Adhyaya 35

Verse 1

स्कंद उवाच । जगज्जनन्याः पार्वत्याः पुरोगस्ते पुरारिणा । यथाख्यायि कथा पुण्या तथा ते कथयाम्यहम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—உலகமாதா பார்வதியின் முன்னிலையில், திரிபுராரியான சிவன் முன்பு அகஸ்தியருக்கு உரைத்த புண்ணியக் கதையை அதேபடி நான் உமக்கு எடுத்துரைக்கிறேன்।

Verse 2

पुरा महीमिमां सर्वां ससमुद्राद्रिकाननाम् । ससरित्कां सार्णवां च सग्रामपुरपत्तनाम्

முன்னொரு காலத்தில் ஒரு மகரிஷி இந்த முழு பூமியையும் சுற்றித் திரிந்தார்—கடல்கள், மலைகள், காடுகள் உடனும்; நதிகள், நீர்நிலைகள் உடனும்; கிராமங்கள், நகரங்கள், பட்டணங்கள் உடனும்।

Verse 3

परिभ्रम्य महातेजा महामर्षो महातपाः । दुर्वासाः संपरिप्राप्तः शंभोरानंदकाननम्

இவ்வாறு சுற்றித் திரிந்து, மகத்தேஜஸுடைய மகரிஷி, மகத்தபஸ்வி துர்வாசர், சம்புவின் ஆனந்தகானனம்—காசி—என்று அழைக்கப்படும் இடத்தை அடைந்தார்।

Verse 5

विलोक्याक्रीडमखिलं बहुप्रासादमंडितम् । बहुकुंडतडागं च शंभोस्तोषमुपागमत् । पदेपदे मुनीनां च जितकाल महाभियाम् । दृष्टोटजानि रम्याणि दुर्वासा विस्मितोभवत्

முழு விளையாட்டு வனத்தையும் கண்டு—பல மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், பல குண்டங்கள் தடாகங்களால் நிறைந்ததும் ஆக இருந்ததால்—துர்வாசருக்கு சம்புவின்மேல் பேரானந்தம் எழுந்தது। மேலும் ஒவ்வொரு அடியிலும் காலத்தை வென்ற மகாபாக முனிவர்களின் அழகிய குடிலாசிரமங்களைப் பார்த்து அவர் வியப்புற்றார்।

Verse 6

सर्वर्तुकुसुमान्वृक्षान्सुच्छायस्निग्धपल्लवान् । सफलान्सुलताश्लिष्टान्दृष्ट्वा प्रीतिमगान्मुनिः

எல்லா பருவங்களிலும் மலர்கின்ற மரங்களை—அழகிய நிழலுடன், மினுமினுக்கும் மென்மையான தளிர்களுடன், கனிகளால் நிறைந்து, நல்ல கொடிகளால் அணைத்தபடி—கண்டு முனிவர் பேர்பிரீதியடைந்தார்।

Verse 7

दुर्वासाश्चातिहृष्टोभू्द्दृष्ट्वा पाशुपतोत्तमान् । भूतिभूषितसर्वांगाञ्जटाजटितमौलिकान्

திருநீறால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முழு உடலுடனும், சடையால் முடிசூடிய தலை உடைய பாசுபதர்களில் சிறந்தவர்களைப் பார்த்து துர்வாசர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார்।

Verse 8

कौपीनमात्र वसनान्स्मरारि ध्यान तत्परान् । कक्षीकृतमहालाबून्हुडुत्कारजितांबुदान्

அவன் காசியில் கௌபீனம் மட்டுமே அணிந்து, ஸ்மராரி சிவனின் தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்ட தவசிகளை கண்டான்; அவர்கள் பக்கத்தில் தொங்கும் பெரிய தும்பிகளைச் சுமந்து, அவர்களின் எளிய ஹுங்கார ஒலிகள் மேககர்ஜனையையும் மிஞ்சுவது போல் இருந்தது.

Verse 9

करंडदंडपानीय पात्रमात्रपरिग्रहान् । क्वचित्त्रिदंडिनो दृष्ट्वा निःसंगा निष्परिग्रहान्

சில இடங்களில் அவன் திரிதண்டி முனிவர்களைக் கண்டான்—பற்றற்றவர்கள், உடைமையற்றவர்கள்; அவர்களிடம் கூடை (கரண்டம்), தண்டு, நீர்பாத்திரம் இவையே மட்டும் இருந்தன.

Verse 10

कालादपि निरातंकान्विश्वेशशरणं गतान् । क्वचिद्वेदरहस्यज्ञानाबाल्यब्रह्मचारिणः

அவன் சிலரை கண்டான்—காலத்திற்கும் அஞ்சாதவர்கள், விஸ்வேஸ்வரனின் சரணடைந்தவர்கள்; மேலும் சிலரை—வேதங்களின் இரகசியப் பொருளை அறிந்தவர்கள், சிறுவயதிலிருந்தே பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணியவர்கள் என்று கண்டான்.

