Adhyaya 1

Verse 1

अथ श्रीकाशीखंडोत्तरार्धं प्रारभ्यते । श्रीगणेशाय नमः । अगस्तिरुवाच । पार्वती हृदयानंद सर्वज्ञांगभव प्रभो । किंचित्प्रष्टुमनाः स्वामिंस्तद्भवान्वक्तुमर्हति

இப்போது ஸ்ரீகாசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தம் தொடங்கப்படுகிறது. ஸ்ரீகணேசனுக்கு நமஸ்காரம். அகஸ்தியர் கூறினார்—ஓ प्रभோ! பார்வதியின் இதய ஆனந்தமே, அனைத்தறிவாளனே, அங்கபவ (ஸ்கந்த)னே! நான் சிறிது கேட்க விரும்புகிறேன்; தயை செய்து அதை விளக்குவீராக।

Verse 2

दक्ष प्रजापतेः पुत्री कश्यपस्य परिग्रहः । गरुत्मतः प्रसूः साध्वी कुतो दास्यमवाप सा

அவள் தக்ஷப் பிரஜாபதியின் மகள், கச்யபரின் தர்மபத்னி, கருடனின் சாத்வி தாய்—அப்படியிருக்க அவள் எவ்வாறு அடிமைத்தனத்தை அடைந்தாள்?

Verse 3

स्कंद उवाच । हंजिकात्वं यथा प्राप्ता विनता सा तपस्विनी । तदप्यहं समाख्यामि निशामय महामते

ஸ்கந்தன் கூறினான்—தபஸ்வினி விநதை ஹஞ்ஜிகா நிலையைக் எவ்வாறு அடைந்தாளோ, அதையும் நான் உரைப்பேன்; ஓ மகாமதி, கவனமாகக் கேள்.

Verse 4

कद्रूरजीजनत्पुत्राञ्शतं कश्यपतः पुरा । उलूकमरुणं तार्क्ष्यमसूत विनता त्रयम्

முன்னொரு காலத்தில் கதிரூ கச்யபரால் நூறு புதல்வரைப் பெற்றாள்; விநதை மூவரை—உலூகன், அருணன், தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) பெற்றாள்.

Verse 5

कौशिको राज्यमाप्यापि श्रेष्ठत्वात्पक्षिणां मुने । निर्गुणत्वाच्च तैः सर्वैः स राज्यादवरोपितः

முனிவரே, பறவைகளில் சிறந்தவன் என்பதால் கௌசிகன் அரசாட்சியை அடைந்தான்; ஆனால் குணமின்மையால் அனைவராலும் அவன் அரியணையிலிருந்து அகற்றப்பட்டான்.

Verse 6

क्रूराक्षोयं दिवांधोयं सदा वक्रनखस्त्वसौ । अतीवोद्वेगजनकं सर्वेषामस्य भाषणम्

இவன் கொடூரக் கண்களையுடையவன்; இவன் பகலில் குருடன்; இவனுடைய நகங்கள் எப்போதும் வளைந்தவை; இவனுடைய பேச்சு அனைவருக்கும் மிகுந்த கலக்கத்தை உண்டாக்கும்.

Verse 7

इत्थं तस्य गुणग्रामान्विकथ्य बहुशः खगाः । नाद्यापि वृण्वते राज्ये कमपि स्वैरचारिणः

இவ்வாறு அவனுடைய நற்குணங்களை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து பறவைகள் கூறின—இன்றும் தன்னிச்சையாக நடப்பவனை அரசனாக எவரையும் தேர்ந்தெடுக்கமாட்டோம்।

Verse 8

कौशिकेथ तथावृत्ते पुत्रवीक्षणलालसा । अंडं प्रस्फोटयामास मध्यमं विनता तदा

ஓ கௌசிகா! இவ்வாறு நிகழ்ந்தபோது, மகனைப் பார்க்கும் ஆவலால் விநதா அப்போது நடுவண் முட்டையை உடைத்தாள்।

Verse 9

पूर्णे वर्षसहस्रे तु प्रस्फोट्य घटसंभव । तदभेदितयौत्सुक्यादंडमष्टमके शते

ஓ குடத்தில்பிறந்தவனே! முழு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின், ‘இன்னும் உடையவில்லை’ என்ற ஆவலால் அவள் எட்டாம் நூற்றாண்டில் (எட்டுநூறில்) முட்டையை உடைத்தாள்।

Verse 10

तावत्सर्वाणि गात्राणि तस्यातिमहसः शिशोः । ऊर्वोरुपरिसिद्धानि दंडांतर्निवासिनः

அதுவரை அந்த மிகுந்த ஒளியுடைய குழந்தையின் உறுப்புகள் அனைத்தும் தொடைகளின் மேல்பகுதி வரை மட்டுமே உருவானன—தண்டிற்குள் வாசிக்க விதிக்கப்பட்டவனைப் போல।

Verse 11

अंडान्निर्गतमात्रेण क्रोधारुणमुखश्रिया । अर्धनिष्पन्नदेहेन शिशुना शापिता प्रसूः

முட்டையிலிருந்து வெளிவந்த உடனே, கோபத்தால் சிவந்த முகஒளியுடன், அரைமட்டும் உருவான உடலுடைய அந்தக் குழந்தை தன் தாயைச் சபித்தது।

Verse 12

जनयित्रि त्वया दृष्ट्वा काद्रवेयान्स्वलीलया । खेलतो मातुरुत्संगे यदंडं व्याधित द्विधा

அம்மையே! கதிரூவின் புதல்வர்களைக் கண்டு வெறும் விளையாட்டாக, நான் உன் மடியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, நீ என் முட்டையை இரண்டாகப் பிளந்தாய்।

Verse 13

तदनिष्पन्न सर्वांगः शपामि त्वा विहंगमे । तेषामेवैधि दासी त्वं सपत्न्यंग भुवामिह

ஆகவே என் அங்கங்கள் நிறைவேறாமல் போயின; பறவைத் தாயே, உன்னை நான் சபிக்கிறேன்—இப்பூமியில் அவர்களுக்கே அடிமையாக இரு, சபத்னியின் அங்கமே!

