Adhyaya 28

Verse 1

पार्वत्युवाच । आनंदकानने शंभो यल्लिंगं पुण्यवर्धनम् । यन्नामस्मरणादेव महापातकसंक्षयः

பார்வதி கூறினாள்—ஓ ஶம்போ! ஆனந்தகானனத்தில் புண்ணியத்தை வளர்க்கும் அந்த லிங்கம் எது? அதன் நாமஸ்மரணமாத்திரத்தாலே மகாபாதகங்கள் நாசமாவதா?

Verse 2

यत्सेव्यं साधकैर्नित्यं यत्र प्रीतिरनुत्तमा । यत्र दत्तं हुतं जप्तं ध्यातं भवति चाक्षयम्

சாதகர்கள் நாள்தோறும் சேவிக்க வேண்டியது எது? எங்கு ப்ரீதி உத்தமமாய் விளங்குகிறதோ, அங்கு தானம், ஹோமம், ஜபம், தியானம்—எல்லாம் அக்ஷயமாவதோ—அது எது?

Verse 3

यस्य संस्मरणादेव यल्लिंगस्य विलोकनात् । यल्लिंगप्रणतेश्चापि यस्य संस्पर्शनादपि

அந்த லிங்கத்தை நினைவு கூர்வதாலே, தரிசிப்பதாலே, வணங்குவதாலே, மேலும் தொடுவதாலே கூட (உயர்ந்த நன்மை பெறப்படுகிறது)।

Verse 4

पंचामृतादि स्नपनपूर्वाद्यस्यार्चनादपि । तल्लिंगं कथयेशान भवेच्छ्रेयः परंपरा

பஞ்சாமிருதம் முதலியவற்றால் அபிஷேகம் செய்து தொடங்கும் விதிப்பூர்வ ஆராதனையாலும்கூட—ஓ ஈசானா! அந்த லிங்கத்தைச் சொல்லுங்கள்; அதனால் நன்மை இடையறாத பரம்பரையாக விளையும்।

Verse 6

देवदेव उवाच । उमे भवत्या यत्पृष्टं भवबंधविमोक्षकृत् । ततोऽहं कथयिष्यामि लिंगं स्थिरमना भव

தேவதேவன் கூறினான்—உமே! நீ கேட்டது பவபந்தத்திலிருந்து விடுதலை அளிப்பது. ஆகவே அந்த லிங்கத்தை நான் உரைக்கிறேன்; மனத்தை நிலைபெறச் செய்து அமைதியாய் இரு.

Verse 7

आनंदकानने चात्र रहस्यं परमं मम । न मया कस्यचित्ख्यातं न प्रष्टुं वेत्ति कश्चन

இங்கே இந்த ஆனந்தகானனத்தில் என் பரம ரகசியம் உள்ளது. அதை நான் யாரிடமும் வெளிப்படுத்தவில்லை; அதை கேட்கவும் யாருக்கும் அறிவில்லை.

Verse 8

संति लिंगान्यनेकानि ममानंदवने प्रिये । परं त्वया यथा पृष्टं यथावत्तद्ब्रवीमि ते

பிரியமே! என் ஆனந்தவனத்தில் பல லிங்கங்கள் உள்ளன; ஆனால் நீ கேட்டபடியே, அந்த விஷயத்தை நான் உனக்கு துல்லியமாக உரைக்கிறேன்.

Verse 9

स्कंद उवाच । इति देवीसमुदितं समाकर्ण्य वटोद्भव । सर्वज्ञेन यदाख्यातं तदाख्यास्यामि ते शृणु

ஸ்கந்தன் கூறினான்—வட்டோத்பவா! தேவியின் இவ்வுரையை கேட்டபின், அனைத்தையும் அறிந்தவர் உரைத்ததை நான் உனக்கு எடுத்துரைக்கிறேன்; கேள்.

Verse 10

ममापि येन त्रिपुरं समरे जयकांक्षिणः । जयाशा पूरिता स्तुत्या बहुमोदकदानतः

அதனால்—திரிபுரத்துடன் போரில் வெற்றியை நாடிய எனக்கும்கூட—ஸ்துதி செய்து பல மோதாகங்களை அர்ப்பணித்ததால் வெற்றியின் நம்பிக்கை நிறைவேறியது.

