Adhyaya 17

Verse 1

अगस्त्य उवाच । रत्नेश्वरसमुत्पतिं कथयस्व षडानन । रत्नभूतं महालिंगं यत्काश्यां परिवर्ण्यते

அகஸ்தியர் கூறினார்—ஏ ஷடானனே! ரத்னேஸ்வரத்தின் தோற்றத்தைச் சொல்வாயாக; காசியில் புகழப்படும் அந்த ரத்தினமய மகாலிங்கத்தை விளக்குவாயாக।

Verse 2

कोस्य लिंगस्य महिमा केनैतच्च प्रतिष्ठितम् । एतं विस्तरतो ब्रूहि गौरीहृदयनंदन

இந்த லிங்கத்தின் மகிமை என்ன? இதை யார் பிரதிஷ்டை செய்தார்? ஏ கௌரீ-ஹ்ருதயநந்தனே, இதை விரிவாகச் சொல்வாயாக।

Verse 3

स्कंद उवाच । रत्नेश्वरस्य माहात्म्यं कथयिष्यामि ते मुने । यथा च रत्नलिंगस्य प्रादुर्भावोऽभवद्भुवि

ஸ்கந்தர் கூறினார்—ஏ முனிவரே! ரத்னேஸ்வரத்தின் மஹாத்மியத்தை உமக்கு உரைப்பேன்; ரத்தினலிங்கம் பூமியில் எவ்வாறு வெளிப்பட்டதையும் சொல்வேன்।

Verse 4

श्रुतं नामापि लिंगस्य यस्य जन्मत्रयार्जितम् । वृजिनं नाशयेत्तस्य प्रादुर्भावं ब्रुवे मुने

இந்த லிங்கத்தின் பெயரை மட்டும் கேட்டாலே மூன்று பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் அழியும்; ஆகவே, ஏ முனிவரே, அதன் வெளிப்பாட்டை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 5

शैलराजेन रत्नानि यानि पुंजीकृतान्यहो । उत्तरे कालराजस्य तानि तस्य गिरेर्वृषात्

அஹோ! மலைராஜன் குவித்திருந்த ரத்தினங்கள், காலராஜனின் வடக்கில், அந்த மலையின் உயர்ந்த சரிவில் இருந்தன।

Verse 6

सर्वरत्नमयं लिंगं जातं तत्सुकृतात्मनः । शक्रचापसमच्छायं सर्वरत्नद्युतिप्रभम्

அந்த சுகிருதாத்மனின் புண்ணியப் பலனால் எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன லிங்கம் வெளிப்பட்டது. அது இந்திரவில்லினைப் போல ஒளிவீசி, அனைத்துரத்தினத் தீப்தியால் பிரகாசித்தது॥

Verse 7

तल्लिंगदर्शनादेव ज्ञानरत्नमवाप्यते । शैलेश्वरं समालोक्य शिवौ तत्र समागतौ

அந்த லிங்கத்தின் தரிசனமட்டுமே ‘ஞானரத்தினம்’ அளிக்கிறது. சைலேஸ்வரனை நோக்கி சிவனும் (பார்வதியும்) அங்கே ஒன்றாக வந்தனர்॥

Verse 8

यत्र रत्नमयं लिंगमाविर्भूतं स्वयं मुने । तस्य स्फुरत्प्रभाजालैस्ततमंबरमंडलम्

முனிவரே! எங்கு அந்த ரத்தினமய லிங்கம் தானே வெளிப்பட்டதோ, அங்கே அதன் மின்னும் ஒளிவலைகள் முழு ஆகாயமண்டலத்தையும் பரப்பின॥

Verse 9

तत्र दृष्ट्वा शुभं लिंगं सर्वरत्नसमुद्भवम् । भवान्यदृष्टपूर्वा हि परिपप्रच्छ शंकरम्

அங்கே எல்லா ரத்தினங்களிலிருந்தும் தோன்றிய அந்த மங்கள லிங்கத்தைப் பார்த்து—முன்பு ஒருபோதும் காணாததால்—பவானி சங்கரனை விரிவாகக் கேட்டாள்॥

Verse 10

देवदेव जगन्नाथ सर्वभक्ताभयप्रद । कुतस्त्यमेतल्लिंगं द्विसप्तपातालमूलवत्

தேவர்களின் தேவனே, ஜகந்நாதனே, எல்லாப் பக்தர்க்கும் அபயம் அருள்வோனே! இந்த லிங்கம் எங்கிருந்து வந்தது? இது பதினான்கு பாதாளங்கள்வரை வேரூன்றியதுபோல் தோன்றுகிறது॥

Verse 11

ज्वालाजटिलिताकाशं प्रभाभासित दिङ्मुखम् । किमाख्यं किं स्वरूपं च किं प्रभावं भवांतक

அதன் ஜ்வாலைகள் ஆகாயத்தையே சடிலமாக்கினதுபோல் தோன்றுகின்றன; அதன் பிரபை எல்லாத் திசைகளின் முகங்களையும் ஒளிரச் செய்கிறது. ஓ பவாந்தகா! அதன் பெயர் என்ன, அதன் உண்மைச் சொரூபம் என்ன, அதன் மகிமை என்ன?

Verse 12

यस्य संवीक्षणादेव मनोमेतीव हृष्टवत् । इहैव रमते नाथ कथयैतत्प्रसादतः

அதை மட்டும் நோக்கினாலே மனம் ஆனந்த மயக்கமடைந்ததுபோல் இங்கேயே திளைக்கிறது. ஓ நாதா! அருளால் இதைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 13

देवदेव उवाच । शृण्वपर्णे समाख्यामि यत्त्वया पृच्छि पार्वति । स्वरूपमेतल्लिंगस्य सर्वतेजोनिधेः परम्

தேவர்களின் தேவன் கூறினார்—ஓ அபர்ணா, கேள்; ஓ பார்வதி, நீ கேட்டதை நான் விளக்குகிறேன். இது இந்த லிங்கத்தின் பரமச் சொரூபம்; எல்லா தேஜஸ்ஸின் உச்ச நிதி.

Verse 14

तव पित्रा हिमवता गिरिराजेन भामिनि । त्वामुद्दिश्य महारत्नसंभारोत्राप्यनायि हि

ஓ பிரகாசமுடையவளே! உன் தந்தை ஹிமவான் எனும் மலைராஜன், உன்னை நோக்கி இங்கேயும் மாபெரும் ரத்தினச் சேமிப்பை கொண்டு வந்தான்.