Verse 14

वेपमानाथ तच्छापादिदं प्रोवाच पक्षिणी । अनूरो ब्रूहि मे शापावसानं मातुरंगज

அச்சாபத்தால் நடுங்கிய பறவைத் தாய் கூறினாள்—அனூரு, என் உடலிலே பிறந்த மகனே, என் சாபம் எப்போது முடிவடையும் என்று சொல்।

Verse 15

अनूरुरुवाच । अंडं तृतीयं मा भिंधि ह्यनिष्पन्नं ममेव हि । अस्मिन्नंडे भविष्यो यः स ते दास्यं हरिष्यति

அனூரு சொன்னான்—மூன்றாவது முட்டையை உடைக்காதே; அது என்னுடையதே, இன்னும் உருவாகாதது. அந்த முட்டையிலிருந்து பிறப்பவன் உன் அடிமைத்தனத்தை அகற்றுவான்।

Verse 16

इत्युक्त्वा सोरुणोगच्छदुड्डीयानंदकाननम् । यत्र विश्वेश्वरो दद्यादपि पंगोः शुभां गतिम्

இவ்வாறு கூறி அருணன் பறந்து உட்டீயானத்தின் இனிய வனத்திற்குச் சென்றான்; அங்கு விஸ்வேஸ்வரர் ஊனமுற்றவர்க்கும் நல்வழியை அருள்வார்।

Verse 17

एतत्ते पृच्छतः ख्यातं विनता दास्यकारणम् । मुने प्रसंगतो वच्मि अरुणादित्यसंभवम्

முனிவரே! நீர் கேட்டதனால் விநதையின் அடிமைத்தனத்திற்கான புகழ்பெற்ற காரணத்தை நான் கூறினேன். இப்போது நிகழ்வின் வரிசைப்படி அருணனின் வரலாறையும் அருணாதித்யன் தோற்றத்தையும் உரைக்கிறேன்.

Verse 18

अनूरुत्वादनूरुर्योरुणः क्रोधारुणो यतः । वाराणस्यां तपस्तप्त्वा तेनाराधि दिवाकरः

தொடையின்மை (அனூருத்துவம்) காரணமாக அவன் ‘அனூரு’ என அழைக்கப்பட்டான்; கோபத்தால் செம்மை நிறம் பெற்றதால் ‘அருணன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். வாராணசியில் தவம் செய்து திவாகரனாகிய சூரியதேவனை ஆராதித்து மகிழ்வித்தான்.

Verse 19

सोपि प्रसन्नो दत्त्वाथ वरांस्तस्मा अनूरवे । आदित्यस्तस्य नाम्नाभूदरुणादित्य इत्यपि

அப்போது மகிழ்ந்த சூரியதேவன் அந்த அனூருவுக்கு வரங்களை அளித்தான். மேலும் ஆதித்யனும் அவன் பெயரால் ‘அருணாதித்யன்’ எனவும் அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 20

अर्क उवाच । तिष्ठानूरो मम रथे सदैव विनतात्मज । जगतां च हितार्थाय ध्वांतं विध्वंसयन्पुरः

அர்க்கன் (சூரியன்) கூறினான்—விநதையின் புதல்வனே அருணா! நீ எப்போதும் என் தேரில் நிலைத்து, உலகங்களின் நலனுக்காக என் முன் இருக்கும் இருளை அழித்துக் கொண்டிரு.

Verse 21

अत्र त्वत्स्थापितां मूर्तिं ये भजिष्यंति मानवाः । वाराणस्यां महादेवोत्तरे तेषां कुतो भयम्

வாராணசியில் மகாதேவனின் வடபுறத்தில் நீ நிறுவிய இந்த மூர்த்தியை இங்கு யார் வழிபடுகிறார்களோ, அவர்களுக்கு அச்சம் எங்கிருந்து வரும்?

Verse 22

येर्चयिष्यंति सततमरुणादित्यसंज्ञकम् । मामत्र तेषां नो दुःखं न दारिद्र्यं न पातकम्

இங்கே ‘அருணாதித்ய’ எனப் பெயர்பெற்ற என்னை இடையறாது வழிபடுவோர்க்கு துயரும் இல்லை, வறுமையும் இல்லை, பாவமும் இல்லை।

Verse 23

व्याधिभिर्नाभिभूयंते नो पसर्गैश्च कैश्चन । शोकाग्निना न दह्यंते ह्यरुणादित्यसेवनात्

அருணாதித்ய சேவையால் அவர்கள் நோய்களால் அடக்கப்படார்; எந்தத் துன்பத் தாக்கமும் அவர்களைப் பீடிக்காது; சோகத்தின் தீயும் அவர்களைச் சுடாது।

Verse 24

अथ स्यंदनमारोप्य नीतवानरुणं रविः । अद्यापि स रथे सौरे प्रातरेव समुद्यति

அப்போது ரவி அருணனைத் தேரில் ஏற்றி உடன் அழைத்துச் சென்றான்; இன்றும் அவன் சூரியத் தேரில் காலைவேளையில் எழுகின்றான்।

Verse 25

यः कुर्यात्प्रातरुत्थाय नमस्कारं दिनेदिने । अरुणाय ससूर्याय तस्य दुःखभयं कुतः

யார் காலை எழுந்து நாள்தோறும் அருணனுடன் கூடிய சூரியனுக்கு வணக்கம் செலுத்துகிறாரோ, அவருக்கு துயரும் அச்சமும் எங்கிருந்து வரும்?

