Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 42
स्कंद उवाच । उदीर्य सूर्यस्य सुतोतिभक्त्या नमः शिवायेति समुच्चरन्सः । इलामिलन्मौलिरतीव हृष्टः सहस्रकृत्वः प्रणनाम शंभुम्
skaṃda uvāca | udīrya sūryasya sutotibhaktyā namaḥ śivāyeti samuccaransaḥ | ilāmilanmauliratīva hṛṣṭaḥ sahasrakṛtvaḥ praṇanāma śaṃbhum
ஸ்கந்தன் கூறினான்—அப்போது சூரியனின் புதல்வன் மிகுந்த பக்தியால் ‘நமః சிவாய’ என்று மீண்டும் மீண்டும் உச்சரித்தான். தலை மண்ணில் தாழ்ந்து, பேரானந்தத்துடன், ஶம்புவுக்கு ஆயிரமுறை வணங்கினான்.
Skanda
Tirtha: Kāśī (Avimukta) Śiva-sannidhi
Type: temple
Scene: Skanda narrates as the Sun’s son performs ecstatic ‘Namaḥ Śivāya’ japa, repeatedly bowing until his crown touches the earth before Śambhu’s shrine.
FAQs
Intense devotion expressed through nāma-japa and repeated prostration becomes a direct means to Śiva’s grace.
The narrative sits within the Kāśīkhaṇḍa tradition (Kāśī/Vārāṇasī’s sacred landscape), though this verse spotlights mantra-japa rather than a site.
Japa of the pañcākṣarī mantra ‘Namaḥ Śivāya’ and repeated praṇāma (bowing/prostration).