Adhyaya 29

Verse 1

स्कंद उवाच । आनंदबाष्पसलिलरुद्धकंठं विलोक्य तम् । मृडः पस्पर्श पाणिभ्यां सौधाभ्यां तु सुधांबुधिः

ஸ்கந்தர் கூறினார்: ஆனந்தக் கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்து நின்ற அவரைப் (தர்மராஜரைப்) பார்த்து, அமுதக் கடலான சிவபெருமான் தனது குளிர்ந்த கரங்களால் அவரைத் தொட்டார்.

Verse 2

अथ तत्स्पर्शसौख्येन धर्मराजो महातपाः । पुनरंकुरयामास तपोग्नि ज्वलितां तनुम्

பிறகு அந்தத் தொடுதலின் சுகத்தால், பெரும் தவம் செய்த தர்மராஜர், தவத்தீயால் கருகியிருந்த தன் உடலை மீண்டும் தழைத்தோங்கச் செய்தார்.

Verse 3

ततः प्रोवाच स ब्राध्निर्देव देवमुमापतिम् । प्रसन्नवदनं शांतं शांतपारिषदावृतम्

அதன்பின் அந்த ஒளிமிகு பிராத்நி, தேவர்களின் தேவனாகிய உமாபதியை நோக்கி உரைத்தான்—பிரசன்ன முகத்துடன், அமைதியான இயல்புடன், அமைதியான பரிஷத்களால் சூழப்பட்டவரை।

Verse 4

प्रसन्नोसि यदीशान सर्वज्ञ करुणानिधे । किमन्येन वरेणात्र यत्त्वं साक्षात्कृतो मया

ஏ ஈசானா, அனைத்தறிவோனே, கருணைக் கடலே! நீர் பிரசன்னமாயிருந்தால் இங்கே வேறு வரம் எதற்கு—நான் உம்மை நேரில் தரிசித்துவிட்டேன்.

Verse 5

यं न वेदा विदुः सम्यङ्न च तौ वेदपूरुषौ । ततोपि वरयोग्योस्मि तन्नाथ प्रार्थयाम्यहम्

யாரை வேதங்களும் முழுமையாக அறியாதனவோ, ‘வேதபுருஷர்’ எனப்படும் அந்த இருவரும் அறியாதவரோ—அவரிடமும் நான் வரம் வேண்டத் தகுதியுடையவன்; ஆகவே, நாதா, நான் விண்ணப்பிக்கிறேன்.

Verse 6

श्रीकंठांडज डिंभानाममीषां मधुरब्रुवाम् । मत्तपश्चिरसाक्षीणां मत्पुरः प्राप्तजन्मनाम्

ஸ்ரீகண்டனின் முட்டையிலிருந்து பிறந்த இவ்விளங்குயிர்கள்—இனிய மொழி பேசுவோர்—என் தவத்தின் நீண்டகால சாட்சிகளாய் இருந்து, என் நகரில் பிறவி பெற்றவர்கள்—

Verse 7

पितृभ्यां परिहीनानामितिहास कथाविदाम् । त्यक्ताहारविहाराणां कीराणां वरदो भव

பெற்றோரற்ற, இதிகாசக் கதைகளில் தேர்ந்த, உணவும் இயல்பான அசைவும் துறந்த இக்கீரர்களுக்கு (கிளிகளுக்கு) நீர் வரம் அளிப்பவராக இருங்கள்।

Verse 8

एतत्प्रसूतिसमये आमयेन प्रपीडिता । शुकी पंचत्वमापन्ना शुकः श्येनेन भक्षितः

பிரசவ நேரத்தில் நோயால் வாடிய அந்தச் சுகி உயிர் நீத்தாள்; இளஞ்சுகன் ச்யேனன் (பருந்து) ஆல் விழுங்கப்பட்டது.

Verse 9

रक्षितानामनाथानां सदा मन्मुखदर्शिनाम् । अनाथनाथ भवता ह्यायुःशेषस्वरूपिणा

காக்கப்பட்ட நாங்கள் ஆதரவற்றோர்; எப்போதும் உமது முகதரிசனமே நோக்குவோர்—அநாதநாதா! நீரே எங்கள் மீதமுள்ள ஆயுளின் வடிவம்.

Verse 10

इति धर्मवचः श्रुत्वा परोपकृतिनिर्मलम् । तानाहूय मुने शंभुर्विनयावनताननान्

பரோபகாரத் தூய்மையுடைய தர்மவாக்கை கேட்டபின், முனிவரே, சாம்புவன் பணிவால் தலைகுனிந்த அவர்களை அழைத்தான்.

Verse 11

उवाच धर्मेति प्रीतः शुकशावानिदं वचः । अयि पत्त्ररथा ब्रूत साधवो धर्मसंगताः

மகிழ்ந்து (சிவன்) ‘தர்மம்!’ என்று கூறி இளஞ்சுகங்களிடம் சொன்னான்—“இறகுவண்டிகளே, பேசுங்கள்; சாதுக்களே, தர்மத்தோடு இணைந்தவர்களே!”

Verse 12

को वरो भवता देयो धर्मेश परिचारिणाम् । साधुसंसर्गसंक्षीण जन्मांतरमहैनसाम्

“தர்மேசா! உமது பரிசாரகர்களுக்கு எந்த வரம் அளிக்க வேண்டும்—சாது சங்கத்தால் பிறவிப்பிறவிகளின் பெரும்பாவங்கள் தேய்ந்தவர்களுக்கு?”

Verse 13

इति श्रुत्वा महेशस्य वचनं ते पतत्त्रिणः । प्रोचुः प्रणम्य देवेशं नमस्ते भवनाशन

மஹேசரின் வாக்கைச் செவிமடுத்து அந்தப் பறவைகள் தேவேசனை வணங்கி உரைத்தன—“ஹே பவநாசகா, உமக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 14

पक्षिण ऊचुः । अनाथनाथ सर्वज्ञ को वरो नः समीहितः । इतोपि त्र्यक्ष यत्साक्षात्तिर्यक्त्वेपि समीक्षिताः

பறவைகள் கூறின—“ஹே அனாதர்க்கு நாதா, ஹே சர்வஜ்ஞா! எம்மால் எந்த வரம் வேண்ட முடியும்? ஹே திரிநேத்ரா, இதைவிட உயர்ந்தது என்ன—நாம் திரியக் குலமாயிருந்தும் நீர் எம்மை நேரில் நோக்கினீர்.”

