Adhyaya 4

Verse 1

स्कंद उवाच । कुंभसंभव वक्ष्यामि शृणोत्ववहितो भवान् । कपर्दीशस्य लिंगस्य महामाहात्म्यमुत्तमम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—கும்பசம்பவா (அகஸ்த்யா), நான் உரைக்கிறேன்; நீர் கவனமுடன் கேளும். கபர்தீச லிங்கத்தின் உத்தமமான மகாமகிமையை நான் விளக்குவேன்।

Verse 2

कपर्दी नाम गणपः शंभोरत्यंतवल्लभः । पित्रीशादुत्तरे भागे लिंगं संस्थाप्य शांभवम्

கபர்தீ எனும் கணபன், சம்புவுக்கு மிகப் பிரியமானவன்; அவன் பித்ரீசத் திருத்தலத்தின் வடபுறத்தில் சாம்பவ (சைவ) லிங்கத்தை நிறுவினான்।

Verse 3

कुंडं चखान तस्याग्रे विमलोदक संज्ञकम् । यस्य तोयस्य संस्पर्शाद्विमलो जायते नरः

அதன் முன்பாக ‘விமலோதகம்’ எனப்படும் குளத்தை அவன் தோண்டினான்; அதன் நீர்த் தொடுதலால் மனிதன் விமலனாய் (தூயனாய்) ஆகிறான்।

Verse 4

इतिहासं प्रवक्ष्यामि तत्र त्रेतायुगे पुरा । यथावृत्तं कुंभयोने श्रवणात्पातकापहम्

இப்போது அங்கே திரேதாயுகத்தில் நிகழ்ந்த பழம்பெரும் புனித வரலாற்றைச் சொல்கிறேன், ஓ கும்பயோனி (அகஸ்தியரே)! நடந்ததுபோலவே; இதைச் செவிமடுத்தாலே பாவங்கள் நீங்கும்.

Verse 5

एकः पाशुपत श्रेष्ठो वाल्मीकिरिति संज्ञितः । तपश्चचार स मुनिः कपर्दीशं समर्चयन्

பாசுபதர்களில் ஒருவன் சிறந்த பக்தன்; ‘வால்மீகி’ எனப் புகழ்பெற்றவன். அந்த முனிவர் தவம் செய்து, பக்தியுடன் கபர்தீசன் (சிவன்) ஐ ஆராதித்தார்.

Verse 6

एकदा स हि हेमंते मार्गे मासि तपोधनः । स्नात्वा तत्र महातीर्थे मध्याह्ने विमलोदके

ஒருமுறை ஹேமந்த காலத்தில், மார்க மாதத்தில், அந்த தவநிதி முனிவர் அங்கே மகாதீர்த்தத்தில் மதியவேளையில் தூய நீரில் நீராடினார்.

Verse 7

चकार भस्मना स्नानमापादतलमस्तकम् । लिंगस्य दक्षिणेभागे कृतमाध्याह्निकक्रियः

அவர் பஸ்மத்தால் பாதத்தளத்திலிருந்து தலைவரை சாம்பல்-ஸ்நானம் செய்தார்; மேலும் லிங்கத்தின் தென் புறத்தில் மதிய வழிபாட்டு கிரியைகளை நிறைவேற்றினார்.

Verse 8

न्यस्तमस्तकपांसुश्च संध्यामाध्यात्मिकीं स्मरन् । जपन्पंचाक्षरीं विद्यां ध्यायन्देवं कपर्दिनम्

தலை தாழ்த்தி, உள்ளார்ந்த (ஆத்மிக) சந்த்யாவை நினைத்து, அவர் பஞ்சாக்ஷரி வித்யையை ஜபித்து, தேவன் கபர்தினன் (சிவன்) மீது தியானம் செய்தார்.

Verse 9

कृत्वा संहारमार्गेण सप्रमाणं प्रदक्षिणाम् । हुडुंकृत्य हुडुंकृत्य हुडुंकृत्य त्रिरुच्चकैः

ஸம்ஹார-மார்க்கப்படி முறையாக முழுப் பிரதட்சிணை செய்து, அவர் உரத்த குரலில் ‘ஹுடும்’ என்று மீண்டும் மீண்டும்—மும்முறை—முழங்கினார்.

Verse 10

प्रणवं पुरतः कृत्वा षड्जादिस्वरभेदतः । गीतं विधाय सानंदं सनृत्यं हस्तकान्वितम्

பிரணவம் ‘ஓம்’ என்பதை முன்னிறுத்தி, ஷட்ஜம் முதலான ஸ்வர வேறுபாடுகளால், அவர் ஆனந்தமாகப் பாடி, கைமுத்திரைகளுடன் நடனமும் ஆடினார்.

Verse 11

अंगहारैर्मनोहारि चारी मंडलसंयुतम् । क्षणं तत्र सरस्तीरे उपविष्टो महातपाः

மனோகரமான அங்கஹாரங்களும், சாரி-மண்டல இயக்கங்களும் உடன், அந்த மகாதபஸ்வி அங்கே ஏரிக்கரையில் சிறிதுநேரம் அமர்ந்தார்.