Verse 15

अत्र तानि च रत्नानि राशीकृत्य हिमाद्रिणा । सुकृतोपार्जितान्येव ययौ स्वसदनं पुनः

ஹிமாத்ரி அந்த ரத்தினங்களை இங்கே குவியலாகச் சேர்த்தான்; அவை அனைத்தும் சேர்த்த புண்ணியத்தால் மட்டுமே கிடைத்தவை. பின்னர் அவன் மீண்டும் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 16

तवार्थं वाममार्थं वा श्रद्धया यत्समर्प्यते । काश्यां तस्य परीपाको भवेदीदृग्विधोऽनघे

அப்பாவியே! உன் பொருட்டாகவோ அல்லது எதிர்நோக்கத்தாலோ பக்தியுடன் எது அர்ப்பணிக்கப்படுகிறதோ, அது காசியில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டால் அதன் பலன் இவ்விதமே மிக உயர்வாகப் பரிபக்வமடையும்.

Verse 17

लिंगं रत्नेश्वराख्यं वै मत्स्वरूपं हि केवलम् । अस्य प्रभावो हि महान्वाराणस्यामुमे ध्रुवम्

‘ரத்னேஸ்வர’ எனப்படும் இந்த லிங்கம் நிச்சயமாக என் சொரூபமே. உமையே! வாராணசியில் இதன் மகிமை மிகப் பெரிது—இது உறுதி.

Verse 18

सर्वेषामिह लिंगानां रत्नभूतमिदं परम् । अतो रत्नेश्वरं नाम परं निर्वाणरत्नदम्

இங்குள்ள எல்லா லிங்கங்களிலும் இது பரம சிறந்தது; ரத்தினமெனத் திகழ்கிறது. ஆகவே இதற்கு ‘ரத்னேஸ்வர’ என்ற பெயர்—மோக்ஷ ரத்தினத்தை அருளும் உத்தம தாதா.

Verse 19

अनेनैव सुवर्णेन पित्रा राशीकृतेन च । प्रासादमस्य लिंगस्य विधापय महेश्वरि

மகேஸ்வரியே! உன் தந்தை குவியல்களாகச் சேர்த்த இதே பொன்னால் இந்த லிங்கத்திற்குப் பிராசாதம் (ஆலய மாளிகை) அமைக்கச் செய்.

Verse 20

लिंगप्रासादकरणात्खंडस्फुटित संस्कृतेः । लिंगस्थापनजं पुण्यं हेलयैवेह लभ्यते

லிங்கத்திற்குப் பிராசாதம் அமைப்பதாலும், உடைந்தது-சிதைந்ததைக் சீரமைத்து (புனருத்தாரணம்) செய்வதாலும், இங்கே லிங்க ஸ்தாபனத்தால் உண்டாகும் புண்ணியம் சிறு முயற்சியிலேயே கிடைக்கிறது.

Verse 21

तथेति भगवत्योक्त्वा गणाः प्रासादनिर्मितौ । सोमनंदि प्रभृतयो ऽसंख्या व्यापारिता मुने

“அப்படியே” என்று தேவியின் வாக்கை ஏற்று கணங்கள் கோயில் (பிராசாத) கட்டுதலில் ஈடுபட்டனர். முனிவரே, சோமநந்தி முதலியோர் தலைமையில் எண்ணற்ற கணங்கள் பணியில் நியமிக்கப்பட்டனர்.

Verse 22

गणैश्च कांचनमयो नानाकौतुकचित्रितः । निर्ममे याममात्रेण प्रासादो मेरुशृंगवत्

கணங்கள் பொன்னால் ஆன, பல வியப்பூட்டும் அலங்கார வடிவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பிராசாதத்தை அமைத்தனர். ஒரு யாமம் மட்டிலே அது மேரு சிகரம்போல் நிறைவு பெற்றது.

Verse 23

देवी प्रदृष्टवदना दृष्ट्वा प्रासादनिर्मितिम् । गणेभ्यो व्यतरद्भूरि समानं पारितोषिकम्

தேவி மகிழ்ச்சி ஒளிரும் முகத்துடன் பிராசாதம் நிறைவு பெற்றதைப் பார்த்து கணங்களுக்கு மிகுந்ததும் சமமானதுமான பரிசை அளித்தாள்.

Verse 24

पुनश्च देवी पप्रच्छ प्रणिपातपुरःसरम् । महिमानं महादेवं लिंगस्यास्य महामुने

பின்னர் தேவி முதலில் வணங்கி, மகாமுனிவரே, மகாதேவரிடம் இந்த லிங்கத்தின் மகிமையை மீண்டும் கேட்டாள்.

Verse 25

देवदेव उवाच । लिंगं त्वनादिसंसिद्धमेतद्देवि शुभप्रदम् । आविर्भूतमिदानीं च त्वत्पितुः पुण्यगौरवात्

தேவதேவர் கூறினார்—தேவி, இந்த லிங்கம் ஆதியற்றதும் நித்தியசித்தமுமானதும், மங்களம் அளிப்பதும் ஆகும். ஆனால் இப்போது உன் தந்தையின் புண்ணிய மகிமையால் இது வெளிப்பட்டது.

Verse 26

गुह्यानां परमं गुह्यं क्षेत्रेऽस्मिश्चिंतितप्रदम् । कलौ कलुषबुद्धीनां गोपनीयं प्रयत्नतः

இது காசிக் க்ஷேத்திரத்தில் இரகசியங்களில் பரம இரகசியம்; நினைத்த வரங்களை அளிப்பது. கலியுகத்தில் களங்கமடைந்த புத்தியுடையோரிடத்தில் இதை முயற்சியுடன் மறைத்து காக்க வேண்டும்.

Verse 27

यथा रत्नं गृहे गुप्तं न कैश्चिज्ज्ञायते परैः । अविमुक्ते तथा लिंगं रत्नभूतं गृहे मम

வீட்டில் மறைத்து வைத்த ரத்தினம் பிறருக்குத் தெரியாததுபோல், அவிமுக்தத்தில் என் தாமத்தின் உள்ளே ரத்தினமெனத் திகழும் லிங்கம் மறைந்துள்ளது.

Verse 28

यानि ब्रह्मांडमध्येत्र संति लिंगानि पार्वति । तैरर्चितानि सर्वाणि रत्नेशो यैः समर्चितः

ஓ பார்வதி! பிரபஞ்சத்தின் விரிவில் உள்ள எல்லா லிங்கங்களையும், இங்கே ரத்னேசனை வழிபடுபவன் அவை அனைத்தையும் வழிபட்டவனாகிறான்.