Verse 11

यत्रास्ति तीर्थमघहृत्पितृप्रीतिविवर्धनम् । यत्स्नानाद्वृत्रहा वृत्रवधपापाद्विमुक्तवान्

எங்கே பாவத்தை அகற்றும் தீர்த்தம் இருந்து பித்ருக்களின் திருப்தியை வளர்க்கிறதோ; அங்கே நீராடியதால் வ்ருத்ரஹா இந்திரன் வ்ருத்ரவதப் பாவத்திலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 12

धर्माधिकरणं यत्र धर्मराजोप्यवाप्तवान् । सुदुष्करं तपस्तप्त्वा परमेण समाधिना

எங்கே பரம சமாதியில் மிகக் கடினமான தவத்தைத் தவமிருந்து தர்மராஜனும் தர்மாதிகரணத்தின் ஆசனத்தை அடைந்தானோ.

Verse 13

पक्षिणोपि हि यत्रापुर्ज्ञानं संसारमोचनम् । रम्यो हिरण्मयो यत्र बभूव बहुपाद्द्रुमः

எங்கே பறவைகளும் சம்சாரத்தை விடுவிக்கும் ஞானத்தை அடைந்தனவோ; மேலும் எங்கே பல கிளைகளுடன் அழகிய பொன்னிற மரம் தோன்றினதோ.

Verse 14

यल्लिंगदर्शनादेव दुर्दमो नाम पार्थिवः । उद्वेजकोपि लोकानां क्षणाद्धर्ममतिस्त्वभूत्

அந்த லிங்கத்தை மட்டும் தரிசித்ததாலேயே, மக்களுக்கு அச்சமூட்டிய துர்தமன் என்னும் அரசன், கணநேரத்தில் தர்மநிலையுடைய மனம் கொண்டவனானான்.

Verse 15

तस्य लिंगस्य माहात्म्यमाविर्भावं च सुंदरि । निशामयाभिधास्यामि महापातक नाशनम्

அழகியவளே, கேள்; அந்த லிங்கத்தின் மகிமையையும் அதன் அவிர்பாவத்தையும் நான் உரைப்பேன்—அது மகாபாதகங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 16

धर्मपीठं तदुद्दिष्टमत्रानंदवने मम । तत्पीठदर्शनादेव नरः पापैः प्रमुच्यते

என் ஆனந்தவனமான காசியில் இத்தர்மபீடம் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பீடத்தைத் தரிசித்த மாத்திரத்திலே மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 17

पुरा विवस्वतः पुत्रो यमः परमसंयमी । तपस्तताप विपुलं विशालाक्षि तवाग्रतः

முன்னொரு காலத்தில் விவஸ்வானின் புதல்வன் யமன், மிகுந்த தன்னடக்கமுடையவன்; ஓ விசாலாக்ஷி! உன் முன்னிலையில் பெருந்தவம் செய்தான்.

Verse 18

शिशिरे जलमध्यस्थो वर्षास्वभ्रावकाशकः । तपर्तौ पंचवह्निस्थः कदाचिदिति तप्तवान्

குளிர்காலத்தில் நீரின் நடுவே நின்றான்; மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் இருந்தான்; வெயில்காலத்தில் பஞ்சாக்னிகளின் நடுவே அமர்ந்து—இவ்வாறு இடையறாது தவம் செய்தான்.

Verse 19

पादाग्रांगुष्ठभूस्पर्शी बहुकालं स तस्थिवान् । एकपादस्थितः सोपि कदाचिद्बह्वनेहसम्

நீண்ட காலம் பூமியைப் பெருவிரலின் நுனி மட்டும் தொடுமாறு நின்றான். சில வேளைகளில் ஒரே காலில் நின்றும் பெருந்துன்பத்தைத் தாங்கினான்.

Verse 20

समीराभ्यवहर्तासीद्बहुदिष्टं सदिष्टवान् । पपौ स तु पिपासुः सन्कुशाग्रजलविप्रुषः

அவன் ‘வாயுவை உணவாகக் கொள்பவன்’ போல மிகச் சிறிதளவே ஒதுக்கப்பட்ட உணவை ஏற்றுக் கொண்டான். தாகமுற்றால் குசப்புல்லின் நுனியில் ஒட்டிய நீர்த்துளிகளையே அருந்தினான்.