Verse 26

अरुणादित्यमाहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । न तस्य दुष्कृतं किंचिद्भविष्यति कदाचन

அருணாதித்யத்தின் மகிமையைச் செவிமடுப்பவன்—அந்த உயர்ந்த மனிதனுக்கு எந்நாளும் எந்தத் தீச்செயலும் எழாது।

Verse 27

स्कंद उवाच । वृद्धादित्यस्य माहात्म्यं शृणु ते कथयाम्यहम् । यस्य श्रवणमात्रेण नरो नो दुष्कृतं भजेत्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—விருத்தாதித்யரின் மஹிமையை கேள்; அதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். இதைச் செவிமடுத்த மாத்திரத்தால் மனிதன் பாவச் செயல்களில் விழமாட்டான்.

Verse 28

पुरात्र वृद्धहारीतो वाराणस्यां महातपाः । महातपः समृद्ध्यर्थं समाराधितवान्रविम्

முன்னொரு காலத்தில் வாராணசியில் விருத்தஹாரீதர் என்னும் மகாதபஸ்வி, தன் தவத்தின் செழிப்பிற்காக ரவி (சூரியன்) தேவனை ஆராதித்தார்.

Verse 29

मूर्तिं संस्थाप्य शुभदां भास्वतः शुभलक्षणाम् । दक्षिणेन विशालाक्ष्या दृढभक्तिसमन्वितः

ஒளிமிகு பாஸ்வத் (சூரியன்) தேவனின் புனித இலக்கணங்களுடன் கூடிய வரமளிக்கும் திருவுருவை நிறுவி, அவர் விசாலாட்சி தேவியின் தெற்கில் உறுதியான பக்தியுடன் நின்றார்.

Verse 30

तुष्टस्तस्मै वरं प्रादाद्ब्रध्नो वृद्धतपस्विने । अलं विलंब्य याचस्व कस्ते देयो वरो मया

மகிழ்ந்த பிரध்ன (சூரியன்) அந்த முதிய தபஸ்விக்கு வரம் அளித்தான்—“தாமதம் போதும்; கேள்! நான் உனக்கு எந்த வரத்தை அளிக்க வேண்டும்?”

Verse 31

सोथ प्रसन्नाद्द्युमणेरवृणीत वरं मुनिः । यदि प्रसन्नो भगवान्युवत्वं देहि मे पुनः

அப்போது மகிழ்ந்த த்யுமணி (சூரியன்) இடமிருந்து முனிவர் வரம் தேர்ந்தார்—“பகவான் திருப்தியாயின், எனக்கு மீண்டும் யௌவனத்தை அருள்வீராக.”

Verse 32

तपःकरण सामर्थ्यं स्थविरस्य न मे यतः । पुनस्तारुण्यमाप्तोहं चरिष्याम्युत्तमं तपः

முதுமையில் தவம் செய்ய எனக்கு வல்லமை இல்லை. மீண்டும் இளமை பெற்ற நான் மறுபடியும் உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொள்வேன்.

Verse 33

तप एव परो धर्मस्तप एव परं वसु । तप एव परः कामो निर्वाणं तप एव हि

தவமே உயர்ந்த தர்மம்; தவமே உயர்ந்த செல்வம். தவமே உயர்ந்த விருப்பம்; உண்மையில் முக்தியும் தவத்தாலேயே கிடைக்கும்.

Verse 34

ऋतेन तपसः क्वापि लभ्या ऐश्वर्यसंपदः । पदं ध्रुवादिभिः प्रापि केवलं तपसो बलात्

தவமின்றி எங்கும் ஐஸ்வர்யச் செல்வங்கள் கிடையாது. துருவன் முதலியோர் பெற்ற உயர்ந்த பதமும் தவத்தின் வலிமையாலேயே வந்தது.

Verse 36

धिग्जरांप्राणिनामत्र यया सर्वो विरज्यति । जरातुरेंद्रियग्रामे स्त्रियोपि नयतः स्वसात्

உயிர்களிடையே அந்த முதுமைக்கு நிந்தை; அதனால் அனைவரும் விரக்தியடைகிறார்கள். முதுமையால் புலன்கள் தளர்ந்தால், பெண்களும் தம் இயல்பினால் கட்டுப்பாட்டில் நில்லார்.

Verse 37

वरं मरणमेवास्तु मा जरास्त्वतिशोच्यकृत् । क्षणं दुःखं च मरणं जरा दुःखं क्षणेक्षणे

மரணமே நன்று; முதுமை மிகுந்த துயரைத் தராதிருக்கட்டும். மரணத்தின் துக்கம் ஒரு கணமே; முதுமையின் துக்கம் கணந்தோறும் தொடரும்.