Verse 15

लाभाः संतूद्यमवतां गिरीशेह परः शताः । परं परोयं लाभोत्र यत्त्वं दृग्गोचरी भवेः

ஹே கிரீசா, இங்கு உயிர்களுக்கு நூற்றுக்கணக்கான பலன்கள் கிடைக்கட்டும்; ஆனால் அவை அனைத்திற்கும் மேலான பரமப் பலன் இதுவே—நீர் எங்கள் கண்களுக்கு புலப்படுதல்.

Verse 16

यदेतद्दृश्यते नाथ तत्सर्वं क्षणभंगुरम् । अभंगुरो भवानेकस्त्वत्सपर्याप्यभंगुरा

ஹே நாதா, காணப்படுவதெல்லாம் கணநேரத்தில் நொறுங்கும் நிலையுடையது. நீரே ஒருவராக அழியாதவர்; உமக்கு செய்யும் சேவை-ஆராதனையும் அழியாதது.

Verse 17

विचित्रजन्मकोटीनां स्मृतिर्नोत्र परिस्फुरेत् । एतत्तपस्विरचितलिंगपूजा विलोकनात्

இங்கு எங்கள் எண்ணற்ற விதவிதமான பிறவிகளின் நினைவும் எழுவதில்லை—தபஸ்வியால் நிறுவப்பட்ட இந்த லிங்கப் பூஜையை நாம் தரிசிப்பதாலே.

Verse 18

देवयोनिरपि प्राप्ता चिरमस्माभिरीशितः । दिव्यांगना सहस्राणि तत्र भुक्त्वा स्वलीलया

ஓ ஈசனே! நாங்கள் நீண்ட காலம் தேவயோனியையும் அடைந்தோம்; அங்கே எங்கள் விளையாட்டுப் போன்ற கர்மத்தால் ஆயிரம் திவ்யாங்கனைகளை அனுபவித்தோம்.

Verse 19

आसुरी दानवी नागी नैरृती चापि कैन्नरी । विद्याधरी च गांधर्वी योनिरस्माभिरर्जिता

நாங்கள் ஆசுரி, தானவி, நாகி, நைர்ருதி, கின்னரி; மேலும் வித்யாதரி மற்றும் காந்தர்வி ஆகிய யோனிகளையும் பெற்றோம்.

Verse 20

नरत्वे भूपतित्वं च परिप्राप्तमनेकशः । जले जलचरत्वं च स्थले च स्थलचारिता

மனிதப் பிறவியில் நாம் பலமுறை அரசாட்சியையும் அடைந்தோம்; நீரில் நீர்வாழ் உயிர்களாகவும், நிலத்தில் நிலவாழ் உயிர்களாகவும் நடந்தோம்.

Verse 21

वने वनौकसो जाता ग्रामेषु ग्रामवासिनः । दातारो याचितारश्च रक्षितारश्च घातुकाः

காடுகளில் நாம் வனவாசிகளாகவும், ஊர்களில் ஊர்வாசிகளாகவும் ஆனோம்; சிலவேளை தானம் அளிப்பவர்களாக, சிலவேளை யாசிப்பவர்களாக, சிலவேளை காப்பவர்களாக, சிலவேளை கொல்லுவோராகவும் இருந்தோம்.

Verse 22

सुखिनोपि वयं जाता दुःखिनो वयमास्म च । जेतारश्च वयं जाताः पराजेतार एव च

நாங்கள் இன்பமுள்ளவர்களாகவும் பிறந்தோம், துன்பமுற்றவர்களாகவும் இருந்தோம்; வெற்றியாளர்களாகவும் ஆனோம், தோல்வியுற்றவர்களாகவும் ஆனோம்.

Verse 23

अधीतिनोपि मूर्खाश्च स्वामिनः सेवका अपि । चतुर्षु भूतग्रामेषु उत्तमाधममध्यमाः

நாங்கள் கல்வி கற்றிருந்தும் மூடர்களாயிருந்தோம்; ஒருபோது ஆண்டவர்களாய், ஒருபோது பணியாளர்களாயும் இருந்தோம். நான்கு உயிர்க்கூட்டங்களில் உயர்ந்தோர், தாழ்ந்தோர், நடுத்தரர் எனப் பல நிலைகளில் அலைந்தோம்.

Verse 24

अभूम भूरिशः शंभो न क्वापि स्थैर्यमागताः । इतोयोनेस्ततो योनौ ततो योनेस्ततोन्यतः

ஓ ஶம்போ! எண்ணற்ற விதங்களில் நாம் இருந்தோம்; ஆனால் எங்கும் நிலைபெறுதல் கிடைக்கவில்லை. ஒரு யோனியிலிருந்து மற்றொரு யோனிக்கு, அங்கிருந்து மீண்டும் வேறொன்றிற்கு எனச் சுழன்றோம்.

Verse 25

पिनाकिन्क्वापि न प्रापि सुखलेशो मनागपि । इदानीं पुण्यसंभारैर्धर्मेश्वरविलोकनात्

ஓ பினாகின்! எங்கும் எங்களுக்கு இன்பத்தின் சிறு துளியும் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் இப்போது புண்ணியச் சேமிப்பால், தர்மேஶ்வரன் தரிசனத்தால், எங்களுள் புதிய நிலை எழுந்தது.

Verse 26

तापनेःसुतपो वह्निज्वालाप्रज्वलितैनसः । संवीक्ष्य त्र्यक्ष साक्षात्त्वां कृतकृत्या बभूविम

அக்னி ஜ்வாலைகளைப் போல எரியும் பாவங்களால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு நாம் கடுந்தவம் செய்தோம். ஓ மும்முகன்! உம்மை நேரில் கண்டு நாம் கೃತகൃത்யரானோம்—எங்கள் நோக்கம் நிறைவேறியது.