Verse 21

दिव्यां चतुर्युगीमित्थं स निनाय तपश्चरन् । चतुर्गुणं दिदृक्षुर्मां परमेण समाधिना

இவ்வாறு தவம் செய்து அவர் தெய்வீக நான்கு யுகங்களைக் கடத்தினார்; பரம சமாதியால் என்னை நான்மடங்கு ரூபமாகக் காண விரும்பினார்।

Verse 22

ततोहं तस्य तपसा संतुष्टः स्थिरचेतसः । ययौ तस्मै वरान्दातुं शमनाय महात्मने

அப்போது அந்த நிலைத்த மனத்துடையவரின் தவத்தால் மகிழ்ந்து, மகாத்மா சமனன் (யமன்) அமைதியடைய அவனுக்கு வரங்கள் அளிக்க நான் சென்றேன்।

Verse 23

वटः कांचनशाखाख्यो यस्तपस्तापसंततिम् । दूरीचकार सुच्छायो बहुद्विजसमाश्रयः

‘காஞ்சனசாகை’ எனப் பெயர்பெற்ற ஆலமரம், குளிர்ந்த நிழலுடன் பல த்விஜர்களுக்கு அடைக்கலமாக இருந்து, தவசிகளின் தவத்தால் எழும் வெப்பத்தை அகற்றியது।

Verse 24

मंदमद मरुल्लोल पल्लवैः करपल्लवैः । योध्वगानध्वसंतप्तानाह्वये दिवतापहृत्

மெல்லிய மயக்கமூட்டும் காற்றில் அசையும் கைபோன்ற இளந்தளிர்களால் அந்த ஆலமரம், பாதை வெப்பத்தில் சோர்ந்த பயணிகளை அழைத்து, பகல் வெப்பமும் களைப்பும் நீக்குகிறது।

Verse 25

स्वानुरागैः सुरभिभिः स्वादुभिश्च पचेलिमैः । प्रीणयेदर्थिसार्थं यो वृत्तैर्निजफलैरलम्

தன் இயல்பான மணமிக்க, இனிய, நன்கு பழுத்த கனிகளால் அந்த மரம் வேண்டுவோரின் கூட்டத்தை முழுமையாக மகிழ்வித்து, தன் கனிகளாலேயே நிறைவாகத் திருப்தி அளிக்கிறது।

Verse 26

तदधस्तात्परं वीक्ष्य तमहं तपनांगजम् । स्थाणुनिश्चल वर्ष्माणं नासाग्रन्यस्तलोचनम्

மேலும் கீழே நோக்கி நான் தபனபுத்ரனை கண்டேன்—தூணைப் போல அசையாத உடல், மூக்கின் நுனியில் நிலைத்த பார்வை, யோகத் தவத்தில் உறுதியானவன்।

Verse 27

तपस्तेजोभिरुद्यद्भिः परितः परिधीकृतम् । भानुमंतमिवाकाशे सुनीले स्वेन तेजसा

தவத்திலிருந்து எழும் ஒளி அவனைச் சுற்றிலும் வளையமிட்டது—ஆழ்ந்த நீல வானில் தன் ஒளிவட்டத்தால் சூழப்பட்ட சூரியனைப் போல।

Verse 28

स्वाख्यांकितं महालिंगं प्रतिष्ठाप्यातिभक्तितः । स्वच्छ सूर्योपलमयतेजः पुंजैरिवार्चितम्

அதீத பக்தியுடன் தன் பெயர் பொறிக்கப்பட்ட மகாலிங்கத்தை நிறுவி, தூய சூரியோபலக் கற்சிற்றொளிக் குவியல்களால் போல அதனை அர்ச்சித்தான்।

Verse 29

साक्षीकृत्येव तल्लिंगं तप्यमानं महत्तपः । प्रत्यवोचं धर्मराजं वरं ब्रूहीति भास्करे

அந்த லிங்கத்தையே சாட்சியாகக் கொண்டு அவன் செய்த மகாதவத்தைப் பார்த்து நான் தர்மராஜனை நோக்கி—“பாஸ்கரபுத்ரா, வரம் கூறு” என்றேன்।

Verse 30

अलं तप्त्वा महाभाग प्रसन्नोस्मि शुभव्रत । निशम्य शमनश्चेति दृष्ट्वा मां प्रणनाम ह

“மகாபாகா, சுபவிரதா, தவம் போதும்; நான் மகிழ்ந்தேன்.” இதைக் கேட்ட சமனன் (யமன்) என்னைக் கண்டு வணங்கினான்।

Verse 31

चकार स्तवनं चापि परिहृष्टेंद्रियेश्वरः । निर्व्याजं स समाधिं च विसृज्य ब्रध्ननंदनः