Verse 38

कांक्षंति दीर्घतपसे चिरमायुर्जितेंद्रियाः । धनं दानाय पुत्राय कलत्रं मुक्तये धियम्

இந்திரியங்களை வென்றோர் நீண்ட தவமும் நீண்ட ஆயுளும் விரும்புவர்; தானத்திற்காக செல்வம், வம்சத்திற்காக மகன், தர்மத்திற்காக மனைவி, மோட்சத்திற்காக விவேக புத்தியை நாடுவர்।

Verse 39

वृद्धस्यवार्धकं ब्रध्नस्तत्क्षणादपहृत्य वै । ददौ च चारुता हेतुं तारुण्यं पुण्यसाधनम्

பிரத்னன் அந்த முதியவரின் முதுமைத் தளர்ச்சியை உடனே அகற்றி, புண்ணியச் சாதனத்திற்கு காரணமான இளமை வலிமையையும் அழகையும் அளித்தான்।

Verse 40

एवं स वृद्धहारीतो वाराणस्यां महामुनिः । संप्राप्य यौवनं ब्रध्नात्तप उग्रं चचार ह

இவ்வாறு முதுமையால் சுமந்த மகாமுனி ஹாரீதன், பிரத்னனிடமிருந்து இளமையைப் பெற்று, வாராணசியில் கடும் தவம் செய்தான்।

Verse 41

वृद्धेनाराधितो यस्माद्धारीतेन तपस्विना । आदित्यो वार्धकहरो वृद्धादित्यस्ततः स्मृतः

தபஸ்வி ஹாரீதன் முதுமையில் ஆதித்யனை ஆராதித்ததால், முதுமையை அகற்றும் அந்த ஆதித்யன் ‘விருத்தாதித்யன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 42

वृद्धादित्यं समाराध्य वाराणस्यां घटोद्भव । जरा दुर्गति रोगघ्नं बहवः सिद्धिमागताः

ஓ கடோத்பவா! வாராணசியில் விருத்தாதித்யனை முறையாக ஆராதித்தால்—முதுமை, துர்கதி, நோய்களை அழிப்பவனான அவன் அருளால்—பலர் சித்தி அடைந்துள்ளனர்।

Verse 43

वृद्धादित्यं नमस्कृत्य वाराणस्या रवौ नरः । लभेदभीप्सितां सिद्धिं न क्वचिद्दुर्गतिं लभेत्

வாரணாசியில் விளங்கும் சூரியரூபமான விருத்தாதித்யனை வணங்கும் மனிதன் விரும்பிய சித்தியை அடைந்து, எங்கும் துர்கதியை அடையான்.

Verse 44

स्कंद उवाच । अतः परं शृणु मुने केशवादित्यमुत्तमम् । यथा तु केशवं प्राप्य सविता ज्ञानमाप्तवान्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே, இனி உத்தமமான கேசவாதித்யனைப் பற்றி கேளுங்கள்; கேசவனை அடைந்து சவிதா எவ்வாறு தத்துவஞானம் பெற்றான் என்பதை.

Verse 45

व्योम्नि संचरमाणेन सप्ताश्वेनादिकेशवः । एकदा दर्शिभावेन पूजयंल्लिंगमैश्वरम्

ஏழு குதிரைகள் கொண்ட ஆகாயச் சஞ்சாரி சவிதாவின் வாகனத்தில் ஏறிய ஆதிகேசவன் ஒருமுறை தரிசன வேட்கையால் ஈசுவரனின் ஐஸ்வர்ய லிங்கத்தை வழிபட்டான்.

Verse 46

कौतुकादिव उत्तीर्य हरे रविरुपाविशत् । निःशब्दो निश्चलः स्वस्थो महाश्चर्यसमन्वितः

ஆச்சரியத்தால் இறங்கிவந்ததுபோல் ரவி ஹரியின் அருகில் சென்று அமர்ந்தான்—ஒலியின்றி, அசையாமல், அமைதியுடன், பேராச்சரியத்தில் நிறைந்தவனாய்.

Verse 47

प्रतीक्षमाणोवसरं किंचित्प्रष्टुमना हरिम् । हरिं विसर्जितार्चं च प्रणनाम कृतांजलिः

தகுந்த தருணத்தை எதிர்நோக்கி, ஏதோ கேட்க விரும்பி, வழிபாட்டை நிறைவு செய்து, கைகூப்பி ஹரியை வணங்கினான்.

Verse 48

स्वागतं ते हरिः प्राह बहुमानपुरःसरम् । स्वाभ्याशं आसयामास भास्वंतं नतकंधरम्

ஹரி மரியாதையுடன் “வருக” என்று கூறி, வணக்கத்தால் கழுத்தைத் தாழ்த்திய ஒளிமிகு சூரியனை அருகே அழைத்து தம் பக்கத்தில் அமரச் செய்தார்।

Verse 49

अथावसरमालोक्य लोकचक्षुरधोक्षजम् । नत्वा विज्ञापयामास कृतानुज्ञोऽसुरारिणा

பின்னர் ஏற்ற தருணத்தை நோக்கி, உலகக் கண் எனும் சூரியன் அதோக்ஷஜ விஷ்ணுவை வணங்கி, அசுராரியின் அனுமதி பெற்றபின் தன் வேண்டுகோளை அறிவித்தான்।

Verse 50

रविरुवाच । अंतरात्मासि जगतां विश्वंभर जगत्पते । तवापि पूज्यः कोप्यस्ति जगत्पूज्यात्र माधव

ரவி (சூரியன்) கூறினான்—ஓ உலகைத் தாங்குபவனே, ஓ உலகநாதனே! நீ எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தானே. ஆயினும், உலகம் வணங்கும் மాధவா, இங்கே நீயும் வணங்கும் ஒருவன் உள்ளானா?

Verse 51

त्वत्तश्चाविर्भवेदेतत्त्वयि सर्वं प्रलीयते । त्वमेव पाता सर्वस्य जगतो जगतांनिधे

உன்னிடமிருந்தே இவ்வுலகம் தோன்றுகிறது; உன்னிலேயே அனைத்தும் லயமாகிறது. ஓ உலகங்களின் நிதியே, நீயே எல்லாவற்றிற்கும் ஒரே காவலன்.

Verse 52

इत्याश्चर्यं समालोक्य प्राप्तोस्म्यत्र तवांतिकम् । किमिदं पूज्यते नाथ भवता भवतापहृत्

இந்த அதிசயத்தைப் பார்த்து நான் உன் அருகில் வந்தேன். ஓ நாதா, சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் ஒருவனே! நீ எதை (யாரை) வழிபடுகிறாய்?