Verse 12

अद्राक्षीद्राक्षसं घोरमतीव विकृताकृतिम् । शुष्कशंखकपोलास्यं निमग्ना पिंगलोचनम्

அவர் மிகுந்த விகார உருவமுடைய கொடிய ராட்சசனை கண்டார்—அதன் கன்னங்களும் முகமும் உலர்ந்த சங்குபோல், மஞ்சள் நிறக் கண்கள் ஆழமாக உள்ளே தாழ்ந்திருந்தன.

Verse 13

रूक्षस्फुटितकेशाग्रं महालंब शिरोधरम् । अतीव चिपिट घ्राणं शुष्कौष्ठमतिदंतुरम्

அதன் முடியின் நுனிகள் கரடுமுரடாகப் பிளந்திருந்தன; தலைவும் கழுத்தும் பெரிதாகத் தொங்கின. மூக்கு மிகச் சப்பையாக, உதடுகள் உலர்ந்து, பற்கள் அருவருப்பாக வெளியே நீண்டிருந்தன.

Verse 14

महाविशालमौलिं च प्रोर्ध्वीभूतशिरोरुहम् । प्रलंबकर्णपालीकं पिंगलश्मश्रुभीषणम्

அவனுடைய தலை மிகப் பெரிதாய் இருந்தது; தலைமுடி மேலே நிமிர்ந்து நின்றது. காதின் பல்லவங்கள் நீளமாகத் தொங்கின; மஞ்சள்-பழுப்பு நிறத் துடிப்பான மீசையால் அவன் அச்சமூட்டினான்।

Verse 15

प्रलंबित ललज्जिह्वमत्युत्कट कृकाटिकम् । स्थूलास्थि जत्रु संस्थानं दीर्घस्कंधद्वयोत्कटम्

அவனுடைய நாக்கு வெளியே தொங்கியது; கழுத்து மிகக் கோரமாகத் துருத்திக் காணப்பட்டது. தடித்த எலும்புகளால் அமைந்த கழுத்தெலும்பு-மார்புப் பிணைப்பு; இரு தோள்களும் நீளமாகவும் அச்சமூட்டும் அளவுக்கு பெரிதாகவும் இருந்தன।

Verse 16

निमग्नकक्षाकुहरं शुष्कह्रस्व भुजद्वयम् । विरलांगुलिहस्ताग्रं नतपीन नखावलिम्

அவனுடைய கைக்குழி பள்ளங்கள் ஆழமாக உள்ளே தாழ்ந்திருந்தன; இரு கரங்களும் உலர்ந்து குறுகியவையாக இருந்தன. விரல் முனைகள் சிதறிய மெலிந்த விரல்களுடன்; நகங்கள் வளைந்து தடித்திருந்தன।

Verse 17

विशुष्क पांसुलोत्क्रोडं पृष्ठलग्नोदरत्वचम् । कटीतटेन विकटं निर्मांसत्रिकबंधनम्

அவனுடைய இடுப்பு பகுதி முற்றிலும் உலர்ந்து தூசிபடிந்தது; வயிற்றுத் தோல் முதுகில் ஒட்டிக் கிடந்தது. அவன் இடுப்பு கோரமாக வளைந்து அச்சமூட்டியது; இடுப்பெலும்புச் சந்திகளில் மாம்சமற்ற எலும்புக் கட்டுகள் கட்டுண்டிருந்தன।

Verse 18

प्रलंब स्फिग्युगयुतं शुष्कमुष्काल्पमेहनम् । दीर्घनिर्मांसलोरूकं स्थूलजान्वस्थिपंजरम्

அவனுடைய பின்புறத் தசைகள் கீழே தொங்கின; விதைப்பைகள் உலர்ந்து சுருங்கின, ஆண் உறுப்பு சிறியது. தொடைகள் நீளமானவை ஆனால் மாம்சமற்றவை; முழங்கால்கள் கனத்தவையாக, அச்சமூட்டும் எலும்புக் கூண்டுடன் இருந்தன।

Verse 19

अस्थिचर्मावशेषं च शिराजालितविग्रहम् । शिरालं दीर्घजंघं च स्थूलगुल्फास्थिभीषणम्

அவன் எலும்பும் தோலுமாக மட்டுமே எஞ்சியிருந்தான்; அவன் உடல் நரம்புகளால் பின்னப்பட்டிருந்தது. நீண்ட கால்களையும், தடித்த கணுக்கால் எலும்புகளையும் கொண்ட அவன் தோற்றம் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது.

Verse 20

अतिविस्तृत पादं च दीर्घवक्रकृशांगुलिम् । अस्थिचर्मावशेषेण शिराताडितविग्रहम्

அவனது பாதங்கள் மிக அகலமாகவும், விரல்கள் நீண்டு, வளைந்து, மெலிந்தும் இருந்தன. எலும்பும் தோலுமாக இருந்ததால், அவன் உடல் முழுவதும் நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிந்தன.