இந்திரியங்களில் பேரானந்தம் நிறைந்த பிரத்‌നநந்தனன் (சூரியபுத்ரன்) ஸ்தோத்திரம் செய்தான்; தன் நிர்வ்யாஜமான, இடையறாத சமாதியை விட்டு தியானநிலையிலிருந்து எழுந்தான்।

Verse 32

धर्म उवाच । नमोनमः कारणकारणानां नमोनमः कारणवर्जिताय । नमोनमः कार्यमयाय तुभ्यं नमोनमः कार्यविभिन्नरूप

தர்மன் கூறினான்— காரணங்களின் காரணனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; காரணமற்ற பரத்தத்துவமே, உமக்கு நமஸ்காரம். விளைவுகளாகிய உலகமெங்கும் நிறைந்த உமக்கு நமஸ்காரம்; படைப்பின் பல்வேறு ரூபங்களாய் விளங்கும் உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 33

अरूपरूपाय समस्तरूपिणे पराणुरूपाय परापराय । अपारपाराय पराब्धिपार प्रदाय तुभ्यं शशिमौलये नमः

ரூபமற்றவனாய் இருந்தும் ரூபம் அருள்வோனே, எல்லா ரூபங்களையும் தாங்குவோனே; அணுவினும் நுண்ணியவனே, பரமும் அபரமும் கடந்தவனே— எல்லையற்றதின் அப்பாற்பட்ட கரையாய் நிற்பவனே, பரமப் பெருங்கடலைக் கடக்க அருள்வோனே, சந்திரமௌளி இறைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 34

अनीश्वरस्त्वं जगदीश्वरस्त्वं गुणात्मकस्त्वं गुणवर्जितस्त्वम् । कालात्परस्त्वं प्रकृतेः परस्त्वं कालाय कालात्प्रकृते नमस्ते

நீர் அநீஸ்வரன் (ஆட்சி-ஆதிக்கத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன்) என்றும், ஜகதீஸ்வரன் என்றும். நீர் குணமயனும், குணாதீதனும். நீர் காலத்திற்கும் அப்பால், பிரக்ருதியிற்கும் அப்பால்— காலத்திற்கும் காலனே, பிரக்ருதியைத் தாண்டிய இறைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 35

त्वमेव निर्वाणपद प्रदोसि त्वमेव निर्वाणमनंतशक्ते । त्वमात्मरूपः परमात्मरूपस्त्वमंतरात्मासि चराचरस्य

அனந்த சக்தியே! நிர்வாணப் பதத்தை அருள்வோன் நீயே; நிர்வாணமே நீயே. நீர் ஆத்மஸ்வரூபம், பரமாத்மஸ்வரூபம்; அசையும் அசையாத அனைத்திற்கும் உள்ளார்ந்த ஆத்மா நீயே।

Verse 36

त्वत्तो जगत्त्वं जगदेवसाक्षाज्जगत्त्वदीयं जगदेकबंधो । हर्ताविता त्वं प्रथमो विधाता विधातृविष्ण्वीश नमो नमस्ते

உம்மிடமிருந்தே உலகத்தின் உண்மைத் தன்மை எழுகிறது; நீரே வெளிப்படையான பிரபஞ்ச சாட்சி. இவ்வுலகம் முழுதும் உமதே, ஓ உலகின் ஒரே உறவினரே. நீரே முதல் விதாதா—அழிப்பவரும் காப்பவரும். பிரம்மா-விஷ்ணுவிற்கும் ஈசனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।

Verse 37

मृडस्त्वमेव श्रुतिवर्त्मगेषु त्वमेव भीमोऽश्रुतिवर्त्मगेषु । त्वं शंकरः सोमसुभक्तिभाजामुग्रोसि रुद्र त्वमभक्तिभाजाम्

வேதம் காட்டும் பாதையில் நடப்போர்க்கு நீரே ம்ருடன்—கருணைமிகு; வேதப் பாதையை விட்டு விலகுவோர்க்கு நீரே பீமன்—பயங்கரன். தூய பக்தியுடையோர்க்கு நீர் சங்கரன்; பக்தியற்றோர்க்கு, ஓ ருத்ரா, நீர் உக்ரன்.