Verse 11

विलोक्य काश्यां दुर्वासा ब्राह्मणान्मुमुदेतराम्

காசியில் பிராமணர்களைக் கண்டு துர்வாசர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

Verse 12

पशुष्वपि च या तुष्टिर्मृगेष्वपि च या द्युतिः । तिर्यक्ष्वपि च या हृष्टिः काश्यां नान्यत्र सा स्फुटम्

மாடுகளிலும் காணப்படும் அந்த நிறைவு, காட்டு மிருகங்களிலும் ஒளிரும் அந்த ஒளி, தாழ்ந்த பிறவியுள்ள உயிர்களிலும் வெளிப்படும் அந்த மகிழ்ச்சி—இவை தெளிவாக காசியிலேயே உண்டு; வேறெங்கும் இல்லை.

Verse 13

इदं सुश्रेयसो व्युष्टिः क्वामरेषु त्रिविष्टपे । यत्रत्येष्वपि तिर्यक्षु परमानंदवर्धिनी

இது பரமச் சிறப்பின் விடியற்காலைப் போல் உதயம்; திரிவிஷ்டபத்தில் உள்ள தேவர்களிடையே இதுபோல் எங்கே கிடைக்கும்? ஏனெனில் இங்கு இந்தத் தலத்தில் வாழும் திர்யக்-யோனி உயிர்களிடத்திலும் பரமானந்தம் பெருகுகிறது।

Verse 14

वरमेतेपि पशव आनंदवनचारिणः । सदानंदाः पुनर्देवाननंदनवनाश्रिताः

ஆனந்தவனத்தில் (காசி) உலாவும் இப்பசுக்களே மேலானவை; ஏனெனில் அவை எப்போதும் ஆனந்தமயமாக உள்ளன. நந்தனவனத்தில் வாழும் தேவர்களோ மீண்டும் வெறும் ‘மகிழ்ச்சியடைந்தோர்’ மட்டுமே; அவர்களின் இன்பம் அந்தப் பரம நிலை அல்ல।

Verse 15

वरं काशीपुरीवासी म्लेच्छोपि हि शुभायतिः । नान्यत्रत्यो दीक्षितोपि स हि मुक्तेरभाजनम्

காசிப்புரியில் வாழும் மிலேச்சனும் மேலானவன்; ஏனெனில் அவன் புனிதத்தன்மை பெறுகிறான். ஆனால் வேறு இடத்தில் தீட்சை பெற்றவனும் (ஒப்பீட்டில்) முக்திக்குத் தகுந்த பாத்திரன் அல்ல।

Verse 16

वैश्वेश्वरी पुरी चैषा यथा मे चित्तहारिणी । सर्वापि न तथा क्षोणी न स्वर्गो नैव नागभूः

இந்த வைஶ்வேஶ்வரீ புரி (காசி) என் உள்ளத்தை எவ்வளவு கவர்கின்றதோ, அவ்வளவு முழு பூமியும் அல்ல, சொர்க்கமும் அல்ல, நாகலோகமும் அல்ல।

Verse 17

स्थैर्यं बबंध न क्वापि भ्रमतो मे मनोगतिः । सर्वस्मिन्नपि भूभागे यथा स्थैर्यमगादिह

அலைந்து திரிந்தபோது என் மனத்தின் ஓட்டம் எங்கும் நிலைபெறவில்லை; ஆனால் இங்கு (காசியில்) அது பூமியின் எந்தப் பகுதியிலும் பெறாத நிலைத்தன்மையை அடைந்தது।

Verse 18

रम्या पुरी भवेदेषा ब्रह्मांडादखिलादपि । परिष्टुत्येति दुर्वासाश्चेतोवृत्तिमवाप ह

இந்தப் புரி முழு பிரபஞ்சத்தையும் விட மிக இனிமையானது—என்று போற்றி உரைத்த பின், முனி துர்வாசர் மனவிருத்தியில் புதிய மாற்றத்தை அடைந்தார்।

Verse 19

तप्यमानोपि हि तपः सुचिरं स महातपाः । यदा नाप फलं किंचिच्चुकोप च तदा भृशम्

நீண்ட காலம் தவம் செய்தும் அந்த மகாதபஸ்விக்கு எவ்விதப் பலனும் கிடைக்காதபோது, அவர் மிகுந்த கோபத்தில் எழுந்தார்।

Verse 20

धिक्च मां तापसं दुष्टं धिक्च मे दुश्चरं तपः । धिक्च क्षेत्रमिदं शंभोः सर्वेषां च प्रतारकम्

தீய தவசியான எனக்கு நிந்தை! என் கடினத் தவத்திற்கும் நிந்தை! அனைவரையும் ஏமாற்றுவது போலத் தோன்றும் சம்புவின் இத்தலத்திற்கும் நிந்தை!