Verse 21

विकटं भीषणाकारं क्षुत्क्षाममतिलोमशम् । दावदग्धद्रुमाकारमति चंचललोचनम्

விகாரமான மற்றும் பயங்கரமான உருவம் கொண்ட அவன், பசியால் மெலிந்து, உடல் முழுவதும் ரோமங்களுடன் இருந்தான். காட்டுத் தீயில் கருகிய மரம் போலவும், மிகவும் அலைபாயும் கண்களுடனும் அவன் காணப்பட்டான்.

Verse 22

मूर्तं भयानकमिव सर्वप्राणिभयप्रदम् । हृदयाकंपनं दृष्ट्वा तं प्रेतं वृद्धतापसः । अतिदीनाननं कस्त्वमिति धैर्येण पृष्टवान्

அச்சமே உருவானது போலவும், அனைத்து உயிர்களுக்கும் பயத்தை அளிப்பவனாகவும், நெஞ்சை நடுங்கச் செய்பவனாகவும் இருந்த அந்தப் பேயைக் கண்டு, முதிய தவசீலர் தைரியத்துடன் கேட்டார்: "மிகவும் பரிதாபகரமான முகத்தைக் கொண்டவனே, நீ யார்?"

Verse 23

कुतस्त्वमिह संप्राप्तः कस्मात्ते गतिरीदृशी । अनुक्रोशधियारक्षः पृच्छामि वद निर्भयम्

"நீ எங்கிருந்து இங்கு வந்தாய்? உனக்கு இந்த நிலைமை ஏன் ஏற்பட்டது? கருணை உள்ளத்தோடு கேட்கிறேன், பயമില്ലாமல் சொல்."

Verse 24

अस्माकं तापसानां च न भयं त्वद्विधान्मनाक् । शिवनामसहस्राणां विभूतिकृतवर्मणाम्

எங்கள் தவசிகளுக்கு உன்னைப் போன்ற உயிர்களால் சிறிதும் அச்சமில்லை; சிவனின் ஸஹஸ்ரநாம ஜபத்தால் காக்கப்பட்டு, விபூதி-தாரணமே கவசமாக அணிந்துள்ளோம்.

Verse 25

तापसोदीरितमिति तद्रक्षः प्रीतिपूवर्कम् । निशम्य प्रांजलिः प्राह तं कृपालुं तपोधनम्

தவசி கூறியதை கேட்ட அந்த ராட்சசன் மகிழ்ந்தான்; கைகூப்பி, கருணைமிகு தவோధன முனிவரை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 26

राक्षस उवाच । अनुक्रोशोस्ति यदि ते भगवंस्तापसोत्तम । स्ववृत्तांतं तदा वच्मि शृणुष्वावहितः क्षणम्

ராட்சசன் கூறினான்— பகவனே, தவசிகளில் சிறந்தவரே! உமக்கு கருணை இருந்தால், என் வரலாற்றைச் சொல்கிறேன்; ஒரு கணம் கவனமாகக் கேளுங்கள்.

Verse 27

प्रतिष्ठानाभिधानोस्ति देशो गोदावरी तटे । तीर्थप्रतिग्रहरुचिस्तत्रासं ब्राह्मणस्त्वहम्

கோதாவரி கரையில் ‘பிரதிஷ்டானம்’ எனப்படும் ஒரு இடம் உள்ளது. அங்கே நான் பிராமணனாக வாழ்ந்து, தீர்த்தக் கிரியைகளுக்குரிய தானங்களை ஏற்றுக்கொள்வதில் விருப்பமுடையவனாக இருந்தேன்.

Verse 28

तेन कर्मविपाकेन प्राप्तोस्मि गतिमीदृशीम् । मरुस्थले महाघोरे तरुतोयविवर्जिते

அந்த கர்மத்தின் விளைவால் எனக்கு இத்தகைய நிலை வந்தது—மிகக் கொடிய பாலைவனத்தில், மரமும் நீரும் இன்றிப் போய்ச் சேர்ந்தேன்.

Verse 29

गतो बहुतरः कालस्तत्र मे वसतो मुने । क्षुधितस्य तृषार्तस्य शीततापसहस्य च

முனிவரே, அங்கே நான் தங்கியிருந்தபோது மிக நீண்ட காலம் கடந்தது—பசியால் வாடி, தாகத்தால் துன்புற்று, குளிரும் வெப்பமும் தாங்கிக் கொண்டிருந்தேன்।

Verse 30

वर्षत्यपि महामेघे धारासारैर्दिवानिशम् । प्रावृट्कालेऽनिले वाति किंचित्प्रावरणं न मे

மகா மேகங்கள் பகலும் இரவும் பெருந்தாரையாகப் பொழிந்தாலும், மழைக்காலக் காற்று வீசியாலும், எனக்கு சிறிதளவும் போர்வை போன்ற மூடுபடலம் இல்லை।

Verse 31

पर्वण्यदत्तदाना ये कृततीर्थप्रतिग्रहाः । त इमां योनिमृच्छंति महादुःख निबंधनीम्

புண்ணியப் பண்டிகை நாட்களில் தானம் செய்யாமல், தீர்த்தங்களில் தானப் பிரதிக்ரஹம் (தட்சிணை) ஏற்றுக் கொள்பவர்கள், இந்த யோனியிலேயே வீழ்வர்—அது பெருந்துயரப் பந்தம்.