Verse 29

प्रमादेनापि यैर्गौरि लिंगं रत्नेशमर्चितम् । ते भवंत्येव नियतं सप्तद्वीपेश्वरा नृपाः

ஓ கௌரி! தவறுதலாகவேனும் ரத்னேச லிங்கத்தை வழிபடுவோர், உறுதியாக ஏழு தீவுகளின் அதிபதிகளான அரசர்களாகிறார்கள்.

Verse 30

त्रैलोक्ये यानि वस्तूनि रत्नभूतानि तानि तु । रत्नेश्वरं समभ्यर्च्य सकृत्प्राप्नोति मानवः

மூன்று உலகங்களிலும் உள்ள ரத்தினமெனத் திகழும் எல்லாப் பொருள்களையும், ரத்னேஸ்வரனை ஒருமுறை வழிபட்டாலே மனிதன் பெறுவான்.

Verse 31

पूजयिष्यंति ये लिंगं रत्नेशं कामवर्जिताः । ते सर्वे मद्गणा भूत्वा प्रांते द्रक्ष्यंति मामिह

காமவாசனை அற்றவராய் ரத்னேச லிங்கத்தை வழிபடுவோர் அனைவரும் என் கணங்களாய் ஆகி, உயிர் முடிவில் இப்புண்ணியத் தலத்திலேயே என்னைத் தரிசிப்பர்।

Verse 32

रुद्राणां कोटिजप्येन यत्फलं परिकीर्तितम् । तत्फलं लभ्यते देवि रत्नेशस्य समर्चनात्

தேவி! ருத்ர மந்திரத்தை கோடி முறை ஜபித்தால் கிடைக்கும் எனப் புகழப்பட்ட பலன், ரத்னேசனை முறையாக ஆராதிப்பதாலேயே பெறப்படுகிறது।

Verse 33

लिंगे चानादिसंसिद्धे यद्वृत्तं तद्ब्रवीमि ते । इतिहासं महाश्चर्यं सर्वपापनिकृंतनम्

அந்த ஆதியற்ற, தானே நிலைத்த லிங்கத்தைப் பற்றிய நிகழ்வை உனக்குச் சொல்கிறேன்; இது மிக அதிசயமான இதிகாசம், எல்லாப் பாவங்களையும் அறுக்கும் ஒன்று।

Verse 34

पुरेह नर्तकी काचिदासीन्नाट्यार्थकोविदा । सैकदा फाल्गुने मासि शिवरात्र्यां कलावती

இந்த நகரத்தில் நாடக-நடனக் கலைகளில் தேர்ந்த ஒரு நடனமங்கை இருந்தாள். ஒருமுறை பால்‌குண மாதத்தின் சிவராத்திரியில் அவள்—கலாவதி என்னும் பெயருடையவள்—(அங்கே இருந்தாள்)।

Verse 35

ननर्त जागरं प्राप्य जगौ गीतं च पेशलम् । स्वयं च वादयामास नानावाद्यानि वाद्यवित्

இரவு விழிப்புடன் அவள் நடனமாடினாள்; நயமிக்க இனிய பாடல்களையும் பாடினாள்; வாத்தியங்களில் தேர்ந்தவளாய் தானே பலவகை வாத்தியங்களை இசைத்தாள்।

Verse 36

तेन तौर्यत्रिकेणापि प्रीणयित्वाथ सा नटी । रत्नेश्वरं महालिंगं देशमिष्टं जगाम ह

பாடல், வாத்தியம், நடனம் எனும் தௌர்யத்திரிகத்தாலும் சிவனை மகிழ்வித்த அந்த நாட்டி, பின்னர் ரத்னேஸ்வரன் எனும் மகாலிங்கம் உள்ள தன் விருப்பத் தலத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 37

कालधर्मवशंयाता तत्र सा वरनर्तकी । सुता गंधर्वराजस्य वसुभूतेर्बभूव ह

அங்கே காலதர்மத்தின் ஆட்பட்டுத் (உடலை விட்டு) அந்தச் சிறந்த நடனமங்கை, கந்தர்வராஜன் வசுபூதியின் மகளாகப் பிறந்தாள்.

Verse 38

संगीतस्य सवाद्यस्य तस्य लास्यस्यपुण्यतः । तत्रेशाग्रे कृतस्येह जागरे शिवरात्रिजे

வாத்தியங்களுடன் செய்த அந்த இசையும், அந்த லாஸ்ய நடனமும் அளித்த புண்ணியத்தால்—சிவராத்திரி ஜாகரணத்தில் அங்கே இறைவன் முன் நிகழ்த்தியதனால்—

Verse 39

रम्या रत्नावली नाम रूपलावण्यशालिनी । कलाकलापकुशला मधुरालापवादिनी

அவள் அழகியவள், ரத்னாவளி என்ற பெயருடையவள்; உருவழகும் நயமும் நிறைந்தவள், பல கலைகளில் தேர்ந்தவள், இனிய ராகமாய் பேசுபவள்.

Verse 40

पितुरानंदकृन्नित्यं वसुभूतेर्घटोद्भव । सर्वगांधर्वकुशला गुणरत्नमहाखनिः

வசுபூதியின் மகளான அவள் எப்போதும் தந்தைக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவள்; எல்லா கந்தர்வக் கலைகளிலும் தேர்ந்தவள், நற்குண ரத்தினங்களின் பெரும் சுரங்கம் போன்றவள்.