Verse 21

यथा न मुक्तिरत्र स्यात्कस्यापि करवै तथा । इति शप्तुं यदोद्युक्तः संजहास तदा शिवः

‘இங்கே யாருக்கும் முக்தி கிடைக்காதபடியாக ஆகட்டும்’—என்று சபிக்க முனைந்தபோது, சிவன் உரக்கச் சிரித்தான்।

Verse 22

तत्र लिंगमभूदेकं ख्यातं प्रहसितेश्वरम् । तल्लिंगदर्शनात्पुंसामानंदः स्यात्पदेपदे

அங்கே ‘ப்ரஹஸிதேஸ்வரர்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு லிங்கம் தோன்றியது. அந்த லிங்கத்தின் தரிசனமட்டுமே மனிதர்க்கு அடியடியாக ஆனந்தம் அளிக்கும்।

Verse 23

उवाच विस्मयाविष्टो मनस्येव महेशिता । ईदृशेभ्यस्तपस्विभ्यो नमोस्त्विति पुनःपुनः

அவன் வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, மனத்துள் மகேஸ்வரனின் ஆட்சிச் சிறப்பை நினைத்து—“இத்தகைய தவசிகளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்” என்றான்.

Verse 24

यत्रैव हि तपस्यंति यत्रैव विहिताश्रमाः । लब्धप्रतिष्ठा यत्रैव तत्रैवामर्षिणो द्विजाः

அவர்கள் எங்கே தவம் செய்கிறார்களோ, எங்கே அவர்களின் ஆசிரமங்கள் நிறுவப்படுகிறதோ, எங்கே புகழும் நிலைபெறுகிறதோ—அங்கேயே அந்தத் த்விஜப் பிராமணர்கள் எளிதில் சீற்றமடையும் (மிக உணர்வுப்பூர்வ)வர்களாகின்றனர்.

Verse 25

मनाक्चिंतितमात्रं तु चेल्लभंते न तापसाः । क्रुधा तदैव जीयंते हारिण्या तपसां श्रियः

தவசிகள் மனத்தில் சிறிதளவு நினைத்ததையும் பெறாவிட்டால், கோபத்தால் தவத்தால் பிறந்த அவர்களின் திருவொளி உடனே குறைந்து பறிக்கப்பட்டு விடுகிறது.

Verse 26

तथापि तापसा मान्याः स्वश्रेयोवृद्धिकांक्षिभिः । अक्रोधनाः क्रोधना वा का चिंता हि तपस्विनाम्

எனினும், தம் நலன் பெருக விரும்புவோர் தவசிகளை மதிக்க வேண்டும். அவர்கள் கோபமற்றவர்களாக இருந்தாலும் கோபமுள்ளவர்களாக இருந்தாலும்—தவசிகளை அணுகும் சாதகனுக்கு என்ன கவலை?

Verse 27

इति यावन्महेशानो मनस्येव विचिंतयेत् । तावत्तत्क्रोधजो वह्निर्व्यानशे व्योममंडलम्

மகேஸ்வரன் மனத்துள் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அந்த நேரத்திலேயே, அந்தக் கோபத்தால் பிறந்த தீ பரவி முழு வானமண்டலத்தையும் ஊடுருவி நிறைந்தது.

Verse 28

तत्कोधानलधूमोघैर्व्यापितं यन्नभोंगणम् । तद्दधाति नभोद्यापि नीलिमानं महत्तरम्

அக் கோபஅக்னியிலிருந்து எழுந்த புகைமுகில்களின் பெருக்கால் நிறைந்திருந்த வானமண்டலம், இன்றும் மேலும் விரிந்த, மேலும் ஆழ்ந்த நீலிமையைத் தாங்கி நிற்கிறது।

Verse 29

ततो गणाः परिक्षुब्धाः प्रलयार्णव नीरवत् । आः किमेतत्किमेतद्वै भाषमाणाः परस्परम्

அப்போது கணங்கள், பிரளயக் காலக் கடல்நீரைப் போல மிகுந்த கலக்கமடைந்து, ஒருவருக்கொருவர்—“ஆ! இது என்ன, இது உண்மையில் என்ன?” என்று கூறிக்கொண்டனர்।

Verse 30

गर्जंतस्तर्जयंतश्च प्रोद्यता युधपाणयः । प्रमथाः परितस्थुस्ते परितो धाम शांभवम्

கர்ஜித்தும் அச்சுறுத்தியும், கைகளில் உயர்த்திய ஆயுதங்களுடன், அந்த பிரமதர்கள் ஶம்புவின் திருத்தலத்தைச் சுற்றிலும் வளைத்து நின்றனர்।

Verse 31

को यमः कोथवा कालः को मृत्युः कस्तथांतकः । को वा विधाता के लेखाः कुद्धेष्वस्मासु कः परः

“யமன் யார்? காலன் யார்? மரணம் யார், அந்தகன் யார்? விதாதா யார், விதிலேகங்கள் என்ன? நாம் கோபித்தால் நம்மை மீறி நிற்பவன் யார்?”