Verse 27

तथापि चेद्वरो देयस्तिर्यक्ष्वस्मासु धूर्जटे । कृपणेष्वपि शोच्येषु ज्ञानं सर्वज्ञ देहि तत्

இருப்பினும், ஓ தூర్జடீ! நாங்கள் தாழ்ந்த திரியக் கதியில் அலைவோராக இருந்தாலும், வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில்—இவ்விதம் இரங்கத்தக்க, புலம்பத்தக்க எங்களுக்கும், ஓ சர்வஜ்ஞா, முக்தி தரும் அந்த ஞானத்தை அருள்வாயாக.

Verse 28

येन ज्ञानेन मुक्ताः स्मोऽमुष्मात्संसारबंधनात् । यंत्रिताः प्राकृतैः पाशैरदुर्भेद्यैश्च मादृशैः

எங்களைப் போன்றவர்கள் உடைக்க முடியாத இயற்கையின் பாசக்கயிறுகளால் கட்டப்பட்டிருந்தாலும், எந்த ஞானத்தால் நாங்கள் இந்த சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டோமோ (அந்த ஞானத்தை போற்றுகிறோம்).

Verse 29

ऐंद्रं पदं न वांछामो न चांद्रं नान्यदेव हि । वाञ्छामः केवलं मृत्युं काश्यां शंभोऽपुनर्भवम्

ஓ சம்புவே! நாங்கள் இந்திர பதவியை விரும்பவில்லை, சந்திர பதவியையோ அல்லது வேறு எந்த தெய்வப் பதவியையோ விரும்பவில்லை. காசியில் இறந்து, மறுபிறவியற்ற நிலையை அடைவதையே நாங்கள் விரும்புகிறோம்.

Verse 30

त्वत्सान्निध्याद्विजानीमः सर्वज्ञ सकलं वयम् । यथा चंदनसंसर्गात्सर्वे सुरभयो द्रुमाः

ஓ எல்லாம் அறிந்தவரே! சந்தன மரத்தின் தொடர்பால் மற்ற மரங்களும் நறுமணம் பெறுவது போல, உமது அருகாமையால் நாங்கள் அனைத்தையும் அறிகிறோம்.

Verse 31

एतदेव परं ज्ञानं संसारोच्छित्तिकारणम् । वपुर्विसर्जनं काले यत्तवानंदकानने

சம்சார பந்தத்தை அறுப்பதற்கான பரம ஞானமும், காரணமும் இதுவே: உரிய காலத்தில் உமது ஆனந்த வனத்தில் (காசியில்) உடலைத் துறப்பதாகும்.

Verse 32

निर्मथ्य विष्वग्वाग्जालं सारभूतमिदं परम् । ब्रह्मणोदीरितं पूर्वं काश्यां मुक्तिस्तनुत्यजाम्

சொற்களின் வலையை (சாஸ்திரங்களை) கடைந்து, பிரம்மாவால் முன்பே கூறப்பட்ட இந்த உயர்ந்த சாரம் பெறப்பட்டது: காசியில் உடலைத் துறப்பவர்களுக்கு முக்தி நிச்சயம்.

Verse 33

यद्वाच्यं बहुभिर्ग्रंथैस्तदष्टाभिरिहाक्षरैः । हरिणोक्तं रविपुरः कैवल्यं काशिसंस्थितौ

எண்ணற்ற நூல்கள் உரைக்க முயல்வதையே இங்கு எட்டு எழுத்துகளில் கூறுகின்றது—ரவியின் முன்னிலையில் ஹரி உரைத்தார்: ‘காசியில் நிலைபெறுவோர்க்கு கைवल்யம் உண்டு.’

Verse 34

याज्ञवल्क्यो मुनिवरः प्रोक्तवान्मुनिसंसदि । रवेरधीत्य निगमान्काश्यामंते परं पदम्

முனிவர் சபையில் முனிசிறந்த யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—‘ரவியிடமிருந்து நிகமங்கள் (வேதங்கள்) கற்று, இறுதியில் காசியில் பரமபதம் அடைவான்.’

Verse 35

स्वामिनापि जगद्धात्री पुरतो मंदराचले । इदमेव पुरा प्रोक्तं काशीनिर्वाणजन्मभूः

ஸ்வாமியும் ஜகத்தாத்ரியின் முன்னிலையில் மந்தரமலையில் முன்பே இதையே உரைத்தார்—‘காசியே நிர்வாணத்தின் பிறப்பிடம்.’

Verse 36

कृष्णद्वैपायनोप्येवं शंभो वक्ष्यति नान्यथा । यत्रविश्वेश्वरः साक्षान्मुक्तिस्तत्र पदेपदे

ஓ ஷம்போ, கிருஷ்ணத்வைபாயனரும் (வ்யாசரும்) இதையே வேறல்லாமல் உரைப்பார்—எங்கு சாக்ஷாத் விஶ்வேஸ்வரர் உள்ளாரோ, அங்கு அடியடியாக முக்தி உண்டு.

Verse 37

वदंत्यन्येपि मुनयस्तीर्थसंन्यासकारिणः । चिरंतना लोमशाद्याः काशिका मुक्तिकाशिका

தீர்த்தமும் சந்நியாசமும் நிறுவிய லோமசர் முதலிய பழம்பெரும் முனிவர்களும் கூறுவர்—‘காசிகா என்பதே முக்திகாசிகா; முக்தி அருளும் காசி.’

Verse 38

वयमप्येवं जानीमो यत्र स्वर्गतरंगिणी । आनंदकानने शंर्भोमोक्षस्तत्रैव निश्चितम्

நாமும் இதையே அறிவோம்—எங்கு ஸ்வர்க நதி ஓடுகிறதோ; ஓ ஶம்புவே, ஆனந்தகானனத்திலேயே மோட்சம் ஐயமின்றி உறுதி.