Verse 32

गते बहुतिथे काले मरुभूमौ मुने मया । दृष्टो ब्राह्मणदायाद एकदा कश्चिदागतः

முனிவரே, அந்த பாலைவனத்தில் மிக நீண்ட காலம் கடந்த பின், ஒருநாள் ஒரு பிராமணனின் வம்சத்தவர் அங்கே வந்ததை நான் கண்டேன்।

Verse 33

सूर्योदयमनुप्राप्य संध्याविधिविवर्जितः । कृत्वा मूत्रपुरीषे तु शौचाचमनवर्जितः

சூரியோதய நேரம் வந்தும் அவன் சந்த்யாவிதியை விட்டு விட்டான்; மேலும் சிறுநீர்-மலம் கழித்த பின் சௌசமும் ஆசமனமும் செய்யவில்லை।

Verse 34

मुक्तकच्छमशौचं च संध्याकर्मविवर्जितम् । तं दृष्ट्वा तच्छरीरेहं संक्रांतो भोगलिप्सया

உடை ஒழுங்கின்றி, அசௌசத்தில் இருந்து, சந்த்யாவந்தனத்தை விட்ட அந்தப் பிராமணனைப் பார்த்து, போக ஆசையால் நான் இங்கே அவன் உடலுக்குள் புகுந்தேன்।

Verse 35

स द्विजो मंदभाग्यान्मे केनचिद्वणिजा सह । अर्थलोभेन संप्राप्तः पुरीं पुण्यामिमां मुने

முனிவரே! என் துர்பாக்கியத்தால் அந்தப் பிராமணன் ஒரு வணிகனுடன் சேர்ந்து பொருள்-லோபத்தால் தூண்டப்பட்டு இந்தப் புண்ணிய நகரை அடைந்தான்।

Verse 36

अंतःपुरि प्रविष्टोभूत्स द्विजो मुनिसत्तम । तच्छरीराद्बहिर्भूतस्त्वहं पापैः समं क्षणात्

முனிசிறந்தவரே! அந்தப் பிராமணன் உள்ளகப் பரிசரத்தில் நுழைந்தவுடன், நான் பாவங்களோடு சேர்ந்து கணநேரத்தில் அவன் உடலிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டேன்।

Verse 37

प्रवेशो नास्ति चास्माकं प्रेतानां तपसां निधे । महतां पातकानां च वाराणस्यां शिवाज्ञया

தபோநிதியே! சிவனின் ஆணையால் வாராணசியில் எங்களான பிரேதங்களுக்கு நுழைவு இல்லை; பெரும் பாவங்களுக்கும் நுழைவு இல்லை।

Verse 38

अद्यापि तानि पापानि तद्बहिर्निर्गमेच्छया । बहिरेव हि तिष्ठंति सीम्नि प्रमथसाध्वसात्

இன்றும் அந்தப் பாவங்கள் அவனை வெளியே இழுக்க விரும்பி, எல்லைப்புறத்தில் வெளியேவே, சிவனின் பிரமதர்களின் அச்சத்தால் தங்கியுள்ளன।

Verse 39

अद्य श्वो वा परश्वो वा स बहिर्निर्गमिष्यति । इत्याशया स्थिताः स्मो वै यावदद्य तपोधन

‘இன்று அல்லது நாளை அல்லது மறுநாள் அவர் வெளியே வருவார்’—என்ற நம்பிக்கையால் இன்றுவரை நாங்கள் காத்திருக்கிறோம், ஓ தவோதனே।

Verse 40

नाद्यापि स बहिर्गच्छेन्नाद्याप्याशा प्रयाति नः । इत्यास्महे निराधारा आशापाश नियंत्रिताः

இப்போதும் அவர் வெளியே செல்லவில்லை; இப்போதும் எங்கள் நம்பிக்கை விலகவில்லை. ஆகவே ஆதாரமின்றி நம்பிக்கையின் பாசத்தால் கட்டுண்டிருக்கிறோம்।

Verse 41

चित्रमद्यतनं वच्मि तपस्विंस्तन्निशामय । अतीव भावि कल्याणमिति मन्येऽधुनैव हि

இன்றைய ஒரு அதிசயத்தைச் சொல்கிறேன்—கேள், ஓ தவசீ. இப்போதே மிகப் பெரிய மங்களம் நிகழப் போகிறது என நினைக்கிறேன்।