Verse 32

अग्निं पिबामो जलवच्चूर्णीकुर्मोखिलान्गिरीन् । सप्तापि चार्णवांस्तूर्णं करवाम मरुस्थलीम्

“நீரைப் போலவே நாங்கள் அக்னியையும் குடிக்க முடியும்; எல்லா மலைகளையும் தூளாக்க முடியும்; ஏழு சமுத்திரங்களையும் விரைவில் பாலைவனமாக்க முடியும்।”

Verse 33

पातालं चानयामोर्ध्वमधो दध्मोथवा दिवम् । एकमेव हि वा ग्रासं गगनं करवामहे

நாம் பாதாளத்தை மேலே இழுத்து வரச் செய்யலாம், அல்லது விண்ணுலகத்தை கீழே தள்ளலாம்; ஆகாயத்தையே ஒரு முறைப்பிடி உணவாகச் செய்து விழுங்கவும் இயலும்.

Verse 34

ब्रह्मांडभांडमथवा स्फोटयामः क्षणेन हि । आस्फालयामो वान्योन्यं कालं मृत्युं च तालवत्

ஒரு கணத்தில் பிரபஞ்சம் என்னும் பாத்திரத்தையே உடைத்தெறியலாம்; காலத்தையும் மரணத்தையும் கூட பனைஇலை விசிறிபோல் அடித்து அப்புறப்படுத்தலாம்.

Verse 35

ग्रसामो वाथ भुवनं मुक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । यत्र मुक्ता भवंत्येव मृतमात्रेण जंतवः

நாம் உலகங்களையெல்லாம் விழுங்கவும் இயலும்; ஆனால் வாராணசி நகரை மட்டும் விட்டு விடுவோம், ஏனெனில் அங்கே உயிர்கள் மரணமட்டுமே கொண்டு முக்தி அடைகின்றன.

Verse 36

कुतोऽयं धूमसंभारो ज्वालावल्यः कुतस्त्वमूः । को वा मृत्युंजयं रुद्रं नो विद्यान्मदमोहितः

இந்த புகைத் திரள் எங்கிருந்து, இந்த அக்கினி மாலைகள் எங்கிருந்து? அகந்தை மயக்கத்தில் மயங்கியவர் யார் ருத்ரனை—மிருத்யுஞ்ஜயனை—அறியாமல் இருப்பார்?

Verse 37

इति पारिषदाः शंभोर्महाभय भयप्रदाः जल्पंतः कल्पयामासुः प्राकारं गगनस्पृशम्

இவ்வாறு சம்புவின் பரிசதர்கள்—மகாபயத்திற்கே பயம் தருவோர்—ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக்கொண்டே ஆகாயத்தைத் தொடும் மதிலை அமைத்தனர்.

Verse 38

शकलीकृत्य बहुशः शिलावत्प्रलयानलम् । नंदी च नंदिषेणश्च सोमनंदी महोदरः

அவர்கள் பிரளயத் தீயையும் கல்லெனக் கருதி மீண்டும் மீண்டும் துண்டுத் துண்டாகச் சிதைத்தனர். அங்கே நந்தி, நந்திஷேணன், சோமநந்தி, மகோதரன்—சிவகணங்களின் மாபெரும் தலைவர்கள் இருந்தனர்.

Verse 39

महाहनुर्महाग्रीवो महाकालो जितांतकः । मृत्युप्रकंपनो भीमो घंटाकर्णो महाबलः

மஹாஹனு, மஹாக்ரீவ, மஹாகாலன், ஜிதாந்தகன்; ம்ருத்யுப்ரகம்பனன், பீமன், கண்டாகர்ணன், மஹாபலன்—இவர்கள் சிவனின் அச்சமூட்டும் காவல்கணங்களாய் நின்றனர்.

Verse 40

क्षोभणो द्रावणो जृंभी पचास्यः पंचलोचनः । द्विशिरास्त्रिशिराः सोमः पंचहस्तो दशाननः

அங்கே க்ஷோபணன், த்ராவணன், ஜ்ரும்பி; பசாஸ்யன், பஞ்சலோசனன்; த்விஷிரஸ், த்ரிஷிரஸ்; சோமன்; பஞ்சஹஸ்தன், தசானனன்—இத்தகைய அதிசய வடிவக் கணங்கள் எல்லா உலகங்களையும் வியப்புறச் செய்தன.

