुत्वेति पृथुकः प्राह यथोक्तं परमेष्ठिना

“என்னைத் தந்தையாக அடைந்தபின்பும் நீ மீண்டும் மீண்டும் ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டதைச் செவிமடுத்த ப்ருதுகன், பரமேஷ்டி (பிரம்மா) சொன்னதற்கேற்ப பதிலுரைத்தான்।

Verse 10

नाम्ने रोदिमि मे स्रष्टुर्नाम देहि पितामह । रोदनाद्रुद्र इत्याख्यां समाया डिंभको लभत्

“எனக்கு ஒரு பெயர் வேண்டுமென்று அழுகிறேன்; ஓ ஸ்ரஷ்டா, ஓ பிதாமஹா, எனக்குப் பெயர் அருளுங்கள்.” அந்த அழுகையாலே அந்தக் குழந்தைக்கு “ருத்ரன்” என்ற பெயர் கிடைத்தது।

Verse 11

अगस्त्य उवाच । अर्भकत्वं गतोपीशः किं रुरोद षडानन । यदि वेत्सि तदाचक्ष्व महत्कौतूहलं हि मे

அகஸ்தியர் கூறினார்— “ஓ ஷடானனே! ஈசன் குழந்தை வடிவம் கொண்டபின்பும் ஏன் அழுதான்? உனக்குத் தெரிந்தால் கூறு; எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது।”

Verse 12

स्कंद उवाच । सर्वज्ञस्य कुमारत्वात्किंचित्किंचिदवैम्यहम् । रोदने कारणं वच्मि शृणु कुंभसमुद्भव

ஸ்கந்தன் கூறினான்— அனைத்தறிவோன் பாலரூபம் கொண்டதால் நான் சிறிது சிறிதாகவே அறிகிறேன். ஆயினும் அந்த அழுகையின் காரணத்தைச் சொல்கிறேன்; ஓ கும்பசமுத்பவா, கேள்.

Verse 13

मनसीति विचारोभूद्देवस्य परमात्मनः । बुद्धिवैभवमस्याहो वीक्षितुं परमेष्ठिनः

அந்த பரமாத்ம தேவனின் மனத்தில் இவ்வெண்ணம் எழுந்தது— “அஹோ! பரமேஷ்டி பிரம்மாவின் புத்தி-வைபவத்தை நான் காண வேண்டும்.”

Verse 14

सत्यलोकाधिनाथस्य चतुरास्यस्य वेधसः । इत्यानंदात्समुद्भूतो वाष्पपूरो महेशितुः

சத்தியலோகத்தின் அதிபதி நான்முக வேதஸான பிரம்மாவைத் தரிசித்ததும், மகேசனுக்கு ஆனந்தம் பெருகி, கண்ணீரின் பெருக்கே எழுந்தது.

Verse 15

अगस्त्य उवाच । किं बुद्धिवैभवं धातुः शंभुना मनसीक्षितम् । येनानंदाश्रु संभारो बाल्येप्यभवदीशितुः

அகஸ்தியர் கூறினார்— படைப்பாளன் பிரம்மாவின் எந்த ‘புத்தி-வைபவத்தை’ சம்பு மனத்தில் காண விரும்பினார்? அதனால் ஆண்டவனுக்கு பால்யத்திலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியது எவ்வாறு?

Verse 16

एतत्कथय मे प्राज्ञ सर्वज्ञानंदवर्धन । श्रुत्वागस्त्युदितं वाक्यं तारकारिरुवाच ह

“இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், ஓ ஞானி, எல்லா அறிவும் ஆனந்தமும் வளர்ப்பவரே.” அகஸ்தியரின் சொற்களை கேட்டதும் தாரகாரி (ஸ்கந்தன்) அப்போது உரைத்தான்.

Verse 17

देवे न मनसि ध्यातमिति कुंभजने मुने । विनापत्यं जनेतारं क उद्धर्तुमिह प्रभुः

கும்பஜன்ம முனி அகஸ்தியரே! நீர் மனத்தில் தேவனைத் தியானிக்கவில்லை. புதல்வன் இன்றி வம்சத்தைத் தொடரும் தந்தையை இவ்வுலகில் யார் மீட்க வல்லவர்?

Verse 18

एको मनोरथश्चायं द्वितीयोयं सुनिश्चितम् । अपत्यत्वं गते चास्मिन्स्मर्तुरुत्पत्तिहारिणि

இது ஒரு விருப்பம்; இரண்டாவதும் உறுதியான தீர்மானம்—என்னை நினைப்பவரின் பிறப்பெழுச்சியையே (சம்சாரப் பவத்தை) அழிப்பவன் என் புதல்வனானால், இலக்கு நிச்சயமாக நிறைவேறும்.