Verse 42

आप्रयागं प्रतिदिनं प्रयामः क्षुधिता वयम् । आहारकाम्यया क्वापि परं नो किंचिदाप्नुमः

பசித்த நாங்கள் தினந்தோறும் பிரயாகம் வரை அலைகிறோம், உணவு வேண்டி; ஆனால் எதுவும் கிடைப்பதில்லை।

Verse 43

संति सर्वत्र फलिनः पादपाः प्रतिकाननम् । जलाशयाश्च स्वच्छापाः संति भूम्यां पदेपदे

எங்கும் ஒவ்வொரு தோப்பிலும் கனிதரும் மரங்கள் உள்ளன; பூமியில் அடியெடுப்பதற்கெல்லாம் தெளிந்த நீர்நிலைகளும் உள்ளன।

Verse 44

अन्यान्यपि च भक्ष्याणि सर्वेषां सुलभान्यहो । पानान्यपि विचित्राणि संति भूयांसि सर्वतः

மற்ற பலவகை உணவுகளும்—அனைவருக்கும் எளிதில் கிடைக்கும்வை—இங்கே நிச்சயமாக உள்ளன; மேலும் எங்கும் பலவகை விசித்திரமான பானங்களும் மிகுதியாக உள்ளன।

Verse 45

परं नो दृग्गतान्येव दूरे दूरे व्रजंत्यहो । दैवादद्यैकमायांतं दृष्ट्वा कार्पटिकं मुने

ஆனால் எங்கள் பார்வைக்கு வந்ததெல்லாம், அய்யோ, மேலும் மேலும் தூரம் சென்று விடுகிறது. இன்று விதிவசத்தால் ஒரு கிழிந்த ஆடை அணிந்த பிச்சைக்காரன் வருவதைக் கண்டு, ஓ முனிவரே…

Verse 46

तस्यांतिकमहं प्राप्तः क्षुधया परिपीडितः । प्रसह्य भक्षयाम्येनमिति मत्वा त्वरान्वितः

பசியால் கடுமையாக வாடிய நான் அவனருகே சென்றேன்; ‘பலத்தால் அவனை அடக்கி விழுங்கிவிடுவேன்’ என்று எண்ணி விரைந்து முன்னே சென்றேன்।

Verse 47

यावत्तं तु जिघृक्षामि तावत्तद्वदनांबुजात् । शिवनामपवित्रा वाङ्निरगाद्विघ्नहारिणी

நான் அவனைப் பிடிக்கத் தொடங்கிய அதே வேளையில், அவன் வாய்-தாமரையிலிருந்து சிவநாமத்தால் தூய்மையடைந்த வாக்கு வெளிப்பட்டது; அது எல்லா தடைகளையும் அகற்றியது।

Verse 48

शिवनामस्मरणतो मदीयमपि पातकम् । मंदीभूतं ततस्तेन प्रवेशं लब्धवानहम्

சிவநாமத்தை நினைத்ததினால் என் பாவமும் தளர்ந்து குறைந்தது; அதனால் நான் (அவனுடன்) உள்ளே நுழையும் அருளைப் பெற்றேன்।

Verse 49

सीमस्थैः प्रमथैर्नाहं सद्यो दृग्गोचरीकृतः । शिवनामश्रुतौ येषां तान्न पश्येद्यमोपि यत्

எல்லையில் நின்ற பிரமதர்களுக்கும் நான் உடனே கண்காட்சியாயில்லை; சிவநாமம் கேட்டவர்களை யமனும் கூட காணமாட்டான்.

Verse 50

अंतर्गेहस्य सीमानं प्राप्तस्तेन सहाधुना । स तु कार्पटिको मध्यं प्रविष्टोहमिहस्थितः

இப்போது அவனுடன் நான் உள்முற்றத்தின் எல்லையை அடைந்தேன்; அந்த கிழிந்த ஆடை அணிந்த பிச்சைக்காரன் நடுவில் புகுந்தான், நான் இங்கேயே நின்றிருக்கிறேன்.

Verse 51

आत्मानं बहुमन्येहं त्वां विलोक्याधुना मुने । मामुद्धर कृपालो त्वं योनेरस्मात्सदारुणात्

முனிவரே, உம்மை இப்போது கண்டதால் நான் என்னை மிகப் பாக்கியவான் என எண்ணுகிறேன். கருணையுள்ளவரே, இந்த எப்போதும் அச்சமூட்டும் யோனி-நிலையிலிருந்து என்னை மீட்டருளும்.

Verse 52

इति प्रेतवचः श्रुत्वा स कृपालुस्तपोधनः । मनसा चिंतयामास धिङ्निजार्थोद्यमान्नरान्

பிரேதத்தின் சொற்களை கேட்ட அந்த கருணைமிகு தவநிதி மனத்துள் சிந்தித்தான்—‘தம் சுயநலத்திற்கே உழல்வோருக்கு நிந்தை!’