Verse 41

चंडो भृंगिरिटिस्तुंडी प्रचंडस्तांडवप्रियः । पिचिंडिलः स्थूलशिराः स्थूलकेशो गभस्तिमान्

சண்டன், ப்ருங்கிரிடி, துண்டி, ப்ரசண்டன்—தாண்டவப் பிரியன்; மேலும் பிசிண்டிலன், ஸ்தூலசிரஸ், ஸ்தூலகேசன், கபஸ்திமான்—இவர்கள் கொடிய ஆற்றலால் எரியும் சிவகணங்கள்.

Verse 42

क्षेमकः क्षेमधन्वा च वीरभद्रो रणप्रियः । चंडपाणिः शूलपाणिः पाशपाणिः करोदरः

க்ஷேமகன், க்ஷேமதன்வா; போரில் மகிழும் வீரபத்ரன்; சண்டபாணி, சூலபாணி, பாசபாணி, கரோதரன்—இவர்கள் ஆயுதம் தாங்கிய கணங்கள், சிவனின் ஆணையை நிறைவேற்றுவோர்.

Verse 43

दीर्घग्रीवोथ पिंगाक्षः पिंगलः पिंगमूर्धजः । बहुनेत्रो लंबकर्णः खर्वः पर्वतविग्रहः

அப்போது தீர்க்கக்ரீவன், பிங்காக்ஷன், பிங்கலன், பிங்கமூர்தஜன்; மேலும் பலுநேத்ரன், லம்பகர்ணன், கర్వன், பர்வதவிக்ரஹன்—அற்புத இலக்கணங்களும் பேருருவும் கொண்ட சிவகணர்கள் இருந்தனர்.

Verse 44

गोकर्णो गजकर्णश्च कोकिलाख्यो गजाननः । अहं वै नैगमेयश्च विकटास्योट्टहासकः

கோகರ್ಣன், கஜகர்ணன்; கோகிலாக்யன், கஜானனன்; மேலும் நானே—நைகமேயன்—உடன் விகடாஸ்யன், ஒட்டஹாசகன்—இவ்வாறு கணங்களின் பெயர்கள் கூறப்பட்டன.

Verse 45

सीरपाणिः शिवारावो वैणिको वेणुवादनः । दुराधर्षो दुःसहश्च गर्जनो रिपुतर्जनः

சீரபாணி, சிவாராவம், வைணிகன், வேணுவாதனன்; துராதர்ஷன், துஃஸஹன்; கர்ஜனன், ரிபுதர்ஜனன்—இவர்கள் வலமும் ஒலியும் வெல்லமுடியாத சிவகணர்கள்.

Verse 46

इत्यादयो गणेशानाः शतकोटि दुरासदाः । काश्यां निवारयामासुरपि प्राभंजनीं गतिम्

இவ்வாறான மேலும் பல கணநாதர்கள்—நூறு கோடிகள், அணுக இயலாதவர்கள்—காசியில் புயல் வேகத்தையும் தடுத்து, அதன் ஓட்டத்தையே நிறுத்தினர்.

Verse 47

क्षुब्धेषु तेषु वीरेषु चकंपे भुवनत्रयम् । दुर्वाससश्च कोपाग्नि ज्वालाभिर्व्याकुलीकृतम्

அந்த வீரர்கள் சீற்றமடைந்ததும் மூவுலகமும் நடுங்கியது; துர்வாசரின் கோபஅக்னி தன் ஜ்வாலைகளால் அனைத்தையும் கலக்கமடையச் செய்தது.

Verse 48

तदा विविशतुः काश्यां सूर्याचंद्रमसावपि । न गणैरकृतानुज्ञौ तत्तेजः शमितप्रभौ

அப்போது சூரியனும் சந்திரனும் காசியில் நுழைந்தனர்; ஆனால் சிவகணங்களின் அனுமதி பெறாததால் அவர்களின் தேஜஸ் தணிந்து, ஒளி அமைதியானது।

Verse 49

निवार्य प्रमथानीकमतिक्षुब्धमुमाधवः । मदंश एव हि मुनीरानसूये य एष वै

மிகக் கலங்கிய பிரமதக் கூட்டத்தைத் தடுத்து உமாதவன் கூறினான்— “ஹே அனசூய முனிவரே, இவ்விருஷி என் சக்தியின் அங்கமே.”