Verse 38

त्वमेव शूली द्विषतां त्वमेव विनम्रचेतो वचसां शिवोसि । श्रीकंठ एकः स्वपदश्रितानां दुरात्मनां हालहलोग्रकंठः

விரோதிகளுக்கு எதிராக நீரே சூலதாரி; மனமும் சொல்லும் பணிவுடையோர்க்கு நீரே சிவன்—மங்களமே. உமது பாதங்களில் சரணடைந்தோர்க்கு நீரே ஒரே ஸ்ரீகண்டன்; தீய மனத்தோர்க்கோ நீர் ஹாலாஹல விஷத்தைத் தாங்கும் அச்சமூட்டும் உக்ரகண்டன்.

Verse 39

नमोस्तु ते शंकर शांतशंभो नमोस्तु ते चंद्रकलावतंस । नमोस्तु तुभ्यं फणिभूषणाय पिनाकपाणेंऽधकवैरिणे नमः

ஓ சங்கரா, அமைதியான சம்புவே, உமக்கு நமஸ்காரம். பிறைச்சந்திரம் அணிந்த சிரோமணியே, உமக்கு நமஸ்காரம். பாம்புகளை ஆபரணமாக அணிபவரே, உமக்கு நமஸ்காரம். பினாகத்தை ஏந்தியவரே, அந்தகனின் பகைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 40

स एव धन्यस्तव भक्तिभाग्यस्तवार्चको यः सुकृती स एव । तवस्तुतिं यः कुरुते सदैव स स्तूयते दुश्च्यवनादि देवैः

உமது பக்தி-பாக்கியம் பெற்றவனே உண்மையில் பாக்கியவன்; உம்மை அர்ச்சிப்பவனே சுக்ருதி உடையவன். எவன் எப்போதும் உமது ஸ்துதியை செய்கிறானோ, அவனைத் தேவர்கள் கூட—துஷ்ச்யவன முதலியோர்—புகழ்கிறார்கள்.

Verse 41

कस्त्वामिह स्तोतुमनंतशक्ते शक्नोति मादृग्लघुबुद्धिवैभवः । प्राचां न वाचामिहगोचरो यः स्तुतिस्त्वयीयं नतिरेव यावत्

ஓ அனந்த சக்தியே! இங்கு உம்மை உண்மையாகப் புகழ வல்லவர் யார்? என்னைப் போன்ற சிற்றறிவுடையவனுக்கு அந்த வல்லமை எங்கே? பழம்பெரும் முனிவர்களின் வாக்கிற்கும் எட்டாதவர் நீர்; ஆகவே என் இந்த ‘ஸ்துதி’ பக்திநமஸ்காரமட்டுமே.

Verse 42

स्कंद उवाच । उदीर्य सूर्यस्य सुतोतिभक्त्या नमः शिवायेति समुच्चरन्सः । इलामिलन्मौलिरतीव हृष्टः सहस्रकृत्वः प्रणनाम शंभुम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—அப்போது சூரியனின் புதல்வன் மிகுந்த பக்தியால் ‘நமః சிவாய’ என்று மீண்டும் மீண்டும் உச்சரித்தான். தலை மண்ணில் தாழ்ந்து, பேரானந்தத்துடன், ஶம்புவுக்கு ஆயிரமுறை வணங்கினான்.

Verse 43

ततः शिवस्तं तपसातिखिन्नं निवार्य ताभ्यः प्रणतिभ्य ईश्वरः । वरान्ददौ सप्ततुरंगसूनवे त्वं धर्मराजो भव नामतोपि

பின்னர் ஈசனாகிய சிவன், தவத்தால் மிகுந்த சோர்வுற்ற அவனைத் தடுத்து, அந்த வணக்கங்களால் மகிழ்ந்து, ஏழு குதிரையுடையவன் (சூரியன்) புதல்வனுக்கு வரம் அளித்தான்—“நீ தர்மராஜனாக ஆகு; பெயராலும் அதுவே ஆகுக.”

Verse 44

त्वमेव धर्माधिकृतौ समस्त शरीरिणां स्थावरजंगमानाम् । मया नियुक्तोद्य दिनादिकृत्यः प्रशाधि सर्वान्मम शासनेन

அசைவு இல்லாததும் அசைவதும் ஆகிய எல்லா உடலுடையோருக்கும் தர்ம அதிகாரம் உனக்கே உரியது. இன்று நாள் கணக்கிடுதல் முதலிய கடமைகளுக்கும் ஒழுக்க ஒழுங்கமைப்பிற்கும் உன்னை நான் நியமிக்கிறேன்; என் ஆணையின்படி அனைவரையும் ஆளுக.