Verse 41

मुने सखीत्रयं तस्याश्चारु चातुर्यभाजनम् । शशिलेखानंगलेखा चित्रलेखेति नामतः

முனிவரே, அவளுக்கு மூன்று தோழியர் இருந்தனர்—அழகும் நுண்ணறிவும் நிறைந்தவர்கள்—சசிலேகா, அனங்கலேகா, சித்ரலேகா எனப் பெயர் பெற்றோர்।

Verse 42

तिसृभिस्ताभिरेकत्र वाग्देवीपरिशीलिता । ताभ्यः सर्वाः कलाः प्रादात्परिप्रीता सरस्वती

அந்த மூவருடன் சேர்ந்து வாக்தேவியைப் பக்தியுடன் பயின்றனர்; மகிழ்ந்த சரஸ்வதி அவர்களுக்கு எல்லாக் கலைகளையும் அருளினாள்।

Verse 43

प्राप्य रत्नावली गौरि सा जन्मांतरवासनाम् । रत्नेश्वरस्य लिंगस्य जग्राह नियमं शुभम्

கௌரியே, ரத்னாவலியாகப் பிறந்த அவள் முன்ஜென்ம வாசனையை மீண்டும் பெற்றாள்; ரத்னேஸ்வர லிங்கத்தை மையமாகக் கொண்டு புனித நியமத்தை ஏற்றாள்।

Verse 44

रत्नभूतस्य लिंगस्य काश्यां रत्नेश्वरस्य वै । नित्यं संदर्शनं प्राप्य वक्ष्याम्यपि वचो मुखे

காசியில் ரத்னேஸ்வரனின் அந்த மணிமய லிங்கத்தை நாள்தோறும் தரிசித்து, நானும் நேருக்கு நேர் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்வேன்।

Verse 45

इत्थं नियमवत्यासीत्सा गंधर्वसुतोत्तमा । ताभिः सखीभिः सहिता नित्यं लिंगं च पश्यति

இவ்வாறு கந்தர்வக் கன்னியரில் சிறந்தவளான அவள் நியமத்தில் உறுதியானாள்; தோழியருடன் கூடி தினமும் லிங்கத்தைத் தரிசித்தாள்।

Verse 46

एकदाराध्य रत्नेशं ममैतल्लिंगमुत्तमम् । समानर्च च सा बाला रम्यया गीतमालया

ரத்நேசனை ஒருமுறை வழிபட்டு—இது என் பரமோத்தம லிங்கம் என்று—அந்த இளம்பெண் மீண்டும் சமபாவத்துடன் அர்ச்சனை செய்து, இனிய பாடல்களின் அழகிய மாலையை அர்ப்பணித்தாள்।

Verse 47

सख्यः प्रदक्षिणीकर्तुं लिंगं तिस्रोऽप्युमे गताः । तस्या गीतेन तुष्टोहं लिंगस्थो वरदोभवम्

ஓ உமா, அவளுடைய மூன்று தோழிகளும் லிங்கத்தைப் பிரதட்சிணை செய்யச் சென்றனர். அந்தக் கன்னியின் பாடலால் மகிழ்ந்து நான்—லிங்கத்தில் உறையும்—வரம் அளிப்பவனானேன்।

Verse 48

यस्त्वया रंस्यते रात्रावद्य गंधर्वकन्यके । तवनामसमानाख्यः स ते भर्ता भविष्यति

ஓ கந்தர்வக் கன்னியே, இன்றிரவு நீ யாருடன் விளையாடுவாயோ, உன் பெயருக்கு ஒத்த பெயருடைய அவனே உன் கணவராவான்।

Verse 49

इति लिंगांबुधेर्जातां परिपीय वचःसुधाम् । बभूवानंदसंदोह मंथरातीव ह्रीमती

இவ்வாறு லிங்க-கடலிலிருந்து எழுந்த வாக்கமுதத்தை அருந்தி, அந்த நாணமுடைய கன்னி ஆனந்தப் பெருக்கால் மந்தமாக மயங்கினாள்।

Verse 50

गताथ व्योममार्गेण सखीभिः स्वपितुर्गृहम् । कथयंती निजोदंतं तमालीनां पुरो मुदा

பின்னர் அவள் தோழிகளுடன் வான்வழியாகத் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்று, தமாலீப் பெண்கள் முன்னிலையில் மகிழ்ச்சியுடன் தன் நிகழ்வைச் சொன்னாள்।

Verse 51

ताभिर्दिष्ट्येति दिष्ट्येति सखीभिः परिनंदिता । अद्य ते वांछितं भावि रत्नेशस्य समर्चनात्

தோழியர் “திஷ்டி! திஷ்டி!” என்று வாழ்த்தொலி எழுப்பி அவளைப் பாராட்டி கூறினர்— “இன்று ரத்நேசனை முறையாக அர்ச்சித்ததனால் உன் விருப்பம் நிறைவேறும்.”

Verse 52

यद्यायाति स ते रात्रावद्य कौमारहारकः । चोरो बाहुलतापाशैः पाशितव्योतियत्नतः

இன்றிரவு அந்த கன்னியரை அபகரிக்கும் திருடன் உன்னிடம் வந்தால், கொடிபோன்ற உன் கரங்களின் பாசங்களால் அவனை மிகுந்த கவனத்துடன் கட்டிவிடு।

Verse 53

गोचरीक्रियतेस्माभिर्यथा स सुकृतैकभूः । प्रातरेव तव प्रेयान्रत्नेशादिष्ट इष्टकृत्

நாங்கள் ஏற்பாடு செய்வோம்; புண்ணியத்தின் உருவமே ஆன அவன் உன் அணுகுதலுக்குள் வரும்படி. விடியற்காலமே ரத்நேசனால் நியமிக்கப்பட்ட உன் பிரியன் விரும்பிய காரியத்தை நிறைவேற்றுவான்।

Verse 54

यातास्वस्मासु हृष्टासु भवती शयगौरवात् । अहो रत्नेश्वरं लिंगं प्रत्यक्षीकृतवत्यसि

நாங்கள் மகிழ்ந்து சென்றபோது, நீ தூக்கத்தின் பாரத்தால் அங்கேயே தங்கினாய். ஆஹா! ரத்நேஸ்வர லிங்கம் உனக்கு நேரடியாக வெளிப்படச் செய்துள்ளாய்।

Verse 55

अहोभाग्योदयो नृणामहो पुण्यसमुच्छ्रयः । एकस्यैव भवेत्सिद्धिर्यदेकत्रापि तिष्ठताम्

ஆஹா, மனிதர்க்கு எத்தகைய அதிர்ஷ்ட எழுச்சி—ஆஹா, புண்ணியத்தின் எத்தகைய உயர்ந்த சேர்க்கை! ஒரே புனித இடத்தில் நிலைத்திருந்தால்கூட ஒருவருக்கேனும் சித்தி கிடைக்கும்।

Verse 56

सत्यं वदंति नासत्यं दैवप्राधान्यवादिनः । दैवमेव फलेदेकं नोद्यमो नापरं बलम्

தெய்வமே முதன்மை எனக் கூறுவோர் உண்மையே சொல்வர், பொய்யல்ல—பலன் தெய்வத்தாலே மட்டும் பழுக்கும்; மனித முயற்சி உண்மைப் பலமல்ல, வேறு சக்தியும் அல்ல।