Verse 50

अथो दुर्वाससे लिंगादाविरासीत्कृपानिधिः । महातेजोमयः शंभुर्मुनिशापात्पुरीमवन्

பின்னர் துர்வாசருக்காக கருணைநிதி இறைவன் லிங்கத்திலிருந்து வெளிப்பட்டார். பேர்தேஜஸ்ஸுடைய சம்பு முனிவரின் சாபத்திலிருந்து நகரை காத்தார்।

Verse 51

माभूच्छापो मुनेः काश्यां निर्वाणप्रतिबंधकः । इत्यनुक्रोशतो देवस्तस्य प्रत्यक्षतां गतः

“காசியில் முனிவரின் சாபம் முக்திக்கு தடையாகாதிருக்கட்டும்” எனக் கருணையால் இறைவன் அவன் முன் நேரில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 52

उवाच च प्रसन्नोस्मि महाक्रोधन तापस । वरयस्व वरः कस्ते मया देयो विशंकितः

இறைவன் கூறினார்— “மிகுந்த கோபத்தையுடைய தவசியே, நான் மகிழ்ந்தேன். வரம் கேள்—உனக்கு எந்த வரம் அளிக்க வேண்டும்? தயங்காதே.”

Verse 53

ततो विलज्जितोगस्त्य शापोद्यतकरो मुनिः । अपराद्धं बहु मया क्रोधांधेनेति दुर्धिया

அப்போது சாபம் இடக் கை உயர்த்திய முனிவர், அகஸ்தியரே, வெட்கமுற்று கூறினார்—“கோபத்தால் குருடனாய், தீய புத்தியால் நான் பெரும் அபராதம் செய்தேன்।”

Verse 54

उवाच चेति बहुशो धिङ्मां क्रोधवशंगतम् । त्रैलोक्याभयदां काशीं शप्तुमुद्यतचेतसम्

அவன் மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்—“கோபவசப்பட்ட என்னைத் திகைக்க! மூன்று உலகுக்கும் அச்சமின்மை அளிக்கும் காசியைச் சபிக்க என் மனமே எழுந்தது!”

Verse 55

दुःखार्णव निमग्नानां यातायातेति खेदिनाम् । कर्मपाशितकंठानां काश्येका मुक्तिसाधनम्

துயரக் கடலில் மூழ்கியவர்களுக்கும், வரவு-போக்கு சுழற்சியால் சோர்ந்தவர்களுக்கும், கர்மப் பாசம் கழுத்தை நெரிக்கும் அவர்களுக்கும்—காசியே ஒரே முக்தி சாதனம்.

Verse 56

सर्वेषां जंतुजातानां जनन्येकैक्काशिका । महामृतस्तन्यदात्री नेत्री च परमं पदम्

எல்லா உயிரினங்களுக்கும் காசிகையே ஒரே தாய்; அவளே மகாம்ருதம் (அமிர்தம்) எனும் பாலைக் கொடுத்து, பரம பதத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் வழிகாட்டி.

Verse 57

जनन्या सह नो काशी लभेदुपमितिं क्वचित् । धारयेज्जननी गर्भे काशी गर्भाद्विमोचयेत्

தன் தாயுடன்கூட காசிக்கு ஒப்புமை எங்கும் இல்லை. தாய் கருவில் சுமப்பாள்; ஆனால் காசி உயிரை கரு—மீள்பிறப்பு—இலிருந்து விடுவிக்கும்.

Verse 58

एवंभूतां तु यः काशीमन्योपि हि शपिष्यति । तस्यैव शापो भविता न तु काश्याः कथंचन

இத்தகைய புனிதமான காசியை யாரேனும் சபித்தாலும், அந்தச் சாபம் சபித்தவர்மேலே திரும்பும்; காசிக்கு எவ்விதத்திலும் தீங்கு நேராது.

Verse 59

इति दुर्वाससो वाक्यं श्रुत्वा देवस्त्रिलोचनः । अतीव तुषितो जातः काशीस्तवन लब्धमुत्

துர்வாசரின் இவ்வாக்கியங்களை கேட்டுத் திரிநேத்திரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்; காசி-ஸ்தவனமாகிய ஸ்தோத்திரம் அவனுக்குக் கிடைத்தது.

Verse 60

यः काशीं स्तौति मेधावी यः काशीं हृदि धारयेत् । तेन तप्तं तपस्तीव्रं तेनेष्टं क्रतुकोटिभिः

அறிவுடையவன் காசியைப் போற்றி, காசியை இதயத்தில் தாங்கினால், அவன் செய்ததே கடுந்தவம் செய்ததுபோலும், கோடிக்கணக்கான யாகங்கள் செய்ததுபோலும் ஆகும்.

Verse 61

जिह्वाग्रे वर्तते यस्य काशीत्यक्षरयुग्मकम् । न तस्य गर्भवासः स्यात्क्वचिदेव सुमेधसः

யாருடைய நாவின் முனையில் ‘காசி’ என்ற இரண்டெழுத்துச் சொல் நிலைத்திருக்கிறதோ, அந்த நற்குண அறிவாளிக்கு இனி எப்போதும் கர்ப்பவாசம் இல்லை.