Verse 53

इति श्रुत्वा हृषीकेशः सहस्रांशोरुदीरितम् । उच्चैर्माशंस सप्ताश्वं वारयन्करसंज्ञया

ஆயிரக்கதிர் சூரியன் உரைத்த சொற்களை கேட்ட ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) அவரை உரக்கப் புகழ்ந்து, கைச் சைகையால் ஏழு குதிரையுடையவனை மென்மையாகத் தடுத்தான்।

Verse 54

श्रीविष्णुरुवाच । देवदेवो महादेवो नीलकंठ उमापतिः । एक एव हि पूज्योत्र सर्वकारणकारणम्

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களின் தேவன் மகாதேவன், நீலகண்டன், உமாபதி; அவரே இங்கு ஒரே ஆராத்யன், எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணம்।

Verse 55

अत्र त्रिलोचनादन्यं समर्चयतियोल्पधीः । सलोचनोपि विज्ञेयो लोचनाभ्यां विवर्जितः

இங்கு மும்முகக் கண்களுடைய இறைவனைத் தவிர வேறொருவரை வழிபடும் குறைஅறிவாளர், கண்கள் இருந்தும் உண்மைத் தெய்வநோக்கற்றவனென அறியப்படுவான்।

Verse 56

एको मृत्युंजयः पूज्यो जन्ममृत्युजराहरः । मृत्युंजयं किलाभ्यर्च्य श्वेतो मृत्युंजयोभवत्

ம்ருத்யுஞ்ஜயனே ஒரே ஆராத்யன்—அவன் பிறப்பு, மரணம், முதுமை ஆகியவற்றை அகற்றுவான். ம்ருத்யுஞ்ஜயனை வழிபட்டதால் ஸ்வேதன் மரணத்தை வென்றவனானான்।

Verse 57

कालकालं समाराध्य भृंगी कालं जिगायवै । शैलादिमपि तत्याज मृत्युर्मृत्युंजयार्चकम्

காலகாலனை ஆராதித்ததால் ப்ருங்கி உண்மையிலேயே காலத்தை வென்றான்; மேலும் ம்ருத்யுஞ்ஜயனை வழிபடும் ஷைலாதியையும் மரணம் விட்டு விலகியது।

Verse 58

विजिग्ये त्रिपुरं यस्तु हेलयैकेषु मोक्षणात् । तं समभ्यर्च्य भूतेशं को न पूज्यतमो भवेत्

திரிபுரத்தை வென்ற பூதேசன் சிவன், சிலருக்கு அலட்சியமாகச் செய்த செய்கையால்கூட முக்தி அளிப்பவன்—அவனைச் சரிவர அர்ச்சித்தால் யார் மிகச் சிறந்த பூஜகனாக ஆகாமல் இருப்பார்?

Verse 59

त्रिजगज्जयिनो हेतोस्त्र्यक्षस्याराधनं परम् । को नाराधयति ब्रध्नसारस्य स्मरविद्विषः

மூன்று உலகங்களையும் வெல்லும் பொருட்டு மும்முகக் கண்களையுடைய ஆண்டவனின் ஆராதனையே பரமம். காமனை வென்ற, ஒளிச் சாரமுடைய சிவனை யார் ஆராதிக்காமல் இருப்பார்?

Verse 60

यस्याक्षिपक्ष्मसंकोचाज्जगत्संकोचमेत्यदः । विकस्वरं विकासाच्च कस्य पूज्यतमो न सः

யாருடைய இமைகள் மூடப்படுவதால் இவ்வுலகம் சுருங்குகிறது, திறப்பதால் விரிந்து மலர்கிறது—அவர் யாருக்குப் பரமப் பூஜ்யர் அல்ல?

Verse 61

शंभोर्लिंगं समभ्यर्च्य पुरुषार्थचतुष्टयम् । प्राप्नोत्यत्र पुमान्सद्यो नात्र कार्या विचारणा

இங்கு சம்புவின் லிங்கத்தை முறையாக வழிபட்டால் மனிதன் உடனே தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் அடைகிறான்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 62

समर्च्य शांभवं लिंगमपिजन्मशतार्जितम् । पापपुंजं जहात्येव पुमानत्र क्षणाद्ध्रुवम्

இங்கு சாம்பவ லிங்கத்தை வழிபட்டால் மனிதன் நூறு பிறவிகளில் சேர்த்த பாபக் குவியலையும் ஒரு கணத்தில் உறுதியாகக் களைந்து விடுகிறான்.

Verse 63

किंकिं न संभवेदत्र शिवलिंगसमर्चनात् । पुत्राः कलत्र क्षेत्राणि स्वर्गो मोक्षोप्यसंशयम्

இங்கே சிவலிங்கத்தை முறையாக அர்ச்சித்தால் எது நிகழாதது? புதல்வர், துணைவி, நிலங்கள், சுவர்க்கம்—மேலும் ஐயமின்றி மோட்சமும் கிடைக்கும்.

Verse 64

त्रैलोक्यैश्वर्यसंपत्तिर्मया प्राप्ता सहस्रगो । शिवलिंगार्चनादेकात्सत्यंसत्यं पुनःपुनः

சிவலிங்கத்தை ஒருமுறை அர்ச்சித்ததாலேயே நான் மூவுலகின் ஆட்சிச் செல்வமும் வளமும் ஆயிரமடங்காகப் பெற்றேன்—உண்மை, உண்மை, மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறேன்.