Verse 57

भवत्या अपि चास्माकमेक एव हि चोद्यमः । परं दैवं फलत्येकं यथा तव न नः पुरः

உனக்கும் எங்களுக்கும் முயற்சி ஒன்றே; ஆனால் பலன் தருவது தெய்வமே—அதனால் இவ்விஷயத்தில் அது உனக்கே சாதகமாயிற்று, எங்களுக்கல்ல।

Verse 58

लोकानां व्यवहारोयमालिप्रोक्तप्रसंगतः । परं मनोरथावाप्तिस्तव या सैव नः स्फुटम्

இது உலக வழக்கம்; தோழியரின் உரையாடல் ஓட்டத்தில் எழுந்தது; ஆனால் உன் மனோரத நிறைவேற்றமே—அதுவே எங்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது।

Verse 59

इति संव्याहरंतीनामनंतोध्वाऽतितुच्छवत् । क्षणात्तासां व्यतिक्रांतः प्राप्ताश्च स्वंस्वमालयम्

அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்க, முடிவில்லாததுபோல் தோன்றிய இரவும் அற்பமெனக் கடந்து போயிற்று; ஒரு கணத்தில் அது நீங்கி, அவர்கள் தத்தம் இல்லங்களை அடைந்தனர்।

Verse 60

अथ प्रातः समुत्थाय पुनरेकत्र संगताः । सा च मौनवती ताभिः परिभुक्तेव लक्षिता

பின்னர் விடியற்காலையில் எழுந்து அவர்கள் மீண்டும் ஒரே இடத்தில் கூடினர்; அவள் மட்டும் மௌனமாய் இருந்து, உள்ளுற ‘மிகுந்து’ போனவள்போல் அவர்களால் கவனிக்கப்பட்டாள்।

Verse 61

तूष्णीं प्राप्याथ काशीं सा स्नात्वा मंदाकिनीजले । सखीभिः सहितापश्यल्लिंगं रत्नेश्वरं मम

அவள் மௌனமாகக் காசியை அடைந்து மந்தாகினி நீரில் நீராடி; தோழியருடன் சேர்ந்து என் ரத்னேஸ்வர லிங்கத்தைத் தரிசித்தாள்.

Verse 62

निर्वर्त्य नियमं साथ लज्जामुकुलितेक्षणा । निर्बंधेन वयस्याभिः परिपृष्टा जगाद ह

நியமத்தை நிறைவேற்றிய பின் அவள் வெட்கம் மலர்ந்த கண்களுடன் இருந்தாள்; தோழியர் விடாமல் கேட்டபோது அவள் கூறினாள்.

Verse 63

रत्नावल्युवाच । अथ रत्नेश यात्रायाः प्रयातासु स्वमंदिरम् । भवतीषु स्मरंत्येव तद्रत्नेशवचोऽमृतम्

ரத்னாவளி கூறினாள்—ரத்னேஸ்வர யாத்திரைக்குப் பின் நீங்கள் உங்கள் இல்லங்களுக்கு சென்றபோது, அந்த ரத்னேஸ்வரரின் அமுதமயமான சொற்களை நான் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தேன்.

Verse 64

सविशेषांगसंस्काराऽविशं संवेशमंदिरम् । निद्रादरिद्रनयना तद्विलोकनलालसा

சிறப்பு அங்க அலங்காரங்களைச் செய்து நான் பள்ளியறைக்குள் நுழைந்தேன்; உறக்கம் வறண்ட கண்களுடன், ஆனாலும் அவரை மீண்டும் காணும் ஆசையால் நிறைந்திருந்தேன்.

Verse 65

बलात्स्वप्नदशां प्राप्ता भाविनोर्थस्य गौरवात् । आत्मविस्मरणे हेतू ततो मे द्वौ बभूवतुः

வரவிருக்கும் நிகழ்வின் கனத்தால் நான் வலியுறுத்தப்பட்டவளாய் கனவுநிலைக்குச் சென்றேன்; அப்போது எனக்கு தன்னிலை மறப்பிற்கு இரண்டு காரணங்கள் தோன்றின.

Verse 66

तंद्री तदंगसंस्पर्शौ मम बोधापहारकौ । तंद्र्या परवशा चासं ततस्तत्स्पर्शनेन च

மயக்கம் மற்றும் அவர் அங்கங்களின் தொடுதல் என் உணர்வை அபகரித்தன. அந்த மயக்கத்தால் வசப்பட்டு, மீண்டும் அந்தத் தொடுதலாலும், நான் என்னைக் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை।

Verse 67

न जाने त्वथ किं वृत्तं काहं क्वाहं स चाथ कः । तं निर्जिगमिषुं सख्यो यावद्धर्तुं प्रसारितः

அப்போது என்ன நடந்தது என எனக்குத் தெரியவில்லை—நான் யார், எங்கே இருக்கிறேன், அவர் யார் என்பதும். தோழிகளே, அவர் புறப்படும்போது அவரைத் தடுக்க நான் கை நீட்டினேன்।

Verse 68

दोः कंकणेन रिपुणा क्वणितं तावदुत्कटम् । महता सिंजितेनाहं तेनाल्पपरिबोधिता

அவர் கையில் இருந்த வளையல் பகைவர் போலக் கூர்மையாக ஒலித்தது. அந்தப் பெரும் சிணுங்கலால் நான் சிறிதளவு உணர்வு பெற்றேன்।

Verse 69

सुखसंतानपीयूष ह्रदे परिनिमज्य वै । क्षणेन तद्वियोगाग्निकीलासु पतिता बलात्

இடையறாத இன்ப அமுத ஏரியில் மூழ்கியிருந்தும், ஒரு கணத்தில் அவர் பிரிவின் தீயின் குத்துக்கம்பங்களில் நான் வலியுறுத்தி வீழ்த்தப்பட்டேன்।

Verse 70

किंकुलीयः स नो वेद्मि किंदेशीयः किमाख्यकः । दुनोति नितरां सख्यस्तद्विश्लेषानलो महान्

அவர் எந்தக் குலத்தைச் சேர்ந்தவர், எந்த நாட்டவர், அவர் பெயர் என்ன—எனக்கு தெரியாது. ஆனால் தோழிகளே, அவர் பிரிவின் பெருநெருப்பு என்னை மிகுந்து வாட்டுகிறது।

Verse 71

अनल्पोत्कलितं चेतः पुनस्तत्संगमाशया । प्राणानां मे यियासूनामेकमेव महौषधम्

அவரை மீண்டும் சந்திப்பேன் என்ற நம்பிக்கையால் என் உள்ளம் மீண்டும் மீண்டும் பொங்கியது. பிரியத் தயாரான என் உயிர்வாயுக்களுக்கு அந்த நம்பிக்கையே மகௌஷதமாக ஆனது.