Verse 39

भूतं भावि भविष्यं यत्स्वर्गे मर्त्ये रसातले । तत्सर्वमेव जानीमो धर्मेशानुग्रहात्परात्

கடந்தது, நிகழ்வது, வருவது—ஸ்வர்கத்தில், மর্ত்யத்தில், ரசாதலத்தில்—எதுவாயினும், தர்மராஜனின் பரம அருளால் அவையனைத்தையும் நாங்கள் முழுதும் அறிவோம்.

Verse 40

अतो हिरण्यगर्भोक्तं हरिप्रोक्तं मुनीरितम् । भवतोक्तं च निखिलं शंभो जानीमहे वयम्

ஆகையால் ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா) சொன்னதும், ஹரி (விஷ்ணு) சொன்னதும், முனிவர்கள் உரைத்ததும், மேலும் நீர் உரைப்பதெல்லாம்—ஓ ஶம்புவே—நாங்கள் முழுமையாக அறிவோம்.

Verse 41

करामलकवत्सर्वमेतद्ब्रह्मांडगोलकम् । अस्मद्वाग्गोचरेऽस्त्येव धर्मपीठनिषेवणात्

இந்த முழு பிரபஞ்ச-கோளம் எங்களுக்கு கையிலுள்ள ஆமலகக் கனிபோல்—எங்கள் வாக்கும் அறிவும் எட்டும் அளவில்—தர்மபீடத்தைச் சேவித்ததினாலே உள்ளது.

Verse 42

धर्मराजस्य तपसा तिर्यञ्चोपि वयं विभो । जाताः स्म निर्विकल्पं हि सर्वज्ञानस्य भाजनम्

தர்மராஜனின் தவவலத்தால்—நாம் பறவைகள் மட்டுமே ஆயினும், ஓ प्रभுவே—ஐயமின்றி அனைத்தறிவைத் தாங்கும் பாத்திரங்களாயினோம்.

Verse 43

मधुरं मृदुलं सत्यं स्वप्रमाणं सुसंस्कृतम् । हितं मितं सदृष्टांतं श्रुत्वा पक्षिसुभाषितम्

பறவைகளின் சுபாஷிதமான சொற்கள்—இனிமை, மென்மை, உண்மை, தன்னிச்சையான பிரமாணம், நன்கு செம்மைப்படுத்தப்பட்டவை; நன்மை தருவன, அளவோடு கூறப்பட்டவை, உரிய உதாரணங்களால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டவை—என்று கேட்டு (அவன்) உள்ளம் உருகினான்।

Verse 44

देवोतिविस्मयापन्नो ऽवर्णयत्पीठगौरवम् । त्रैलोक्यनगरे चात्र काशीराजगृहं मम

அதீத வியப்பில் ஆழ்ந்த தேவர், அந்தப் புனித பீடத்தின் மகிமையை வர்ணித்தார்; மேலும் இங்கே, மும்முலகின் மாநகரம் போன்ற இந்த நகரத்தில், காசியிலுள்ள என் அரசமாளிகையையும் கூறினார்।

Verse 45

तत्रापि भोगभवनमनर्घ्यमणिनिर्मितम् । मोक्षलक्ष्मीविलासाख्यः प्रासादो मेति शर्मभूः

அங்கேயும் விலையரிய மணிகளால் கட்டப்பட்ட ஒரு போகமாளிகை இருந்தது—‘மோக்ஷலக்ஷ்மீவிலாச’ எனப் பெயர்பெற்ற என் அரண்மனை; அது எனக்கு பேரின்பத்தின் ஊற்றாயிருந்தது।

Verse 46

पतत्त्रिणो पिमुच्यंते यं कुर्वाणाः प्रदक्षिणम् । स्वेच्छया विचरंतः खे खेचरा अपि देवताः

அதனைப் பிரதட்சிணம் செய்தால் பறவைகளும் விடுதலை பெறுகின்றன; மேலும் ஆகாயத்தில் உலாவும் கேசர தேவர்களும் அங்கே தம் விருப்பம்போல் சஞ்சரிக்கின்றனர்।

Verse 47

मोक्षलक्ष्मीविलासाख्य प्रासादस्य विलोकनात् । शरीराद्दूरतो याति ब्रह्महत्यापि नान्यथा

‘மோக்ஷலக்ஷ்மீவிலாச’ எனப்படும் அரண்மனையை வெறும் தரிசனம் செய்தாலே, பிரம்மஹத்த்யா பாவம்கூட உடலிலிருந்து வெகுதூரம் அகன்று போகிறது—இதுவே நிச்சயம், வேறில்லை।

Verse 48

मोक्षलक्ष्मीविलासस्य कलशो यैर्निरीक्षतः । निधानकलशास्तांस्तु न मुंचंति पदेपदे

மோட்சமும் லக்ஷ்மியும் விளையாடும் மாளிகையின் கலசச் சிகரத்தை நோக்கி தரிசிப்பவர்களை, செல்வநிதிக் கலசங்களான வளங்கள் அடியடியாக ஒருபோதும் கைவிடாது।

Verse 49

दूरतोपि पताकापि मम प्रासादमूर्धगा । नेत्रातिथी कृता यैस्तु नित्यं तेऽतिथयो मम

தூரத்திலிருந்தும் என் மாளிகைச் சிகரத்தில் உள்ள கொடியை கண்களின் விருந்தினனாகக் கருதுவோர், அவர்கள் நித்தமும் என் விருந்தினரே ஆவர்।

Verse 50

भूमिं भित्त्वा स्वयं जातस्तत्प्रासादमिषेण हि । आनंदाख्यस्य कंदस्य कोप्येष परमोंकुरः

இது பூமியைப் பிளந்து தானே எழுந்தது—அந்த மாளிகை என்ற காரணத்தால்; ‘ஆனந்தம்’ எனும் கிழங்கின் பரம முளை போல இது விளங்குகிறது।