Verse 65

अयमेव परोयोगस्त्विदमेव परं तपः । इदमेव परं ज्ञानं स्थाणुलिंगं यदर्च्यते

இதுவே உயர்ந்த யோகம்; இதுவே உன்னத தவம்; இதுவே உயர்ந்த ஞானம்—அதாவது ஸ்தாணு (சிவன்) லிங்கத்தை அர்ச்சிப்பதே.

Verse 66

यैर्लिंगं सकृदप्यत्र पूजितं पार्वतीपतेः । कुतो दुःखभयं तेषां संसारे दुःखभाजने

இங்கே பார்வதீபதியின் லிங்கத்தை ஒருமுறையாவது பூஜித்தவர்களுக்கு, துயரக் கலசமான இந்தச் சம்சாரத்தில் துயரப் பயம் எங்கே?

Verse 67

सर्वं परित्यज्य रवे यो लिंगं शरणं गतः । न तं पापानि बाधंते महांत्यपि दिवाकर

ஓ திவாகரனே! யார் அனைத்தையும் துறந்து லிங்கத்தைச் சரணடைந்தாரோ, அவரை மகாபாபங்கள்கூடத் துன்புறுத்த இயலாது.

Verse 68

लिंगार्चने भवेद्वृद्धिस्तेषामेवात्र भास्कर । येषां पुनर्भवच्छेदं चिकीर्षति महेश्वरः

ஓ பாஸ்கரா! இப்புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் லிங்கார்ச்சனையால் உண்மையான ஆன்மிக வளர்ச்சி, யாருடைய மறுபிறவி பந்தத்தை மகேஸ்வரன் அறுக்க விரும்புகிறானோ அவர்களுக்கே உண்டாகும்।

Verse 69

न लिंगाराधनात्पुण्यं त्रिषुलोकेषु चापरम् । सर्वतीर्थाभिषेकः स्याल्लिंगस्नानांबु सेवनात्

மூன்று உலகங்களிலும் லிங்காராதனைக்கு மேற்பட்ட புண்ணியம் இல்லை; லிங்கஸ்நான நீரைப் பருகினால் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் அபிஷேகம் செய்த பலன் கிடைக்கும்।

Verse 70

तस्माल्लिंगं त्वमप्यर्क समर्चय महेशितुः । संप्राप्तं परमां लक्ष्मीं महातेजोभि जृंभणीम्

ஆகையால் ஓ அர்க்கா! நீயும் மகேஸ்வரனுடைய லிங்கத்தை முறையாக ஆராதி; அதனால் மகத்தான தேஜஸால் விரியும் பரம லக்ஷ்மி எனும் தெய்வீக செல்வத்தை அடைவாய்।

Verse 71

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं तदारभ्य सहस्रगुः । विधाय स्फाटिकं लिंगं मुनेद्यापि समर्चयेत्

ஹரியின் வாக்கை கேட்டுச் சஹஸ்ரகு (சூரியன்) அந்நாளிலிருந்து ஸ்படிக லிங்கத்தை உருவாக்கி, ஓ முனிவரே, இன்றும் அதனை வழிபடுகின்றான்।

Verse 72

गुरुत्वेन तदाकल्य विवस्वानादिकेशवम् । तत्रोपतिष्ठतेद्यापि उत्तरेणादिकेशवात्

ஆதிகேசவனை குருவென உணர்ந்து விவஸ்வான் (சூரியன்) இன்றும் அங்கே பணிவுடன் நிற்கிறான்—ஆதிகேசவனின் வடபுறத்தில் நிலைத்து।

Verse 73

अतः स केशवादित्यः काश्यां भक्ततमोनुदः । समर्चितः सदा देयान्मनसो वांछितं फलम्

ஆகையால் காசியில் பக்தர்களின் இருளை அகற்றும் கேசவாதித்யனை எப்போதும் பக்தியுடன் வழிபட்டால், அவர் மனம் விரும்பிய பலனை அருள்வார்।

Verse 74

केशवादित्यमाराध्य वाराणस्यां नरोत्तमः । परमं ज्ञानमाप्नोति येन निर्वाणभाग्भवेत्

வாரணாசியில் கேசவாதித்யனை ஆராதித்தால், மனிதர்களில் சிறந்தவன் பரம ஞானத்தை அடைந்து, அதனால் நிர்வாணப் பங்காளியாகிறான்।

Verse 75

तत्र पादोदके तीर्थेकृतसर्वोदकक्रियः । विलोक्य केशवादित्यं मुच्यते जन्मपातकैः

அங்கே பாதோதக தீர்த்தத்தில் எல்லா நீர்ச் சடங்குகளையும் செய்து, கேசவாதித்யனை ஒருமுறை தரிசித்தாலே பிறவி பிறவியாகச் சேர்ந்த பாவங்களில் இருந்து விடுபடுவான்।

Verse 76

अगस्ते रथसप्तम्यां रविवारो यदाप्यते । तदा पादोदके तीर्थे आदिकेशव सन्निधौ

அகஸ்த (பாத்ரபத) மாதத்தில் ரதசப்தமி ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் சேர்ந்தால், ஆதிகேசவ சன்னிதியில் உள்ள பாதோதக தீர்த்தத்தில் விசேஷ புண்ணிய காலம் உண்டாகும்।

Verse 77

स्नात्वोषसि नरो मौनी केशवादित्यपूजनात् । सप्तजन्मार्जितात्पापान्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

விடியற்காலையில் நீராடி மௌனம் காத்து கேசவாதித்யனைப் பூஜித்தால், ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து உடனே விடுபடுவான்।

Verse 78

यद्यज्जन्मकृतं पापं मया सप्तसु जन्मसु । तन्मे रोगं च शोकं च माकरी हंतु सप्तमी

என் ஏழு பிறவிகளில் நான் செய்த யாவற்றுப் பாவங்களையும், என் நோயும் துயரும் உடனே, மாகரீ சப்தமி அழித்தருள்வாளாக।