Verse 19

क्षणंक्षणं समालोक्यमंगस्पर्शे क्षणंक्षणम् । एकशय्यासनाहारं लप्स्यतेऽनेन क्षणेक्षणे

கணந்தோறும் அவனை நோக்குவான்; கணந்தோறும் அவன் உடலைத் தொடுவான். ஒரே படுக்கை, ஒரே இருக்கை, ஒரே உணவு—அவனுடன் இவை அனைத்தும் ஒவ்வொரு கணமும் கிடைக்கும்.

Verse 20

योयं न गोचरः क्वापि वाणीमनसयोरपि । स मेऽपत्यत्वमासाद्य किं न दास्यति चिंतितम्

வாக்குக்கும் மனத்திற்கும் எட்டாதவன்—அவன் என் புதல்வனாகும் நிலையை அடைந்தால், நான் எண்ணிய விருப்பங்களில் எதை வழங்கமாட்டான்?

Verse 21

योऽमुं सकृत्स्पृशेज्जंतुर्योमुं पश्येत्सकृन्मुदा । न स भूयोभिजायेत भवेच्चानंदमेदुरः

எந்த உயிரும் அவனை ஒருமுறை கூடத் தொடினாலும், அல்லது மகிழ்ச்சியுடன் ஒருமுறை கூட தரிசித்தாலும்—அவன் மீண்டும் பிறவியெடுக்கான்; ஆனந்தம் நிறைந்து பொங்குவான்.

Verse 22

गृहक्रीडनकं मे सौ यदि भूयात्कथंचन । तदापरस्य सौख्यस्य निधानं स्यामसंशयम्

எப்படியாவது அவன் என் வீட்டில் எனக்குச் சிறிதளவு விளையாட்டுத் தோழனாக ஆனால், நிச்சயமாக நான் ஒப்பற்ற ஆனந்தத்தின் நிதியாக இருப்பேன்।

Verse 23

विधेः समीहितं चेति नूनं ज्ञात्वा स सर्ववित् । आनंदवाष्पकलितं चक्षुस्त्रयमदीधरत्

‘இது விதியின் (விதாதாவின்) எண்ணமே’ என்று உறுதியாக அறிந்த அந்த சர்வஞ்ஞனின் மும்மணிகள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்தன।

Verse 24

श्रुत्वैत्यगस्तिः स्कंदस्य भाषितं पर्यमूमुदत् । ननाम चांघ्री प्रोवाच जयसर्वज्ञनंदन

ஸ்கந்தனின் சொற்களை கேட்ட அகஸ்தியர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர் திருவடிகளில் வணங்கி— “ஜயம் உனக்கு, சர்வஞ்ஞனந்தனே!” என்று கூறினார்.

Verse 25

विधेरपि मनोज्ञातं शंभोरपि मनोगतम् । सम्यक्चित्तं त्वया ज्ञातं नमस्तुभ्यं चिदात्मने

விதாதாவின் மனத்தில் மட்டும் அறியப்படுவது, சம்புவின் மனத்தில் உறைவதும்—அனைத்தையும் நீ சரியாக அறிந்தாய். சித்-ஆத்மஸ்வரூபனே, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 26

स्कंदोपि नितरां तुष्टःश्रोतुरानंददर्शनात् । धन्योस्यगस्त्य धन्योसि श्रोतुं जानासि तत्त्वतः

கேட்பவரின் ஆனந்தத்தைப் பார்த்த ஸ்கந்தனும் மிகுந்த திருப்தி அடைந்தான். “அகஸ்தியரே, நீர் பாக்கியவான்—மிகப் பாக்கியவான்; தத்துவப்படி கேட்கத் தெரிந்தவர்” என்று கூறினான்.