Verse 51

ब्रह्मादिस्थावरांतानि यत्र रूपण्यनेकशः । मामेवोपासते नित्यं चित्रं चित्रगतान्यपि

எங்கே பிரம்மா முதலியவர்களிலிருந்து நிலைபெற்ற உயிர்கள் வரை பல வடிவங்கள் நித்தமும் என்னையே வழிபடுகின்றனவோ; வியப்பாக, அங்கே ஓவியங்களுக்குள் உள்ள உருவங்களும் என்னையே அர்ச்சிக்கின்றன।

Verse 52

ससौधो मेखिले लोके स्थानं परमनिर्वृतेः । रतिशाला स मे रम्या स मे विश्वासभूमिका

இந்த சூழ்ந்த உலகில் அந்த மாளிகை என் பரம நிர்வ்ருதி-ஆனந்தத்தின் இருப்பிடம்; அந்த இனிய மண்டபமே என் ரதி-மாளிகை, அதுவே பக்தர்க்கு நான் அளிக்கும் நெருங்கிய உறுதியின் அடித்தளம்।

Verse 53

मम सर्वगतस्यापि प्रासादोयं परास्पदम् । परं ब्रह्म यदाम्नातं परमोपनिषद्गिरा । अमूर्तं तदहं मूर्तो भूयां भक्तकृपावशात्

நான் எங்கும் நிறைந்தவனாயினும், இந்தப் பிராசாதமே என் பரம ஆசனம். உபநிஷத்துகளின் உன்னத வாக்குகள் உரைத்த பரப்ரஹ்மம் நானே; அமூர்த்தனாயினும் பக்தர்களின் கருணையால் நான் மூர்த்தியாகிறேன்.

Verse 54

नैःश्रेयस्याः श्रियो धाम तद्याम्यां मंडपोस्ति मे । तत्राहं सततं तिष्ठे तत्सदोमंडपं मम

தெற்கு திசையில் எனக்கொரு மண்டபம் உள்ளது; அது நைஃஶ்ரேயஸின் திருச்செல்வத்தின் தாமம். அங்கே நான் எப்போதும் தங்குகிறேன்; அதுவே என் சபா-மண்டபம்.

Verse 55

निमेषार्धप्रमाणं च कालं तिष्ठति निश्चलः । तत्र यस्तेन वै योगः समभ्यस्तः समाः शतम्

அங்கே அரை நிமேஷ அளவுக்குக் கூட அசையாமல் நிற்பவன்—அதனால் மட்டும் அங்கே செய்த யோகப் பயிற்சி, வேறு இடத்தில் நூறு ஆண்டுகள் செய்ததற்குச் சமமாகும்.

Verse 56

निर्वाणमंडपं नाम तत्स्थानं जगतीतले । तत्रर्चं संजपन्नेकां लभेत्सर्वश्रुतेः फलम्

பூமியில் அந்த இடம் ‘நிர்வாண மண்டபம்’ எனப் பெயர் பெற்றது. அங்கே அர்ச்சாமூர்த்தியின் முன்னிலையில் ஒரே மந்திரத்தை ஜபித்தாலே எல்லா ஸ்ருதியின் பலனும் கிடைக்கும்.

Verse 57

प्राणायामं तु यः कुर्यादप्येकं मुक्तिमंडपे । तेनाष्टांगः समभ्यस्तो योगोऽन्यत्रायुतं समाः

‘முக்தி மண்டபம்’ இல் ஒரே ஒரு பிராணாயாமம் செய்தாலும், அதனால் அஷ்டாங்க யோகப் பயிற்சி வேறு இடத்தில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் செய்ததற்குச் சமம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 58

निर्वाणमंडपे यस्तु जपेदेकं षडक्षरम् । कोटिरुद्रेण जप्तेन यत्फलं तस्य तद्भवेत्

நிர்வாண மண்டபத்தில் யார் ஷடாக்ஷர மந்திரத்தை ஒருமுறையாவது ஜபிக்கிறாரோ, அவருக்கு கோடிருத்ர ஜபத்தின் பலனே கிடைக்கும்.

Verse 59

शुचिर्गंगांभसि स्नातो यो जपेच्छतरुद्रियम् । निर्वाणमंडपे ज्ञेयः स रुद्रो द्विजवेषभृत्

கங்கை நீரில் நீராடி தூய்மையுடன் ஷதருத்ரீயத்தை ஜபிப்பவனை, நிர்வாண மண்டபத்தில் இருபிறப்பர் வேடம் தரித்த ருத்ரனே என்று அறிக.

Verse 60

ब्रह्मयज्ञसकृत्कृत्वा मम दक्षिणमंडपे । ब्रह्मलोकमवाप्याथ परं ब्रह्माधिगच्छति

என் தெற்கு மண்டபத்தில் ஒருமுறை பிரஹ்மயஜ்ஞம் செய்தால், பிரஹ்மலோகத்தை அடைந்து பின்னர் பரம்பிரஹ்மத்தை உணர்கிறான்.

Verse 61

धर्मशास्त्रं पुराणानि सेतिहासानि तत्र यः । पठेन्निरभिलाषुः सन्स वसेन्मम वेश्मनि

அங்கே ஆசையற்றவனாய் தர்மசாஸ்திரம், புராணங்கள், இதிஹாசங்களைப் படிப்பவன் என் இல்லத்திலேயே வாசம் செய்கிறான்.

Verse 62

तिष्ठेदिंद्रियचापल्यं यो निवार्य क्षणं कृती । निर्वाणमंडपेन्यत्र तेन तप्तं महत्तपः

நிர்வாண மண்டபத்தில் திறமையுள்ளவன் ஒரு கணமாவது புலன்களின் சஞ்சலத்தை அடக்கி நிலைத்திருந்தால், அவனால் மகத்தான தவம் செய்யப்பட்டது எனப்படும்.