Verse 79

एतज्जन्मकृतं पापं यच्च जन्मांतरार्जितम् । मनोवाक्कायजं यच्च ज्ञाताज्ञाते च ये पुनः

இந்தப் பிறவியில் செய்த பாவமும், பிற பிறவிகளில் சேர்த்த பாவமும்; மனம், சொல், உடல் மூலமாக உண்டான யாவும்—அறிந்தோ அறியாமலோ—செய்ததெல்லாம்।

Verse 80

इति सप्तविधं पापं स्नानान्मे सप्तसप्तिके । सप्तव्याधिसमायुक्तं हर माकरि सप्तमि

இவ்வாறு ஏழுவகைப் பாவங்களை—என் ‘சப்த-சப்திக’ ஸ்நானத்தால்—ஓ மாகரீ சப்தமி, அகற்றுவாயாக; அதனுடன் இணைந்த ஏழு நோய்களின் தொகுதியையும் நீக்குவாயாக।

Verse 81

एतन्मंत्रत्रयं जप्त्वा स्नात्वा पादोदके नरः । केशवादित्यमालोक्य क्षणान्निष्कलुषो भवेत्

இந்த மூன்று மந்திரங்களை ஜபித்து, பாதோதகத்தில் ஸ்நானம் செய்து, கேசவாதித்யனை தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதன் கணநேரத்தில் மாசற்றவனாகிறான்।

Verse 82

केशवादित्यमाहात्म्यं शृण्वञ्श्रद्धासमन्वितः । नरो न लिप्यते पापैः शिवभक्तिं च विंदति

நம்பிக்கையுடன் கேசவாதித்யன் மகிமையை கேட்பவன் பாவங்களால் மாசுபடான்; சிவபக்தியையும் அடைவான்।

Verse 83

स्कंद उवाच । अतः परं शृणु मुने विमलादित्यमुत्तमम् । हरिकेशवने रम्ये वाराणस्यां व्यवस्थितम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே! இனி கேளும்; வாராணசியில் உள்ள இனிய ஹரி-கேசவ வனத்தில் நிலைபெற்ற உத்தம விமலாதித்யனைப் பற்றி।

Verse 84

उच्चदेशेभवत्पूर्वं विमलो नाम बाहुजः । स प्राक्तनात्कर्मयोगाद्विमले पथ्यपि स्थितः

முன்னொரு காலத்தில் உயர்ந்த நாட்டில் பாஹுஜ குலத்தைச் சேர்ந்த ‘விமல’ என்ற ஒருவன் இருந்தான். முற்பிறவி கர்மவலிமையால் ‘விமல’ என்ற பெயரிருந்தும் நலத்துக்கு எதிரான நிலையில் உறைந்தான்।

Verse 85

कुष्ठरोगमवाप्योच्चैस्त्यक्त्वा दारान्गृहं वसु । वाराणसीं समासाद्य ब्रध्नमाराधयत्सुधीः

கடுமையான குஷ்டரோகம் ஏற்பட்டதால் மனைவி, வீடு, செல்வம் அனைத்தையும் துறந்தான். பின்னர் வாராணசிக்கு வந்து அந்த ஞானி பிரध்னன் (சூரியன்) வழிபாட்டில் ஈடுபட்டான்।

Verse 86

करवीरैर्जपाभिश्च गंधकैः किंशुकैः शुभैः । रक्तोत्पलैरशोकैश्च स समानर्च भास्करम्

கரவீரம், ஜபா, மணமிகு மலர்கள், மங்கள கிஞ்சுகம், செம்பதுமை, அசோகம் ஆகிய மலர்களால் அவன் விதிப்படி பாஸ்கரன் (சூரியன்) வழிபாடு செய்தான்।

Verse 87

विचित्ररचनैर्माल्यैः पाटलाचंपकोद्भवैः । कुंकुमागुरुकर्पूरमिश्रितैः शोणचंदनैः

பாடலா, சம்பக மலர்களால் செய்யப்பட்ட பலவகை வடிவ மாலைகளாலும், குங்குமம், அகில், கற்பூரம் கலந்த செஞ்சந்தனத்தாலும்—

Verse 88

देवमोहनधूपैश्च बह्वामोदततांबरैः । कर्पूरवर्तिदीपैश्च नैवेद्यैर्घृतपायसैः

அவன் தேவமோகனமான தூபங்களாலும், மிகுந்த மணம் நிறைந்த ஆடைகளாலும், கற்பூரத் திரியுள்ள தீபங்களாலும், நெய் மற்றும் பாயச நைவேத்தியங்களாலும் (சூரியனை) வழிபட்டான்।

Verse 89

अर्घदानैश्च विधिवत्सौरेः स्तोत्रजपैरपि । एवं समाराधयतस्तस्यार्को वरदोभवत्

மேலும் விதிப்படி அர்க்யம் அளித்து, சௌர ஸ்தோத்திரங்களையும் மந்திர ஜபங்களையும் செய்து, இவ்வாறு ஆராதித்ததால், அர்க்கன் (சூரியன்) அவனுக்கு வரதனானான்।

Verse 90

उवाच च वरं ब्रूहि विमलामलचेष्टित । कुष्ठश्च ते प्रयात्वेष प्रार्थयान्यं वरं पुनः

அப்போது (சூரியன்) கூறினான்—“தூய, குற்றமற்ற நடத்தையுடைய விமலா! உன் வரத்தைச் சொல். உன் இந்த குஷ்டம் இப்போதே நீங்கும்; மீண்டும் இன்னொரு வரத்தை வேண்டு.”