Verse 27

न मे श्रमो वृथा जातो ब्रुवतस्ते पुरः कथाम् । इत्यगस्तिं समाभाष्य पुनः प्राह षडाननः

“உன் முன்னிலையில் இக்கதையை உரைத்ததால் என் முயற்சி வீணாகவில்லை.” என்று அகஸ்தியரை நோக்கி, ஷடானனன் (ஸ்கந்தன்) மீண்டும் உரைத்தான்।

Verse 28

देवे रुद्रत्वमापन्ने देवी दक्षसुताभवत् । सापि तप्त्वा तपस्तीव्रं सती काश्यां वरार्थिनी

தேவன் ருத்ரநிலையை ஏற்றபோது, தேவி தக்ஷனின் மகளாக ஆனாள். வரம் வேண்டி அந்த சதியும் காசியில் கடுந்தவம் செய்தாள்।

Verse 30

इदं सतीश्वरं लिंगं तव नाम्ना भविष्यति । यथा मनोरथस्तेऽत्र फलितो दक्षकन्यके

“தக்ஷகன்னியே, இவ்விலிங்கம் உன் பெயரால் ‘சதீஸ்வர’ எனப் புகழ்பெறும்; இங்கே உன் மனோரதம் நிறைவேறட்டும்.”

Verse 31

तथैतल्लिंगमाराध्यान्यस्यापि हि फलिष्यति । कुमारी प्राप्स्यति पतिं मनसोपि समुच्छ्रितम्

அதேபோல் இவ்விலிங்கத்தை வழிபட்டால் பிறரின் விருப்பங்களும் நிச்சயம் நிறைவேறும்; கன்னி மனத்தில் உயர்ந்தெழும் ஆசைக்கேற்ற கணவரைப் பெறுவாள்।

Verse 32

एतल्लिंगं समाराध्य कुमारोपि वरांगनाम् । यस्य यस्य हि यः कामस्तस्य तस्य हि स ध्रुवम्

இவ்விலிங்கத்தை முறையாக வழிபட்டால் இளைஞனும் சிறந்த மணமகளைக் பெறுவான். யாருக்கு எந்த விருப்பமோ, அவருக்கு அதுவே உறுதியாக நிறைவேறும்।

Verse 33

भविष्यति न संदेहः सतीश्वरसमर्चगात् । सतीश्वरं समभ्यर्च्य यो यो यं यं समीहते

ஐயமில்லை—சதீஸ்வரனை வழிபட்டால் அது நிச்சயம் நிகழும். சதீஸ்வரனைப் பூஜித்து யார் யார் எதை எதை விரும்புகிறாரோ—

Verse 34

तस्य तस्य स स क्षिप्रं भविष्यति मनोरथः

—அவரவர் அந்தந்த மனோரதம் விரைவில் நிறைவேறும்.

Verse 35

इतोष्टमे च दिवसे त्वज्जनेता प्रजापतिः । मह्यं दास्यति कन्यां त्वां सफलस्ते मनोरथः । इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवांतर्हितोभवत्

“இன்றிலிருந்து எட்டாம் நாளில் உன் தந்தை பிரஜாபதி, உன்னை மணமகளாக எனக்கு அளிப்பார்; உன் விருப்பம் நிறைவேறும்.” என்று கூறி தேவர்களின் தேவேசன் அங்கேயே மறைந்தான்.

Verse 36

सापि स्वभवनं याता सती दाक्षायणी मुदा । पितापि तस्मै प्रादात्तां रुद्राय दिवसेष्टमे

சதீ தாக்ஷாயணியும் மகிழ்ச்சியுடன் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள்; எட்டாம் நாளில் அவளது தந்தை அவளை ருத்ரனுக்குக் கொடுத்தார்.

Verse 37

स्कंद उवाव । इत्थं सतीश्वरं लिंगं काश्यां प्रादुरभून्मुने । स्मरणादपि लिंगं च दद्यात्सत्त्वगुणं परम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—“முனிவரே! இவ்வாறு காசியில் சதீஸ்வர லிங்கம் வெளிப்பட்டது. அந்த லிங்கத்தை நினைத்தாலே கூட பரம சத்த்வகுணம் (தூய்மை, தெளிவு) அருளும்.”

Verse 38

रत्नेशात्पूर्वतो भागे दृष्ट्वा लिंगं सतीश्वरम् । मुच्यते पातकैः सद्यः क्रमाज्ज्ञानं च विंदति

ரத்னேசரின் கிழக்குப் பகுதியில் உள்ள சதீஸ்வர லிங்கத்தை தரிசித்தால், மனிதன் உடனே பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு, காலப்போக்கில் தத்துவஞானத்தை அடைகிறான்।

Verse 93

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे सतीश्वरप्रादुर्भावो नाम त्रिनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு, எண்பத்தொன்றாயிரம் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் நான்காம் பகுதியில் உள்ள காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் ‘சதீஸ்வரப் பிராதுர்பாவம்’ எனப்படும் தொண்ணூற்றுமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।