Verse 63

वायुभक्षणतोन्यत्र यत्पुण्यं शरदां शतम् । तत्पुण्यं घटिकार्धेन मौनं दक्षिणमंडपे

வேறிடத்தில் வாயுபக்ஷணம் (மிகக் கடுமையான நோன்பு) செய்து நூறு சரத்காலங்களில் பெறும் புண்ணியம், தெற்கு மண்டபத்தில் அரை கடிகை மௌனம் காத்தாலே அதே புண்ணியம் கிடைக்கும்।

Verse 64

मितं कृष्णलकेनापि योदद्यान्मुक्तिमंडपे । स्वर्णं सौवर्णयानेन स तु संचरते दिवि

முக்தி மண்டபத்தில் அளந்து ஒரு கிருஷ்ணலக அளவுக்கேனும் பொன் தானம் செய்தால், அவன் பொன்னான யானத்தில் ஏறி விண்ணுலகில் உலாவுவான்।

Verse 65

तत्रैकं जागरं कुर्याद्यस्मिन्कस्मिन्दिनेपि यः । उपोषितोर्चयेल्लिंगं स सर्वव्रतपुण्यभाक्

அங்கே யார் எந்த நாளிலும் ஒரு இரவு விழித்திருந்து, நோன்பிருந்து லிங்கத்தை வழிபடுகிறாரோ, அவர் எல்லா விரதங்களின் புண்ணியத்திலும் பங்குடையவர் ஆவார்।

Verse 66

तत्र दत्त्वा महादानं तत्र कृत्वा महाव्रतम् । तत्राधीत्याखिलं वेदं च्यवते न नरो दिवः

அங்கே மகாதானம் செய்து, அங்கே மகாவிரதம் மேற்கொண்டு, அங்கேயே முழு வேதத்தையும் கற்று—அத்தகைய மனிதன் விண்ணுலகிலிருந்து வீழ்வதில்லை।

Verse 67

प्रयाणं कुर्वते यस्य प्राणा मे मुक्तिमंडपे । समामनुप्रविष्टोत्र तिष्ठेद्यावदहं खलु

யாருடைய உயிர்மூச்சுகள் என் முக்தி மண்டபத்தில் பிரயாணம் செய்கின்றனவோ, அவர்களுடன் நானே அங்கே உடன் நுழைந்து, நான் விரும்பும் வரையில் அங்கேயே தங்குவேன்।

Verse 68

जलक्रीडां सदा कुर्यां ज्ञानवाप्यां सहोमया । यदंबुपानमात्रेण ज्ञानं जायेत निमर्लम्

நான் உமையுடன் சேர்ந்து ஞானவாபியில் எப்போதும் நீர்விளையாடல் செய்கிறேன். அந்த நீரை மட்டும் அருந்தினாலே மாசற்ற ஞானம் பிறக்கிறது.

Verse 69

तज्जलक्रीडनस्थानं मम प्रीतिकरं महत् । अमुष्मिन्राजसदने जाड्यहृज्जलपूरितम्

அதே நீர்விளையாட்டு இடமே எனக்கு மிகுந்த பிரியமானது. அந்த அரசமாளிகையில் இதயத்தின் மந்தத்தை அகற்றும் நீர் நிரம்பியுள்ளது.

Verse 70

तत्प्रासादपुरोभागे मम शृंगारमंडपः श्री । पीठं तद्धि विज्ञेयं निःश्रीकश्रीसमर्पणम्

அந்த மாளிகையின் முன்புறத்தில் என் திருநிறைவு கொண்ட ஸ்ரீ-சிருங்கார மண்டபம் உள்ளது. அது புனித பீடம்; செல்வமற்றவர்க்கும் செல்வத்தை அருளும்.

Verse 71

मदर्थं तत्र यो दद्याद्दुकूलानि शुचीन्यहो । माल्यानि सुविचित्राणि यक्षकर्दमवंति च

அங்கு என் பொருட்டு தூய ஆடைகளை அர்ப்பணிப்பவன், மேலும் அழகிய பலவகை மாலைகளையும், யட்சர்க்கு உரிய மணமுள்ள பூச்சையும் செலுத்துவான்.

Verse 72

नाना नेपथ्यवस्तूनि पूजोपकरणाऽन्यपि । स श्रियालंकृतस्तिष्ठेद्यत्र कुत्रापि सत्तमः

பலவகை அலங்காரப் பொருட்களையும் பிற பூஜை உபகரணங்களையும் அர்ப்பணித்தால், அந்த சத்தமன் எங்கு இருந்தாலும் செல்வத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாக நிலைப்பான்.

Verse 73

निर्वाणलक्ष्मीर्वृणुते तं निर्वाणपदाप्तये । यत्र कुत्रापि निधनं प्राप्नुयादपि स ध्रुवम्

நிர்வாண-லக்ஷ்மி, மோட்சப் பதத்தை அடைய அந்த பக்தனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள். அவன் எங்கேயாயினும் மரணத்தை அடைந்தாலும், அவனுக்கு விடுதலை தரும் நிலை நிச்சயமாக உறுதியாகும்.

Verse 74

मोक्षलक्ष्मीविलासाख्य प्रासादस्योत्तरे मम । ऐश्वर्यमडपं रम्यं तत्रैश्वर्यं ददाम्यहम्

என் ‘மோக்ஷ-லக்ஷ்மீ-விலாஸ’ எனப்படும் அரண்மனையின் வடக்கில் அழகிய ‘ஐஸ்வர்ய-மண்டபம்’ உள்ளது. அங்கே நான் பக்தர்களுக்கு ஐஸ்வர்யம்—செல்வமும் ஆட்சிச் சக்தியும்—அருள்கிறேன்.

Verse 75

मत्प्रासादैंद्रदिग्भागे ज्ञानमंडपमस्ति यत् । ज्ञानं दिशामि सततं तत्र मां ध्यायतां सताम्

என் அரண்மனையின் கிழக்குப் பகுதியில் ‘ஞான-மண்டபம்’ உள்ளது. அங்கே என்னைத் தியானிக்கும் சத்புருஷர்களுக்கு நான் இடையறாது ஞானத்தை அருள்கிறேன்.