Verse 91

आकर्ण्य विमलश्चेत्थमालापं रश्मिमालिनः । प्रणतो दंडवद्भूमौ संप्रहष्टतनूरुहः

கதிர்மாலையுடைய (சூரியன்) இவ்வுரைகளை கேட்ட விமலன், தண்டவத் போல் தரையில் விழுந்து வணங்கினான்; ஆனந்தத்தில் அவன் உடல் முழுதும் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது।

Verse 92

शनैर्विज्ञापयांचक्र एकचक्ररथं रविम् । जगच्चक्षुरमेयात्मन्महाध्वांतविधूनन

பின்னர் அவன் பணிவுடன் ஒருசக்கர ரதத்தையுடைய ரவியை நோக்கி விண்ணப்பித்தான்—“உலகக் கண், அளவிடமுடியாத ஆத்மா, மாபெரும் இருளை அகற்றுபவனே!”

Verse 93

यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम । तदा त्वद्भक्तिनिष्ठा ये कुष्ठं मास्तु तदन्वये

ஓ பகவானே, நீர் प्रसன்னராக இருந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், உமது பக்தியில் நிலைத்தவர்களுக்கு குஷ்டம் வராதிருக்கட்டும்; அவர்களின் வம்சத்திலும் அது தோன்றாதிருக்கட்டும்।

Verse 94

अन्येपि रोगा मा संतु मास्तु तेषां दरिद्रता । मास्तु कश्चन संतापस्त्वद्भक्तानां सहस्रगो

அவர்களுக்கு வேறு நோய்களும் இல்லாதிருக்கட்டும்; அவர்களுக்கு வறுமையும் வராதிருக்கட்டும். உமது பக்தர்களுக்கு ஆயிரம் விதமான எந்தத் துன்பமும் ஒருபோதும் நேராதிருக்கட்டும்।

Verse 95

।श्रीसूर्य उवाच । तथास्त्विति महाप्राज्ञ शृण्वन्यं वरमुत्तमम् । त्वयेयं पूजिता मूर्तिरेवं काश्यां महामते

ஸ்ரீசூரியன் கூறினார்—‘அப்படியே ஆகுக’, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே! இன்னொரு சிறந்த வரத்தை கேள். ஓ மஹாமதியே, காசியில் இவ்விதமே நீ இந்த மூர்த்தியைப் பூஜித்தாய்।

Verse 96

अस्याः सान्निध्यमत्राहं न त्यक्ष्यामि कदाचन । प्रथिता तव नाम्ना च प्रतिमैषा भविष्यति

இந்த (விக்ரகத்தின்) அருகில் என் சான்னித்யத்தை நான் இங்கே ஒருபோதும் விட்டு விடமாட்டேன். மேலும் இந்தப் பிரதிமை உன் பெயரால் புகழ்பெறும்।

Verse 97

विमलादित्य इत्याख्या भक्तानां वरदा सदा । सर्वव्याधि निहंत्री च सर्वपापक्षयंकरी

இது ‘விமலாதித்ய’ எனப் பெயர்பெற்று, பக்தர்களுக்கு எப்போதும் வரம் அருள்வதாக இருக்கும்—அனைத்து நோய்களையும் அழிப்பதும், அனைத்து பாபங்களையும் க்ஷயப்படுத்துவதுமாகும்।

Verse 98

इति दत्त्वा वरान्सूर्यस्तत्रैवांतरधीयत । विमलो निर्मलतनुः सोपि स्वभवनं ययौ

இவ்வாறு வரங்களை அளித்த சூரியன் அங்கேயே அந்தர்தானமானான். விமலா தூய உடலுடன் களங்கமின்றி தன் தாமத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 99

इत्थं स विमलादित्यो वाराणस्यां शुभप्रदः । तस्य दर्शनमात्रेण कुष्ठरोगः प्रणश्यति

இவ்வாறு வாராணசியில் விமலாதித்யன் மங்களத்தை அருள்வான்; அவனைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால் குஷ்டரோகம் அழிகிறது.

Verse 100

यश्चैतां विमलादित्यकथां वै शृणुयान्नरः । प्राप्नोति निर्मलां शुद्धिं त्यज्यते च मनोमलैः

விமலாதித்யனின் இப்புனிதக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் களங்கமற்ற தூய்மையை அடைந்து மனமாசுகளிலிருந்து விடுபடுகிறார்.

Verse 110

यमेशं च यमादित्यं यमेन स्थापितं नमन् । यमतीर्थे कृतस्नानो यमलोकं न पश्यति

யமனால் நிறுவப்பட்ட யமேசனையும் யமாதித்யனையும் பக்தியுடன் வணங்கி, யமதீர்த்தத்தில் நீராடுபவன் யமலோகத்தை காணான்.

Verse 118

श्रुत्वाध्यायानिमान्पुण्यान्द्वादशादित्यसूचकान् । श्रावयित्वापि नो मर्त्यो दुर्गतिं याति कुत्रचित्

பன்னிரு ஆதித்யர்களை அறிவிக்கும் இப்புண்ணிய அத்தியாயங்களைச் செவிமடுத்து, பிறருக்கும் ஓதச் செய்தாலும், எந்த மனிதனும் எங்கும் துர்கதியை அடையான்.

Verse 383

ततस्तपश्चरिष्यामि लोकद्वयमहत्त्वदम् । प्राप्य त्वद्वरदानेन यौवनं सर्वसंमतम्

அதன்பின் இரு உலகங்களிலும் மகிமை அளிக்கும் தவத்தை நான் மேற்கொள்வேன்; நீர் அருளிய வரத்தால் அனைவரும் ஏற்ற இளமை எனக்கு கிடைத்தது.