Verse 53

स्वोदरं भर यः सर्वे पशुपक्षिमृगादयः । स एव धन्यः संसारे यः परार्थोद्यतः सदा

மாடு, பறவை, மிருகம் முதலிய அனைத்தும் தம் வயிற்றையே நிரப்புகின்றன; ஆனால் இவ்வுலகில் எப்போதும் பிறர் நலனுக்கே முயல்வோனே உண்மையில் பாக்கியவன்.

Verse 54

तपसाद्य निजेनाहं प्रेतमेतमघातुरम् । मामेव शरणं प्राप्तमुद्धरिष्याम्यसंशयम्

என் சொந்தத் தவத்தின் வலிமையால், என்னையே சரணடைந்த இந்தத் துன்புற்ற பிரேதனை நான் ஐயமின்றி மீட்டெடுப்பேன்.

Verse 55

विमृश्येति स वै चित्ते पिशाचं प्राह सत्तमः । विमलोदे सरस्यस्मिन्स्नाहि रे पापनुत्तये

மனத்தில் ஆராய்ந்து அந்தச் சிறந்தவர் பிசாசிடம் கூறினார்—“ஓ பிசாசே! பாவநாசத்திற்காக இந்த விமலோத ஏரியில் நீராடுவாயாக.”

Verse 56

पिशाच ते पिशाचत्वं तीर्थस्यास्य प्रभावतः । कपर्दीशेक्षणादद्य क्षणात्क्षीणं विनंक्ष्यति

“ஓ பிசாசே! இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையாலும், கபர்தீசரின் பார்வைமட்டுமாலும், இன்று உன் பிசாசுத்தன்மை கணநேரத்தில் சிதைந்து மறைந்து போகும்.”

Verse 57

श्रुत्वेति स मुनेर्वाक्यं प्रेतः प्राह प्रणम्य तम् । प्रीतात्मा प्रीतमनसं प्रबद्धकरसंपुटः

முனிவரின் சொற்களை கேட்ட அந்தப் பிரேதன் அவரை வணங்கி கூறினான்—மனம் மகிழ்ந்து, உள்ளம் களித்து, கைகளை கூப்பி.

Verse 58

पानीयं पातुमपि नो लभेयं मुनिसत्तम । स्नानस्य का कथा नाथ रक्षेयुर्जलदेवताः

“ஓ முனிவரே! எனக்கு குடிக்கத் தண்ணீர்கூட கிடைக்கவில்லை; அப்படியிருக்க நீராடுவது எப்படி, ஓ நாதா? நீர்த் தேவதைகள் என்னைத் தடுத்துவிடுவர்.”

Verse 59

पानस्याप्यत्र का वार्ता जलस्पर्शोपि दुर्लभः । इति प्रेतोक्तमाकर्ण्य स भृशं प्रीतिमानभूत्

“இங்கே குடிப்பதற்கே என்ன நம்பிக்கை? நீரைத் தொடுதலும் அரிது.” என்று பிரேதன் சொன்னதை கேட்டவுடன் அவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்।

Verse 60

उवाच च तपस्वी तं जगदुद्धरणक्षमः । गृहाणेमां विभूतिं त्वं ललाटफलके कुरु

அப்போது உலகை உயர்த்த வல்ல தவசி அவனிடம் கூறினார்— “இந்த விபூதியை ஏற்று; அதை நெற்றிப்பலகையில் அணிந்து கொள்.”

Verse 61

अस्माद्विभूतिमाहात्म्यात्प्रेत कोपि न कुत्रचित् । बाधा करोति कस्यापि महापातकिनोप्यहो

இந்த விபூதியின் மகிமையால் எந்தப் பிரேதனும் எங்கும் யாருக்கும் துன்பம் செய்ய முடியாது— ஆச்சரியம், மகாபாதகனுக்கும் கூட அல்ல!

Verse 62

भालं विभूतिधवलं विलोक्य यमकिंकराः । पापिनोपि पलायंते भीताः पाशुपतास्त्रतः

விபூதியால் வெண்மையடைந்த நெற்றியைப் பார்த்தவுடன் யமனின் தூதர்கள் ஓடிப்போகிறார்கள்; பாவிகளும் பாசுபத அஸ்திரத்தால் அஞ்சியவர்போல் விலகுகின்றனர்।

Verse 63

अस्थिध्वजांकितं दृष्ट्वा यथा पांथा जलाशयम् । दूरं यंति तथा भस्म भालांकं यमकिंकराः

எலும்புக் கொடியால் குறிக்கப்பட்ட நீர்நிலையின் அடையாளத்தைப் பார்த்த பயணிகள் தூரம் சென்று அதனை நாடுவது போல, சாம்பல் குறியிட்ட நெற்றியைப் பார்த்த யமதூதர்கள் தூரம் விலகிச் செல்கின்றனர்।

Verse 64

कृतभूति तनुत्राणं शिवमंत्रैर्नरोत्तमम् । नोपसर्पंति नियतमपि हिंस्राः समंततः

சிவமந்திரங்களால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட விபூதி நரோத்தமனின் உடலுக்குக் காவல்கவசமாகிறது; சுற்றிலும் உள்ள கொடிய உயிர்களும் அவனை நிச்சயமாக அணுகமாட்டார்கள்.