Verse 76

भवानि राजसदने ममास्ति हि महानसम् । यत्तत्रोपहृतं पुण्यं निर्विशामि मुदैव तत्

ஓ பவானி, அரச மாளிகையில் என் பெரிய சமையலறை நிச்சயமாக உள்ளது. அங்கே கொண்டு வரப்படும் புனித நைவேத்யத்தை நான் மகிழ்ச்சியுடன் உண்டு ஏற்கிறேன்.

Verse 77

विशालाक्ष्या महासौधे मम विश्रामभूमिका । तत्र संसृतिखिन्नानां विश्रामं श्राणयाम्यहम्

விசாலாக்ஷியின் மாபெரும் அரண்மனையில் என் ஓய்விடம் உள்ளது. அங்கே சம்சாரச் சுழற்சியால் களைத்தவர்களுக்கு நான் இளைப்பாறுதலை அருள்கிறேன்.

Verse 78

नियमस्नानतीर्थं च चक्रपुष्करिणी मम । तत्र स्नानवतां पुंसां तन्नैर्मल्यं दिशाम्यहम्

இது என் நியமஸ்நானத் தீர்த்தம்—சக்கரபுஷ்கரிணி. அங்கே நீராடுவோர்க்கு நான் தானே மாசிலா நிர்மலப் புனிதத்தைக் அருள்கிறேன்.

Verse 79

यदाहुः परमं तत्त्वं यदाहुर्ब्रह्मसत्तमम् । स्वसंवेद्यं यदाहुश्च तत्तत्रांते दिशाम्यहम्

அவர்கள் பரமத் தத்துவம் எனவும், உத்தமப் பிரம்மம் எனவும், சுயசம்வேத்யம்—தானே தன்னை அறியும்—எனவும் கூறும் அதையே, அங்கே அதன் பரம முடிவில் நான் வெளிப்படுத்துகிறேன்.

Verse 80

यदाहुस्तारकं ज्ञानं यदाहुरतिनिर्मलम् । स्वात्मारामं यदाहुश्च तत्तत्रांते दिशाम्यहम्

அவர்கள் ‘தாரக’ ஞானம் எனவும், மிக நிர்மலம் எனவும், சுவாத்மாராமம்—ஆத்மாவில் மட்டுமே இன்புறுவது—எனவும் கூறும் அதையே, அங்கே அதன் பரம முடிவில் நான் வெளிப்படுத்துகிறேன்.

Verse 81

जगन्मंगलभूर्यात्र परमा मणिकर्णिका । विपाशयामि तत्राहं कर्मभिः पाशितान्पशून्

உலகிற்கு மங்களம் தரும் பரம யாத்திரைத் தீர்த்தம்—இந்த மணிகர்ணிகை. அங்கே கர்மப் பாசங்களால் கட்டுண்ட உயிர்களை நான் அவிழ்த்து விடுதலை அளிக்கிறேன்.

Verse 82

निर्वाणश्राणने यत्र पात्रापात्रं न चिंतये । आनंदकानने तन्मे दानस्थानं दिवानिशम्

‘நிர்வாண-ஸ்ராணன’ எனும் இடத்தில், அங்கே நான் பாத்திரம்-அபாத்திரம் என எண்ணுவதில்லை; அந்த ஆனந்தகானனத்தில் என் தானஸ்தலம் பகலும் இரவும் நிலைத்துள்ளது.

Verse 83

भवांबुधौ महागाधे प्राणिनः परिमज्जतः । भूत्वैव कर्णधारोंते यत्र संतारयाम्यहम्

இந்த ஆழமும் அளவிடமுடியாததும் ஆன பவஸாகரத்தில் உயிர்கள் மூழ்கும்போது, இறுதி வேளையில் நான் அவர்களின் கப்பல்-நாயகனாய் இருந்து அவர்களை அக்கரை சேர்த்துவிடுகிறேன்.

Verse 84

सौभाग्यभाग्यभूर्या वै विख्याता मणिकर्णिका । ददामि तस्यां सर्वस्वमग्रजायांत्यजाय वा

நல்லதிர்ஷ்டமும் விதியும் நிறைந்த பெருநிலமாகப் புகழ்பெற்ற மணிகர்ணிகையில், நான் அனைத்தையும் அருள்கிறேன்—முதன்மையானவர்க்கும், தள்ளப்பட்டவர்க்கும் கூட.

Verse 85

महासमाधिसंपन्नैर्वेदांतार्थ निषेविभिः । दुष्प्रापोन्यत्र यो मोक्षः शोच्यैरपि स लभ्यते

வேறிடங்களில் மகாசமாதி பெற்றும் வேதாந்தார்த்தத்தில் நிலைத்தும் இருப்போர்க்கும் அரிதான மோக்ஷம், இங்கே துயருற்றும் வீழ்ந்தவர்களுக்கும் கூட கிடைக்கிறது.

Verse 86

दीक्षितो वा दिवाकीर्तिः पंडितो वाप्यपंडितः । तुल्यो मे मोक्षदीक्षायां संप्राप्य मणिकर्णिकाम्

தீட்சை பெற்றவராக இருந்தாலும், பகலொளிபோல் புகழ்பெற்றவராக இருந்தாலும், பண்டிதனாக இருந்தாலும் அப்பண்டிதனாக இருந்தாலும்—மணிகர்ணிகையை அடைந்தவுடன் என் மோக்ஷ-தீட்சையில் அனைவரும் சமமே.

Verse 87

यत्त्यागेन्यत्र कृपणस्तत्प्राप्य मणिकर्णिकाम् । ददामि जंतुमात्राय सर्वस्वं चिरसंचितम्

கஞ்சன் வேறிடங்களில் பெருந்தியாகத்தாலே மட்டுமே விடுவிப்பதை, மணிகர்ணிகையை அடைந்தவுடன் நான் ஒவ்வொரு உயிருக்கும் நீண்டகாலம் சேர்த்த அனைத்தையும் அருள்கிறேன்.