Verse 62

यो मंत्रं जपति प्रातः काशी वर्णद्वयात्मकम् । स तु लोकद्वयं जित्वा लोकातीतं व्रजेत्पदम्

விடியற்காலையில் ‘காசி’ என்ற இரண்டெழுத்து மந்திரத்தை ஜபிப்பவன், இரு உலகங்களையும் வென்று உலகங்களைத் தாண்டிய பரம நிலையைக் அடைவான்.

Verse 63

आनुसूयेय ते ज्ञानं काशीस्तवन पुण्यतः । यथेदानीं समुत्पन्नं तथा न तपसः पुरा

அனசூயையின் புதல்வனே! காசி ஸ்தவனத்தின் புண்ணியப் பலனால் உனக்குள் இப்போது எழுந்த இந்த ஞானம், முன்பு வெறும் தவத்தால் ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை।

Verse 64

मुने न मे प्रियस्तद्वद्दीक्षितो मम पूजकः । यादृक्प्रियतरः सत्यं काशीस्तवन लालसः

முனிவரே! எனக்கு தீட்சை பெற்ற பக்தனும் என் பூஜகனும் அவ்வளவு பிரியமானவர் அல்லர்; உண்மையாகக் காசி ஸ்தவனத்தைப் பாட ஆவலுறுபவரே எனக்கு மிகப் பிரியமானவர்।

Verse 65

तादृक्तुष्टिर्न मे दानैस्तादृक्तुष्टिर्न मे मखैः । न तुष्टिस्तपसा तादृग्यादृशी काशिसंस्तवैः

தானங்களாலும் எனக்கு அத்தகைய திருப்தி இல்லை; யாகங்களாலும் இல்லை; தவத்தாலும் அத்தகைய மகிழ்ச்சி இல்லை—காசியின் ஸ்துதிகளால் கிடைப்பதுபோல்।

Verse 66

आनंदकाननं येन स्तुतमेतत्सुचेतसा । तेनाहं संस्तुतः सम्यक्सर्वैः सूक्तैः श्रुतीरितैः

தூய மனத்துடன் யார் இந்த ஆனந்தகானனத்தைப் போற்றிப் பாடினாரோ, அவராலேயே நான் வேதங்களில் உரைக்கப்பட்ட எல்லாச் சுக்தங்களாலும் முறையாகப் போற்றப்பட்டதுபோல் ஆனேன்।

Verse 67

तव कामाः समृद्धाः स्युरानुसूयेय तापस । ज्ञानं ते परमं भावि महामोहविनाशनम्

அனசூயாபுதல்வனான தவசியே! உன் விருப்பங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறட்டும்; மேலும் உனக்குள் பரம ஞானம் உதிக்கட்டும்—அது மாபெரும் மயக்கத்தை அழிப்பதாகும்।

Verse 68

अपरं च वरं ब्रूहि किं दातव्यं तवानघ । त्वादृशा एव मुनयः श्लाघनीया यतः सताम्

மேலும் இன்னொரு வரத்தைச் சொல்வாயாக—ஓ பாவமற்றவனே! உனக்கு என்ன அளிக்க வேண்டும்? உன்னைப் போன்ற முனிவர்களே சான்றோரிடையே புகழத்தக்கவர்கள்.

Verse 69

यस्यास्त्वेव हि सामर्थ्यं तपसः क्रुद्ध्यतीहसः । कुपितोप्यसमर्थस्तु किं कर्ता क्षीणवृत्तिवत्

யாருடைய தவத்திற்கு உண்மையான வல்லமை உள்ளதோ, அவருடைய கோபமும் பலன் தரும். ஆனால் கோபித்தும் வல்லமையற்றவன், குன்றிய வாழ்வாதாரம் போல என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 70

इति श्रुत्वा परिष्टुत्य दुर्वासाः कृत्तिवाससम् । वरं च प्रार्थयामास परिहृष्ट तनूरुहः

இதைக் கேட்ட துர்வாசர் க்ருத்திவாசன் (சிவன்) அவரை எல்லாத் திசைகளிலும் போற்றினார்; மகிழ்ச்சியால் மெய்சிலிர்த்து வரம் வேண்டினார்.

Verse 71

दुर्वासा उवाच । देवदेव जगन्नाथ करुणाकर शंकर । महापराधविध्वंसिन्नंधकारे स्मरांतक

துர்வாசர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே, கருணாகர சங்கரனே! மாபெரும் அபராதங்களை அழிப்பவனே, அந்தகாரத்தை வதைக்கும் வல்லவனே, ஸ்மராந்தகனே!