Verse 66

सर्वेभ्यो दुष्टसत्त्वेभ्यो यतो रक्षेदहर्निशम् । रक्षत्येषा ततः प्रोक्ता विभूतिर्भूतिकृद्यतः

இந்த விபூதி பகலும் இரவும் எல்லா துஷ்ட சத்துவங்களிலிருந்தும் காக்கிறது; தானே காவலாகவும் நிற்கிறது. ஆகவே நலனையும் மங்களசித்தியையும் அளிப்பதால் இதை ‘விபூதி’ என்கிறார்கள்.

Verse 67

भासनाद्भर्त्सनाद्भस्म पांसुः पांसुत्वदायतः । पापानां क्षारणात्क्षारो बुधेरेवं निरुच्यते

இது ஒளியூட்டி தீமையை கண்டிக்கும் என்பதால் ‘பஸ்மம்’ எனப்படுகிறது; அனைத்தையும் தூளாக்குவதால் ‘பாம்சு’ எனப்படுகிறது; பாவங்களை உரசி அகற்றுவதால் ‘க்ஷாரம்’ எனப்படுகிறது—இவ்வாறு ஞானிகள் பொருளை விளக்குகின்றனர்.

Verse 68

गृहीत्वा धारमध्यात्स भस्म प्रेतकरेऽर्पयत् । सोप्यादरात्समादाय भालदेशे न्यवेशयत्

ஓட்டத்தின் நடுப்பகுதியிலிருந்து பஸ்மத்தை எடுத்து அவன் பேயின் கையில் வைத்தான்; அதுவும் பக்தியுடன் அதை ஏற்று நெற்றியில் பூசிக் கொண்டது.

Verse 69

विभूतिधारिणं वीक्ष्य पिशाचं जलदेवताः । जलावगाहनपरं वारयांचक्रिरे न तम्

விபூதி அணிந்த பிசாசை கண்ட நீர்த் தேவதைகள், அவன் நீரில் இறங்கி நீராட விரும்பினாலும், அவனைத் தடுக்கவில்லை.

Verse 70

स्नात्वा पीत्वा स निर्गच्छेद्यावत्तस्माज्जलाशयात् । तावत्पैशाच्यमगमद्दिव्यदेहमवाप च

அவன் நீராடி நீர் அருந்தி அந்த நீர்த்தடத்திலிருந்து வெளியே வந்த உடனே அவனுடைய பிசாசுநிலை நீங்கியது; மேலும் அவன் தெய்வீக உடலை அடைந்தான்।

Verse 71

दिव्यमालांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । दिव्ययानं समारुह्य वर्त्म प्राप्तोथ पावनम्

தெய்வீக மாலையும் ஆடையும் அணிந்து, விண்ணுலக மணத்தால் பூசப்பட்டவனாய், தெய்வீக வாகனத்தில் ஏறி, புனிதமான பாதையை அடைந்தான்।

Verse 72

गच्छता तेन गगने स तपस्वी नमस्कृतः । प्रोच्चैः प्रोवाच भगवन्मोचितोस्मि त्वयानघ

வான்வழி செல்லும் போது அவன் ஒரு தவசியை வணங்கினான்; பின்னர் உரக்கச் சொன்னான்— “ஓ பகவான், ஓ பாவமற்றவனே! உம்மால் நான் விடுதலை பெற்றேன்!”

Verse 73

तस्मात्कदर्ययोनित्वादतीव परिनिंदितात् । अस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्दिव्यदेहमवाप्तवान्

மிகவும் இகழப்பட்ட அற்பமான பிறவிநிலையிலிருந்து, இந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தால் அவன் தெய்வீக உடலை அடைந்தான்।

Verse 74

पिशाचमोचनं तीर्थमद्यारभ्य समाख्यया । अन्येषामपि पैशाच्यमिदं स्नानाद्धरिष्यति

இன்றுமுதல் இது ‘பிசாசமோசன தீர்த்தம்’ எனப் பெயர்பெற்று விளங்கும்; இங்கு நீராடினால் பிறருடைய பிசாசுநிலையும் நீங்கும்।

Verse 75

अस्मिंस्तीर्थे महापुण्ये ये स्नास्यंतीह मानवाः । पिंडांश्च निर्वपिष्यंति संध्यातर्पणपूर्वकम्

இந்த மகாபுண்ணிய தீர்த்தத்தில் இங்கு நீராடி, சந்த்யாவந்தனம் செய்து தர்ப்பணம் முடித்து பிண்டதானம் செய்பவர்கள், பித்ருகாரியப் பயனாக மிகுந்த புண்ணியம் அடைவார்கள்।