Verse 45

त्वं दक्षिणायाश्च दिशोधिनाथस्त्वं कर्मसाक्षी भव सर्वजंतोः । त्वद्दर्शिताध्वान इतो व्रजंतु स्वकर्मयोग्यां गतिमुत्तमाधमाः

நீ தென் திசையின் அதிபதியாகவும், எல்லா உயிர்களின் கர்மங்களுக்கு சாட்சியாகவும் இரு. நீ காட்டும் வழியால் இங்கிருந்து உயிர்கள் புறப்பட்டு, தத்தம் கர்மத்திற்கேற்ற உயர்ந்ததோ தாழ்ந்ததோ ஆகிய கதியை அடைவாராக.

Verse 46

त्वया यदेतन्ममभक्तिभाजा लिंगं समाराधितमत्र धर्म । तद्दर्शनात्स्पर्शनतोऽर्चनाच्च सिद्धिर्भविष्यत्यचिरेण पुंसाम्

ஓ தர்மா! நீ இங்கு என்மீது பக்தியுடன் ஆராதித்த இந்த லிங்கம்—அதன் தரிசனம், ஸ்பரிசம், அர்ச்சனை ஆகியவற்றினாலேயே மனிதர்க்கு விரைவில் சித்தி உண்டாகும்।

Verse 47

धर्मेश्वरं यः सकृदेव मर्त्यो विलोकयिष्यत्यवदातबुद्धिः । स्नात्वा पुरस्तेऽत्र च धर्मतीर्थे न तस्य दूरे पुरुषार्थसिद्धिः

தூய புத்தியுடன் எந்த மனிதனும் தர்மேஸ்வரனை ஒருமுறையாவது தரிசித்து, உன் முன்னிலையில் இங்கு தர்மதீர்த்தத்தில் நீராடினால், அவனுக்கு புருஷார்த்த சித்தி தூரமல்ல।

Verse 48

कृत्वाप्यघानामिह यः सहस्रं धर्मेश्वरं पश्यति दैवयोगात् । सहेतनो जातु स नारकीं व्यथां कथां तदीयां दिविकुर्वतेमराः

இங்கு ஆயிரம் பாவங்கள் செய்திருந்தாலும், தெய்வயோகத்தால் தர்மேஸ்வரனை தரிசிப்பவன் உடலோடு நரக வேதனையை ஒருபோதும் அனுபவிக்கான்; விண்ணில் தேவர்கள் அந்த ஆண்டவனின் கதையையே விழாவெனக் கொண்டாடுவர்।

Verse 50

यो धर्मपीठं प्रतिलभ्य काश्यां स्वश्रेयसे नो यततेऽत्र मर्त्यः । कथं स धर्मत्वमिवातितेजाः करिष्यति स्वं कृतकृत्यमेव । त्वया यथाप्ता इह धर्मराज मनोरथास्ते गुरुभिस्तपोभिः । तथैव धर्मेश्वरभक्तिभाजां कामाः फलिष्यंति न संशयोत्र

காசியில் தர்மபீடத்தை அடைந்தும் தன் பரம நலனுக்காக இங்கு முயலாத மனிதன் எவ்வாறு கೃತகೃತ்யனாவான்—வெறும் பிரகாசத்தால் ‘தர்மத்துவம்’ அடைவதுபோலவா? ஓ தர்மராஜா! நீ இங்கு குருவினும் மேம்பட்ட மகாதபஸ்களால் உன் மனோரதங்களை அடைந்ததுபோல், தர்மேஸ்வர பக்தர்களின் விருப்பங்கள் ஐயமின்றி பலிக்கும்।

Verse 51

कृत्वाप्यघान्येव महांत्यपीह धर्मेश्वरार्चां सकृदेव कुर्वन् । कुतो बिभेति प्रियबंधुरेव तव त्वदीयार्चित लिंगभक्तः

இவ்வுலகில் பெரும் பாவங்கள் செய்திருந்தாலும், தர்மேஸ்வர அர்ச்சனையை ஒருமுறை செய்தவனுக்கு அச்சம் எதற்கு? உன்னால் ஆராதிக்கப்பட்ட லிங்கத்தின் பக்தனாகி, அவன் உனக்கு அன்புறவினனென ஆகிறான்।