Verse 72

वयस्या निशिभुक्तस्य तस्यैव पुनरीक्षणम् । भवतीनामधीनं च तत्पुनर्दर्शनं मम

அன்புச் சখிகளே! நான் இரவு கழித்த அதே பிரியனை மீண்டும் காணுதல் உங்கள் வசமே. அவனை மறுபடியும் தரிசிக்கும் வாய்ப்பு என் பக்கம் உங்கள் கைகளில்தான் உள்ளது.

Verse 73

काऽलीकमालयो वक्ति स्निग्धमुग्धेसखीजने । तद्दर्शनेन स्थास्यंति प्राणा यास्यंति चान्यथा

அன்பும் நிர்மலமும் கொண்ட சখிகளிடம் மாலயன் கூறினான்—“இது பொய் அல்ல. அவனைத் தரிசித்தால் என் உயிர்வாயுக்கள் நிலைக்கும்; இல்லையெனில் அவை பிரிந்து போகும்.”

Verse 74

दशम्यवस्था सन्नह्येद्बाधितुं माधुना भृशम् । इति तस्या गिरः श्रुत्वा दूनाया नितरां च ताः

“பத்தாம் நாள் நிலைக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்யுங்கள்; தேனினால் இந்தத் துன்பத்தை வலுவாகத் தடுக்க வேண்டும்” என்று அவள் சொன்னதை கேட்டதும், ஏற்கெனவே துயருற்றிருந்த அந்தச் சখிகள் இன்னும் அதிகம் கலங்கினர்.

Verse 75

प्रवेपमानहृदयाः प्रोचुर्वीक्ष्य परस्परम्

நடுங்கும் இதயங்களுடன் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி பேசத் தொடங்கினர்.

Verse 76

सख्य ऊचुः । यस्य ग्रामो न नो नाम नान्वयो नापि बुध्यते । स कथं प्राप्यते भद्रे क उपायो विधीयताम्

தோழியர் கூறினர்—அம்மையே! அவன் ஊரும் எமக்குத் தெரியாது; பெயரும் தெரியாது; குலமும் அறியோம். அப்படியெனில் அவனை எவ்வாறு அடையலாம்? தயை செய்து வழியைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 77

इति रत्नावली श्रुत्वा ससंदेहां च तद्गिरम् । वयस्यास्तदवाप्तौ मे यूयं कुंठि मुमूर्छ ह

அச்சொற்களை கேட்ட ரத்னாவளி ஐயத்துடன் தோழியரிடம்—“எனக்காக அவனைப் பெறச் செய்வதில் நீங்கள் தயங்குகிறீர்கள்,” என்று சொல்லி மயங்கி விழுந்தாள்.

Verse 78

इत्यर्धोक्तेन सा बाला यूयं कुंठितशक्तयः । यद्वक्तव्यं त्विति तया यूयं कुंठीति भाषितम्

அரைச் சொற்களால் அந்த இளம்பெண் “உங்கள் துணிவு தளர்ந்தது” எனக் குறிப்பிட்டாள். சொல்ல வேண்டியதை அவள் “நீங்கள் தயங்குகிறீர்கள்” என்று வெளிப்படுத்தினாள்.

Verse 79

ततस्तास्त्वरिताः सख्यः परितापोपहारकान् । बहुशः शीतलोपायान्व्यधुर्मोहप्रशांतये

அப்போது தோழியர் விரைந்து, எரிச்சல் நிறைந்த துயரை நீக்கும் பல குளிர்ச்சியான முறைகளைச் செய்து, அவளின் மயக்கமும் கலக்கமும் தணியச் செய்தனர்.

Verse 80

व्यपैति न यदा मूर्छा तत्तच्छीतोपचारतः । तस्यास्तदैकयानीतं रत्नेशस्नपनोदकम्

அந்தக் குளிர்ச்சியான சிகிச்சைகளாலும் அவளின் மயக்கம் நீங்காதபோது, உடனே ரத்னேசரின் ஸ்நானாபிஷேக நீரை அவளுக்காகக் கொண்டு வந்தனர்.

Verse 81

तदुक्षणात्क्षणादेव तन्मूर्छा विरराम ह । सुप्तोत्थितेव सावादीन्मुहुः शिवशिवेति च

அந்த நீர் தெளிக்கப்பட்ட உடனே அவளுடைய மயக்கம் அக்கணமே நீங்கியது. உறக்கத்திலிருந்து விழித்தவள்போல் அவள் பேசத் தொடங்கி, மீண்டும் மீண்டும் “சிவா! சிவா!” என்று உரைத்தாள்.

Verse 82

स्कदं उवाच । श्रद्धावतां स्वभक्तानामुपसर्गे महत्यपि । नोपायांतरमस्त्येव विनेश चरणोदकम्

ஸ்கந்தர் கூறினார்— நம்பிக்கையுள்ள தம் பக்தர்களுக்கு பெரிய பேரிடர் வந்தாலும், ஈசனின் திருப்பாதோதகம் தவிர உண்மையில் வேறு மருந்து இல்லை.

Verse 83

ये व्याधयोपि दुःसाध्या बहिरंतः शरीरगाः । श्रद्धयेशोदकस्पर्शात्ते नश्यंत्येव नान्यथा

உடலின் வெளியிலோ உள்ளிலோ தங்கியிருக்கும், குணப்படுத்த அரிதான நோய்கள்கூட— பக்தியுடன் ஈசனின் திருப்பாதோதகத் தொடுதலால் நிச்சயமாக அழிகின்றன; வேறு வழியில்லை.

Verse 84

सेवितं येन सततं भगवच्चरणोदकम् । तं बाह्याभ्यंतरशुचिं नोपसर्पति दुर्गतिः

எவன் எப்போதும் பகவானின் திருப்பாதோதகத்தைப் பருகி போற்றுகிறானோ, அவன் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் தூய்மையடைகிறான்; அவனைத் துன்பநிலை அணுகாது.