Verse 88

यदि दैवादिह प्राप्तस्त्रिसंयोगोऽतिदुर्घटः । अविचारं तदा देयं सर्वस्वं चिरसंचितम्

தெய்வ அருளால் இங்கு மிக அரிதான ‘மூன்று சேர்க்கை’ கிடைத்தால், தயக்கமின்றி நீண்ட காலம் சேர்த்த முழுச் செல்வத்தையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 89

शरीरमथ संपत्तिरथ सा मणिकर्णिका । त्रिसंयोगोयमप्राप्यो देवैरिंद्रादिकैरपि

மனித உடல், பொருள் செல்வம், மேலும் அந்த மணிகர்ணிகா—இந்த ‘மூன்று சேர்க்கை’ இந்திரன் முதலான தேவர்களுக்கும் கிடைக்காதது.

Verse 90

पुनः पुनर्विचार्येति जंतुमात्रेभ्य एव च । निर्वाणलक्ष्मीं यच्छामि सदोपमणिकर्णिकम्

ஆகவே மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து—அனைத்து உயிர்களுக்கும்—நான் நிர்வாண-லட்சுமியை அருளுகிறேன்; ஏனெனில் மணிகர்ணிகா எப்போதும் பரமம்.

Verse 91

मुक्तिदा न मही सा मे वाराणस्यां महीयसी । तन्मही रजसा साम्यं त्रिलोक्यपि न चोद्वहेत्

வாரணாசியில் எனது அந்த நிலம் வெறும் ‘மண்’ அல்ல; அது முக்தி அளிக்கும் மகிமைமிக்கது. அதன் தூளுக்கு ஒப்பை மூன்று உலகங்களும் எட்ட முடியாது.

Verse 92

परं लिंगार्चनस्थानमविमुक्तेश्वरेश्वरम् । तत्र पूजां सकृत्कृत्वा कृतकृत्यो नरो भवेत्

அவிமுக்தேஸ்வரர் லிங்காராதனைக்கு உன்னதத் தலம். அங்கே ஒருமுறை பூஜை செய்தாலே மனிதன் கೃತகൃത்யன் ஆகிறான்.

Verse 93

सायं पाशुपतीं संध्यां कुर्यां पशुपतीश्वरे । विभूतिधारणात्तत्र पशुपाशैर्न बध्यते

மாலையில் பசுபதீஸ்வரனிடத்தில் பாசுபதீ சந்தியையை ஆற்ற வேண்டும். அங்கு விபூதி தரித்தால் உயிர்களைப் பிணைக்கும் பசுபாசப் பந்தத்தில் அகப்படார்.

Verse 94

प्रातःसध्याकरोम्येव सदोंकारनिकेतने । तत्रैकापि कृता संध्या सर्वपातककृंतनी

காலையில் நான் எப்போதும் ஓங்கார நிகேதனத்தில் சந்தியையை ஆற்றுகிறேன். அங்கு ஒருமுறை செய்த சந்தியையும் எல்லாப் பாவங்களையும் வெட்டித் தள்ளும்.

Verse 96

रत्नेश्वरोर्चितो दद्यान्महारत्नानि भक्तितः । रत्नैः समर्च्य तल्लिंगं स्त्रीरत्नादि लभेन्नरः

ரத்னேஸ்வரனை வழிபடும் போது பக்தியுடன் மாபெரும் ரத்தினங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அந்த லிங்கத்தை ரத்தினங்களால் சமர்ச்சித்தால் மனிதன் சிறந்த மனைவி-ரத்தினம் முதலிய அரிய வரங்களைப் பெறுவான்.

Verse 97

विष्टपत्रितयांतःस्थोप्यहं लिंगे त्रिविष्टपे । तिष्ठामि सततं भक्तमनोरथसमृद्धये

மூவுலகங்களுக்குள் இருப்பினும், பக்தரின் உள்ளக் கோரிக்கைகள் முழுமையாக மலர்வதற்காக நான் இந்த லிங்கத்தில் எப்போதும் தங்கியிருக்கிறேன்.

Verse 98

विरजस्कं महापीठं तत्र संसेव्य मानवः । विरजा जायते नूनं चतुर्नद कृतोदकः

‘விரஜஸ்க’ எனப்படும் அந்த மஹாபீடத்தைச் சேவித்தால் மனிதன் நிச்சயமாக மாசற்றவனாகிறான். அங்கு நான்கு நதிகளின் நீரால் உதகக்ரியையைச் செய்தவன் உண்மையிலே தூய்மையடைகிறான்.

Verse 99

वसामि कृत्तिवासेहं सदा प्रति चतुर्दशि । अत्र जागरणं कृत्वा चतुर्दश्यां न गर्भभाक्

நான் இங்கே க்ருத்திவாசத்தில் ஒவ்வொரு சதுர்தசியிலும் எப்போதும் வாசம் செய்கிறேன். அந்தச் சதுர்தசியில் இங்கே ஜாகரணம் செய்தவன் மீண்டும் கருவில் பிறவியடையான்.

Verse 100

पितृप्रीतिप्रदं पीठं वृषभध्वजसंज्ञकम् । पितृतर्पणकृत्तत्र पितॄंस्तारयति क्षणात्

இந்தப் புனித பீடம் ‘விருஷபத்வஜ’ எனப் பெயர்பெற்றது; இது பித்ருக்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும். அங்கே பித்ருத் தர்ப்பணம் செய்பவன் கணநேரத்தில் முன்னோர்களை உய்விக்கிறான்.

Verse 110

ममानुग्रहतः कीरानेतान्पश्य रवेः सुत । दिव्यविमानमारुह्य गंतारो मत्पुरं महत्

சூரியபுத்திரனே! என் அருளால் இத்தோட்டைகளைப் பார். இவை தெய்வ விமானத்தில் ஏறி என் மகத்தான தாமத்திற்குச் செல்லும்.

Verse 113

आरुह्यते न यानेन दिव्यरूपवराः खगाः । कैलासमभिसंजग्मुर्धर्ममापृच्छ्यतेऽमलाः

அந்தப் பறவைகள் சிறந்த தெய்வ வடிவம் பெற்று தூய்மையடைந்தன; எந்த வாகனமும் ஏற வேண்டியதில்லை. தர்மத்தை வினவ கைலாசத்திற்குச் சென்றன.