Verse 76

दैवात्पैशाच्यमापन्नास्तेषां पितृपितामहाः । तेपि पैशाच्यमुत्सृज्य यास्यंति परमां गतिम्

தெய்வவிதியால் அவர்களின் பிதாக்களும் பிதாமகர்களும் பிசாசு-நிலைக்கு சென்றிருந்தாலும், அவர்களும் அந்த நிலையைக் களைந்து பரமகதியை அடைவார்கள்।

Verse 77

अद्यशुक्लचतुर्दश्यां मार्गेमासि तपोनिधे । अत्र स्नानादिकं कार्यं पैशाच्यपरिमोचनम

தபோநிதியே! இன்று மார்கசீர்ஷ மாத சுக்ல சதுர்தசியில் இங்கு ஸ்நானம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்; இதனால் பிசாசு-பீடையிலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்।

Verse 78

इमां सांवत्सरीं यात्रां ये करिष्यंति मानवाः । तीर्थप्रतिग्रहात्पापान्निःसरिष्यंति ते नराः

இந்த ஆண்டு தோறும் நடைபெறும் யாத்திரையைச் செய்பவர்கள், தீர்த்தத்தின் அருளால் பாவங்களிலிருந்து வெளியேறி விடுபடுவார்கள்।

Verse 79

पिशाचमोचने स्नात्वा कपर्दीशं समर्च्य च । कृत्वा तत्रान्नदानं च नरोन्यत्रापि निर्भयाः

பிசாசமோசனத்தில் நீராடி, கபர்தீசப் பெருமானை முறையாக வழிபட்டு, அங்கு அன்னதானம் செய்தால் மனிதன் பிற இடங்களிலும் அச்சமின்றி இருப்பான்।

Verse 80

मार्गशुक्लचतुर्दश्यां कपर्दीश्वर संनिधौ । स्नात्वान्यत्रापि मरणान्न पैशाच्यमवाप्नुयुः

மார்கசீர்ஷ சுக்ல சதுர்தசியன்று கபர்தீஸ்வரன் சன்னிதியில் நீராடினால், வேறிடத்தில் மரணம் வந்தாலும் பைசாச்யத் தோஷம் அவர்களை அணுகாது।

Verse 81

इत्युक्त्वा दिव्यपुरुषो भूयोभूयो नमस्य तम् । तपोधनं महाभागो दिव्यां गतिमवाप्तवान्

இவ்வாறு கூறி அந்த திவ்ய புருஷன் அந்த மகாபாக்ய தபோதனருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான்; அந்த பாக்கியவான் திவ்யகதியை அடைந்தான்।

Verse 82

तपोधनोपि तं दृष्ट्वा महाश्चर्यं घटोद्भव । कपर्दीश्वरमाराध्य कालान्निर्वाणमाप्तवान्

ஓ குடத்தில் பிறந்த அகஸ்தியரே! அந்த மஹா அற்புதத்தைப் பார்த்த தபோதனரும் கபர்தீஸ்வரனை ஆராதித்து, காலப்போக்கில் நிர்வாணத்தை அடைந்தார்।

Verse 83

पिशाचमोचनं तीर्थं तदारभ्य महामुने । वाराणस्यां परां ख्यातिमगमत्सर्वपापहृत्

ஓ மஹாமுனியே! அந்நாளிலிருந்து வாராணசியில் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் பிசாசமோசன தீர்த்தம் பரமப் புகழை அடைந்தது।

Verse 84

पैशाचमोचने तीर्थे संभोज्य शिवयोगिनम् । कोटिभोज्यफलं सम्यगेकैक परिसंख्यया

பைசாசமோசன தீர்த்தத்தில் சிவயோகியை அன்னதானம் செய்தால், ஒவ்வொரு அத்தகைய செயற்கும் உரிய கணக்கில், கோடி பேருக்கு உணவளித்த பலன் நன்கு கிடைக்கும்।

Verse 85

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं नरो नियतमानसः । भूतैः प्रेतैः पिशाचैश्च कदाचिन्नाभिभूयते

இந்தப் புண்ணிய அத்தியாயத்தைச் செவிமடுத்த கட்டுப்பட்ட மனத்தையுடையவன், எந்நேரமும் பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலியவற்றால் வெல்லப்படான்।

Verse 86

बालग्रहाभिभूतानां बालानां शांतिकारकम् । पठनीयं प्रयत्नेन महाख्यानमिदं परम्

பாலகிரகத்தால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு அமைதியும் காவலும் அளிக்கும் இந்தப் பரம மகாகதையை முயன்று பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 87

इदमाख्यानमाकर्ण्य गच्छन्देशांतरं नरः । चोरव्याघ्रपिशाचाद्यैर्नाभिभूयेत कुत्रचित्

இந்தப் புனிதக் கதையைச் செவிமடுத்தவன், பிற தேசங்களுக்கு பயணித்தாலும் எங்கும் திருடர், புலி, பிசாசு முதலியவற்றால் வெல்லப்படான்।