Verse 85

आधिभौतिकतापं च तापं वाप्याधिदैविकम् । आध्यात्मिकं तथा तापं हरेच्छ्रीचरणोदकम्

திருப்பாதோதகம் ஆதிபௌதிகம், ஆதிதைவிகம், மேலும் ஆத்யாத்மிகம் ஆகிய மூன்று தாபங்களையும் அகற்றுகிறது.

Verse 86

व्यपेतसंज्वरा चाथ गंधर्वतनया मुने । उचितज्ञेति होवाच ताः सखीः स्रिग्धधो रधीः

காய்ச்சல் நீங்கிய கந்தர்வகன்னி, முனிவரே, அன்புநிறைந்த மனத்துடன் தன் தோழியரிடம் கூறினாள்— “உகந்ததை அறிந்த நீங்கள்…”

Verse 87

रत्नावल्युवाच । शशिलेखेनंगलेखे चित्रलेखे मदीहितं । यूयं कुंठितसामर्थ्याः कुतो वस्ताः कलाः क्व वा

ரத்னாவளி கூறினாள்— “சசிலேகா, நங்கலேகா, சித்ரலேகா—என் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுங்கள். உங்கள் திறன் ஏன் மங்கியது? உங்கள் கலைகள் எங்கே?”

Verse 88

मत्प्रियप्राप्तये सम्यगुपायोऽस्ति मयेक्षितः । रत्नेश्वरानुग्रहतोऽनुतिष्ठत हि तं हिताः

“என் பிரியனை அடைவதற்கான சரியான வழியை நான் கண்டேன். ரத்னேஸ்வரரின் அருளால், அன்புத் தோழியரே, அதை நிறைவேற்றுங்கள்.”

Verse 89

शशिलेखेभिलषितप्राप्त्यै लेखांस्त्वमालिख । संलिखानंगलेखे त्वं यूनः सर्वावनीचरान्

“சசிலேகா, விரும்பியது கிடைக்குமாறு உருவங்களை வரையு. நங்கலேகா, பூமியில் நடமாடும் எல்லா இளைஞர்களின் உருவங்களையும் வரை.”

Verse 90

चित्रगे चित्रलेखे त्वं पातालतलशायिनः । किंचिदाविर्भवच्चारु तारुण्यालंकृतींल्लिख

“கலைநிபுணை சித்ரலேகா, பாதாளத்தில் வாழ்பவர்களையும் வரை; அவர்களின் அழகிய இளமை சிறிது வெளிப்படுமாறு, யௌவனச் சின்னங்களால் அலங்கரித்து வரையு.”

Verse 91

अथाकण्येति ताः सख्यस्तच्चातुर्यं प्रवर्ण्य च । लिलिखुः क्रमशः सख्यो यूनो यौवन शेवधीन्

அப்போது “ததாஸ்து” என்று கூறிய அந்தத் தோழியர் அந்தச் சாமர்த்தியத்தைப் புகழ்ந்து, ஒன்றன்பின் ஒன்றாக யௌவன நிதிகளான இளைஞர்களின் உருவங்களை வரைந்தனர்।

Verse 92

निर्यत्कौमारलक्ष्मीकान्पुंवत्त्व श्रीसमावृतान् । प्रातःसंध्येव गंधर्वी नृपाद्यांस्तानवैक्षत

கந்தர்வக் கன்னி, காலைச் சந்தியையைப் போல ஒளி பரப்பி, புதுயௌவனப் பிரகாசத்தால் சூழப்பட்டும் ஆண்மைக் கீர்த்தியால் நிறைந்தும் இருந்த அரசர்கள் முதலியவர்களை நோக்கினாள்।

Verse 93

सर्वान्सुरनिकायान्सा व्यलोकत शुभेक्षणा । न चांचल्यं जहावक्ष्णोस्तेषु स्वर्लोकवासिषु

நல்ல பார்வையுடைய அந்தக் கன்னி தேவர்களின் எல்லாக் கூட்டங்களையும் நோக்கினாள்; ஆனால் விண்ணுலக வாசிகளின் மீது அவளது கண்கள் சிறிதும் அசையவில்லை।

Verse 94

ततो मध्यमलोकस्थान्मुनिराजकुमारकान् । विलोक्यापि न सा प्रीतिं क्वाप्याप प्रेमनिर्भरा

பின்னர் அவள் நடுலோகத்தில் உள்ள முனிவர்கள், அரசர்கள், இளவரசர்களையும் பார்த்தாள்; ஆயினும் காதல் நிறைந்திருந்தும் எவரிடத்திலும் எங்கும் அவளுக்கு இன்பம் உண்டாகவில்லை।

Verse 95

अथ रत्नावली बाला कर्णाभ्यर्णविलोचना । दृशौ व्यापारयामास बलिसद्मयुवस्वपि

அப்போது காதணிகளருகே வரை விரியும் பார்வையுடைய இளம்பெண் ரத்னாவளி, பலியின் இல்லத்து இளைஞர்களிடமும் தன் கண்களைச் செலுத்தினாள்।

Verse 96

दितिजान्दनुजान्वीक्ष्य सा गंधर्वी कुमारकान् । रतिं बबंध न क्वापि तापिता मान्मथैः शरैः

தைத்யர், தானவர்கள் ஆகியோரின் இளைய குமாரர்களைக் கண்ட அந்த கந்தர்வி கன்னி மன்மதன் அம்புகளால் எரிந்தாள். அவள் மனம் ரதியில் பிணைந்து, எங்கும் ஓய்வு பெறவில்லை.

Verse 97

सुधाकर करस्पृष्टाप्यतिदूनांगयष्टिका । पश्यंती नागयूनः सा किंचिदुच्छ्वसिताऽभवत्

நிலவின் கதிரைப் போன்ற மெலிந்த அவள் உடல் மிகவும் தளர்ந்திருந்தாலும், இளைய நாகர்களைக் கண்டபோது அவள் சிறிது உச்சுவாசம் விட்டாள்.

Verse 98

भोगिनस्तान्विलोक्यापि चित्रंचित्रगतानथ । मनात्संभुक्तभोगेव क्षणमासीत्कुमारिका

அந்த போகி நாகாதிபதிகளைப் பார்த்ததும்—அற்புதத்தின் மேல் அற்புதம்—அவள் மனம் ஏற்கெனவே இன்பத்தைச் சுவைத்ததுபோல் ஒரு கணம் அமைதியடைந்து, கன்னி அசையாமல் இருந்தாள்.