Verse 52

पत्रेण पुष्पेण जलेन दूर्वया यो धर्मधर्मेश्वरमर्चयिष्यति । समर्चयिष्यंत्यमृतांधसस्तं मंदारमालाभिरतिप्रहृष्टाः

இலை, மலர், நீர், தூர்வா புல் இவற்றால் தர்ம-தர்மேஸ்வரனை வழிபடுவோனை, அமிர்த ஒளியால் விளங்கும் தேவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மந்தார மலர்மாலைகள் அணிவித்து போற்றுவர்।

Verse 53

त्वत्तो विभेष्यंति कृतैनसो ये भयं न तेषां भविता कदाचित् । धर्मेश्वरार्चा रचनां करिष्यतां हरिष्यतां बंधुतयामनस्ते

பாவம் செய்தோர் உம்மை அஞ்சுவர்; ஆனால் தர்மேஸ்வரன் அர்ச்சனையை அமைத்து வழிபடுவோருக்கு எந்நாளும் அச்சம் இல்லை. அவர்களின் வழிபாடு அச்சத்தை அகற்றும்; உமது மனம் அவர்களை உறவென அணுகுக।

Verse 54

यदत्र दास्यंति हि धर्मपीठे नरा द्युनद्यां कृतमज्जनाश्च । तदक्षयं भावि युगांतरेपि कृतप्रणामास्तव धर्मलिंगे

இங்கு தர்மபீடத்தில், தெய்வ நதியில் நீராடி மக்கள் அளிக்கும் தானம், வருங்கால யுகாந்தரத்திலும் அழியாததாக இருக்கும்; ஏனெனில் அவர்கள் உமது தர்மலிங்கத்திற்கு வணங்கியுள்ளனர்।

Verse 55

ये कार्तिके मासि सिताष्टमी तिथौ यात्रां करिष्यंति नरा उपोषिताः । रात्रौ च वै जागरणं महोत्सवैर्धर्मेश्वरे तेन पुनर्भवा भुवि

கார்த்திக மாதம் சுக்ல அஷ்டமி திதியில் நோன்பிருந்து யாத்திரை செய்து, தர்மேஸ்வரனில் மகோৎসவத்துடன் இரவு விழிப்பை மேற்கொள்வோர்—அந்த விரதப் பலனால் பூமியில் மீண்டும் பிறவியடையார்।

Verse 56

स्तुतिं च ये वै त्वदुदीरितामिमां नराः पठिष्यंति तवाग्रतः क्वचित् । निरेनसस्ते मम लोकगामिनः प्राप्स्यंति ते वैभवतः सखित्वम्

மேலும் எவர் எந்நேரமும் உமது முன்னிலையில், உம்மால் உரைக்கப்பட்ட இந்த ஸ்துதியை பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர்கள் பாவமற்றவர்களாய் என் லோகத்தை அடைந்து, உமது மகிமைமிகு பரிவாரத்தில் நட்புறவைப் பெறுவர்।

Verse 57

पुनर्वरं ब्रूहि यथेप्सितं ददे तेजोनिधेर्नंदन धर्मराज । अदेयमत्रास्ति न किंचिदेव ते विधेहि वागुद्यममात्रमेव

ஓ சூரியனின் மைந்தனே, தர்மராஜனே! மீண்டும் ஒரு வரத்தைக் கேள்; நீ விரும்பியதை நான் அளிக்கிறேன். உனக்கு அளிக்க முடியாதது இங்கு ஏதுமில்லை, உன் விருப்பத்தைச் சொல்லும் முயற்சியை மட்டும் செய்.

Verse 58

प्रसन्नमूर्तिं स विलोक्य शंकरं कारुण्यपूर्णं स्वमनोरथाभिदम् । आनंदसंदोहसरोनिमग्नो वक्तुं क्षणं नैव शशाक किंचित्

கருணை நிறைந்தவரும் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவருமான சங்கரரின் அந்தப் பிரசன்னமான வடிவத்தைக் கண்டு, அவர் (தர்மராஜர்) ஆனந்தக் கடலில் மூழ்கி, ஒரு கணம் எதுவும் பேச இயலாதவரானார்.

Verse 78

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे धर्मेशमहिमाख्यानं नामाष्टसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு எண்பத்தோராயிரம் ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராண சம்ஹிதையின் நான்காவது பிரிவான காசி காண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் 'தர்மேச மகிமை' என்னும் எழுபத்தெட்டாவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.