Verse 72

मृत्युंजयोग्रभूतेश मृडानीश त्रिलोचन । यदि प्रसन्नो मे नाथ यदि देयो वरो मम

மிருத்யுஞ்ஜயனே, உக்ரமான பூதேசனே, மிருடாணீஸ்வரனே, முக்கண்ணனே! என் நாதனே, நீ என்மேல் பிரசன்னமாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்…

Verse 73

तदिदं कामदं नाम लिगमस्त्विह धूर्जटे । इदं च पल्वलं मेत्र कामकुंडाख्यमस्तु वै

ஆகையால், ஓ தூర్జடே, இங்குள்ள இந்த லிங்கம் ‘காமத’ (வேண்டிய பயன் அளிப்பவன்) எனப் பெயர்பெறுக; மேலும், ஓ நண்பனே, இந்த குளம் நிச்சயமாக ‘காமகுண்டம்’ என அழைக்கப்படுக।

Verse 74

देवदेव उवाच । एवमस्तु महातेजो मुने परमकोपन । यत्त्वया स्थापितं लिंगं दुर्वासेश्वरसंज्ञितम्

தேவர்களின் தேவன் கூறினான்—“அப்படியே ஆகுக, ஓ மஹாதேஜஸ்வி முனிவரே, ஓ மிகக் கோபமுடையவரே. நீ நிறுவிய இந்த லிங்கம் ‘துர்வாசேஸ்வரன்’ எனப் பெயர்பெறுக.”

Verse 75

तदेव कामकृन्नृणां कामेश्वरमिहास्त्विति । यः प्रदोषे त्रयोदश्यां शनिवासरसंयुजि

அதே லிங்கமே இங்கு மனிதரின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் ‘காமேஸ்வரன்’ ஆக இருக்குக. யார் பிரദோஷ காலத்தில், திரயோதசி திதி சனிக்கிழமையுடன் சேர்ந்தபோது…

Verse 76

संस्नास्यति नरो धीमान्कामकुंडे त्वदास्पदे । त्वत्स्थापितं च कामेशं लिंगं द्रक्ष्यति मानवः

யார் அறிவுடைய மனிதன் உன் புனித வாசஸ்தலமான ‘காமகுண்டத்தில்’ நீராடி, நீ நிறுவிய ‘காமேச’ லிங்கத்தை தரிசிப்பானோ…

Verse 77

स वै कामकृताद्दोषाद्यामीं नाप्स्यति यातनाम् । बहवोपि हि पाप्मानो बहुभिर्जन्मभिः कृताः

அவன் காமத்தால் உண்டான குற்றங்களினால் யமனின் வேதனையை அடையமாட்டான். பல பிறவிகளில் செய்த பல பாவங்களும்…

Verse 78

कामतीर्थांबु संस्नानाद्यास्यंति विलयं क्षणात् । कामाः समृद्धिमाप्स्यंति कामेश्वर निषेवणात्

காமதீர்த்தத்தின் நீரில் நீராடினால் கணநேரத்தில் துன்பக் கிளேசங்கள் கரைந்து போகும். மேலும் காமேஸ்வரரை பக்தியுடன் சேவித்து வழிபட்டால் விரும்பிய நோக்கங்களும் ஆசைகளும் முழு செழிப்பை அடையும்.

Verse 79

इति दत्त्वा वराञ्शंभुस्तल्लिंगे लयमाययौ । स्कंद उवाच । तल्लिंगाराधनात्कामाः प्राप्ता दुर्वाससा भृशम्

இவ்வாறு வரங்களை அளித்த பின் சம்பு அந்த லிங்கத்திலேயே லயமானார். ஸ்கந்தன் கூறினான்—அந்த லிங்கத்தை வழிபட்டதனால் துர்வாசர் தம் விரும்பிய பயன்களை மிகுதியாகப் பெற்றார்.

Verse 80

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन काश्यां कामेश्वरः सदा । पूजनीयः प्रयत्नेन महाकामाभिलाषुकैः

ஆகையால் காசியில் உள்ள காமேஸ்வரரை எப்போதும் முழு முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்; குறிப்பாக மாபெரும் நிறைவேற்றங்களை விரும்புவோர் மிகுந்த முயற்சியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 81

कामकुंडकृतस्नानैर्महापातकशांतये । इदं कामेश्वराख्यानं यः पठिष्यति पुण्यवान् । यः श्रोष्यति च मेधावी तौ निष्पापौ भविष्यतः

காமகுண்டத்தில் நீராடுவதால் மகாபாதகங்கள் தணியும். இந்த காமேஸ்வர ஆக்யானத்தை புண்ணியவான் ஓதினாலும், மேதாவி கேட்டாலும்—அவ்விருவரும் பாவமற்றவராவர்.

Verse 85

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे दुर्वाससो वरप्रदानं नाम पंचाशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், நான்காம் பகுதியில் உள்ள காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் ‘துர்வாசருக்கு வரப்பிரதானம்’ எனும் எண்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.