Verse 99

यूनः प्रत्येकमद्राक्षीदशेषाञ्छेष वंशजान् । तक्षकान्वयगांस्तद्वदथ वासुकिगोत्रजान्

அவள் ஒவ்வொருவராகவும் சேஷ வம்சத்தில் பிறந்த எல்லா இளைய நாகர்களையும் கண்டாள்; தக்ஷகன் வம்சத்தாரையும், அதுபோல வாசுகி கோத்திரத்தாரையும் கண்டாள்.

Verse 100

पुलीकानंत कर्कोट भद्रसंतानगानपि । दृष्ट्वा नागकुमारांस्ताञ्छंखचूडमथैक्षत

புலீக, அனந்த, கர்கோட, பத்ரசந்தான வம்ச நாககுமாரர்களையும் பார்த்தபின், அவள் பின்னர் சங்கசூடனை நோக்கினாள்.

Verse 110

एतस्यावगतं सर्वं देशनामान्वयादिकम् । मा विषीदालिसुलभस्त्वेष रत्नेश्वरार्पितः

அவனுடைய நாடு, பெயர், குலமுறை முதலிய அனைத்தும் அறியப்பட்டது. வருந்தாதே; பக்தியால் அவர் எளிதில் கிடைப்பவர், ரத்நேஸ்வரருக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்.

Verse 120

कोसौ मत्स्वामिनो नाम रत्नेशस्य महेशितुः । लिंगराजस्य गृह्णाति कर्मबंधनभेदिनः

என் ஆண்டவன்—மகேஸ்வரன் ரத்நேஸ்வரன், லிங்கராஜன்—கர்மப் பந்தங்களை அறுப்பவன்; அவன் பெயரை யார் தாங்குகின்றார்?

Verse 130

हृदि रत्नेश्वरं लिंगं यस्य सम्यग्विजृंभते । अलातदंडवत्तस्मिन्कालदंडोपि जायते

யாருடைய இதயத்தில் ரத்நேஸ்வர லிங்கம் முழுமையாக விரிகிறதோ, அவருள் காலத்தின் தண்டமும் எரியும் தீக்குச்சி போல ஆகிறது.

Verse 140

अकारण सखा कोसौ प्रांतरे समुपस्थितः । निजप्राणान्पणीकृत्य येन त्राता स्म बालिकाः

அந்த தனிமையான இடத்தில் தோன்றிய காரணமற்ற நண்பன் யார்—தன் உயிரை பணயமாக வைத்து அந்தப் பெண்களை காத்தவன்?

Verse 150

आरभ्य बाल्यमप्येषा लिंगं रत्नेश्वराभिधम् । यांति पित्राप्यनुज्ञाता काश्यामर्चयितुं सदा

சிறுவயதிலிருந்தே, தந்தையின் அனுமதியுடன், அவள் எப்போதும் காசிக்குச் சென்று ‘ரத்நேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்தை வழிபட்டாள்.

Verse 160

निशम्येति स पुण्यात्मा नागराजकुमारकः । आश्वास्य ता भयत्रस्ताः प्रोवाचेदं च पुण्यधीः

இதைக் கேட்ட அந்தப் புண்ணியவான் நாகராஜகுமாரன், அச்சத்தால் நடுங்கிய அந்தப் பெண்களை ஆறுதல் கூறி, தர்மபுத்தியுடன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 170

एषा मंदाकिनी नाम दीर्घिका पुण्यतोयभूः । यस्यां कृतोदका मर्त्या मर्त्यलोके विशंति न

இது ‘மந்தாகினி’ எனப்படும் புண்ணியநீருடைய குளம். இதில் உதகக் கிரியை செய்த மனிதர்கள் மீண்டும் மর্ত்யலோகத்திற்குத் திரும்பார்.

Verse 180

वृद्धकालेश्वरस्यैष प्रासादो रत्ननिर्मितः । प्रतिदर्शं वसेद्यत्र रात्रौ चंद्रः सतारकः

இது விருத்தகாலேஸ்வரரின் ரத்தினங்களால் அமைந்த ஆலயம். இங்கே இரவில் நட்சத்திரங்களுடன் கூடிய சந்திரன் தினந்தோறும் முழு ஒளியுடன் தங்குவது போலத் தோன்றும்।

Verse 190

अथ सा कथयामास दनुजापहृतेः कथाम् । रत्नेश्वरं वरावाप्तिं स्वप्नावस्थां विहाय च

பின்னர் அவள் தானவனால் நிகழ்ந்த அபகரணக் கதையைச் சொன்னாள்; மேலும் ரத்னேஸ்வரரைப் பற்றி—வரம் எவ்வாறு கிடைத்தது என்பதை—அது வெறும் கனவுநிலை அல்ல எனக் கருதி விளக்கினாள்।

Verse 200

यावद्बहिः समागच्छेद्रम्याद्रत्नेशमंडपात । तावद्गंधर्वराजाय ताभिः स वसुभूतये

அவன் அழகிய ரத்னேச மண்டபத்திலிருந்து வெளியே வந்த உடனே, அந்தப் பெண்கள் செல்வவளத்திற்காக கந்தர்வராஜனிடம் அந்தச் செய்தியை விண்ணப்பித்தனர்।

Verse 210

विनिवेदितवृत्तांतो रत्नेशानुग्रहस्य च । उवास ताभिः ससुखं पितृभ्यामभिनंदितः

ரத்னேசரின் அருளின் முழு நிகழ்வுரை அறிவிக்கப்பட்ட பின், பெற்றோரின் வரவேற்பும் பாராட்டும் பெற்று அவர்களுடன் இன்பமாய் வாழ்ந்தான்।

Verse 220

मूर्तः षडाननस्तत्र तव पुत्रः सुमध्यमे । एतत्त्रयं नरो दृष्ट्वा न गर्भं प्रविशेदुमे

சுமத்தியமே உமையே! அங்கே உருவமுற்ற ஷடானனன் உன் புதல்வன். இந்தத் திரயத்தைத் தரிசித்தவன் மீண்டும் கருவில் புகுவதில்லை।

Verse 225

इतिहासमिमं श्रुत्वा नारी वा पुरुषोपिवा । न जात्विष्टवियोगाग्नि तापेन परितप्यते

இந்த இதிகாசத்தை கேட்டால்—பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—அன்பரின் பிரிவால் எழும் தீவெப்பம் இனி ஒருபோதும் வாட்டாது।